IX Ka 1873/25 · Sąd powszechny

UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt IV Ka 571/23 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.

Wyrok Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 4 grudnia 2020 r., sygn.

Formularz UK 2 Sygnatura akt IX Ka 461/20 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.

Sygn. akt VI Ka 430/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 sierpnia 2024 r. Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący – Sędzia Robert Bednarczyk Protokolant Joanna Szmel przy udziale prokurator Prokuratury Okręgowej w Jeleniej Górze Violetty Wąsikiewicz po rozpoznaniu w dniu 13 sierpnia 2024r. sprawy M. S. ur. (...) w K. s. J., L. z domu K. oskarżonego z art. 279 § 1 kk i innych z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Bolesławcu z dnia 26 marca 2024 r. sygn. akt II K 1194/23 I. zmienia zaskarżony wyrok wobec oskarżonego M. S. a na podstawie art. 435 kpk także wobec oskarżonego A. K. w punkcie IV i w punkcie VIII części rozstrzygającej w ten sposób, że orzeczone obowiązki naprawienia szkody wobec pokrzywdzonego M. O. obniża do kwot po 1602 zł 50 gr od każdego z oskarżonych; II. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; III. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. A. B. kwotę 840 złotych tytułem nieopłaconej obrony oskarżonego z urzędu w postępowaniu odwoławczym, kwotę 193,20 złotych tytułem podatku od towarów i usług oraz dalsze 126,50 złotych tytułem zwrotu kosztów dojazdu na rozprawę odwoławczą; IV. zwalnia oskarżonego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt VI Ka 430/24 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Bolesławcu z dnia 26 marca 2024 r. w sprawie o sygn. akt II K 1194/23 wydany wobec oskarżonego M. S. 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca oskarżonego ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------------------ -------------------------------------------------- ---------------- --------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------------------ -------------------------------------------------- -------------- --------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------------------ -------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu --------------- ------------------------------ -------------------------------------------------------------- . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. w zakresie czynu z pkt. 1 części wstępnej wyroku, na podstawie art. 427 § 2 k.p.k. w zw. z art. 438 pkt. 2 k.p.k., obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, tj.: a. art. 7 k.p.k., polegającą na dowolnej, a nie swobodnej ocenie materiału dowodowego, a w szczególności:  dowodu z wyjaśnień drugiego z oskarżonych A. K. i niezasadne uznanie ich w zakresie w jakim zostały złożone w toku postępowania sądowego za niewiarygodne, przy jednoczesnym nieuzasadnionym nadaniu waloru wiarygodności wyjaśnieniom tego oskarżonego składanym w toku postępowania przygotowawczego, podczas gdy wyjaśnienia A. K. składane przed sądem, korespondowały z wyjaśnieniami oskarżonego M. S. składanymi zarówno w postępowaniu przygotowawczym, jak i sądowym, a w sprawie nie występowali żadni bezpośredni świadkowie zdarzenia, a nadto nie zostały ujawnione żadne inne dowody, które jednoznacznie i z pewnością wymaganą w procesie karnym wskazywałyby na sprawstwo oskarżonego M. S. w zakresie kradzieży z włamaniem do pojazdu marki O. (...);  dowodu z wyjaśnień oskarżonego A. K. i niezasadnej odmowie waloru wiarygodności tym wyjaśnieniom w zakresie w jakim zostały złożone w toku postępowania sądowego oraz uznanie, iż oskarżony chciał w ten sposób pomóc wielokrotnie karanemu koledze, podczas gdy oskarżony A. K. przed sądem przyznał, że wyjaśnienia złożone przez niego w toku postępowania przygotowawczego były nieprawdziwe, ponieważ w trakcie przesłuchania na Policji, miał uzyskać informację, iż jeśli sam to zrobił to będzie „długo siedzieć” i oskarżony A. K. był przestraszony, że będzie „długo siedział w więzieniu”, co pozostaje uzasadnione, zwłaszcza mając na uwadze fakt, iż A. K. po pierwsze najpewniej nie posiada wystarczającej specjalistycznej wiedzy prawniczej, a po wtóre jest obywatelem innego kraju, a więc tym bardziej polskie prawo może być dla niego obce, co uzasadnia przekonanie, iż wskazał on oskarżonego M. S. jako współsprawcę kradzieży z włamaniem w nadziei, że w ten sposób złagodzi własną odpowiedzialność za popełnione przestępstwo;  dowodu z wyjaśnień oskarżonego A. K. i M. S. i niedanie przez Sąd wiary wyjaśnieniom oskarżonego M. S. w zakresie, w którym twierdził on, iż dowiedział się, że A. K. dokonał kradzieży z włamaniem wspólnie i w porozumieniu z A. S., który ma być kolegą A. K. i nieuzasadnione potraktowanie tych wyjaśnień M. S. za nieprawdziwe i naiwne tylko dlatego, że A. K. zarówno w czasie postępowania przygotowawczego, jak i sądowego zaprzeczał żeby w przestępstwie brał udział A. S. (strona 7 uzasadnienia wyroku);  dowodu z wyjaśnień oskarżonego A. K. i M. S. i odmowie waloru wiarygodności wyjaśnieniom M. S., choć pozostawały one spójne i konsekwentne zarówno w postępowaniu przygotowawczym, jak i sądowym oraz uznaniu za niewiarygodne wyjaśnienia oskarżonego A. K. złożone w toku postępowania sądowego choć korespondowały z wyjaśnieniami drugiego oskarżonego i ustalenie sprawstwa oskarżonego M. S. w kradzieży z włamaniem do pojazdu marki O. (...). podczas gdy w toku postępowania nie ujawniono przy M. S., jak i w miejscu jego zamieszkania skradzionych przedmiotów oraz jakiegokolwiek związku oskarżonego M. S. z tym przestępstwem, poza wyjaśnieniami A. K. złożonymi w postępowaniu przygotowawczym, które oskarżony następnie w całości zmienił na etapie sądowym i zaprzeczył, aby M. S. brał jakikolwiek udział w popełnieniu tego przestępstwa, co w konsekwencji doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych w zakresie przypisaniu oskarżonemu M. S. sprawstwa w zakresie czynu opisanego w pkt. 1 części wstępnej wyroku; b. art. 167 k.p.k., poprzez brak dopuszczenia przez Sąd z urzędu dowodu z zeznań A. S., który — jak wynika z wyjaśnień M. S. - w dniu, kiedy doszło do kradzieży z włamaniem, miał czekać pod domem A. K., co w konsekwencji doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych w zakresie przypisaniu oskarżonemu M. S. sprawstwa w zakresie czynu opisanego w pkt. 1 części wstępnej wyroku; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 2. w zakresie czynu z pkt. 2 części wstępnej wyroku, na podstawie art. 427 § 2 k.p.k. w zw. z art. 438 pkt. 2 k.p.k., obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, tj.: a. art. 7 k.p.k., polegającą na dowolnej, a nie swobodnej ocenie materiału dowodowego, a w szczególności:  dowodu z wyjaśnień drugiego z oskarżonych A. K. i niezasadne uznanie ich w zakresie w jakim zostały złożone w toku postępowania sądowego za niewiarygodne, przy jednoczesnym nieuzasadnionym nadaniu waloru wiarygodności wyjaśnieniom tego oskarżonego składanym w toku postępowania przygotowawczego, podczas gdy wyjaśnienia A. K. składane przed sądem, korespondowały z wyjaśnieniami oskarżonego M. S. składanymi zarówno w postępowaniu przygotowawczym, jak i sądowym, a także z dowodem na karcie 47 tj. oświadczeniem pokrzywdzonego M. O. dotyczącym włamania do piwnicy (k. 47), w którym wskazał on, iż jego sąsiad, który posiada kamerkę przekazał mu informację, cyt. złodziej wyszedł z ulicy (...) koło Ł.”, co wskazuje na występowanie w sprawie jednego sprawcy i co świadek potwierdził w trakcie swoich zeznań przed sądem w dniu 20.02.2024 r., wskazując cyt.: „Z tego co pamiętam to chodziło o jedną osobę w kapturze”, a oskarżony A. K. przyznał się do popełnienia tego przestępstwa i przed sądem zaprzeczył aby brał w niej udział M. S., a nadto w sprawie nie występowali żadni bezpośredni świadkowie zdarzenia i nie zostały ujawnione żadne inne dowody, które jednoznacznie i z pewnością wymaganą w procesie karnym wskazywałyby na sprawstwo oskarżonego M. S. w zakresie kradzieży przedmiotów z pomieszczenia piwniczego przy ul. (...) w B.,  dowodu z wyjaśnień oskarżonego A. K. i niezasadnej odmowie waloru wiarygodności tym wyjaśnieniom w zakresie w jakim zostały złożone w toku postępowania sądowego oraz uznanie, iż oskarżony chciał w ten sposób pomóc wielokrotnie karanemu koledze, podczas gdy oskarżony A. K. przed sądem przyznał, że wyjaśnienia złożone przez niego w toku postępowania przygotowawczego były nieprawdziwe, ponieważ w trakcie przesłuchania na Policji, miał uzyskać informację, iż jeśli sam to zrobił to będzie „długo siedzieć” i oskarżony A. K. był przestraszony, że będzie „długo siedział w więzieniu”, co pozostaje uzasadnione, zwłaszcza mając na uwadze fakt, iż A. K. po pierwsze najpewniej nie posiada wystarczającej specjalistycznej wiedzy prawniczej, a po wtóre jest obywatelem innego kraju, a więc tym bardziej polskie prawo może być dla niego obce, co uzasadnia przekonanie, iż wskazał on oskarżonego M. S. jako współsprawcę kradzieży w nadziei, że w ten sposób złagodzi własną odpowiedzialność za popełnione przestępstwo;  dowodu z wyjaśnień oskarżonego A. K. i M. S. i odmowie waloru wiarygodności wyjaśnieniom M. S., choć pozostawały one spójne i konsekwentne zarówno w postępowaniu przygotowawczym, jak i sądowym oraz uznaniu za niewiarygodne wyjaśnienia oskarżonego A. K. złożone w toku postępowania sądowego choć korespondowały z wyjaśnieniami drugiego oskarżonego i ustalenie sprawstwa oskarżonego M. S. w kradzieży z pomieszczenia piwniczego, podczas gdy w toku postępowania nie ujawniono przy M. S., jak i w miejscu jego zamieszkania skradzionych narzędzi oraz jakiegokolwiek związku oskarżonego M. S. z tym przestępstwem, poza wyjaśnieniami A. K. złożonymi w postępowaniu przygotowawczym, które oskarżony następnie w całości zmienił na etapie sądowym i zaprzeczył, aby M. S. brał jakikolwiek udział w popełnieniu tego przestępstwa,  wyjaśnień oskarżonego M. S. i A. K. w zakresie, w którym zgodnie wyjaśniali, iż M. S. nie brał udziału w kradzieży, a jedynie dokonał sprzedaży dwóch przedmiotów w lombardzie (do czego oskarżony M. S. od początku się przyznawał), nie wiedząc, iż pochodzą one z kradzieży, podczas gdy A. K. przez sądem wyjaśnił, iż przekazał koledze, że przedmioty te uzyskał od kolegi z Niemiec, a fakt, iż A. K. nie jest obywatelem Polski, mógł utwierdzić M. S. w przekonaniu, iż tak jak wyjaśniał - A. K. nie miał dokumentu tożsamości pozwalającego mu na samodzielną sprzedaż jakichkolwiek przedmiotów w lombardzie, co w konsekwencji doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych w zakresie przypisaniu oskarżonemu M. S. sprawstwa w zakresie czynu opisanego w pkt. 2 części wstępnej wyroku; b. art. 410 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k., poprzez całkowite pominięcie przy ocenie dowodów, dowodu z dokumentu zawartego na karcie nr 47 akt sprawy, tj. oświadczenia M. O. dotyczącego cyt. „włamania do piwnicy na ul. (...)”, pomimo odczytania tego dokumentu na rozprawie w dniu 20.02.2024 r. w trakcie zeznań M. O., podczas gdy dowód ten pozostaje niezwykle istotny, bowiem świadczy, iż kradzieży dokonała jedna osoba, bowiem w oświadczeniu M. O. wskazał, iż jego sąsiad, który posiada kamerkę przekazał mu informację, cyt. „złodziej wyszedł z ulicy (...) koło Ł.”, co pokrzywdzony potwierdził w trakcie swoich zeznań przed sądem w dniu 20.02.2024 r., wskazując cyt.: „Z tego co pamiętam to chodziło o jedną osobę w kapturze”, przy czym A. K. przyznał się do popełnienia tego czynu i przed sądem wyjaśnił, iż M. S. nie uczestniczył w tej kradzieży, co w konsekwencji doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych w zakresie przypisaniu oskarżonemu M. S. sprawstwa w zakresie czynu opisanego w pkt. 2 części wstępnej wyroku; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 3. z daleko posuniętej ostrożności procesowej, na wypadek, gdyby Sąd Odwoławczy nie podzielił wyżej stawianych zrzucił, na podstawie art. 427 § 2 k.p.k. i 438 pkt 4 k.p.k.: a) rażącą niewspółmierność kar wymierzonych oskarżonemu za oba czyny, z uwagi na ich nadmierną surowość, nieuwzględniającą w sposób należyty stopnia społecznej szkodliwości przypisywanych oskarżonemu czynów, a w konsekwencji wymierzenie oskarżonemu wyraźnie i oczywiście niewspółmiernie surowej kary łącznej w stosunku do stopnia społecznej szkodliwości zarzucanych mu czynów, b) b. rażącą niewspółmierność środka kompensacyjnego w postaci obowiązku oskarżonego M. S. naprawienia szkody na rzecz pokrzywdzonego M. O., poprzez ustalenie jej na kwotę 1.852,00 zł. podczas gdy sama szkoda została przez Sąd ustalona w wyroku na kwotę 5.005,00 zł, przy czym pokrzywdzony odzyskał przedmioty o łącznej wartości 1.800,00 zł co wynika z jego zeznań złożonych przed sądem w dniu 20.02.2024 r., a więc obowiązek naprawienia ½ szkody na rzecz M. O. obciążający oskarżonego M. S. powinien zostać ustalony na kwotę 1.602,50 zł (5.005,00 zł-1.800,00 zł = 3.205,00 zł/2= 1.602,50 zł); ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Ad. 1 – 2 Wskazane zarzuty były najdalej idące, bowiem kwestionowały winę i sprawstwo w zakresie czynów przypisanych oskarżonemu w zaskarżonym wyroku, zasadnym jest zatem omówić je w pierwszej kolejności. Żaden ze wskazanych zarzutów nie zasługuje jednak na aprobatę. W zakresie zarzuconego w apelacji uchybienia treści art. 7 kpk podnieść należy, że wskazana w tym przepisie, a dokonana przez Sąd I instancji ocena pozostaje pod ochrona prawa. Jeżeli zatem nie zostanie wykazana jej błędność w postaci dowolności, to nie można tejże oceny zmienić w postępowaniu odwoławczym nawet wówczas, gdyby sąd odwoławczy orzekając w pierwszej instancji poszczególne dowody ocenił odmiennie (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 lutego 2018 r. III KK 286/17 LEX nr 2559388). W przedmiotowej sprawie dokonana przez Sąd Rejonowy ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego jest jednak trafna. Sąd Rejonowy w zakresie czynów przypisanych oskarżonemu w zaskarżonym wyroku przeprowadził pełne postępowanie dowodowe, a zebrane dowody ocenił zgodnie ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego. Jeśli prześledzić czynności dowodowe prowadzone w toku rozprawy, to jawi się jednoznaczny obraz rzetelności działań tego Sądu, jak również brak kierunkowego nastawienia do stron procesu. Przeprowadził on bezpośrednio na rozprawie wszystkie istotne dla czynionych ustaleń dowody. To, że obrońca przedstawił własne, odmienne od wyprowadzonych przez Sąd I instancji, wnioski ocenne materiału dowodowego, nie oznacza, że Sąd naruszył reguły poprawnego wnioskowania i ustalił sprzeczny z rzeczywistością stan faktyczny. Dysponując na rozprawie przymiotem bezpośredniości Sąd Rejonowy miał ponadto możliwość zweryfikować wiarygodność poszczególnych dowodów. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy na wstępie wskazać należy, że nie doszło w toku procesu do naruszenia art. 410 k.p.k. Dokument z k. 47 został odczytany w toku rozprawy głównej i stanowił on uzupełnienie zeznań świadka M. O., które w sposób całościowy zostały przeanalizowane przez Sąd I instancji, co znalazło odzwierciedlenie w treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Wyraźnie wskazano bowiem, że zeznania świadka zostały w całości ocenione jako wiarygodne. Świadek M. O. zaznaczył, że oglądał zapis monitoringu sąsiada, na którym uwidoczniony został jeden sprawca. Przecenia jednak obrońca oskarżonego znaczenie wskazanego dowodu w kontekście możliwości zaprzeczenia winy i sprawstwa oskarżonego w zakresie czynu przypisanego mu w pkt VI części dyspozytywnej wyroku. Zauważyć należy, że okoliczność wskazywana przez świadka nie wyłącza możliwości, aby do zaistniałej kradzieży przyczyniły się dwie osoby. Objęcie zasięgiem kamery jedynie jednego sprawcy, nie wyklucza bowiem, że w zdarzeniu uczestniczyło obu sprawców, zwłaszcza w sytuacji gdy oskarżony A. K. w wyjaśnieniach składanych w toku postępowania przygotowawczego wskazał, że obaj oskarżeni działali z wyraźnym podziałem na role. Dodatkowo pozostały materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania dał realne podstawy do przyjęcia, że oskarżony M. S. popełnił czyny objęte aktem oskarżenia wniesionym w niniejszej sprawie. Faktem jest, że oskarżony M. S. konsekwentnie na różnych etapach postępowania zaprzeczał winie i sprawstwu w zakresie obu zarzucanych mu czynów. Prawidłowa ocena pozostałego materiału dowodowego pozwala jednak na ustalenie, że jego wyjaśnienia były niewiarygodne. W początkowej fazie procesu stały bowiem w opozycji do wyjaśnień oskarżonego A. K., który kilkukrotnie w toku postępowania przygotowawczego wskazywał, że obu czynów dokonał wspólnie i w porozumieniu z oskarżonym M. S.. Wyjaśnienia oskarżonego A. K. były składane spontanicznie, bez wcześniejszego przygotowania. Nie wykazano, aby miał jakikolwiek interes do obciążania współoskarżonego, bowiem pozostawali oni w koleżeńskich relacjach. Dopiero na rozprawie głównej A. K. złożył odmienne wyjaśnienia wskazując, że przestępstw dokonał sam, które jednak nie mogły zostać uznane za wiarygodne. Powodem wskazania w początkowych wyjaśnieniach, że w obu zdarzeniach uczestniczył oskarżony M. S. pozostawała rzekoma obietnica policjanta, że za wskazanie współsprawcy możliwe będzie otrzymanie łagodniejszego wyroku, co pozostaje niewiarygodne. Zauważyć należy, że oskarżony A. K. był wielokrotnie karany, zatem znał rygory procedury karnej oraz nie miał w związku z tym podstaw do mówienia nieprawdy w sytuacji, gdy konsekwentnie przyznawał się do winy. Omawiane działanie, polegające na rzekomym fałszywym obciążaniu oskarżonego M. S. pozostaje przy tym nielogiczne i nieuzasadnione, bowiem oskarżony A. K. mógł wskazać, że w zdarzeniu uczestniczyła jakakolwiek inna osoba bez podawania dokładnych personaliów. Zauważyć należy przy tym również, że wyjaśnienia A. K. składane w postępowaniu przygotowawczym były spójne i obszerne, zawierały szczegóły zdarzenia ze wskazaniem ról jakie odegrali współoskarżeni. Ponadto wyjaśnienia te korespondują w pełni z zeznaniami świadków w osobach pokrzywdzonych, którzy ujawnili skutki dokonanych przestępstw jak również wymienili w zeznaniach skradzione na ich szkodę mienie. Relacja świadków w omawianym zakresie w pełni odpowiada pierwotnej relacji przebiegu zdarzeń przedstawionej przez oskarżonego A. K.. Zauważyć ponadto należy, że wyjaśnienia obu oskarżonych składane przed Sądem pomimo, iż w kluczowej kwestii dotyczącej nieobecności na miejscu obu zdarzeń oskarżonego M. S. były tożsame, pozostawały jednak w niektórych aspektach wzajemnie sprzeczne. Oskarżony A. K. zaprzeczał, aby kontaktował się z oskarżonym M. S. w Zakładzie Karnym, choć drugi z nich dwukrotnie potwierdzał przez Sądem, że do takowego spotkania doszło. Ostatecznie oskarżony A. K. zmienił wyjaśnienia ze wskazaniem, że jednak do spotkania doszło, co podważa prawdziwość jego wyjaśnień złożonych przed Sądem. Nie uszło również uwadze Sądu Rejonowego, że w toku rozprawy głównej obaj mężczyźni wyjaśniali odmiennie w zakresie szczegółów zdarzenia jak chociażby godziny, o której M. S. miał przyjechać po skradzione rzeczy. Wiarygodności wyjaśnień M. S. przeczy ponadto fakt, że z jednej strony zaznaczał, że nie wiedział, że rzeczy pochodzą z przestępstwa, z drugiej zaś podczas gdy miał pomagać przewieźć je w bagażniku swojego samochodu zorientował się, że mogą one pochodzić z czynu zabronionego i rzekomo zwyzywał z tego powodu oskarżonego A. K.. Pomimo tego chwilę później skradzione przedmioty zastawił w lombardzie sygnując umowy własnym nazwiskiem, co w ewidentny sposób wykazuje nieprawdziwość jego twierdzeń. Wersja zdarzeń przedstawiana przez obu oskarżonych w toku postępowania jurysdykcyjnego pozostawała zatem nieprzygotowaną i pełną wewnętrznych sprzeczności linią obrony, mającą nieudolnie wykluczyć sprawstwo oskarżonego M. S.. Jednocześnie żaden z oskarżonych nie podał jakiegokolwiek racjonalnego argumentu, dla którego oskarżony A. K. jako współsprawcę obu czynów wskazywał M. S., z którym pozostawał w dobrych relacjach. Trafnie zatem Sąd Rejonowy ustalając fakty opierał się na wiarygodnych wyjaśnianiach oskarżonego A. K. składanych w toku postępowania przygotowawczego, które jednoznacznie wskazywał na współsprawstwo obu oskarżonych z podaniem wszystkich istotnych szczegółów obu zdarzeń. Nietrafny jest zarzut naruszenia art. 167 k.p.k. Za zbędny uznać należało dowód z przesłuchania w charakterze świadka A. S., na którego udział w zdarzeniu wskazywał oskarżony M. S.. Zauważyć należy, że nie wykazał on, skąd ma wiedzę, że wskazana osoba brała udział w obu zdarzeniach będących przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie. W sytuacji, gdy wyjaśnienia oskarżonego A. K. składane w toku postępowania przygotowawczego pozostawały spójne i logiczne wykluczyć należało udział wskazywanej osoby w przestępstwach. W sytuacji gdy zgromadzony materiał dowodowy był ponadto wystarczający do stwierdzenia winy i sprawstwa oskarżonego M. S. w zakresie przypisanych mu w zaskarżonym wyroku czynów zabronionych, wskazany dowód uznać należało za zbędny. Sąd Rejonowy działając z urzędu nie dostrzegł zatem potrzeby jego przeprowadzenia i nie wnioskowały o to strony procesu. Powyższe argumenty wskazują na słuszność dokonanej przez Sąd Rejonowy oceny materiału dowodowego. Ustrzegł się zatem Sąd Rejonowy zarzucanego w apelacji zarówno naruszenia art. 7 k.p.k, jak również dokonanych na ich podstawie dalszych ustaleń faktycznych. Trafne są bowiem ustalenia Sądu I instancji w zakresie winy i sprawstwa oskarżonego odnośnie czynów wyartykułowanych w stawianym przez obrońcę zarzutach, które w tej sytuacji uznać należało za niezasadne. Ad. 3 Nie jest zasadny zawarty w apelacji obrońcy zarzut niewspółmierności kar odnoszący się zarówno do kar jednostkowych jak również wymierzonej kary łącznej. Na gruncie przedmiotowej sprawy bez wątpienia trafnie został określony katalog okoliczności obciążających. Oskarżonego uznać należy za osobę w wysokim stopniu zdemoralizowaną a uprzednie kary pozbawienia wolności nie pozwoliły wdrożyć go do przestrzegania porządku prawnego. Trafne Sąd Rejonowy ocenił jako znaczny stopień społecznej szkodliwości czynów przypisanych oskarżonemu ze wskazaniem iż stopień ów jest znaczny. Oskarżony działał bowiem z niskich pobudek czyniąc z przestępstw źródło tymczasowego dochodu, godząc przy tym w cudzą własność. Nie ma racji obrońca oskarżonego doszukując się w wymiarze kar rażącej surowości. Zarzut w tym zakresie można bowiem zasadnie podnosić wówczas, gdy kara, jakkolwiek mieści się w granicach ustawowego zagrożenia, jednakże jest w społecznym odczuciu karą niesprawiedliwą. (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 kwietnia 1985r. V KRN 178/85 OSPiKA 1986/4/93). Okoliczność taka nie zaistniała w realiach rozpoznawanej sprawy. Kary jednostkowe pozbawienia wolności w wymiarach 1 roku i 4 miesięcy oraz 8 miesięcy nie mogą zostać uznane za wygórowane, zbliżone są bowiem do dolnych granic ustawowego zagrożenia przestępstw za które zostały wymierzone. W przedmiotowej sprawie wymiar orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności ukształtowany został zgodnie z wymogami, określonymi w art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. Orzekając o karze łącznej Sąd Rejonowy zastosował zasadę asperacji zbliżoną do zasady absorbcji, co nie może zostać uznane za rozstrzygnięcie rażąco surowe. Kara łączna w wymiarze 1 roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności w prawidłowy sposób realizuje cele wychowawcze kary uzmysławiając oskarżonemu naganność jego zachowania. W przedmiotowej sprawie brak było podstaw do zastosowania kary o charakterze wolnościowym, stanowiłoby to bowiem przejaw pobłażliwości dla oskarżonego, który mimo uprzedniego wykonywania kar pozbawienia wolności dalej lekceważy porządek prawny. Trafnie natomiast obrońca oskarżonego podniósł zarzut odnoszący się do surowości orzeczonego środka kompensacyjnego wskazując precyzyjnie wyliczenia powstałej w wyniku przestępstwa szkody. Sąd Rejonowy nieprawidłowo ustalił bowiem wartość szkody zaistniałej po stronie pokrzywdzonego M. O., który częściowo odzyskał utracone mienie. Wartość utraconych przedmiotów wynosi 3205 złotych, co należało uwzględnić przy zmianie zaskarżonego wyrok w omawianym zakresie. Wniosek 1. w zakresie zarzutów podniesionych w pkt. II ppkt. 1 i 2, na podstawie art. 427 § 1 k.p.k. oraz art. 437 § 1 i 2 k.p.k., obrońca wniósł o: a) zmianę pkt. V i VI części dyspozytywnej wyroku, poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów określonych w pkt. 1 i 2 części wstępnej wyroku, b) uchylenie pkt. VIII wyroku, tj. orzeczenia o środku kompensacyjnym, ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 2. w zakresie zarzutu podniesionego w pkt. II ppkt. 3, na podstawie art. 427 § 1 k.p.k. oraz art. 437 § 1 i 2 k.p.k., z ostrożności procesowej na wypadek nieuwzględnienia przez Sąd wniosku z pkt. III ppkt. 1, wniósł o: a) zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie oskarżonemu kar jednostkowych za oba zarzucane mu czyny w najniższym możliwym wymiarze, w tym przy zastosowaniu art. 37a k.k. i w konsekwencji o wymierzenie oskarżonemu kary łącznej w najłagodniejszym możliwym wymiarze tj. z uwzględnieniem zasady pełnej absorpcji; b) zmianę orzeczenia o środku kompensacyjnym orzeczonym na rzecz M. O. i orzeczenie wobec oskarżonego M. S. obowiązku naprawienia szkody w ½ części zobowiązując go do zapłaty na rzecz pokrzywdzonego M. O. kwoty 1.602,50 zł; ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Mając na względzie argumentację wyrażoną w poprzedniej części uzasadnienia wskazującą na niesłuszność zarzutów kwestionujących winę i sprawstwo oskarżonego w zakresie przypisanych mu w zaskarżonym wyroku czynów zabronionych oraz zarzutu rażącej niewspółmierności orzeczonej kary stwierdzić należy brak podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego jak również zmiany orzeczonej kary. Wnioski obrońcy składane w omawianym zakresie były zatem niezasadne. Rozważania zawarte w poprzedniej części uzasadnienia prowadzą do wniosku, że trafny okazał się jednak wniosek odnoszący się do zmiany orzeczenia w zakresie orzeczonego środka kompensacyjnego. Sąd Rejonowy przeszacował bowiem wartość zaistniałej szkody. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 5. --------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Pozostały zakres zaskarżonego wyroku niewymieniony w pkt 5.2 niniejszego uzasadnienia Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Rozstrzygnięcia w tym zakresie były prawidłowe, zarzuty apelacji nie pozwoliły na skuteczne podważenie ich słuszności oraz brak było podstaw do ingerencji w treść wyroku z urzędu. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany Zmiana pkt IV. i VII. części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku w zakresie orzeczonych wobec obu oskarżonych środków kompensacyjnych w postaci obowiązku naprawienia szkody Zwięźle o powodach zmiany Trafny pozostawał zarzut apelacji odnoszący się do kwestionowania wysokości orzeczonego wobec oskarżonego środka kompensacyjnego w postaci obowiązku naprawienia szkody. Sąd Rejonowy przeszacował wartość zaistniałej szkody. Uwzględniając częściowe odzyskanie mienia należało ustalić, że wartość szkody powstałej po stronie pokrzywdzonego M. O. wynosi 3205 złotych. Prawidłowa ocena dowodów i poczynione ustalenia faktyczne prowadziły to uznania, że obaj oskarżeni działali wspólnie i w porozumieniu, należało zatem wskazany środek kompensacyjny obniżyć do 1602,50 złotych dla każdego z oskarżonych – w tym również stosownie do art. 435 k.p.k. do nieapelującego oskarżonego A. K.. 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. --------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. --------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności -------------- ------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności III. Na podstawie art. 29 ustawy – Prawo o adwokaturze Sąd Okręgowy zasądził od Skarbu Państwa na rzecz obrońcy oskarżonego z urzędu adw. A. B. kwotę 840 złotych tytułem kosztów nieopłaconej obrony z urzędu w postępowaniu odwoławczym powiększoną o kwotę 193,20 złotych należnego podatek od towarów i usług oraz dalsze 126,50 złotych tytułem zwrotu kosztów dojazdu na rozprawę odwoławczą. IV. Na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. wobec sytuacji materialnej oskarżonego M. S. oraz jego aktualnego pobytu w jednostce penitencjarnej Sąd Okręgowy zwolnił go od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Uznanie winy i sprawstwa oskarżonego w zakresie przypisanych mu czynów oraz rażąco surowy wymiar kary i środka kompensacyjnego 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana

Sygn. akt II Ka 331/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 czerwca 2024r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Agata Kowalska Protokolant: st. sekr. sądowy Agnieszka Walerczak przy udziale Prokuratora Joanny Zaniewicz po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2024 r. sprawy M. T. oskarżonego z art. 279 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk, art. 278 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 15 lutego 2024 r. sygn. akt II K 250/23 I. zmienia zaskarżony wyrok w pkt I w ten sposób, że oskarżonego M. T. uniewinnia od popełnienia czynu zarzuconego mu w pkt VIII aktu oskarżenia; II. w pozostałej części wyrok utrzymuje w mocy; III. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. P. D. 1033,20 zł (w tym 193,20 zł podatku VAT) za obronę z urzędu wykonywaną w imieniu oskarżonego w postępowaniu odwoławczym; IV. zwalnia oskarżonego od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze ustalając, że wydatki tego postępowania ponosi Skarb Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 331/24 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 15 lutego 2024 r. w sprawie II K 250/23 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☒ co do winy ☒ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --------- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. W zakresie czynu zarzucanego oskarżonemu w pkt V aktu oskarżenia 1. obraza przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 7, 410 kpk, poprzez dokonanie dowolnej i sprzecznej z zasadami logicznego rozumowania oceny dowodu w postaci zeznań świadka K. B. oraz dowodu w postaci protokołu okazania rzeczy w/w. i w konsekwencji tej wadliwej oceny uznanie winy oskarżonego za zarzucany mu aktem oskarżenia czyn, podczas gdy dowodowy te nie wskazują na sprawstwo oskarżonego, 2. obraza przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 5 § 2 kpk, polegająca na błędnym uznaniu, że oskarżony M. T. w okresie od dnia 11 marca 2022 r. do dnia 12 marca 2022 r. w S. przy ul. (...) woj. (...) na terenie ogródków działkowych (...) dokonał włamania do domku letniskowego na działce nr (...) po uprzednim przecięciu mocowania kłódki przy furtce oraz mocowania kraty zabezpieczającej drzwi wejściowe, skąd dokonał zaboru w celu przywłaszczenia zastawy stołowej, sztućców, czajnika elektrycznego, 3 garnków, walizki podróżnej, 12 sztuk przedłużaczy elektrycznych, drabinki metalowej, odzieży, ponadto z niezabezpieczonej komórki dokonał kradzieży narzędzi ogrodniczych w postaci grabi, łopaty, wideł, dwóch węży ogrodowych oraz z terenu działki drewnianej skrzyni ze złomem powodując łączne straty w kwocie 2000 zł na szkodę K. B., podczas gdy poza dowodem w postaci protokołu okazania rzeczy w/w., brak jest innych obiektywnych dowodów potwierdzających tą okoliczność, co w konsekwencji doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych, przyjętego za podstawę orzeczenia, mającego wpływ na treść orzeczenia, a polegającego na błędnym ustaleniu, że oskarżony M. T. w okresie od dnia 11 marca 2022 r. do dnia 12 marca 2022 r. w S. przy ul. (...) woj. (...), na terenie ogródków działkowych (...) dokonał włamania do domku letniskowego na działce nr (...) po uprzednim przecięciu mocowania kłódki przy furtce oraz mocowania kraty zabezpieczającej drzwi wejściowe, skąd dokonał zaboru w celu przywłaszczenia zastawy stołowej, sztućców, czajnika elektrycznego, 3 garnków, walizki podróżnej, 12 sztuk przedłużaczy elektrycznych, drabinki metalowej, odzieży ponadto z niezabezpieczonej komórki dokonał kradzieży narzędzi ogrodniczych w postaci grabi, łopaty, wideł, dwóch węży ogrodowych oraz z terenu działki drewnianej skrzyni ze złomem powodując łączne straty w kwocie 2000 zł na szkodę K. B.. W zakresie czynu zarzucanego oskarżonemu w pkt VIII aktu oskarżenia: 1. obraza przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 7, 410 kpk, poprzez dokonanie dowolnej i sprzecznej z zasadami logicznego rozumowania oceny dowodu w postaci zeznań świadka M. M., a w konsekwencji tej wadliwej oceny uznanie winy oskarżonego za zarzucany mu aktem oskarżenia czyn, podczas gdy w/w., zeznania nie wskazują na sprawstwo oskarżonego, 2. obraza przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 5 § 2 kpk, polegająca na błędnym uznaniu, że oskarżony M. T. w okresie od dnia 11 marca 2022 r. do dnia 12 marca 2022 r. w S. przy ul. (...) woj. (...) na terenie ogródków działkowych (...) usiłował dokonać włamania do skrzynki elektrycznej po uprzednim podważeniu drzwiczek, skąd nie dokonał zaboru mienia z uwagi na brak przedmiotów będących w zainteresowaniu na szkodę ROD „(...), podczas gdy brak jest obiektywnych dowodów potwierdzających tą okoliczność, co w konsekwencji doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych, przyjętego za podstawę orzeczenia, mającego wpływ na treść orzeczenia, a polegającego na błędnym ustaleniu, że oskarżony M. T. w okresie od dnia 11 marca 2022 r. do dnia 12 marca 2022 r. w S. przy ul. (...) woj. (...) na terenie ogródków działkowych (...) usiłował dokonać włamania do skrzynki elektrycznej po uprzednim podważeniu drzwiczek , skąd nie dokonał zaboru mienia z uwagi na brak przedmiotów będących w zainteresowaniu na szkodę ROD(...). W zakresie czynów zarzuconych oskarżonemu w pkt. I, II, III, IV, VI, VII aktu oskarżenia orzeczenie wobec oskarżonego M. T. niewspółmiernie surowej kary za poszczególne czyny jednostkowe, jak i kary łącznej w wymiarze 1 roku i 6 miesięcy bezwzględnego pozbawienia wolności, przy której orzeczeniu Sąd w sposób ujemny i niekorzystny dla oskarżonego ocenił wszystkie dyrektywy sądowego wymiaru kary. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Odnosząc się do zarzutów podniesionych w apelacji należy stwierdzić, że Sąd I instancji w prawidłowy sposób przeprowadził postępowanie dowodowe w zakresie czynów z pkt I-VII aktu oskarżenia i w tej części dokonał trafnej z punktu widzenia dyrektyw, wyrażonych w treści art. 7 kpk, oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, wyciągając właściwe wnioski o winie oskarżonego co do przypisanych mu zaskarżonym wyrokiem czynów. Tok rozumowania i sposób wnioskowania Sądu Rejonowego w tym zakresie został przekonująco umotywowany w pisemnym uzasadnieniu, spełniającym wymogi z art. 424 kpk, co pozwoliło na prawidłową kontrolę odwoławczą zaskarżonego orzeczenia. Nie można jednak tego samego stwierdzić w zakresie ustaleń Sądu I instancji dotyczących czynu z pkt VIII aktu oskarżenia, o czym szerzej w dalszej części niniejszych wywodów. Z uwagi na to, że obrońca oskarżonego zaskarżył wyrok co do winy oskarżonego jedynie w zakresie czynów z pkt V i VIII aktu oskarżenia, Sąd Okręgowy odniesie się do przedstawionych przez obrońcę zarzutów z art. 438 pkt 2 i 3 kpk wyłącznie co do tych czynów. I tak należy wskazać, że Sąd Rejonowy prawidłowo ocenił depozycje świadków K. B. oraz M. M.. K. B. konsekwentnie podnosiła, że po telefonicznym powiadomieniu przez Prezesa ROD o dokonaniu włamania, udała się na teren swej działki, oznaczonej numerem (...), położonej przy ulicy (...), gdzie stwierdziła, że mocowanie kłódki przy furtce oraz karty zabezpieczającej drzwi wejściowe do domku letniskowego zostało przecięte. Opisała dokładnie jakie przedmioty zostały skradzione. Podczas rozprawy w dniu 27 czerwca 2023 r. potwierdziła uprzednio złożone zeznania w sprawie, dodając, że została jej skradziona również wiertarka o wartości ok. 150 zł, po czym określiła wartość szkody jaką poniosła z tego tytułu na kwotę 2000 zł, wskazując, że nie została naprawiona. Podczas okazania zaś w dniu 10 października 2022 r. była całkowicie pewna, że okazane jej łyżki koloru srebrnego (szt. 11), widelce koloru srebrnego (szt. 6), noże koloru srebrnego (szt. 3) oraz przedłużacz na zielonym zawijaku są jej własnością. Protokół okazania w tej sprawie został sporządzony przez uprawnioną osobę, w zakresie jej działania i brak było podstaw do podważenia wiarygodności tego dokumentu. Nadto podkreślić należy, że w toku postępowania przed Sądem Rejonowym strony nie kwestionowały jego autentyczności i rzetelności. W tych okolicznościach słusznie nadano przymiot wiarygodności relacjom świadka, natomiast odmówiono wiary wyjaśnieniom oskarżonego w części w jakiej nie przyznał się do popełnienia czynu z pkt V aktu oskarżenia, ze wskazaniem, że stanowią one jedynie linię obrony, mającą na celu uniknięcie odpowiedzialności karnej za ten właśnie czyn. Ujawnienie w toku przeszukania pomieszczeń mieszkalnych zajmowanych przez oskarżonego w/w przedmiotów, bezspornie należących do pokrzywdzonej, przy uwzględnieniu, że oskarżony w tym samym czasie dokonał szeregu włamań do domków letniskowych znajdujących się w tej samej okolicy, w podobny sposób, świadczy o tym, że rozstrzygnięcie Sądu Rejonowego w zakresie przypisania mu włamania do domku letniskowego na działce nr (...) i dokonania zaboru ustalonych w zaskarżonym wyroku rzeczy jest prawidłowe. Sąd Okręgowy mając na uwadze poczynione rozważania i ustalenia przyjął również, że zarzut odwoławczy obrazy prawa procesowego, tj. art. 5 § 2 kpk był nieuzasadniony. Zgromadzone w sprawie dowody poddawały się ocenie i pozwalały na niebudzące wątpliwości uznanie winy oskarżonego co do zarzucanego mu w pkt V aktu oskarżenia, a przypisanego w pkt I zaskarżonego wyroku czynu. Przypomnieć w tym miejscu należy, iż zasada in dubio pro reo wyrażona w wyżej wskazanym przepisie ma zastosowanie tylko wtedy, gdy pomimo przeprowadzenia wszystkich dostępnych dowodów, w dalszym ciągu pozostają w sprawie niewyjaśnione okoliczności. Zdaniem Sądu II instancji w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły żadne takie wątpliwości, które miałyby charakter nieusuwalnych i które należałoby rozstrzygnąć na korzyść oskarżonego M. T. w sposób podany przez apelującego obrońcę. Z kolei jeśli chodzi o czyn z pkt VIII aktu oskarżenia, Sąd Rejonowy pomimo, iż właściwie ocenił zeznania świadka M. M., to jednak na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wywiódł błędne ustalenia faktyczne co do sprawstwa oskarżonego. Nie sposób bowiem przypisać oskarżonemu usiłowania włamania do skrzynki elektrycznej w celu dokonania zaboru nieokreślonego w treści zarzutu mienia, opierając się wyłącznie o sposób działania, jaki prezentował oskarżony włamując się do domków letniskowych. Należy zauważyć, że skrzynka elektryczna znajdowała się w miejscu, do którego dostęp był nieograniczony. W tej sytuacji nie można wykluczyć, że to inna osoba odgięła zamek wewnętrzny drzwiczek omawianej skrzynki elektrycznej. W oparciu o zgromadzone dowody, zbyt daleko idący jest także wniosek, że celem sprawcy była kradzież elementów znajdujących się wewnątrz skrzynki. Nie można wykluczyć, że sprawca dokonał jedynie odgięcia elementów skrzynki. W sytuacji zaś, gdy, jak wynika z oświadczenia M. M., w wyniku powyższego nie powstała żadna szkoda majątkowa, przypisanie oskarżonemu winy za dokonanie tego czynu było błędne. Wniosek ten jest o tyle uzasadniony, że żaden dowód w sprawie nie wskazuje w sposób niebudzący wątpliwości, że do tego przestępstwa doszło w okresie od 11 marca 2022 r. do 12 marca 2022 r., kiedy to M. T. przebywał w S., przy ulicy (...) na terenie ogródków działkowych (...). Wywiedzione przez Sąd Rejonowy wnioski o charakterze przeciwnym do powyższych były zatem zbyt daleko idące i raziły dowolnością - zwłaszcza, w kontekście treści art. 5 § 2 kpk. Wszakże, w myśl reguły „in dubio pro reo”, wywodzącej się z przytoczonego przepisu, niedające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść oskarżonego. Zdaniem Sądu II instancji, na gruncie przedmiotowej sprawy okoliczności tego typu zaszły, a jednocześnie, organy procesowe pozbawione zostały możliwości oraz środków dowodowych, które mogłyby te obiekcje wyeliminować. Wątpliwości te jednakże Sąd I instancji zbagatelizował i kierując się zasadami uproszczonej dedukcji wydał wyrok skazujący. W tej sytuacji Sąd Okręgowy powziął ingerencję w treść zaskarżonego orzeczenia i uniewinnił oskarżonego od popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt XVIII aktu oskarżenia. Odnosząc się do kwestii wymiaru kar jednostkowych pozbawienia wolności, jak i kary łącznej pozbawienia wolności, pomimo, iż uniewinniono oskarżonego od czynu z pkt VIII aktu oskarżenia, to w ocenie Sądu Okręgowego należało uznać, że rozstrzygnięcia w tym zakresie są prawidłowe, słuszne i zasadne. Wymierzone oskarżonemu kary, nie tylko uwzględniają dyrektywy wymiaru kary określone w art. 53 kk, ale są wręcz karami łagodnymi, z uwagi na to, że jak wykazało ostatecznie postępowanie odwoławcze M. T. dopuścił się w ramach dwóch ciągów przestępstw aż siedmiu czynów (trzech z art. 278 § 1 kk oraz czterech z art. 279 § 1 kk). Sąd Rejonowy miał możliwość wymierzenia mu za przypisane czyny kary w wysokości do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę, co w przypadku czynów z art. 278 § 1 kk oraz art. 279 § 1 kk oznacza odpowiednio karę pozbawienia wolności do 7 lat i 6 miesięcy oraz do lat 15. Tymczasem wymierzył kary pozbawienia wolności w wymiarze roku i 2 miesięcy oraz 8 miesięcy pozbawienia wolności. Są to zatem kary, które tylko nieznacznie przekraczają najniższe możliwe do orzeczenia za te przestępstwa, tj. 3 miesiące i rok. Sąd Rejonowy w prawidłowy sposób ustalił i wyeksponował w pisemnym uzasadnieniu oraz ocenił wszystkie okoliczności mające wpływ na wybór rodzaju i rozmiaru jednostkowych kar pozbawienia wolności oraz kary łącznej. Kary jednostkowe zostały w należytym stopniu dostosowane do stopnia zawinienia oskarżonego oraz stopnia szkodliwości społecznej popełnionych występków. Kara łączna trafnie odzwierciedla zakres przedmiotowych i podmiotowych zbieżności pomiędzy wszystkimi występkami M. T. i realizuje dyrektywy z art. 85a kk. Żadna z orzeczonych kar nie nosi cech rażącej i niewspółmiernej surowości, o jakiej mowa w treści art. 438 pkt 4 kpk. W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz wynikających z niego okoliczności faktycznych, z faktu przyznania się oskarżonego do znacznej ilości zarzucanych mu czynów i prezentowania takiego stanowiska na przestrzeni całego postępowania nie można upatrywać okazji do nadmiernego łagodzenia sankcji karnych. Pomimo, iż Sąd Rejonowy nie ujął tych okoliczności w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku to nie sposób przyjąć, wobec wymiaru kar jakie orzekł (w dolnej granicy ustawowego zagrożenia), iż nie zostały one wzięte pod uwagę przy ich ferowaniu. Należy jednak podkreślić, że to okoliczności obostrzające przeważały w tej sprawie w sposób wręcz przytłaczający nad okolicznościami łagodzącymi. Niewątpliwie takimi na kanwie przedmiotowej sprawy są: uprzednia karalność oskarżonego za podobne przestępstwa umyślne (k. 437-444), z których to wymierzonych kar, w tym wolnościowych, nie wyciągnął on właściwych wniosków i ponownie wkroczył na ścieżkę przestępczą, zamiar bezpośredni kierunkowy jaki towarzyszył działaniom oskarżonego, które podejmował w sposób przemyślany, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, a także brak naprawienia szkód, jakie w następstwie tych działań ponieśli pokrzywdzeni. Sąd Rejonowy zasadnie także orzekając o karze łącznej miał na względzie związek przedmiotowy, jak i podmiotowy pomiędzy popełnionymi przez oskarżonego przestępstwami. Czyny przypisane oskarżonemu popełnione zostały w zbliżonym czasie, stanowią rodzajowo podobne umyślne przestępstwa przeciwko mieniu, na szkodę różnych osób pokrzywdzonych. Uznając zatem istniejący i dość ścisły związek pomiędzy przypisanymi oskarżonemu przestępstwami, Sąd meriti orzekł słusznie wobec oskarżonego karę łączną pozbawienia wolności, tj. roku i 6 miesięcy na zasadzie asperacji, zbliżonej jednak do absorpcji. Także orzeczony środek kompensacyjny w postaci obowiązku naprawienia szkody na rzecz ośmiu pokrzywdzonych jest słuszny, spełniając swe cele kompensacyjne, ale i wychowawcze. Wniosek O zmianę zaskarżonego wyroku poprzez: 1. uniewinnienie oskarżonego od czynów przypisanych mu w pkt. V i VIII aktu oskarżenia, 2. uznanie oskarżonego za winnego wyłącznie czynów przypisanego mu w pkt. od I do III aktu oskarżenia oraz IV, VI, i VII aktu oskarżenia i obniżenie orzeczonych za nie poszczególnych kar jednostkowych jak i kary łącznej, tj. orzeczenie kary łącznej w niższym wymiarze niż w zaskarżonym wyroku. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Zarzuty obrońcy były słuszne jedynie w zakresie czynu z pkt VIII aktu oskarżenia, w pozostałym zakresie były niezasadne i jako takie skutkowały w tej części utrzymaniem w mocy zaskarżonego wyroku. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 15 lutego 2024 r. w sprawie II K 250/23 – w części niewymienionej w podsekcji 5.2. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy W zakresie tych rozstrzygnięć zaskarżony wyrok – jako słuszny i odpowiadający prawu – należało utrzymać w mocy. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 15 lutego 2024 r. w sprawie II K 250/23 zmieniono w pkt I w ten sposób, że oskarżonego M. T. uniewinniono od popełnienia czynu zarzuconego mu w pkt VIII aktu oskarżenia Zwięźle o powodach zmiany Powody zmiany zostały przedstawione w rubryce 3.1. 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 4.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ---------------------- --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu P unkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności III., IV. Apelacja obrońcy oskarżonego okazała się w dużej części niezasadna, zatem w oparciu o przepisy art. 627 w zw. z art. 634 kpk, należało w tej części obciążyć M. T. kosztami sądowymi postępowania odwoławczego. Sąd Okręgowy, mając jednakże na uwadze konieczność odbycia przez oskarżonego wymierzonej mu zaskarżonym wyrokiem łącznej kary pozbawienia wolności w wymiarze roku i 6 miesięcy oraz jego sytuację majątkową, uznał na podstawie art. 624 § 1 kpk w zw. z art. 634 kpk, że względy słuszności przemawiają za tym, aby zwolnić go od zapłaty kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. Z uwagi na to, że oskarżony reprezentowany był przez obrońcę ustanowionego z urzędu, Sąd Okręgowy na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1184 z późn. zm.), a także § 17 ust. 2 pkt 4 i § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. poz. 763) zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. P. D. kwotę 1033, 20 (w tym 193,20 zł podatku VAT) za obronę z urzędu wykonywaną w imieniu oskarżonego w postępowaniu odwoławczym. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację obrońca Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja W zakresie czynów z pkt V i VIII aktu oskarżenia co do winy, co do pozostałych czynów zawartych w akcie oskarżenia co do kar jednostkowych, jak też w zakresie kary łącznej 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☒ co do winy ☒ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana