VII GC 227/25 · Sąd powszechny

Sygn. akt VII GC 227/25

UZASADNIENIE

W dniu 26 marca 2025 roku Diecezja (...) w L. pozwała Firmę (...) sp. z o.o. w V. o zapłatę kwoty 319.800 zł wraz z odsetkami ustawowymi od 1 kwietnia 2024 r. do dnia zapłaty. W uzasadnieniu powód podniósł, że pozwany wynajmował od powoda na podstawie umowy najmu z dnia 22 września 2021 r. do dnia 15 czerwca 2023 r. (...), o łącznej powierzchni 1 500,00 m 2. W okresie tym pozwany bezumownie korzystał również z powierzchni dodatkowej wynoszącej 600.00 m 2. Natomiast w okresie od dnia 16 czerwca 2023 r. do dnia 20 grudnia 2023 r. pozwany bezumownie korzystał już z całej ww. powierzchni tj. 2 100,00 m 2.

Dnia 20 grudnia 2023 r. strony zawarły porozumienie do Umowy najmu z dnia 22 września 2021 r., na mocy którego ustaliły wartość wynagrodzenia za cały ww. okres najmu i bezumownego korzystania z ww. nieruchomości gruntowych. Strony prowadziły negocjacje w celu uzgodnienia czy wynagrodzenie będzie płatne w pieniądzu czy też poprzez wykonanie budowlanych prac zamiennych przez najemcę. Najemca nie wyraził chęci wykonania prac zamiennych. Tym samym wynagrodzenie w kwocie 260 000 zł netto, zgodnie z porozumieniem miało zostać zapłacone w pieniądzu, z terminem wymagalności na dzień 31 marca 2024 r.

Faktura została przyjęta i zaksięgowana przez pozwanego bez zastrzeżeń. Pozwany potwierdził również na dzień 30 listopada 2024 r. saldo na kwotę 319 800,00 zł. Kwota ta do chwili obecnej nie została zapłacona. W dniu 27 czerwca 2025 r. Sąd wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym (sygn. VII GNc(...)) Pozwany wniósł sprzeciw od nakazu zapłaty, wnosząc o oddalenie powództwa w całości. Przyznał datę zawarcia i treść porozumienia do umowy najmu z dn. 22.09.2021 r. Zakwestionował zaistnienie opóźnienia w spełnieniu przez Pozwaną świadczenia pieniężnego wynikającego z faktury VAT nr (...) z dnia 05.08.2024 r. z uwagi na toczące się między stronami rozmowy, które pierwotnie dotyczyły możliwości dokonania świadczenia barterowego na rzecz Powódki, a następnie obejmowały przesunięcie terminu płatności w/w faktury.

Wobec powyższego, powództwo jako przedwczesne winno zostać oddalone. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Pozwana Firma (...) sp. z o.o. w V. wynajmowała od powoda Diecezji (...) w L. na podstawie umowy najmu z dnia 22 września 2021 r. do dnia 15 czerwca 2023 r. nieruchomości gruntowe o łącznej powierzchni 1 500 m 2 oraz bezumownie korzystała z powierzchni dodatkowej wynoszącej 600 m 2. Powyższe nieruchomości stanowiły zaplecze budowy prowadzonej przez pozwaną. 20 grudnia 2023 r. strony zawarły porozumienie do umowy najmu, na mocy którego w §1 pkt 5 ustaliły wartość wynagrodzenia z tytułu najmu i bezumownego korzystania na 260 000 zł netto.

Według tego punktu, strony miały prowadzić negocjacje w celu uzgodnienia czy wynagrodzenie będzie płatne w pieniądzu, czy też poprzez wykonanie budowlanych prac zamiennych przez najemcę. Brak porozumienia do 31 marca 2024 r. miał oznaczać, że wynagrodzenie płatne będzie w pieniądzu, z terminem wymagalności na 31 marca 2024 r. Powód wystawił wobec powyższego pozwanemu fakturę VAT nr (...) z dnia 5 sierpnia 2024 r. na kwotę 319.800 zł (260 000 zł + VAT) z terminem płatności 19 sierpnia 2024 r., która została przyjęta i zaksięgowana przez pozwanego. (bezsporne, porozumienie k.

18) Strony nie zawarły do 31 marca 2024 r. porozumienia odnośnie do tego, czy wynagrodzenie będzie płatne w pieniądzu, czy też poprzez wykonanie budowlanych prac zamiennych przez najemcę, i pozwany nie wykonał żadnych prac budowlanych na rzecz powoda. (dowód: zeznania świadka S. D. k.

83)

Sąd zważył, co następuje:

Okoliczności faktyczne niniejszej sprawy ustalone powyżej są w ocenie Sądu bezsporne. Pozwany przyznał istnienie zobowiązania wobec powoda określonego w porozumieniu z 20 grudnia 2023 r., powołując się na negocjacje stron co do możliwości dokonania świadczenia barterowego na rzecz powódki, a następnie obejmujące przesunięcie terminu płatności. Jedocześnie pozwany nie twierdził, żeby strony zawarły porozumienie co do wykonania robót zastępczych, ani żeby powód wyraził zgodę na odroczenie terminu płatności. Tym bardziej pozwany okoliczności tych nie udowodnił, a nawet nie stawił się w celu przesłuchania, o co wnioskował.

Tym samym brak było podstaw do odmówienia wiary zeznaniom zeznania świadka ks. S. D. i oświadczeniu przedstawiciela powoda, że nie doszło do zawarcia żadnego porozumienia w tym przedmiocie, zatem roszczenie powoda jest wymagane z datą wynikającą z porozumienia. Ubocznie należy wskazać, że taktyka strony pozwanej jest ewidentnie obliczona na działanie na zwłokę. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 659 §1 kc zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 319.800 zł tytułem czynszu, z ustawowymi odsetkami za opóźnienie na podstawie art. 481 §1 kc od 1 kwietnia 2024 r. do dnia zapłaty.

Na zasadzie art. 98 §1 kpc Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 26.807 zł tytułem kosztów procesu. Koszty obejmowały opłatę od pozwu 15.990 zł, wynagrodzenie pełnomocnika procesowego według stawki minimalnej 10.800 zł na podstawie §2 pkt 7 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie z dnia 22 października 2015 r. i opłatę skarbową 17 zł. SSO Michał Derela