VI U 385/21 · Sąd powszechny

Sygn. akt VI U 385/21

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 lipca 2025r. Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: sędzia Małgorzata Kryńska - Mozolewska Protokolant: starszy protokolant sądowy Aleksandra Łaszuk po rozpoznaniu w dniu 22 lipca 2025r. w Warszawie na rozprawie sprawy A. B. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w W. o świadczenie rehabilitacyjne na skutek odwołania A. B. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w W. z dnia 10 sierpnia 2021r. znak (...) 1. zmienia zaskarżoną decyzję w ten sposób, iż przyznaje odwołującej A. B. prawo do wypłaty świadczenia rehabilitacyjnego za okres od 08.07.2021r. do 04.11.2021r. w wysokości 100% (słownie: sto procent) podstawy wymiaru z ubezpieczenia wypadkowego;

2. zasądza od pozwanego Zakładu Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w W. na rzecz odwołującej A. B. kwotę 1.800,00 zł (słownie: jeden tysiąc osiemset złotych 00/100) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty. Sygn. akt VI U 385/21

UZASADNIENIE

Decyzją nr (...) z dnia 10 sierpnia 2021r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w W. odmówił A. B. prawa do świadczenia rehabilitacyjnego z ubezpieczenia wypadkowego za okres od 08 lipca 2021r. do 04 listopada 2021r. w wysokości 100% podstawy wymiaru. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że protokół powypadkowy zawiera stwierdzenia bezpodstawne w zakresie, w jakim pracodawca uznał zdarzenie za wypadek przy pracy. Zdaniem ZUS, zdarzenie nie spełnia warunków definicji wypadku przy pracy, ponieważ nie można uznać, że złe stąpnięcie podczas schodzenia po schodach było przyczyną stwierdzonego urazu. (decyzja z dnia 10.08.2021 r.

– a.r.) A. B. odwołała się od powyższej decyzji wskazując, że zdarzenie miało miejsce w dniu 31 grudnia 2021r. po skończonej zmianie, kiedy schodziła do szatni celem przebrania się. W wyniku złego stąpnięcia doszło do gwałtownego skręcenia kolana. Zatem do zdarzenia doszło w pracy, w związku z czym powinno zostać zakwalifikowane jako wypadek przy pracy. (odwołanie: k. 1-3) W odpowiedzi na odwołanie ZUS II Oddział w W. wniósł o oddalenie odwołania, posługując się argumentacją zawartą w zaskarżonej decyzji i ponownie podnosząc okoliczność zakwalifikowania zdarzenia jako wypadku w drodze z pracy. (odpowiedź na odwołanie: k. 7-7v) Pismem procesowym z dnia 28 lutego 2022r. (data prezentaty) pełnomocnik odwołującej się wniósł o uwzględnienie odwołania oraz zasądzenie od organu rentowego na rzecz odwołującej się kosztów zastępstwa procesowego w wysokości pięciokrotnej stawki ustawowego minimalnego wynagrodzenia wraz z odsetkami za opóźnienie. (pismo przygotowawcze- k. 14-17) Sąd ustalił następujący stan faktyczny Odwołująca się A.

B. zatrudniona jest na stanowisku pielęgniarki w Instytucie (...). W dniu 31 grudnia 2020r. około godziny 15:15 odwołująca się uległa wypadkowi przy pracy. Zdarzenie miało miejsce podczas schodzenia przez odwołującą się po schodach do szatni, celem przebrania się po skończonej zmianie. W momencie zejścia z ostatniego stopnia, w wyniku złego stąpnięcia doszło do gwałtownego skręcenia kolana oraz słychać było charakterystyczny trzask, po czym pomimo odczuwalnego bólu, udała się do domu. W dniu 02 stycznia 2021r. zgłosiła się na (...) Szpitala (...).

W badaniu klinicznym stwierdzono bólowe ograniczenie ruchomości stawu kolanowego, dodatnie objawy uszkodzenia łąkotki przyśrodkowej, balotowanie rzepki. W dniu 09 stycznia 2021r. wykonano badanie MR lewego kolana, w którym uwidoczniono zerwanie więzadła krzyżowego przedniego ( (...)) oraz pęknięcie łąkotki przyśrodkowej (MM) o charakterze „rączki od wiadra”, po czym została ona zakwalifikowana do leczenia operacyjnego. Odwołująca się była operowana w dniu 23 lutego 2021r. Wykonano rekonstrukcje więzadła krzyżowego przedniego ze ścięgna mięśnia półścięgnistego oraz szycie łąkotki przyśrodkowej.

W wyniku doznanego w dniu 31 grudnia 2020r. wypadku przy pracy, odwołująca się doznała urazu stawu kolanowego z uszkodzeniem łąkotki przyśrodkowej na tle niestabilnego kolana. (dowód: opinia biegłego ortopedy – traumatologa- k. 104-104v; biegłego radiologii i diagnostyki obrazowej- k. 135-137; zeznania odwołującej się A. B.- k. 43v; dokumentacja medyczna odwołującej się- k. 25-39) ZUS przyznał odwołującej się prawo do świadczenia rehabilitacyjnego za okres od 08 lipca 2021 r. do 05 października 2021r. w wysokości 90% podstawy wymiaru, a następnie za okres od 06 października 2021 do 04 listopada 2021r. w wysokości 75% podstawy wymiaru.

ZUS nie uznał zdarzenia z dnia 31 grudnia 2020r. za wypadek przy pracy i odmówił wypłaty świadczenia rehabilitacyjnego za okres 08.07.2021r. do 04.11.2021r. w wysokości 100% podstawy wymiaru z ubezpieczenia wypadkowego. (dowód: opinia w sprawie nieuznania zdarzenia za wypadek, decyzja z dnia 23.07.2021 r., decyzja z dnia 10.08.2021 r. – a.r.) Powyższy stan faktyczny został ustalony na podstawie dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy oraz aktach organu rentowego, a także w oparciu o zeznania odwołującej się A. B., które były logiczne, spójne, a ich treść nie dała Sądowi powodów do zakwestionowania ich wiarygodności w żadnym zakresie.

Sąd zważył, co następuje

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie stanowiło ustalenie, czy zdarzenie z dnia 31 grudnia 2020r. r., w trakcie którego odwołująca się podczas schodzenia po schodach, w momencie zejścia z ostatniego stopnia, w wyniku złego stąpnięcia doznała urazu, należało zakwalifikować jako wypadek przy pracy. Z art. 18 ust. 1 ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz. U. 2025. 501 t.j.) wynika, iż świadczenie rehabilitacyjne przysługuje ubezpieczonemu, który po wyczerpaniu zasiłku chorobowego jest nadal niezdolny do pracy, a dalsze leczenie lub rehabilitacja lecznicza rokują odzyskanie zdolności do pracy.

Art. 9 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (Dz. U. 2025.257 t.j.) stanowi, iż zasiłek chorobowy i świadczenie rehabilitacyjne z ubezpieczenia wypadkowego przysługują w wysokości 100% podstawy wymiaru. W ocenie ZUS sporządzony przez płatnika składek protokół powypadkowy z dnia 31 grudnia 2020r. zawiera stwierdzenia bezpodstawne w zakresie, w jakim pracodawca uznał zdarzenie za wypadek przy pracy. Według organu rentowego zdarzenie nie spełnia warunków definicji wypadku przy pracy, ponieważ nie można uznać, że złe stąpnięcie podczas schodzenia po schodach było przyczyną stwierdzonego urazu, a tym samym że przywołany mechanizm urazu jest nieadekwatny do stwierdzonych uszkodzeń stawu kolanowego.

Z art. 3 ustawy o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (Dz. U. 2025. 257 t.j.) wynika, iż za wypadek przy pracy uważa się nagłe zdarzenie wywołane przyczyną zewnętrzną powodujące uraz lub śmierć, które nastąpiło w związku z pracą:

1) podczas lub w związku z wykonywaniem przez pracownika zwykłych czynności lub poleceń przełożonych;

2) podczas lub w związku z wykonywaniem przez pracownika czynności na rzecz pracodawcy, nawet bez polecenia;

3) w czasie pozostawania pracownika w dyspozycji pracodawcy w drodze między siedzibą pracodawcy a miejscem wykonywania obowiązku wynikającego ze stosunku pracy. Stwierdzić należy także, że zdarzenie to spełnia przesłankę przyczyny zewnętrznej, gdyż przyczyna ta nie pochodziła z organizmu osoby, która uległa wypadkowi. Upadek nie był wywołany bowiem chorobą, dolegliwością bądź urazem odwołującej się. Aktualny w tym zakresie pozostaje pogląd wyrażony w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 11 lutego 1963 r. sygn. III Po 15/62, w myśl którego przyczyną zewnętrzną wypadku może być każdy czynnik zewnętrzny, który jest zdolny wywołać w istniejących warunkach szkodliwe skutki, w tym także pogorszyć stan zdrowia pracownika dotkniętego już schorzeniem samoistnym.

Przyczyną zewnętrzną zdarzenia może być każdy czynnik spoza wewnętrznych cech człowieka, który w określonych warunkach może prowadzić do szkodliwych konsekwencji. Obejmuje to nie tylko sprzęt roboczy, maszyny czy siły natury, ale także działania poszkodowanego, np. upadek czy nieostrożny ruch (por. wyrok Sądu Najwyższego z 24 listopada 2010 r., sygn. I UK 181/10). Przyczyna zewnętrzna wypadku przy pracy charakteryzuje się tym, że pochodzi spoza organizmu człowieka i powinna wypływać ze sfery zagrożenia, jakie stwarza praca, a więc z takich okoliczności, które powstały w związku ze statusem pracownika; w przeciwnym razie zdarzenie nie nabierze charakteru wypadku przy pracy.

Praca nie zawsze musi być faktyczną przyczyną wypadku, ale i wówczas powinna pozostawać przyczyną wypadku w takim znaczeniu, że pracownik nie uległby wypadkowi albo prawdopodobieństwo zdarzenia byłoby znikome, gdyby nie wykonywał pracy. Podstawowym źródłem przyczyny zewnętrznej jest bowiem praca oraz zagrożenie, jakie ona ze sobą niesie. Przyczyna zewnętrzna wywołuje nagłe zdarzenie, które jest zdarzeniem losowym, a więc niespodziewanym, nieplanowanym, niezamierzonym. Dlatego też przyczynie zewnętrznej przypisuje się także cechę nadzwyczajności w sensie jej nieprzewidywalności, która nie wynika z warunków pracy, ale powinna powstać wskutek zakłócenia procesu pracy.

Przyczyny zewnętrzne nie muszą być jednak przyczynami wyłącznymi w spowodowaniu zdarzenia (postanowienie SN z 3.12.2024 r., I USK 271/24, LEX nr 3791573). Przechodząc do analizy zdarzenia z dnia 31 grudnia 2020 r., stanowiącego przedmiot sporu w niniejszej sprawie, niewątpliwie należy przypisać mu cechę nagłości, stanowiącą przesłankę uznania danego zdarzenia za wypadek przy pracy. W wyniku przedmiotowego zdarzenia odwołująca się przebywała na zasiłku chorobowym z tytułu niezdolności do pracy w okresie do dnia 07 lipca 2021r.

Następnie otrzymywała, przyznane przez organ rentowy, świadczenie rehabilitacyjne w okresie od 08 lipca 2021r do 05 października 2021r. w wysokości 90% podstawy wymiaru, a od 06 października 2021r. do 04 listopada 2021r. w wysokości 75 % podstawy wymiaru. ZUS odmówił odwołującej się wypłaty świadczenia rehabilitacyjnego za ww. okresy w wysokości 100% podstawy wymiaru z ubezpieczenia wypadkowego. W ocenie ZUS zdarzenie nie spełnia definicji wypadku przy pracy. Sąd dopuścił dowód z opinii biegłego ortopedy celem ustalenia, czy możliwe było, aby w wyniku nieprawidłowego stąpnięcia podczas schodzenia po schodach doszło do stwierdzonych u odwołującej się uszkodzeń kolana lewej nogi.

Sąd dopuścił także dowód z opinii biegłego radiologa celem ustalenia, czy wynik badania MR z dnia 09 stycznia 2021r. stawu kolanowego lewego wykonany w nieodległym okresie po zgłaszanych okolicznościach, wskazuje na ostre, świeże obrażenie stawu kolanowego. Po dokonaniu analizy zgormadzonej dokumentacji medycznej oraz po przeprowadzeniu badania ortopedycznego odwołującej się, biegły specjalista ortopeda stwierdził, że powodem uszkodzenia więzadła krzyżowego przedniego i łąkotki przyśrodkowej jest w większości przypadków uraz skrętny, najczęściej w ruchu- skręcenie kolana do wewnątrz przy lekko ugiętej nodze.

Tym samym do takiego mechanizmu mogło dojść podczas ześlizgnięcia się stopy z ostatniego stopnia podczas schodzenia po schodach. Jednocześnie objawy kliniczne stwierdzone w dniu 02 stycznia 2021r., a mianowicie bólowe ograniczenie ruchomości, dodatnie objawy uszkodzenia łąkotki przyśrodkowej, balotowanie rzepki, były typowe dla świeżego uszkodzenia łąkotki przyśrodkowej i więzadła krzyżowego przedniego. Specjalista radiologii i diagnostyki obrazowej podsumował, że większość cech zerwania więzadła krzyżowego przedniego przemawia za znamionami o charakterze przewlekłym, czyli powstałymi wcześniej niż uraz z dnia 31 grudnia 2020r. .

Jednakże zestawiając obraz łąkotki przyśrodkowej (MM) z objawami jakie wskazała odwołująca się możliwy jest „świeży” uraz MM na tle niestabilnego kolana. Dowód z opinii biegłego podlega szczególnej ocenie, bowiem Sąd nie dysponując specjalistyczną wiedzą może wyłącznie oceniać logiczność wypowiedzi biegłego. Ocena dowodu z opinii biegłego nie jest dokonywana według kryterium wiarygodności, co oznacza w dosłownym znaczeniu, że Sąd nie może nie dać wiary biegłemu, odwołując się do wewnętrznego subiektywnego przekonania sędziego, czy też zasad doświadczenia życiowego.

Powyżej wskazane czynności biegłych doprowadziły go do konkluzji, że zdarzenie z dnia 31 grudnia 2020r. spełnia warunki definicji wypadku przy pracy. Biorąc pod uwagę dokonane powyżej ustalenia i przeprowadzone rozważania Sąd na mocy ww. przepisów oraz art. 477 14 § 2 k.p.c. zmienił zaskarżoną decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych II Oddziału w W. z dnia 10 sierpnia 2021 roku, znak (...) i przyznał odwołującej się A. B. prawo do wypłaty świadczenia rehabilitacyjnego za okres od 08 lipca 2021r. do 04 listopada 2021r. w wysokości 100% podstawy wymiaru ubezpieczenia wypadkowego.

Sąd na podstawie § 9 w związku § 15 ust 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U 2023 r. poz. 1935 ze zmianami) w związku z art. 98 § 1(1) k.p.c zasądził od pozwanego Zakładu Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w W. na rzecz odwołującej się kwotę 1.800,00 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty. Sąd zasądził powyższe koszty w wysokości pięciokrotnej stawki minimalnego wynagrodzenia z uwagi na złożoność sprawy i nakład pracy pełnomocnika. sędzia SO Małgorzata Kryńska-Mozolewska ZARZĄDZENIE 1. (...)