VI P 264/21 · Sąd powszechny

Sygn. akt VI P 264/21

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 września 2022 roku Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi - Południe w Warszawie VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: sędzia Iwona Krawczyk Protokolant: stażysta Karolina Majdecka po rozpoznaniu w dniu 28 września 2022 roku w Warszawie na rozprawie sprawy z powództwa G. H. przeciwko Ośrodek Pomocy Społecznej w Z. o zapłatę kwoty 960 zł, sprostowanie świadectwa pracy I. umarza postępowanie w zakresie roszczenia o sprostowanie świadectwa pracy, II. oddala powództwo o zapłatę kwoty 960 zł (dziewięćset sześćdziesiąt złotych). Sygn. akt VI P 264/21

UZASADNIENIE

Pozwem z dnia 31 sierpnia 2021 roku (data nadania w UP), G. H. wniosła m.in. o sprostowanie świadectwa pracy w punkcie 6 poprzez wykreślnie zapisu o wykorzystanym urlopie wypoczynkowym w wymiarze 13 dni, wypłatę ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy za 2021 roku za 13 dni w kwocie 1873,58 zł. Jako pozwanego wskazała Ośrodek Pomocy Społecznej w Z.. (pozew – k. 1-3) Pismem z dnia 31 grudnia 2021 roku i z dnia 9 marca 2022 r. powódka wskazała, że cofa pozew o sprostowanie świadectwa pracy, albowiem pozwany doręczył jej sprostowanie zgodnie z jej wnioskiem świadectwo pracy. (pismo – k. 57 i 64) Pozwem z dnia 17 października 2021 roku (data nadania w UP), powódka wniosła o zasądzenie od pozwanej kwoty 960 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 26 czerwca 2021 roku do dnia zapłaty.

W uzasadnieniu podała, że pracowała przy komputerze, w dniu 8 czerwca 2021 roku zakupiła okulary korekcyjne, za co zapłaciła gotówką 960 zł. (pozew – k. 1-6 a.s. VI P 297/21) Pismem z dnia 3 listopada 2021 roku powódka cofnęła powództwo w części dotyczącej roszczenia o ekwiwalent za urlop wypoczynkowy. (pismo – k.

33) Postanowieniem z dnia 18 listopada 2021 roku Sąd umorzył postępowanie w zakresie roszczenia o ekwiwalent za urlop wypoczynkowy. (postanowienie – k.

75) W odpowiedzi na pozew, pozwany Ośrodek wniósł o oddalenie powództwa w zakresie roszczenia o wypłatę należności za zakup okulary korekcyjne. (odpowiedź na pozew – k. 42-44) Sąd ustalił, co następuje: Powódka była zatrudniona w pozwanym ośrodku od 3 listopada 2017 roku na stanowisku pracownika socjalnego, w komórce organizacyjnej Dział Pomocy Środowiskowej, sekcji: Zespół do spraw świadczeń przyznawanych decyzją. Powódce przy zatrudnieniu został przedstawiony zakres obowiązków. Z zakresu obowiązków który powódka miała wykonywać nie wynika, że co najmniej połowę dobowej normy czasu pracy miała spędzać przed ekranem monitora komputerowego. (umowy o pracę – cz. B a.o. powódki, zakres obowiązków – cz. B a.o. powódki) Wynagrodzenie za pracę powódki liczone jak ekwiwalent za urlop wypoczynkowy wynosiło 4.333,23 zł. (zaświadczenie – k.

28) Zgodnie z § 1 ust. 1 zarządzenia nr OPS. (...).13. (...) wydanego przez Dyrektora pozwanego z dnia 4 listopada 2019 roku w sprawie zwrotu kosztów okularów korygujących wzrok dla pracowników zatrudnionych przy obsłudze monitorów ekranowych – pracowników zatrudniony na stanowiskach wyposażanych w monitory ekranowe i użytkujących je co najmniej przez połowę dobowego wymiaru czasu pracy, przysługuje zwrot kosztów zakupu okularów korygujących wzrok, jeżeli na podstawie wyników badań okulistycznych w ramach przeprowadzonych w ramach profilaktycznej opieki zdrowotnej, otrzymali orzeczenie o potrzebie ich stosowania podczas pracy przy obsłudze monitora ekranowego.

Zgodnie z § 2 zarządzenia zwrot pracownikowi kosztów zakupu okularów korygujących wzrok następuje do kwoty 400 zł. Zgodnie z § 3 ust. 1 zarządzenia podstawę zwrotu kosztów zakupu okularów korygujących wzrok są: pisemny wniosek pracownika z potwierdzeniem przez bezpośredniego przełożonego faktu użytkowania w czasie pracy monitora ekranowego przez co najmniej połowę dobowego wymiaru czasu pracy, ważne orzeczenie lekarskie wydane przez lekarza w ramach profilaktycznej opieki zdrowotnej stwierdzającej potrzebę stosowania okularów korygujących wzrok podczas pracy przy obsługę monitora ekranowego, oryginał faktury/rachunku potwierdzający zakup okularów korygujących wzrok do pracy przy obsłudze monitora ekranowego. (zarządzenie – 45-46v) Orzeczeniem z dnia 2 listopada 2017 roku lekarz T.

D. stwierdziła brak przeciwwskazań do pracy przez powódkę na stanowisku pracownika socjalnego u pozwanego. Nie wskazano, że wymaga pracy przy komputerze - monitorze w okularach korygujących wzrok, nie wskazano również jako czynnika ryzyka pracę przy monitorze ekranowym powyżej połowy dziennej normy czasu pracy. (orzeczenie – k.

48) Powódka zakupiła w przedsiębiorstwie handlowym (...) w dniu 8 czerwca 2021 roku okulary korekcyjne za które zapłaciła 960 zł brutto. (faktura VAT – k.

49) Pismem z dnia 13 czerwca 2021 roku powódka zwróciła się do Burmistrza Miasta Z. o interwencję u pozwanego, u którego pracuje - o zwrot za zakupione przez nią okulary na podstawie dołączonej faktury VAT. Pismem z dnia 22 czerwca 2022 roku pozwany odmówił zwrotu powódce kwoty poniesionej przez nią na zakup okularów korekcyjnych celem pracy przy monitorze ekranowym komputera. (pismo – k. 7, pismo pozwanego – k. 17 a.s. VI P 297/21) Pismem z dnia 16 marca 2021 roku (odebranym przez powódkę tego dnia) pozwany wypowiedział jej umowę o pracę z zachowaniem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia który upływał 30 czerwca 2021 roku.

Powódka jednocześnie została zwolniona z wykonywania pracy do dnia zakończenia trwania okresu wypowiedzenia. (wypowiedzenie – k. 1 cz. C a.o. powódki) Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy oraz aktach osobowych powódki. Autentyczność dokumentów nie była kwestionowana przez strony postępowania. Sąd wskazuje, że powódka nie składała wniosków dowodowych o dopuszczenie dowodu z zeznań świadków lub zobowiązanie do złożenia dokumentów lub innego rodzaju wniosków dowodowych.

Sąd zważył, co następuje:

W zakresie punktu pierwszego wyroku Sąd umorzył postępowanie w zakresie roszczenia o sprostowanie świadectwa pracy na podstawie art. 203 § 1 k.p.c. w zw. z art. 355 k.p.c., albowiem powódka cofnęła to roszczenie jeszcze przed rozpoczęciem rozprawy w tej sprawie. Odnośnie roszczenia o zapłatę przez pozwanego kwoty 960 zł tytułem zwrotu za zakup okularów przez powódkę lub ewentualne odszkodowanie, podlegało ono oddaleniu w całości z następujących przyczyn. Na podstawie art. 237 6 ustawy z 26.06.1974 r. - Kodeks pracy (Dz.U. z 2020 r. poz. 1320 ze zm.) pracodawca jest obowiązany dostarczyć pracownikowi nieodpłatnie środki ochrony indywidualnej zabezpieczające przed działaniem niebezpiecznych i szkodliwych dla zdrowia czynników występujących w środowisku pracy oraz informować go o sposobach posługiwania się tymi środkami.

Ponadto, zgodnie z § 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z 1.12.1998 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy na stanowiskach wyposażonych w monitory ekranowe (Dz.U. Nr 148, poz. 973) pracodawca jest obowiązany zapewnić pracownikom zatrudnionym na stanowiskach z monitorami ekranowymi profilaktyczną opiekę zdrowotną, w zakresie i na zasadach określonych w odrębnych przepisach. Co więcej, pracodawca jest obowiązany zapewnić pracownikom okulary korygujące wzrok, zgodne z zaleceniem lekarza, jeżeli wyniki badań okulistycznych przeprowadzonych w ramach profilaktycznej opieki zdrowotnej, wykażą potrzebę ich stosowania podczas pracy przy obsłudze monitora ekranowego.

Nie ma przepisu określającego sposób wyliczania kwoty dofinansowania do okularów korekcyjnych. Przepisy prawa pracy zobowiązują pracodawcę jedynie do zapewnienia pracownikowi okularów korekcyjnych. Sposób realizacji tego wymogu pozostawiono w gestii pracodawcy. Wskazane jest, aby kwota przeznaczona na zakup okularów korygujących wzrok ustalona była po dokonaniu rozpoznania w sprawie kosztów okularów w zakładach optycznych. W rozporządzeniu nie określono również po jakim okresie i w jakich przypadkach powinny być wymieniane okulary, do których zapewnienia zobowiązany jest pracodawca.

Zatem z reguły przyjmuje się, że następne okulary będą ponownie dofinansowane w przypadku jeśli lekarz podczas kolejnych badań lekarskich (okresowych/kontrolnych) stwierdzi potrzebę stosowania przy monitorze okularów ze szkłami o innych parametrach niż dotychczas. Szczegółowe zasady w tym zakresie powinny zostać określone w przepisach zakładowych lub w zarządzeniu pracodawcy. W niniejszej sprawie Sąd miał do czynienia właśnie z zaradzenie pracodawcy regulującym sposób refundacji zakupu okularów korekcyjnych. Zgodnie z § 1 zarządzenia pozwanego – dla pracowników zatrudnionych na stanowiskach wyposażanych w monitory ekranowe i użytkujących je co najmniej przez połowę dobowego wymiaru czasu pracy, przysługuje zwrot kosztów zakupu okularów korygujących wzrok, jeżeli na podstawie wyników badań okulistycznych w ramach przeprowadzonych w ramach profilaktycznej opieki zdrowotnej, otrzymali orzeczenie o potrzebie ich stosowania podczas pracy przy obsłudze monitora ekranowego.

Tak więc warunkiem przysługiwania zwrotu jest orzeczenie lekarskie wskazujące na konieczność pracy w okularach korekcyjnych. Z przedłożonego do akt sprawy orzeczenia lekarskiego dopuszczającego powódkę do pracy nie wynika, że ma ona obowiązek pracodawca w okularach korekcyjnych, nie miała orzeczonej potrzeby ich stosowania. Stosowanie ich więc przez powódkę wynikało z jej dobrowolnej chęci, a nie zalecenia przedstawionego przez pracodawcę. Ponadto sama powódka nie wykazała, że jej czas pracy w ciągu dnia był w ponad połowie poświęcony na pracę przed monitorem komputerowym.

Także niewymagane było zastosowanie przez nią okularów korekcyjnych. Z powyższych przyczyn roszczenie powódki jest niezasadne. Niezależnie od powyższego Sąd podkreśla, że powódka od 16 marca 2021 roku była pracownikiem, któremu złożono oświadczenie o wypowiedzenia umowy o pracę. Okres wypowiedzenia miał upływać w dniu 30 czerwca 2021 roku. Powódka została zwolniona przez pracodawcę z obowiązku świadczenia pracy. Tak więc w okresie kiedy powódka zakupiła dla siebie okulary korekcyjne w dniu 8 czerwca 2021 roku, nie świadczyła ona w rzeczywistości pracy na rzecz pozwanego.

Skoro jak powódka twierdzi, jej okulary z których korzystała uległy wcześniej zniszczeniu, to nie wyjaśniła dlaczego zakupiła je nie w okresie kiedy wykonywała pracę na rzecz pozwanego, ale w okresie wypowiedzenia. Niezasadne byłoby więc zasądzenie na jej rzecz kwoty 960 zł za zakup którego dokonała już w czasie kiedy nie świadczyła pracy na rzecz pozwanego OPS. Mając na względzie powyższe Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. z/ (...) 2. (...)