II Ka 234/26 · Sąd powszechny

Wyrok Sądu Rejonowego w Biłgoraju z dnia 8 kwietnia 2024r., sygn.

Sygn. akt II Ka 848/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 grudnia 2023r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Grażyna Jaszczuk Sędziowie: SO Agata Kowalska SO Karol Troć (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Sieczkiewicz przy udziale prokuratora Krzysztofa Cieplińskiego po rozpoznaniu w dniu 28 grudnia 2023 r. sprawy S. B. oskarżonego z art. 190a § 1 kk na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 1 sierpnia 2023 r. sygn. akt II K 33/22 I. w zaskarżonej części wyrok utrzymuje w mocy; II. zasądza od oskarżonego S. B. na rzecz oskarżycielki posiłkowej E. R. 840 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w II instancji; III. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 425 zł tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 848/23 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 01 sierpnia 2023 r. w sprawie II K 33/22 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☒ co do kary ☒ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --------- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. rażącej niewspółmierności kary, poprzez wymierzenie oskarżonemu S. B. kary 1 (jednego) roku pozbawienia wolności, która nie uwzględnia występujących w sprawie okoliczności łagodzących tj. znikomego stopnia społecznej szkodliwości czynu, przyznania się oskarżonego S. B. do popełnienia zarzucanego czynu, krytycznej oceny swojego zachowania przez oskarżonego, których uwzględnienie przez Sąd powinno spowodować orzeczenie oskarżonemu znacznie łagodniejszej kary; 2. rażącej niewspółmierności środka karnego w postaci grzywny w wysokości 150 stawek dziennych po 15 zł każda nie uwzględniając dyrektyw wymiaru kary grzywny oraz okoliczności łagodzących tj. znikomego stopnia społecznej szkodliwości czynu, przyznania się oskarżonego S. B. do popełnienia zarzucanego czynu, krytycznej oceny swojego zachowania przez oskarżonego, których uwzględnienie przez Sąd powinno spowodować orzeczenie oskarżonemu znacznie niższej kary grzywny; 3. rażącej niewspółmierności środka karnego w postaci nawiązki w kwocie 1500 zł. wymierzonej oskarżonemu S. B., która nie uwzględnia charakteru czynów oskarżonego oraz barku negatywnych następstw dla samopoczucia fizycznego oraz psychicznego pokrzywdzonej ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzuty podniesione przez obrońcę oskarżonego uznać należy za niezasadne. Zdaniem Sądu odwoławczego, orzeczenie wobec oskarżonego kary roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat próby, kary grzywny w wymiarze 150 stawek dziennych po 15 złotych każda stawka oraz nawiązki w wysokości 1500 złotych w żadnym razie nie można uznać za noszące cechy rażącej surowości, a tylko tego rodzaju surowość mogłaby powodować, w myśl art. 438 pkt 4 kpk, wydanie orzeczenia reformatoryjnego. Wskazać należy, że skarżący zarzucił rażącą niewspółmierność orzeczonej wobec oskarżonego roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat próby, kary grzywny w wymiarze 150 stawek dziennych po 15 złotych każda stawka oraz nawiązki w wysokości 1500 złotych, jednakże tak ukształtowane rozstrzygnięcie spotkało się z pełną aprobatą Sądu Odwoławczego. Zauważyć należy, że rażąca niewspółmierność kary występuje wtedy, gdy kara (środek karny, środek kompensacyjny) orzeczona nie uwzględnia w należyty sposób stopnia społecznej szkodliwości przypisanego czynu oraz nie realizuje wystarczająco celów kary, ze szczególnym uwzględnieniem celów zapobiegawczych. Pojęcie niewspółmierności rażącej oznacza znaczną, wyraźną i oczywistą, a więc niedającą się zaakceptować dysproporcję między karą wymierzoną a karą sprawiedliwą (zasłużoną). Przesłanka rażącej niewspółmierności kary jest spełniona tylko wtedy, gdy na podstawie ustalonych okoliczności sprawy, które powinny mieć decydujące znaczenie dla wymiaru kary, można przyjąć, że występuje wyraźna różnica między karą wymierzoną a karą, która powinna zostać wymierzona w wyniku prawidłowego zastosowania dyrektyw wymiaru kary oraz zasad ukształtowanych przez orzecznictwo (por. wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 19 grudnia 2022 r., II AKa 306/22). W niniejszym postępowaniu Sąd Rejonowy zastosował się do dyrektyw wymiaru kary z art. 53 kk, orzekając karę adekwatnie do okoliczności sprawy. Sąd I instancji właściwie zastosował wszelkie okoliczności łagodzące i obciążające, a w szczególności, że oskarżony godził w dobro jakim jest wolność drugiego człowieka, a także zdrowie psychiczne, za co została orzeczona wobec oskarżonego kara roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat próby, która nie może być uznana za rażąco niewspółmierną. W związku z zastosowaniem wobec oskarżonego środka probacyjnego w postaci warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności oraz kierując się potrzebą wzmocnienia celów zapobiegawczych kary, Sąd Rejonowy wymierzył oskarżonemu karę grzywny akcesoryjnej, której wymiar również Sąd Okręgowy aprobuje. Przy wymiarze kary grzywny Sąd miał na uwadze sytuację rodzinną i materialną oskarżonego. Zarówno ilość stawek, jak i jej wysokość dostosowane zostały do sytuacji osobistej i rodzinnej oskarżonego, który osiąga dochody w wysokości ok. 4000-5000 złotych z prac dorywczych, jest młodym, zdrowym człowiekiem, który ma możliwość podjęcia stałej pracy zarobkowej. Ponadto, orzeczenie względem oskarżonego nawiązki w trybie art. 46 § 2 kk służy kompensacie szkód i krzywd mających swe źródło w przestępstwie. Nie ulega wątpliwości, co słusznie podkreślił Sąd I instancji motywując swą decyzję w przedmiocie przyznania pokrzywdzonej nawiązki, że działanie oskarżonego niewątpliwie wyrządziło pokrzywdzonej cierpienia i krzywdy moralne, co uzasadnia orzeczenie względem niej stosownej rekompensaty. Z kolei wysokość orzeczonej na podstawie art. 46 § 2 kk nawiązki winna być miarkowana z uwzględnieniem rozmiaru szkód, szczególnie rozmiaru krzywdy wyrządzonej pokrzywdzonej, ocenianej zwłaszcza przez pryzmat subiektywnych doznań ofiary przestępstwa, sposobu działania sprawcy, jak również tego, jaki wpływ na stan psychiczny osoby pokrzywdzonej wywołało znalezienie się w sytuacji ofiary przestępstwa. Orzekając środek kompensacyjny w postaci nawiązki, Sąd Rejonowy właściwie rozważył wszystkie okoliczności, orzekając środek kompensacyjny w odpowiedniej kwocie. W ocenie Sądu Okręgowego zaproponowana na łamach wywiedzionego środka zaskarżenia łagodniejsza kara oraz obniżenie grzywny i nawiązki nie byłoby adekwatne do rangi popełnionego przez oskarżonego czynu, jego nasilenia oraz nie spełniłoby swoich celów zapobiegawczych w stosunku do niego. Wniosek zmianę wyroku poprzez wymierzenie oskarżonemu łagodniejszej kary oraz zmniejszenie wysokości nawiązki oraz kary grzywny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność podniesionych zarzutów warunkowała bezzasadność wniosku. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy w zaskarżonej części utrzymano wyrok w mocy Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Bezzasadność wniesionej apelacji i brak okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany ----------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 4.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ---------------------- --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II. Na podstawie art. 636 § 1 kpk Sąd Okręgowy zasądził od oskarżonego na rzecz oskarżycielki posiłkowej E. R. kwotę 840 złotych tytułem zwrotu poniesionych przez nią kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym, ustalając wysokość tych kosztów zgodnie z § 11 ust. 2 pkt 4 w zw. z ust. 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. 2023, poz. 1964). III. Na podstawie art. 636 § 1 kpk i art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 8 w zw. z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 123 z późń. zm.), zasądzono od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 425 złotych tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja W zakresie kary, środka karnego 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☒ co do kary ☒ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana

Sygn. akt II Ka 106/22 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 kwietnia 2022r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Karol Troć Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Sieczkiewicz przy udziale prokuratora Małgorzaty Ciećko po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2022 r. sprawy M. K. (1) oskarżonego z art. 276 kk na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Łukowie z dnia 3 grudnia 2021 r. sygn. akt II K 41/21 I. wyrok utrzymuje w mocy; II. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 120 zł kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 106/22 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1. 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Łukowie z dnia 3 grudnia 2021 roku, wydany w sprawie o sygn. akt II K 41/21; 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --------- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. naruszenie przepisów prawa materialnego mające istotny wpływ na treść wydanego orzeczenia, tj. art. 276 kk, poprzez jego błędne zastosowanie, w sytuacji w której oskarżony swoim zachowaniem nie wypełnił znamion czynu zabronionego stypizowanego w art. 276 kk; 2. błąd w ustaleniach faktycznych, mający istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, polegający na przyjęciu sprzecznie z wymową zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, że oskarżony M. K. (1) dokonał usunięcia, a następnie ukrycia dokumentu w postaci dowodu rejestracyjnego (...) pojazdu R. (...) o nr rej (...), którym nie miał prawa wyłącznie rozporządzać na szkodę M. K. (2), w sytuacji, gdy z materiału dowodowego wynika, że właścicielem pojazdu, jak i dowodu rejestracyjnego była Z. K. i jej mąż S. K., a w zachowaniu oskarżonego brak jest umyślności, bowiem oskarżony nie mógł wiedzieć, że postanowieniem z dnia 27 maja 2020 roku ww. pojazd wraz z przedmiotowym dowodem rejestracyjnym został oddany na przechowanie M. K. (2) i to jej przysługuje prawo do dysponowania dokumentem; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzuty wywiedzione przez obrońcę oskarżonego okazały się niezasadne. Wyprzedzając zasadniczą część niniejszych wywodów wskazać należy, iż konstrukcja rozpatrywanej apelacji okazała się wadliwa. Skarżący bowiem pozornie zarzucił Sądowi Rejonowemu szereg uchybień, opartych na niemalże na wszystkich możliwych względnych podstawach odwoławczych, choć niekiedy te tak naprawdę wzajemnie się wykluczały. Postawienie w apelacji zarzutu naruszenia prawa materialnego stoi bowiem w oczywistej sprzeczności ze stawianym jednocześnie zarzutem obrazy prawa procesowego czy powiązanym z nim błędem w ustaleniach faktycznych. Podstawą stawiania takiego zarzutu jest przyjęcie, że dany Sąd prawidłowo ustalił stan faktyczny w sprawie, lecz popełnił błąd w procesie subsumcji lub wykładni konkretnego przepisu karnomaterialnego. Tak jednak nie było w tym przypadku - obrona zakwestionowała bowiem prawidłowość ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd pierwszej instancji w zakresie zamiaru i motywacji podsądnego, które skutkowały przyjęciem skazania z art. 276 kk. W orzecznictwie Sądu Najwyższego od dziesiątek lat dominuje wciąż aktualny pogląd, iż obraza prawa materialnego może być przyczyną odwoławczą lub kasacyjną jedynie wtedy, gdy ma ona charakter samoistny (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 stycznia 2007 roku, wydane w sprawie o sygn. akt II KK 123/06). Jeśli zatem w opisanej w zdaniach poprzedzających konfiguracji stawiany jest zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego uznać go należy za przedwczesny lub nawet sprzeczny z zarzutami odnoszącymi się do rekonstrukcji zdarzenia faktycznego. Tymczasem, analiza całości wywiedzionej apelacji doprowadziła Sąd Odwoławczy do przekonania, iż rzeczywistą intencją jej autora było właśnie zakwestionowanie dokonanych przez Sąd merytoryczny ustaleń faktycznych w zasadzie dotyczących samego sprawstwa M. K. (1), poprzez próbę wyeksponowania treści płynących z tych dowodów, które przemawiały na jego korzyść i choćby pośrednio, interpretowane w pewien określony sposób, mogły stanowić o braku zamiaru popełnienia przezeń przypisanego mu czynu. Rzecz jasna, formułując zarzut obrazy prawa materialnego, apelujący pozornie pochylił się nieco nad wykładnią przepisu z art. 276 kk koncentrując się zwłaszcza na aspekcie wspomnianego już zamiaru, jaki winien przyświecać sprawcy rzeczonego przestępstwa, jednakże w zasadzie wywody apelacji w tym zakresie pokryły się z tokiem dedukcji organu procesowego. Dlatego też, nie sposób zarzucić Sądowi Rejonowemu, że ten w sposób błędny (czy chociażby odmienny w stosunku do rozumowania obrony) dokonał interpretacji przywołanej normy prawnej. Stąd, raczej przyjąć należało, że swoje konkluzje w tym zakresie ten oparł na dowolnej (w ocenie skarżącego) analizie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Z tego względu, ażeby bezwiednie nie poświęcać się problematyce pobocznej, Sąd Odwoławczy skupi swoją uwagę bezpośrednio właśnie na dokonanej w pierwszoinstancyjnym postępowaniu ocenie dowodów, marginalnie wskazując jedynie, iż podziela postulaty tak Sądu niższego rzędu jak i skarżącego w kwestii konieczności umyślności działania sprawcy czynu z art. 276 kk. I tak, w ocenie Sądu Okręgowego, materiał dowodowy zebrany w przedmiotowej sprawie pozwolił na wyprowadzenie pozbawionych wszelkich wątpliwości wniosków o winie M. K. (1), który z całą pewnością działał umyślnie z bezpośrednim zamiarem ukrycia dokumentu, którym wówczas w sposób rzeczywisty i przy tym legalny dysponowała pokrzywdzona, a którym on sam nie miał prawa wyłącznie rozporządzać. W tym miejscu, podążając w ślad za Sądem Rejonowym, należy zwrócić uwagę na różnicę pomiędzy pojęciem prawa własności danej rzeczy a właśnie prawem do zgodnego z prawem dysponowania nią – pomimo braku tegoż tytułu. Niewątpliwie terminy te, pomimo iż w języku potocznym są dość zbliżone do siebie znaczeniowo, w świetle przepisów prawa nie pozostają równoznaczne, posiadając swój indywidualny zakres. I tak, o ile na ówczesny moment kwestią sporną było to, czy tytuł własności pojazdu R. (...) wraz z jego przynależnościami (w tym z dowodem rejestracyjnym) przysługiwał żonie czy może rodzicom podsądnego, o tyle niewątpliwie czasowo, tj. do wyjaśnienia związanych z tym zagadnieniem okoliczności, ten został jej powierzony (a precyzując: oddany na przechowanie) na mocy postanowienia asesora Prokuratury Rejonowej w Łukowie z dnia 27 maja 2020 roku. Z kolei, art. 276 kk nie chroni jedynie prawa własności w znaczeniu sensu stricte, lecz rozciąga się także na szeroko pojęte dysponowanie danym dokumentem, gdy ma ono miejsce w granicach stosownych, legalnych uprawnień. Stąd, wątpliwości co do własności rzeczonego mienia w postaci pojazdu R. (...) i przynależnych do niego dokumentów, nie wykluczały możliwości przypisania oskarżonemu sprawstwa ukrycia wzmiankowanego w akapitach poprzedzających dowodu rejestracyjnego. Odnosząc się zaś do bezpośrednich przekonań skarżącego wskazać należy, iż podobnie jak Sąd niższego rzędu, tak i Instancja Odwoławcza nie nabrała obiekcji co do świadomości podsądnego co do istnienia przywołanego powyżej postanowienia. Stąd, przyjąć należało, iż twierdzenia jakoby było zupełnie inaczej i M. K. (1) miał nie zdawać sobie sprawy z tego, że to w ogóle zapadło bądź że w jego treści organ prowadzący postępowanie przygotowawcze pozostawił sporne auto na przechowanie u pokrzywdzonej, stanowiły jedynie linię obrony samego zainteresowanego i jego obrońcy. Tutaj, poddając ocenie wyjaśnienia podsądnego wskazać należy, iż ten nie był w nich nawet konsekwentny. Wprawdzie, w każdym stadium niniejszego postępowania M. K. (1) konsekwentnie negował swoje sprawstwo, lecz okoliczności rzekomo przemawiające za brakiem winy po jego stronie w kolejnych prezentowanych przezeń relacjach były zupełnie inne. Z kolei, argument koncentrujący się na braku zamiaru po stronie sprawcy, który rzekomo miał nie mieć świadomości, iż działa wbrew decyzji procesowej kompetentnego organu, został zaprezentowany przez jego obrońcę dopiero na etapie apelacji. Dlatego też, w ocenie Sądu Odwoławczego zrodził się szereg pytań i wątpliwości w tym zakresie, jak chociażby to dlaczego podczas uprzedniego relacjonowania M. K. (1) nie zwrócił choćby najmniejszej uwagi na tę okoliczność, której obecnie skarżący poprzez swoją narrację nadał rangę wręcz kluczowej i determinującej dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. W ocenie Sądu drugiej instancji przekonania tego rodzaju stanowią nic innego jak kolejną wykreowaną przez stronę oskarżoną linię obrony, która podobnie jak poprzednie w świetle całości okoliczności sprawy, a zatem tak oceny zgromadzonego materiału dowodowego jak i logicznej analizy tła sytuacyjnego zdarzeń z udziałem stron, jawiła się jako zupełnie nieprzekonująca. Przedstawioną na łamach apelacji konwencję zdarzeń wyraźnie obaliła nie tylko relacja M. K. (2) przedstawiona w toku niniejszego postępowania, która notabene była niezwykle dokładna i rzetelna, ale również wnioski płynące z dołączonych do akt sprawy dokumentów pochodzących z innych postępowań toczących się między stronami, które niezwykle dobitnie zobrazowały stosunki panujące pomiędzy M. K. (2) a M. K. (1) i to również w wymiarze codziennym, w tym także w kwestii przywołanego już powyżej pojazdu. I tak, już na tzw. pierwszy rzut oka wyłoniła się zależność oskarżonego wobec swojej żony właśnie w aspekcie dotyczącym korzystania z samochodu R. (...). Bez wątpienia owe auto od dłuższego czasu pozostawało w posiadaniu pokrzywdzonej, która w miarę potrzeby, na wyraźną, umotywowaną prośbę swojego męża, udostępniała mu je tymczasowo i w konkretnym celu. Podsądny zatem doskonale zdawał sobie sprawę z tego, iż nie jest uprawnionym, ażeby bez zgody M. K. (2) korzystać – w szerokim znaczeniu tego słowa – z rzeczonego pojazdu. Wręcz przeciwnie – wobec faktu, iż M. K. (1) na co dzień nie dysponował nawet kluczykiem do samochodu, każdorazowo chcąc zawieźć bądź odebrać dziecko z przedszkola, musiał zwracać się do żony z prośbą o udostępnienie go. W tej sytuacji niezwykle trudno przyjąć, ażeby oskarżony – jako podmiot dorosły i racjonalnie myślący – mógł tkwić w błędnym, lecz jakkolwiek uzasadnionym przekonaniu, iż posiada legalne władztwo nad rzeczonym pojazdem wraz z jego przynależnościami - do których zalicza się m. in. dowód rejestracyjny i że może nim samodzielnie rozporządzać, bądź iż dysponują nim jego rodzice. Tutaj, wtrącić należy, iż przyjmując czysto hipotetycznie, jakoby rzeczywiście tak było, zastanawiającą jawi się okoliczność z jakich względów zabór dowodu rejestracyjnego owego pojazdu został dokonany w taki, a nie inny sposób. Dlaczego M. K. (1) tkwiąc w przekonaniu, iż jest uprawniony do dysponowania nim, nie poprosił małżonki o wydanie dokumentu, a w zamian wyczekując stosownego momentu, kiedy ta oddali się pozostawiając przedmiot w jego pobliżu, samowolnie wyjął go z torebki stanowiącej jej własność i następnie ukrył. Tymczasem, sam zainteresowany nie wskazał, ażeby przed dokonaniem czynności sprawczej negocjował z żoną co do możliwości przekazania mu dokumentu. Wreszcie, obrońca również nie rozwiał tych wątpliwości, zupełnie bagatelizując ten aspekt i motywację swojego klienta, który z niezrozumiałych względów, niejako z góry miał przyjąć, iż polubowna próba dogadania się z pokrzywdzoną nie przyniesie pożądanych rezultatów. Mało tego - przedstawiony przez skarżącego obrót rzeczy jawił się jako tym bardziej zdumiewający, gdy wzięło się pod uwagę fakt, iż bez wątpienia M. K. (1), ze względu na długofalowy i wielopłaszczyznowy konflikt z partnerką, był również bezpośrednio zaangażowany w jej spór ze swoimi rodzicami. W związku z tym losy pojazdu R. (...) stanowiły przedmiot zainteresowań członków całej rodziny K., którzy w mniejszym bądź większym stopniu czy to poczuwali się do władztwa nad nim, czy też chociażby byli zainteresowani korzystaniem z niego. Wobec powyższego, trudno przyjąć, ażeby umknął ich uwadze fakt, iż pojazdem tym od dłuższego czasu dysponowała M. K. (2), zwłaszcza iż wiedzieli oni o czynności zatrzymania ujawnionego u niej mienia, a następnie faktu iż zostało ono jej zwrócone. Oczywistym przy tym winno się jawić, iż skoro po przeprowadzeniu wspomnianej czynności procesowej pojazd został przez organy ścigania przekazany pokrzywdzonej, to przechowanie to miało charakter uprawniony. Reasumując całość niniejszych wywodów stwierdzić należy, iż Sąd Okręgowy podzielił stanowisko Sądu pierwszej instancji w zakresie oceny wiarygodności ujawnionego w toku postępowania materiału dowodowego, stąd ustalenia faktyczne poczynione w niniejszej sprawie nie mogły nosić cech błędu. Skarżący w wywiedzionej apelacji w sposób obiektywny nie wykazał zaś nieprawidłowości, jakie podniósł w jej petitum, które skutkowałyby uwzględnieniem przedstawionych zarzutów. Wniosek - o uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wobec bezzasadności wywiedzionego zarzutu, na uwzględnienie nie zasłużył tak sformułowany wniosek apelacyjny. Lp. Zarzut Z daleko posuniętej ostrożności procesowej - rażąca niewspółmierność orzeczonej kary wobec oskarżonego - nieadekwatnej do stopnia winy i stopnia społecznej szkodliwości czynu poprzez zaniechanie umorzenia postępowania lub warunkowego umorzenia postępowania; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Wywiedziony przez obrońcę oskarżonego zarzut alternatywny również okazał się pozbawiony zasadności. Wbrew odmiennym przekonaniom skarżącego Sąd Rejonowy poczynił trafne ustalenia faktyczne w zakresie stopnia społecznej szkodliwości przypisanego M. K. (1) czynu w całości uwzględniając przy tym kontekst sytuacyjny zdarzeń z czasookresu przyjętego w treści zarzutu. Finalnie zatem za trafne uznać należy konkluzje organu procesowego sprowadzające się do przekonania, iż na gruncie przedmiotowej sprawy nie tylko nie zaistniała przesłanka z art. 17 § 1 pkt 3 kpk obligująca do wydania orzeczenia o umorzeniu postępowania, ale także nie ziściły się te nakłaniające do zastosowania wobec podsądnego instytucji warunkowego umorzenia postępowania karnego. Na wstępie tej części rozważań poczynić należy kilka uwag natury ogólnej dotyczących problematyki stopnia społecznej szkodliwości i procesu jego miarkowania przez ferujący dane rozstrzygnięcie Sąd. I tak, stopień społecznej szkodliwości jest immanentną cechą czynu, która pozwala na odróżnienie czynów błahych od poważnych i uznanie za przestępstwo tylko takich, które faktycznie i realnie szkodzą określonym dobrom jednostki bądź dobru społecznemu (art. 17 § 1 pkt 3 kpk). Ta zmienna cecha czynu, który formalnie wyczerpuje wszystkie znamiona danego typu czynu zabronionego, podlega indywidualnemu stopniowaniu i w zależności od konkretnych okoliczności podmiotowych, jak i przedmiotowych może być bądź to znikoma, bądź nieznaczna, bądź w końcu wysoka lub nawet szczególnie wysoka (wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 13 stycznia 2005 roku, wydany w sprawie o sygn. akt II AKA 455/04). Tym samym, to właśnie społeczna szkodliwość czynu stanowi przesłankę odpowiedzialności karnej. Nie stanowi bowiem przestępstwa czyn zabroniony, którego społeczna szkodliwość jest znikoma (art. 1 § 2 kk). Odpowiedzialność karna wiąże się zatem jedynie z czynem o takim stopniu społecznej szkodliwości, który przesądza o jego karygodności. Dla uznania jakiegoś czynu za przestępstwo konieczne jest w związku z tym wykazanie, że narusza on istotne wartości społeczne, ale w stopniu wyższym niż znikomy (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 maja 2003 roku, wydany w sprawie o sygn. akt III KK 217/02). Z kolei, instytucja warunkowego umorzenia postępowania karnego jest zastrzeżona wyłącznie dla występków – i to tych drobnych oraz tych lżejszych z grupy o średnim ciężarze gatunkowym. Jednocześnie jednak, oprócz formalnego wymogu, aby przestępstwo należało do typów występków o niedużym ciężarze gatunkowym, przepis art. 66 § 1 kk wymaga jeszcze, aby społeczna szkodliwość konkretnego czynu i wina jego sprawcy nie były znaczne, co każdorazowo zobowiązuje Sąd do oddzielnego analizowania i ważenia obu tych czynników. Znaczny stopień społecznej szkodliwości czynu, podobnie jak znaczny stopień winy, a tym bardziej, gdy znaczny stopień cechuje oba te czynniki – eliminuje możliwość brania pod uwagę instytucji warunkowego umorzenia postępowania karnego (wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 23 listopada 2017 roku II AKa 378/17). Jednocześnie, katalog okoliczności wyznaczających stopień społecznej szkodliwości czynu został przez ustawodawcę określony w treści przepisu art. 115 § 2 kk. Przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu należy brać pod uwagę rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków, jak również postać zamiaru, motywację sprawcy, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia. I tak, jak już wspomniano na wstępie, w ocenie Instancji Odwoławczej, Sąd merytoryczny uczynił zadość swej powinności i czyniąc ustalenia faktyczne odnośnie do stopnia społecznej szkodliwości zarzucanego M. K. (1) czynu prawidłowo uwzględnił wszystkie okoliczności, które w tej sprawie pozostawały istotne dla przedmiotowej oceny, stąd konkluzje w tym zakresie uznać należy za słuszne i pozbawione błędu. Nie sposób bowiem skutecznie odeprzeć wniosków Sądu niższego rzędu, który dokonując stopniowania społecznej szkodliwości rzeczonego przestępstwa uznał, iż ta nie tylko przekroczyła stopień znikomości wyznaczający karalność zachowania sprawcy, ale również nie mieściła się w ramach nieznaczności, o jakiej mowa w przepisie z art. 66 kk. Jednocześnie należy zwrócić uwagę, iż swoje stanowisko w tym zakresie organ procesowy dostatecznie uargumentował. W stosownej części tabelarycznego uzasadnienia wyroku wskazano bowiem jakie okoliczności uznano za obciążające podsądnego, a jakie działające na jego korzyść. Sąd Rejonowy pierwotnie dość ogólnie nakreślił, iż na sytuację procesową M. K. (1) w sposób niekorzystny działały takie czynniki jak właśnie wysoki stopień społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu i tożsamy sposób jego zawinienia. Jednak, w następnych wersach Sąd niższego rzędu rozwinął swą myśl, precyzując iż za taką oceną przemawia fakt, iż oskarżony swoim działaniem godził w elementarne zasady porządku prawnego, nadwyrężając przy tym zaufanie jednej z dotąd najbliższych mu osób. Niewątpliwie sposób działania sprawcy, który wyczekiwał odpowiedniego momentu, by móc wykorzystać chwilową nieobecność ofiary i dokonać bezprawnego ukrycia powierzonego jej mienia, po czym w pewnym sensie uciekł z miejsca zdarzenia, nie zasługuje na wyjątkowe uznanie. Do tego sama motywacja M. K. (1), który w ten sposób chciał w pewien sposób uprzykrzyć życie swojej partnerce, maluje się jako dość trywialna. Rzecz jasna, nie budzi wątpliwości, iż strony niniejszego postępowania od dłuższego czasu tkwiły w konflikcie, który przebiegał ze zmiennym natężeniem, dotykając niekiedy bezpośrednio również pozostałych członków ich rodziny, jednak fakt ten nie upoważniał M. K. (1) do popełnienia przestępstwa przeciwko swojej żonie. Mało tego – okoliczność tego rodzaju nie tylko nie mogła zaważyć o braku bezprawności czy karygodności rzeczonego czynu, lecz również nie mogła usprawiedliwiać samego sprawcy i w aż tak znamiennym stopniu rzutować na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy jak życzyłby sobie tego skarżący obrońca. W tej sytuacji, wobec przyświecającego sprawcy wyraźnego celu i jednoznacznego nastawienia do pokrzywdzonej bez większego znaczenia pozostawał fakt, z czym faktycznie rzeczone ukrycie dowodu rejestracyjnego się wiązało i czy uniemożliwiało jej dalsze korzystanie z pojazdu, czy też nie. Stąd, puentując tę część wywodów wyraźnie zaznaczyć należy, iż abstrahując już od obalonego w części powyżej naczelnego argumentu obrony sprowadzającego się do problematyki zamiaru popełnienia tego konkretnego przestępstwa z art. 276 kk, jaki rzekomo nie miał przyświecać jego klientowi (który nie wymaga już ponownego szerszego omawiania), pozostałych wskazanych w treści apelacji przesłanek również nie należało nadmiernie poczytywać na korzyść M. K. (1). Oczywiście, te miały znaczenie dla wymiaru zasądzonej wobec niego kary, która przecież oscylowała w dolnych granicach ustawowego zagrożenia, lecz nie sposób ich było analizować w kategorii swego rodzaju wyjątkowości i traktować jako fundament dla możliwości umorzenia postępowania karnego w myśl art. 17 § 1 pkt 3 kpk bądź warunkowanego umorzenia postępowania karnego stosowanie do treści art. 66 kk. Wniosek - o uchylenie wyroku i umorzenie postępowania z uwagi na znikomy stopień społecznej szkodliwości czynu; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wobec bezzasadności wywiedzionego zarzutu, na uwzględnienie nie zasłużył tak sformułowany wniosek apelacyjny. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Wyrok Sądu Rejonowego w Łukowie z dnia 3 grudnia 2021 roku, wydany w sprawie o sygn. akt II K 41/21 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Wobec bezzasadności wywiedzionych zarzutów i przy jednoczesnym braku przesłanek podlegających uwzględnieniu z urzędu, Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw, ażeby podjąć ingerencję w treść zaskarżonego orzeczenia. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany ----------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 4.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ---------------------- --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu P unkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II O kosztach procesu Sąd Okręgowy orzekł na podstawie art. 636 § 1 kpk w zw. z art. 634 kpk. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonego; Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Wyrok Sądu Rejonowego w Łukowie z dnia 3 grudnia 2021 roku, wydany w sprawie o sygn. akt I K 41/21 – w całości; 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana

Sygn. akt II Ka 288/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 maja 2025r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: sędzia SO Paweł Mądry Protokolant: sekr. sądowy Kinga Łempicka przy udziale prokuratora Tomasza Pniewskiego po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2025 r. sprawy S. M. oskarżonego z art. 190 § 1 kk w zw. z art. 31 § 2 kk i in. na skutek apelacji, wniesionej przez oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 11 lutego 2025 r. sygn. akt II K 1354/23 I. zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. A. M. kwotę 1033,20 zł (w tym 193,20 zł podatku VAT) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym; III. zwalnia oskarżonego od zapłaty kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze określając, że wchodzące w ich skład wydatki ponosi Skarb Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 288/25 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 11 lutego 2025 r., sygn. akt II K 1354/23 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☐ obrońca ☒ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☒ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- - -------------------- ------------------------------------------------------------- ------------- ------------ 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------- ------------------- ------------------------------------------------------------- ------------ ------------ 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu -------------- --------------------------------- ------------------------------------------------------------------------ 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu -------------- --------------------------------- ------------------------------------------------------------------------- . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut oskarżony jako podmiot wnoszący apelację we własnym imieniu, zgodnie z art. 427 § 2 kpk nie miał obowiązku formułowania zarzutów stawianych skarżonemu rozstrzygnięciu. Natomiast w treści apelacji (k. 210-210v) skarżący wskazał, iż: - to on jako pierwszy złożył pozew rozwodowy, ponieważ jego żona, pokrzywdzona E. M., kilkukrotnie zdradzała go od kwietnia 2022 roku z M. D., - córki, pokrzywdzone W. M. oraz K. M., o wszystkim się dowiedziały i ukrywały to przed nim, - w tym okresie, oskarżony otrzymywał groźby telefoniczne od M. D., zaczęły się kradzieże, wyciąganie z domu drogocennych rzeczy przez E. M., - z prywatnego śledztwa prowadzonego przez oskarżonego wynika, że E. M. z M. D. przeznaczali skradzione rzeczy na używki, - w listopadzie 2022 roku E. M. proponowała oskarżonemu, że przywiezie mu trawkę do palenia, - w lipcu i sierpniu 2023 roku E. M. nasyłała swoich kolegów, były kradzieże ciągnika i innych rzeczy, włamanie do domu, kradzież pieniędzy, - E. M. zniszczyła telewizor plazmowy, - pokrzywdzone E. M., W. M. oraz K. M. cały czas kłamią i chodzi im tylko o pieniądze. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny - wniesiony środek odwoławczy był bezzasadny i nie zasługiwał na uwzględnienie. Oskarżony w apelacji osobistej nie wskazał żadnych konkretnych uchybień i nie wykazał powodów, dlaczego nie zgadza się z zaskarżonym wyrokiem wyrażając jedynie swoje subiektywne zdanie na temat pokrzywdzonych i ich wiarygodności stwierdzając, że wszystkie one kłamią. - poddając zaskarżony wyrok kontroli instancyjnej Sąd Okręgowy nie stwierdził, aby materiał dowodowy zgromadzony w sprawie został oceniony w sposób niezgodny z zasadami wyrażonymi w art. 7 kpk. W przedmiotowej sprawie brak było podstaw do kwestionowania wiarygodności relacji pokrzywdzonych. Sąd Rejonowy słusznie ocenił zeznania E. M. jako wiarygodne w całości. Świadek opisała jak wyglądała atmosfera w domu, jak układały się relacje pomiędzy świadkiem a oskarżonym, jak również oskarżonym a córkami K. i W.. Bez wątpienia zachowania, na które wskazywała pokrzywdzona, nosiły znamiona znęcania się i nie sposób ich uznać za zwyczajowe. Sąd obdarzył walorem wiarygodności również zeznania pokrzywdzonej odnosząc się do gróźb jakie oskarżony miał formułować pod jej adresem. Pokrzywdzona zeznała, że otrzymywała od oskarżonego wiadomości sms o treści: „ zginiesz za ten ciągnik, twoje dni i godziny są policzone”. Ponadto oskarżony nagrywał również krótkie wiadomości głosowe zawierające groźby kierowane pod adresem E. M.. Zarówno wiadomości SMS jak i nagrania głosowe nagrane na płytę CD znajdują się w aktach sprawy i stanowią wiarygodny dowód treści formułowanych przez oskarżonego gróźb. Świadek W. M. opisała zachowanie S. M. wobec niej, matki i najbliższych. Zeznała, że oskarżony zakręcał wodę, gasił światło, wyzywał „ od nierobów”, jak też wyzywał świadka słowami wulgarnymi, utrudniał odpoczynek, nie dawał się uczyć. Jak zeznała świadek nawet w miejscu pracy oskarżony potrafił przychodzić i oczerniać córkę mówiąc, że jest złodziejką. Świadek K. M. zeznając przed Sądem bardzo emocjonalnie opisywała sytuację jaka miejsce w ich domu. Przyznała, że w stosunku do niej, matki i siostry W. z ust oskarżonego padały wulgaryzmy, wyzwiska, w domu dochodziło do awantur, które oskarżony wszczynał bez powodu. - na marginesie należy wskazać, że stopień szczegółowości rozważań sądu odwoławczego, w wykonaniu jego obowiązku wynikającego z art. 457 § 3 kpk, uzależniony jest od jakości wywodów zawartych w uzasadnieniu wyroku sądu pierwszej instancji oraz we wniesionym środku odwoławczym i w zależności od meritum sprawy może przybrać formę bardziej lub mniej rozbudowanego wywodu. W większości przypadków wystarczające jest zwykle wskazanie głównych powodów niepodzielania argumentów apelacji, a następnie odesłanie do szczegółów uzasadnienia wyroku sądu I instancji. Wprawdzie na sądzie odwoławczym ciąży obowiązek rozpoznania wszystkich wniosków i zarzutów wskazanych w środku odwoławczym, nie oznacza to jednak bezwzględnego wymogu szczegółowego umotywowania każdego argumentu. Jeżeli sąd odwoławczy podziela w pełni dokonaną przez Sąd I instancji ocenę dowodów, może zaniechać szczegółowego odnoszenia się w uzasadnieniu swojego wyroku do zarzutów apelacji, gdyż byłoby to zbędnym powtórzeniem argumentacji tego sądu (tak w postanowieniu Sądu Najwyższego z 26 marca 2009 r., II KK 276/08, LEX nr 491347). - w ocenie Sądu Okręgowego, twierdzenia skarżącego, w których zarzuca pokrzywdzonym kłamstwo są całkowicie sprzeczne z zasadami rozumowania i doświadczeniem życiowym, a przy tym stanowią jedynie nieudolną polemikę z prawidłowymi ustaleniami Sądu meriti wyrażonymi w uzasadnieniu wyroku, artykułując przy tym zupełnie błędne i niemające odzwierciedlenia w stanie faktycznym sprawy twierdzenia, np. w odniesieniu do znajomości pokrzywdzonej E. M. z M. D., nasyłania przez nią kolegów, aby szkodzili oskarżonemu oraz stosowanie przez nią używek. Twierdzenia S. M. podniesione w apelacji nie zostały procesowo udowodnione, w związku z powyższym zostały ocenione jedynie jako polemika z prawidłowymi ustaleniami faktycznymi poczynionymi w przedmiotowej sprawie. - na marginesie należy wskazać, że aby krytyka zaskarżonego orzeczenia była skuteczna, apelujący musi wskazać, nazwać chociażby własnymi słowami, zarzucane uchybienia powodujące, iż nie zgadza się z zaskarżonym wyrokiem i w jaki sposób, oczywiście w jego ocenie, zarzucane uchybienia wpłynęły na treść tegoż orzeczenia oraz jaką dokładnie jego zdaniem, inną aniżeli pierwszoinstancyjna, treść powinien mieć zaskarżony przez niego wyrok. Jeśli oskarżony poprzestaje na wskazywaniu sytuacji, które potencjalnie mogły mieć miejsce w okresie nieobjętym nawet zarzutem aktu oskarżenia w przedmiotowej sprawie, nie może oczekiwać, że jego apelacja zostanie uwzględniona. Wniosek wniosek o zmianę wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. bezzasadność apelacji warunkowała bezzasadność wniosku 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy cały wyrok Zwięźle o powodach utrzymania w mocy bezzasadność wniesionej apelacji i brak okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany -------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ------------------------------------------------------------------------------------------ ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. ------------------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ----------------------- ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 6. Koszty Procesu P unkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II., III. Sąd Okręgowy na podstawie art. 29 ust. 1 Prawo o adwokaturze w zw. z § 11 ust. 2 pkt 4 zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. A. M. kwotę 1.033,20 zł (w tym 193,20 zł podatku VAT) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oskarżonemu w postępowaniu odwoławczym. Sąd Okręgowy na podstawie art. 624 § 1 kpk zwolnił oskarżonego od zapłaty kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze określając, że wchodzące w ich skład wydatki ponosi Skarb Państwa. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację oskarżony Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja cały wyrok 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☒ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana

Sygn. akt II Ka 810/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 lutego 2025r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SO Agnieszka Karłowicz Sędziowie: SO Agata Kowalska SR del. Paweł Mądry (spr.) Protokolant: stażysta Kinga Łempicka przy udziale prokuratora Adama Makosza po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2025 r. sprawy skazanego A. K. na skutek apelacji, wniesionych przez prokuratora i obrońcę skazanego od wyroku łącznego Sądu Rejonowego w Łukowie z dnia 9 października 2024 r. sygn. akt II K 191/24 I. zmienia wyrok w zaskarżonej części w ten sposób, że podwyższa do 6 (sześć) lat karę łączną pozbawienia wolności wymierzoną w pkt II wyroku, II. zasądza od skazanego na rzecz Skarbu Państwa 20 złotych tytułem wydatków za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 810/24 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 2 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Rejonowego w Łukowie z dnia 9 października 2024 r., sygn. akt II K 191/24 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☒ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☒ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- --------------------- -------------------------------------------------------------- ------------- -------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --------- ------------------- ------------------------------------------------------------- ------------- -------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu --------------- ------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ---------------- ------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------ . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut z apelacji prokuratora 3.1. zarzut rażącej niewspółmierności orzeczonej wobec A. K. kary łącznej 5 lat pozbawienia wolności w stosunku do ilości popełnionych przestępstw, za które orzekane kary pozbawienia wolności zostały połączone węzłem kary łącznej, częstotliwości popełnieniach przestępstw oraz wobec braku pozytywnej prognozy kryminologicznej wynikającej ze skazania A. K. za koleje przestępstwa, co powoduje iż kara łączna orzeczona w takim wymiarze nie spełni swoich celów zapobiegawczych w stosunku do skazanego ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny - zarzut podniesiony przez prokuratora okazał się zasadny, wobec czego zasłużył na uwzględnienie. - na wstępie niniejszych rozważań nadmienić należy, iż przesłanka rażącej niewspółmierności kary (w tym wypadku kary łącznej) jest spełniona tylko wówczas, jeżeli z punktu widzenia nie tylko zainteresowanej strony procesowej, ale i ogółu społeczeństwa, orzeczona kara jawi się jako niesprawiedliwa, zbyt drastyczna, przynosząca nadmierną dolegliwość bądź przeciwnie – jest karą zbyt łagodną, która nie zdoła spełnić swych ustawowych celów. Nie chodzi przy tym o każdą ewentualną różnicę w ocenach co do wymiaru kary, ale o różnicę ocen tak zasadniczej natury, iż karę dotychczas wymierzoną nazwać można byłoby - również w potocznym znaczeniu tego słowa - rażąco niewspółmierną, czyli niewspółmierną w stopniu niedającym się wręcz zaakceptować. Pojęcie rażącej niewspółmierności oznacza zatem znaczną dysproporcję między karą wymierzoną, a karą sprawiedliwą, zasłużoną, która powinna zostać wymierzona w wyniku prawidłowego zastosowania dyrektyw sądowego wymiaru kary oraz zasad ukształtowanych przez orzecznictwo. - uzupełniając powyższe dywagacje natury teoretycznej dodać należy, iż zgodnie z treścią art. 86 kk sąd wymierza karę łączną w granicach powyżej najwyższej z kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa do ich sumy, nie przekraczając jednak 810 stawek dziennych grzywny, 2 lat ograniczenia wolności albo 30 lat pozbawienia wolności. Karę pozbawienia wolności wymierza się w miesiącach i latach. Wobec obowiązujących przepisów karnomaterialnych orzeczona względem skazanego A. K. kara łączna pozbawienia wolności winna zatem stanowić wynik połączenia czterech wskazanych przez Sąd merytoryczny kar jednostkowych, w świetle których granice tejże kary łącznej, przy uwzględnieniu treści art. 86 § 1 kk, określającą zasadę, że minimalna kara łączna musi być wyższa o co najmniej miesiąc od najwyższej z orzeczonych kar jednostkowych za pozostające w zbiegu przestępstwa do ich sumy, granica kary łącznej pozbawienia wolności w przedmiotowej sprawie zawierałaby się w przedziale od 2 lat i 4 miesięcy do 7 lat i 3 miesięcy pozbawienia wolności. - analizując tę materię nie należy przy tym tracić z pola widzenia, iż indywidualizacja kary łącznej w każdym konkretnym przypadku należy do ferującego wyrok Sądu, który poza stosowaniem ogólnych dyrektyw i zasad wymiaru kary, uwzględnieniem oceny całokształtu czynów przestępnych i podmiotowo-przedmiotowych relacji między nimi, winien mieć na uwadze okoliczności, które ujawniły się po wydaniu poprzednich wyroków oraz wzgląd na prewencyjne cele karania zarówno w indywidualnym, jak i społecznym aspekcie. - przenosząc te uwagi o charakterze ogólnym na kanwę przedmiotowej sprawy wyraźnie zaakcentować należy, iż występujące w sprawie okoliczności dotyczące A. K. nakazywały przyjąć, że orzeczona w pierwszoinstancyjnym postępowaniu kara łączna 5 lat pozbawienia wolności nosiła cechy rażącej łagodności, co spowodowało wydanie przez Sąd Okręgowy orzeczenia reformatoryjnego. W ocenie Sądu Odwoławczego, analogicznie uznać należy, iż sankcja karna zaproponowana przez Sąd meriti nie spełniłaby swoich celów w zakresie społecznego oraz indywidualnego oddziaływania. Tym samym, Sąd Okręgowy doszedł do przekonania, iż Sąd Rejonowy, pomimo przeprowadzenia postępowania przeciwko skazanemu w sposób prawidłowy, niewłaściwie uwzględnił wszystkie okoliczności wynikające z kodeksowych dyrektyw wymiaru kary łącznej, wyrażone w art. 85a kk, przyjmując, iż dają one podstawy do wymierzenia jej w oparciu o zasadę wyśrodkowanej asperacji, podczas gdy okoliczności przedmiotowej sprawy wskazywały, iż bardziej celowym byłoby zastosowanie tożsamego modelu łączenia kar, jednakże zdecydowanie zbliżonego do bardziej rygorystycznej reguły jaką stanowi tzw. kumulacja kar. - nadto wyraźnie należy zaznaczyć, iż Sąd Okręgowy w zupełności podzielił deliberacje oskarżyciela publicznego co do rangi i znaczenia okoliczności obciążających skazanego, w szczególności jego negatywnych właściwości i warunków osobistych oraz ilości popełnionych przez niego przestępstw o znacznym stopniu ich społecznej szkodliwości, które to przesłanki Sąd pierwszej instancji zlekceważył. Tutaj przypomnieć należy, iż A. K. w przeszłości dopuszczał się przestępstw stypizowanych w ustawie o przeciwdziałaniu narkomanii, a także godzących w wolność seksualną i obyczajność. Słusznie zwrócił uwagę prokurator, iż w przeszłości A. K. była wielokrotnie karany na przestępstwa narkotykowe. Powyższe świadczy o swego rodzaju specjalizacji skazanego w popełnieniu przestępstw z ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii i czynieniu sobie z ich popełnienia źródła dochodu. Okoliczność ta zdecydowanie jest czynnikiem przemawiającym za orzeczeniem kary łącznej w surowszym wymiarze. Podnieść należy nadto, iż część z przestępstw A. K. popełnił z udziałem osób małoletnich, udzielając środków odurzających oraz utrwalając treści pornograficzne z ich udziałem, co świadczy o wysokim stopniu demoralizacji skazanego, a to z kolei również przemawia za surowszym wymiarem kary łącznej. W zaistniałej sytuacji przyznać należy, iż orzeczenie wobec takiego typu sprawcy jakim jest A. K. kary łącznej w wymiarze 5 lat winno być utożsamiane jako obdarzenie skazanego swego rodzaju nieuzasadnioną premią. - wreszcie nie należy tracić z pola widzenia postawy prezentowanej przez skazanego po osadzeniu w zakładzie karnym. W tym zakresie nie należy pomijać, że istotnie, opinia o A. K. była zasadniczo pozytywna, jednakże w obliczu tego, że skazany dotychczas nie wykazywał zaangażowania i zainteresowania programami resocjalizacyjnymi oraz jego dotychczasowa postawa i zachowanie nie kwalifikują go do korzystania z najwyższych form nagród, a ponadto w stopniu umiarkowanym przestrzega porządku wewnętrznego i regulaminu, nie należało jej nadawać nadmiernego znaczenia. Skazany w trakcie odbywania kary nie wykazał się żadną ponadprzeciętną postawą, którą zasłużyłby sobie na tak łagodny wymiar kary łącznej jak ten w wydaniu Sądu pierwszej instancji. - z tych względów Sąd Okręgowy został zobligowany do podjęcia ingerencji w treść zaskarżonego orzeczenia, poprzez podwyższenie orzeczonej wobec skazanego kary łącznej zgodnie z postulatem oskarżyciela publicznego. Ten bowiem w sposób kompleksowy wykazał niewspółmierność orzeczonej w pierwszoinstancyjnym postępowaniu sankcji, przekonująco wykazując z jakich powodów ta nie powinna się ostać. Stąd, w ocenie Sądu Okręgowego, to orzeczenie wobec A. K. kary łącznej w wymiarze 6 lat pozbawienia wolności spełni swe ustawowe cele, będąc jednocześnie karą słuszną i sprawiedliwą. Zdaniem Sądu Okręgowego, wnioskowana przez prokuratora kara w maksymalnym jej wymiarze, tj. 7 lat i 3 miesięcy pozbawienia wolności byłaby karą nadmiernie surową. Wniosek wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku łącznego w jego punkcie II poprzez orzeczenie wobec A. K. kary łącznej 7 lat i 3 miesięcy pozbawienia wolności ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. zasadność zarzutu prokuratora skutkowała częściową zasadnością wniosku; Sąd Okręgowy podzielając stanowisko skarżącego podwyższył wymiar zasądzonej wobec skazanego kary łącznej, jednakże postulowane przez prokuratora orzeczenie wobec A. K. kary łącznej 7 lat i 3 miesięcy pozbawienia wolności w ocenie Sądu Okręgowego jawi się jako rozstrzygnięcie rażąco surowe. Lp. Zarzut z apelacji obrońcy skazanego 3.2. - zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mającego wpływ na jego treść i polegającego na uznaniu, iż w sprawie niniejszej wymiar kary łącznej pozbawienia wolności jaka winna zostać wymierzona w stosunku do skazanego wynoszący 5 lat odpowiada sądowym dyrektywom wymiaru kary pomimo, iż szereg okoliczności dotyczących warunków i właściwości osobistych skazanego oraz sposobu w jaki w/w funkcjonuje w warunkach izolacji penitencjarnej przemawia za tezą, iż wymiar kary łącznej pozbawienia wolności winien oscylować wokół ustawowego minimum. - zarzut rażącej niewspółmierności (surowości) kary orzeczonej wobec skazanego A. K. polegającej na wymierzeniu mu kary łącznej pozbawienia wolności w wymiarze 5 lat, co stoi w sprzeczności z dyrektywami sądowego wymiaru kary określonymi w art. 53 kk. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny - zarzuty wywiedzione przez obrońcę skazanego okazały się być pozbawione zasadności. - na wstępie niniejszych rozważań stwierdzić należy, że Sąd Rejonowy w sposób prawidłowy ustalił, jakie wyroki skazujące zapadły w stosunku do skazanego A. K. i zgromadził niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy dowody, w tym dane o pobytach skazanego w jednostkach penitencjarnych, opinie o skazanym oraz informacje o zapadłych prawomocnych orzeczeniach, czy odpisy poszczególnych wyroków. Zatem odnosząc się do apelacji obrońcy skazanego podkreślić trzeba, że jej autor nie kwestionował sposobu połączenia kar w zaskarżonym wyroku łącznym ani też zastosowanego reżimu prawnego, określającego podstawy i rozmiar kary łącznej orzekanej w wyroku łącznym, jak i pozostałych rozstrzygnięć zawartych w wyroku, koncentrując się jedynie na zarzucie błędu w ustaleniach faktycznych oraz wynikającej z tego rażącej niewspółmierności wymierzonej przez Sąd Rejonowy kary łącznej pozbawienia wolności, co determinowało zakres poniższych wywodów. - otwierając tę cześć rozważań wyraźnie zaznaczyć należy, iż zaprezentowane w części powyżej rozważania Sądu Okręgowego dotyczące rażącej niewspółmierności orzeczonej wobec A. K. sankcji karnej w odniesieniu do zarzutu obrony pozostają aktualne. Skoro bowiem kontrola instancyjna zaskarżonego orzeczenia doprowadziła Sąd Odwoławczy do przekonania, iż orzeczona względem skazanego kara łączna cechowała się rażącą łagodnością i jako taka nie mogła się ostać, to tym bardziej niesłusznym byłoby jej złagodzenie – zgodnie z oczekiwaniem obrońcy. - w tym miejscu podkreślić należy, co również wydaje się znamienne z punku widzenia zarzutu skarżącego obrońcy, że obowiązujące przepisy prawa nie wprowadzają automatyzmu w zakresie kształtowania kary łącznej i nie dają podstaw w każdej sytuacji do zastosowania czy to zasady pełnej absorpcji (bądź asperacji zbliżonej do absorpcji), czy też pełnej kumulacji. W orzecznictwie i doktrynie od dawna ugruntowany jest pogląd, że im bliższe są związki czasowe i rodzajowe pomiędzy zbiegającymi się przestępstwami, tym bardziej wskazane jest zastosowanie przy wymiarze kary łącznej zasady absorpcji, natomiast im związki te są odleglejsze, tym pełniejsze winno być zastosowanie zasady kumulacji. Jednakże wskazana wytyczna również nie obliguje kształtującego karę łączną Sądu do bezrefleksyjnego stosowania którejś ze wspomnianych metod tylko ze względu na rodzajowość przypisanych danemu skazanemu czynów. Wręcz przeciwnie – rzeczona rodzajowość jest tylko jedną ze składowych elementów istotnych dla oceny, która z metod łączenia kar winna mieć zastosowanie na gruncie konkretnej sprawy. Innymi słowy, czyniąc ustalenia tego rodzaju nie należy bazować wyłącznie na tej przesłance z pominięciem tła sytuacyjnego danej sprawy, zwłaszcza okoliczności dotyczących osoby sprawcy, gdyż działanie zgodnie z tak nakreślonym schematem wiązałoby się ze swego rodzaju brakiem obiektywizmu. - obrońca skazanego zdaje się nie dostrzegać, że wyrok łączny jest instytucją mającą racjonalizować wymiar kary, a nie służyć wyłącznie poprawie sytuacji skazanego. Dlatego też stosowanie absorpcji przy wymiarze kary łącznej nie może być sprzeczne z zapobiegawczymi i wychowawczymi celami kary i działać demoralizująco na sprawców przestępstw, służąc odbieraniu kary łącznej jako instytucji będącej swoistym premiowaniem popełniania przestępstw (por. postanowienie SN z 22 września 2016 r., III KK 140/16, LEX nr 2142559). - skarżący uzasadniając podniesione zarzuty zwraca uwagę na treść opinii o skazanym, jednak dokładna analiza treści wyżej wspomnianej opinii penitencjarnej świadczy jedynie o tym, że skazany w stopniu umiarkowanym przestrzega porządku wewnętrznego i regulaminu zakładu karnego. Obrońca ponadto podkreśla, że skazany nie generuje problemów, natomiast z orzecznictwa wyłania się silny pogląd, który Sąd Okręgowy w niniejszym składzie aprobuje, że bezproblemowe funkcjonowanie w warunkach więziennych powinno być normą i wcale nie skutkuje koniecznością znacznego obniżenia kary łącznej (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 25 stycznia 2018 r., sygn. II AKa 215/17, Legalis Numer 1743532). - mając na względzie powyższe rozważania, Sąd Okręgowy nie podziela stanowiska obrońcy, że wymiar kary łącznej pozbawienia wolności winien oscylować wokół ustawowego minimum, a tym bardziej, mając na względzie rozważania z punktu 3.1 tabelarycznego uzasadnienia, Sąd Okręgowy nie może podzielić stanowiska obrońcy, że orzeczona przez Sąd meriti łączna kara pozbawienia wolności w wymiarze 5 lat jest rażąco surowa. Wniosek wniosek o: - zmianę zaskarżonego wyroku w części wskazanej powyżej poprzez wymierzenie skazanemu kary łącznej pozbawienia wolności w wymiarze trzech lat i sześciu miesięcy, ewentualnie - uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. wobec bezzasadności wywiedzionych zarzutów, na uwzględnienie nie zasłużyły sformułowane przez obrońcę wnioski apelacyjne 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach utrzymania w mocy -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany wymiar kary łącznej Zwięźle o powodach zmiany wobec zasadności zarzutu wyprowadzonego przez prokuratora, Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok poprzez podwyższenie wymierzonej skazanemu łącznej kary pozbawienia wolności do 6 lat. 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ------------------------------------------------------------------------------------------ ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. ------------------------------------------------------------------------------------------ ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ----------------------- ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II. Sąd Okręgowy na podstawie art. 635 kpk w zw. z art. 627 kpk w zw. z 634 kpk zasądził od skazanego A. K. na rzecz Skarbu Państwa 20 zł wydatków za postępowanie odwoławcze 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację obrońca Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja rozstrzygnięcie o karze łącznej 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☒ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 2 Podmiot wnoszący apelację prokurator Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja rozstrzygnięcie o karze łącznej 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☒ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana