I ACa 3309/24 · Sąd powszechny

Sygn. akt I ACa 3309/24

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 7 lipca 2025 roku Sąd Apelacyjny w Katowicach I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący : Sędzia Ewa Majwald-Lasota po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2025 roku w Katowicach na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa D. G. przeciwko (...) Spółce Akcyjnej w G. ze skargi pozwanego o uchylenie wyroku sądu polubownego – (...) przy (...) Związku (...) w W. z dnia 8 sierpnia 2024 roku, sygn. akt STA/5/2003 1) oddala skargę;

2) zasądza od pozwanego na rzecz powoda 2400 (dwa tysiące czterysta) złotych z ustawowymi odsetkami za opóźnienie, za czas od dnia uprawomocnienia się tego orzeczenia o kosztach do dnia zapłaty, z tytułu kosztów postępowania ze skargi pozwanego o uchylenie wyroku sądu polubownego. Sędzia Ewa Majwald-Lasota Sygn. akt I ACa 3309/24

UZASADNIENIE

(...) Spółka Akcyjna w G. wniosła skargę o uchylenie wyroku sądu polubownego – (...) przy (...) Związku (...) w W. z dnia 8 sierpnia 2024 roku, sygn. akt STA/5/2003, w którym uwzględniono w całości roszczenie D. G. o zapłatę i obciążono pozwaną (...) Spółkę Akcyjną w G. kosztami postępowania arbitrażowego. W uzasadnieniu tego wyroku arbiter odnotowała, w sposób szczegółowo wskazany na k. 55-59 akt, że strony wiązała klauzula arbitrażowa wskazana w pkt XIX umowy łączącej powoda i pozwanego z 10 maja 2021 r. Pozwany nie wykonywał swoich obowiązków wynikających z umowy – do 18 maja 2022 r. nie dokonał na rzecz powoda zapłaty 51 600 zł.

W związku z tym powód na podstawie pkt XV C umowy rozwiązał umowę z winy pozwanego. Do końca sezonu 2022/2023 powinien być zatrudniony przez pozwanego na warunkach wynikających z umowy. W związku z rozwiązaniem umowy z pozwanym zawarł kontrakt zawodniczy z innym klubem na gorszych warunkach finansowych. Różnica wynagrodzenia wynosi 7 000 zł netto, łącznie 70 000 zł netto za cały sezon. Z ustaleń sądu polubownego wynika, że strony łączyła umowa z 10 maja 2021 r. Kontrakt został zawarty na sezony koszykarskie 2021/2022 i 2022/2023 do jednego dnia po ostatnim oficjalnym meczu klubu.

Zasady płatności zostały szczegłówo określone w umowie. Pozwany powołał się na § 16.2 uchwał PzKosz nr 6/2020 z 26 czerwca 2020 r., zgodnie z którym nieważne są postanowienia kontraktu, w myśl których w przypadku rozwiązania umowy przez zawodnika z powodu opóźnienia w płatnościach zawodnikowi miałoby przysługiwać jakiekolwiek wynagrodzenie za okres dłuższy niż do końca sezonu, w którym nastąpiło roziązanie kontraktu, a także jakiekolwiek dodatkowe wynagrodzenie. Umowa łączaca strony takich zastrzeżeń nie zawierała.

W ocenie arbitra powyższe nie może wyłączać możliwości dochodzenia odszkodowania na ogólnych zasadach cywilnoprawnych. Kontrakt z 10 maja 2021 roku należał do tzw. kontraktów gwarantowanych. Powód zobowiązał się do wykonywania usług sportowych w charakterze koszykarza wyłącznie na rzecz pozwanego w sezonach 2021/2022 i 2022/2023. Przez te sezony miał gwarantowane wynagrodzenie. Skoro z winy klubu, któremu można przypisać działanie świadome i celowe, doszło do wypowiedzenia umowy, a następnie powód zawarł z innym klubem kontrakt na gorszych warunkach, to w ocenie arbitra pozwanemu klubowi można przypisać odpowiedzialność za zaistniałe okoliczności.

Zapisy powoływanej przez pozwanego uchwały nie mogą być stoswane bezwględnie, gdyż mogłoby to doprowadzić do sytuacji, w których klub w dowolnym momencie trwania kontraktu zaprzestałby zapłaty wynagrodzenia kontraktowego celowo prowadząc do ustania kontraktu i przerzucając na zawodnika decyzję o wypowiedzeniu. W związku z tym arbiter wydał wyrok w oparciu o ogólne zasady sprawiedliwości (ex aequo et bono). Skoro pozwany klub celowo doprowadził do wypowiedzenia kontraktu przez powoda, roszczenie powoda o wypłatę 70 000 zł tytułem różnicy kontraktowej, która stanowi szkode majątkową powoda, jest zasadne.

Na karcie 59 zawarte jest szczegółowe wyliczenie roszczenia. Skarżący, w sposób szczegółowo wskazany na k. 2-4 zarzucił wydanie orzeczenia „z naruszeniem podstawowych zasad porządku prawnego Rzeczpospolitej”, polegających na naruszeniu art. 35 k.c. w zw. z § 30 Regulaminu Rozgrywek (...) w związku z § 16.2 uchwały Zarządu (...) S.A. z dnia 26 czerwca 2020 r. i pominięcie przy orzekaniu treści norm wewnętrznych regulujących stosunki prawne między klubem a zawodnikiem, a wynikających z ważnych norm prawnych. W odpowiedzi na skargę powód wniósł o jej odrzucenie ewntualnie oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

Skarga została wniesiona w terminie i prawidłowo opłacona, w związku z czym podlegała merytorycznej ocenie. Nie zasługiwała jednak na uwzględnienie. Zgodnie z przepisem art. 35 k.c. powstanie, ustrój i ustanie osób prawnych określają właściwe przepisy; w wypadkach i w zakresie w przepisach tych przewidzianych organizację i sposób działania osoby prawnej reguluje także jej statut. Nie ulega wątpliwości, że pozwany jest osobą prawną. Statut stanowi ogół norm, które określają zadania i środki dla realizacji praw i obowiązków osoby prawnej, a także strukturę organizacyjną osoby prawnej i sposób jej działania.

Postanowienia statutów i umów tworzących osoby prawne muszą być jednak zgodne z normami wyższego rzędu i nie mogą pozbawiać ochrony prawnej osób wchodzących z nimi w stosunki zobowiązaniowe. Skarżący powołał się na naruszenie przez Sąd Arbitrażowy „podstawowych zasad porządku prawnego Rzeczpospolitej”. Zgodnie z art. 1026 § 2 pkt 2) k.p.c. uchylenie wyroku sądu polubownego następuje także wtedy, gdy sąd stwierdził, że wyrok sądu polubownego jest sprzeczny z podstawowymi zasadami porządku prawnego Rzeczypospolitej Polskiej.

Podstawa z art. 1206 § 2 pkt 2 k.p.c. jest uzasadniona wówczas, gdy skutek wyroku sądu polubownego godzi w podstawowe zasady porządku prawnego państwa. Zgodnie z powołanym przez skarżącego przepisem art. 35 k.c. organizację i sposób działania osób prawnych reguluje ich statut. Jak trafnie zauważył arbiter, w spornej umowie nie zawarto ograniczeń wynikających z § 16.2 uchwały Zarządu (...) S.A. z dnia 26 czerwca 2020 r. Na podstawie art. 471 k.c. dłużnik obowiązany jest do naprawienia szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania, chyba że niewykonanie lub nienależyte wykonanie jest następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi.

W toku postępowania wykazanym zostało, że powód wypowiedział kontrakt z przyczyn leżących po stronie pozwanego, który świadomie i celowo doprowadził do takiej sytuacji, czego skarżący nie kwestionuje. Nie budzi wątpliwości w orzecznictwie, że szczególny charakter sądów polubownych pozwala im na rozstrzyganie sporów według zasad słuszności i zastąpienie prawa pozytywnego normami społecznymi oraz przeprowadzenie według tego kryterium oceny wszelkich okoliczności spornego stosunku. W kontekście wszystkich wskazanych okoliczności uznać należało, że orzeczenie jest zgodne z podstawowymi zasadami porządku prawnego Rzeczypospolitej Polskiej a skarga podlega oddaleniu na mocy art. 1207§ 2 k.p.c. w zw. z art. 385 k.p.c. O kosztach postępowania orzeczono w oparciu o art. 98 § 1 i 3 k.p.c. i na podstawie § 8 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych.

Sędzia Ewa Majwald – Lasota