II Ka 878/25 · Sąd powszechny

Sygn. akt II Ka 360/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 lipca 2023r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: sędzia /del./ Paweł Mądry Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Sieczkiewicz przy udziale prokuratora Mariusza Semeniuka po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2023 r. sprawy T. N. oskarżonego z art. 178a § 4 kk na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Łukowie z dnia 7 marca 2023 r. sygn. akt II K 640/21 I. zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; II. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 140 zł tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 360/23 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Rejonowego w Łukowie z dnia 07 marca 2023 r. w sprawie II K 640/21 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --------- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ---------------- ------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ---------------- ----------------------------------- ------------------------------------------------------------------------- 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. 1) zarzut obrazy przepisów postępowania mającej wpływ na treść wyroku pod postacią art. 7 kpk w zw. z art. 410 kpk polegającej na uwzględnieniu okoliczności przemawiających wyłącznie na niekorzyść oskarżonego, zastąpieniu swobodnej oceny dowodów dowolną ocenę dowodów, niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności przez: a) nieobdarzenie walorem wiarygodności wyjaśnień oskarżonego oraz zeznań świadków P. R. i R. N. w części dotyczącej spożywania alkoholu przez oskarżonego w postaci jednego piwa przed prowadzeniem samochodu jak i spożycia przez oskarżonego alkoholu w znacznej ilości po zaprzestaniu prowadzenia samochodu, b) obdarzenie walorem wiarygodności w całości, sprzecznych ze sobą zeznań świadka K. Ż., w części dotyczącej nie spożywania przez oskarżonego alkoholu po zaprzestaniu prowadzenia samochodu, 2) zarzut obrazy przepisów postępowania mającej wpływ na treść wyroku pod postacią art. 171 kpk poprzez czynienie ustaleń faktycznych w sprawie w oparciu o oświadczenia składane przez oskarżanego do protokołu badania stanu trzeźwości analizatorem wydechu warunkach wyłączających swobodę wypowiedzi, znajdowania się oskarżonego pod działaniem alkoholu, 3) zarzut obrazy przepisów postępowania mającej wpływ na treść wyroku pod postacią art. 201 kpk poprzez niezasadnie oddaleniu wniosku dowodowego obrońcy z dnia 7 marca 2023 roku w przedmiocie nowej opinii biegłego sądowego z zakresu toksykologii w sytuacji, gdy opinia z dnia 27 grudnia 2022 roku sporządzona przez lek med. T. I. jest opinia wewnętrznie sprzeczną, niejasną i niepełną a ponadto biegły sądowy nie posiada specjalizacji z zakresu toksykologu - co łącznie doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych w sprawie i ustalenia, że w dniu 4 września 2021 roku w m. K., oskarżony prowadził samochód osobowy znajdując się w stanie nietrzeźwości. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny - kontrola instancyjna zaskarżonego orzeczenia nie wykazała, ażeby ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego została przeprowadzona przez Sąd I instancji wadliwie, jak wskazywał w środku odwoławczym obrońca oskarżonego. Przeciwnie była ona prawidłowa i w sposób należyty uwzględniała dyrektywy płynące z treści art. 7 kpk. - w tym miejscu należy podnieść, że istotą kontroli odwoławczej prowadzonej przez sąd drugiej instancji nie jest ponowne, merytoryczne rozpoznawanie sprawy - przeprowadzanie oceny materiału dowodowego i dokonywanie ustaleń faktycznych, lecz ocenienie trafności skarżonego wyroku przez pryzmat zarzutów apelacyjnych i uchybień uwzględnianych z urzędu (postanowienie SN z 7.06.2017 r., III KK 93/17, LEX nr 2375930). Taka ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego została dokonana przez Sąd I instancji, a Sąd Okręgowy w całej rozpiętości tę ocenę podziela. - dokładna analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że Sąd a quo słusznie obdarzył zeznania K. Ż. przymiotem wiarygodności w całości. Depozycje tegoż świadka są spójne co do zasadniczych faktów, tj. że samochodem kierował wyłącznie oskarżony, który to znajdował się w stanie nietrzeźwości, nadto w trakcie jazdy spożył dwa piwa. Świadek wskazywała, że „oskarżony jak przyjechał po nią to było widać po nim, że jest pijany, mówił niewyraźnym językiem” (k. 85v), jest spójne z przekazem oskarżonego z postępowania przygotowawczego (k. 17), a także opinią retrospektywną (k. 106-110). Natomiast argument obrońcy o rzekomym wypiciu alkoholu przez oskarżonego po przyjeździe do jego domu w miejscowości C., co prawda uwzględniający interes jego klienta, bo wspierający jego linię obrony, jednakże jako nie mający odbicia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, nie mógł stanowić o słuszności wywiedzionego zarzutu. W świetle zasad określonych w art. 7 kpk pozbawiony jest również podstaw wniosek, iż osoba okresowo spożywająca alkohol jest z tego powodu niewiarygodna. Otóż przepisy Kodeksu postępowania karnego nie zawierają żadnych dyrektyw, które nakazywałyby określone ustosunkowanie się do konkretnych dowodów, jak również nie wprowadzają różnic co do wartości poszczególnych dowodów (wyrok SA w Lublinie z 5.10.2016 r., II AKa 215/16, LEX nr 2144848, wyrok SA w Katowicach z 29.01.2015 r., II AKa 467/14, LEX nr 1648857). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, przesłuchujący K. Ż. funkcjonariusz Policji nie stwierdził występowania u niej zaburzeń w swobodzie składania zeznań, a sama treść ujętych procesowo wypowiedzi – pod kątem logiki i złożoności wskazuje, że nie wystąpiły warunki wyłączające swobodę ich przekazania. Należy podkreślić, że przepis art. 171 § 7 kpk nie znajduje zastosowania w wypadku pozostawania przesłuchiwanego pod wpływem niewielkiej dawki alkoholu lub innego środka, nie powodującej zaburzenia zdolności do w pełni kontrolowanego wysławiania się oraz podejmowania decyzji (wyrok SA w Gdańsku z 23.09.2021 r., II AKa 215/21, LEX nr 3398671). Tym samym nie sposób stwierdzić, ażeby wypicie przez świadka pół piwa spowodowało stan, o jakim mowa w przywołanym przepisie prawa. Wobec tych racji, zarzut ten nie zasługiwał na uwzględnienie, a zeznania świadka zdaniem Sądu odwoławczego słusznie zostały wtłoczone do podstawy dowodowej zaskarżonego wyroku. - odnosząc się do pozostałych świadków oskarżenia, zdaniem Sądu II instancji, zasadnie zostały przyjęte za podstawę zaskarżonego wyroku, gdyż korelują zarówno z przekazem, jaki przedstawiła K. Ż., jak również z wiarygodnym materiałem nieosobowym przedmiotowej sprawy. C. Ż. nie miał żadnego powodu, ażeby relacjonować odmiennie aniżeli miało to miejsce w rzeczywistości. Co zaś się tyczy funkcjonariusza Policji, jako niezainteresowanego osobiście wynikiem postępowania, mającego świadomość wynikającej z takiego postępowania odpowiedzialności karnej i dyscyplinarnej, nie istniała jakakolwiek przyczyna skłaniająca go do bezpodstawnego obarczania winą oskarżonego. - co do opinii biegłego należy zauważyć, że miała ona charakter pomocniczy, a nie kluczowy w sprawie. Co więcej kodeks postępowania karnego nie przewiduje wartościowania dowodów, każdy dowód jest tak samo ważny dla rozstrzygnięcia. W związku z tym opinia biegłego nie ma większej wartości niż inne dowody zgromadzone w sprawie, jednakże konkretyzując Sąd meriti dysponował materiałem pochodzącym ze źródeł osobowych, w szczególności wyjaśnieniami oskarżonego z fazy przygotowawczej, a także protokołem badania stanu trzeźwości analizatorem wydechu. Z tych też racji wobec braku wpływu na treść zapadłego orzeczenia, zarzut ten nie spotkał się z aprobatą Sądu Okręgowego. Należy pamiętać też o tym, że jeżeli opinia biegłego jest przekonująca i zupełna dla sądu, który swoje stanowisko w tym względzie uzasadnił, to fakt, iż opinia taka nie jest przekonywająca (niepełna) dla stron procesowych, nie jest przesłanką dopuszczenia kolejnej opinii w oparciu o przepis art. 201 k.p.k. (postanowienie SN z 13.09.2006 r., IV KK 139/06, OSNwSK 2006, nr 1, poz. 1715). - pozostałe zaś dokumenty o charakterze urzędowym, sporządzone w przepisanej formie i przez uprawnione podmioty w zakresie ich kompetencji, zostały ocenione nader poprawnie. Brak jest podstaw do ich kwestionowania. - Sąd Okręgowy zgadza się również z oceną Sądu meriti materiału dowodowego, który to nie został uwzględniony przy ustalaniu faktów, wobec jego sprzeczności z wymową materiału dowodowego obdarzonego wiarą. Wyłącznie subiektywne twierdzenia obrońcy o bezpodstawnym uznaniu zeznań P. B. i R. N. w części w której wskazywali, iż oskarżony spożył wyłącznie jedno piwo przed prowadzeniem pojazdu, a dopiero po zakończeniu jazdy w większej ilości, w konfrontacji z całością materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w szczególności z wyjaśnieniami oskarżonego złożonymi w toku postępowania przygotowawczego, następnego dnia po inkryminowanym zajściu, a więc w czasie znacznie umożliwiającym przygotowanie linii obrony, nie są w stanie zakwestionować słuszności oceny tych depozycji. Podobnie zresztą zasadnie Sąd I instancji ocenił wyjaśnienia oskarżonego w tym zakresie. Sąd rozpoznający merytorycznie sprawę nie jest związany fazą postępowania w kontekście uznania wiarygodności wyjaśnień oskarżonego, a więc może uznać wyłącznie za wiarygodne te złożone w postępowaniu przygotowawczym, jeżeli są one spójne z wiarygodnym materiałem sprawy. W niniejszej sprawie, wobec zaistnienia takiej sytuacji, Sąd II instancji w całości podziela ocenę wyjaśnień zaprezentowaną na kanwie pisemnego uzasadnienia zaskarżonego wyroku, uznaje ją za prawidłową, co do której w żadnym wypadku nie można dopatrzeć się dowolności. Zarzut obrazy art. 171 § 7 kpk, co do treści przekazanych przez oskarżonego w toku badania stanu trzeźwości analizatorem wydechu, był bezpodstawny. Obrońca nie wykazał bowiem, aby miała miejsce sytuacja, o jakiej mowa w przywołanym przepisie, a stan nietrzeźwości, jak wyżej przedstawiono, nie stanowi o automatycznym braku możliwości wykorzystania takiego dowodu co do rozstrzygnięcia sprawy. W tym miejscu należy podnieść, że odmówienie wiary niektórym zeznaniom lub wyjaśnieniom złożonym przez świadków lub oskarżonych, a w rezultacie ich pominięcie jako podstawy dowodowej podczas dokonywanych ustaleń faktycznych, nie może być utożsamiane ani z brakiem oceny okoliczności, których tego rodzaju dowód dotyczy w kontekście finalnego rozstrzygnięcia, ani też nie jest wyrazem złamania zasady bezstronności sądu, bowiem odmowa przyznania waloru wiarygodności niektórym z przeprowadzonych dowodów, przy jednoczesnej aprobacie i uwzględnieniu innych dowodów, jest niczym więcej niż realizacją przysługującego sądowi orzekającemu uprawnienia w ramach czynienia ustaleń faktycznych, z pełnym uwzględnieniem zasady swobodnej oceny dowodów (wyrok SA w Warszawie z 17.09.2021 r., II AKa 292/20, LEX nr 3287759). - skoro Sąd meriti nie naruszył żadnego z przepisów ze sfery gromadzenia i oceny dowodów to brak jest również podstaw do kwestionowania dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych. Wniosek wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku i przyjęcie, iż oskarżony w dniu 4 września 2021 w m. K., kierował samochodem w stanie po użyciu alkoholu i dopuścił się popełnienia wykroczenia z art. 87 § 1 kw oraz - orzeczenie zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 6 miesięcy, - uchylenie pkt III wyroku, względnie, w przypadku przypisania oskarżonemu popełnienie przestępstwa z art. 178a § 4 kk o - orzeczenie kary pozbawienia wolności z warunkowym jej zawieszeniem, - obniżenie obowiązku zapłaty świadczenie pienionego na rzecz Funduszy Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej do kwoty 10 000 złotych, - nie orzekanie środka karnego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. niezasadność zarzutów powodowała niezasadność wniosku. Lp. Zarzut 2. rażąca niewspółmierność (z daleko posuniętej ostrożności procesowej) orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności w wymiarze 6 miesięcy oraz orzeczenie środka karnego dożywotniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych i świadczenia pieniężnego w kwocie 20 000 zł, przy wymiarze których Sąd pominął istotne okoliczności łagodzące, odnoszące się do osobowości oskarżonego, jego sytuacji materialnej i rodzinnej jak: zawansowany wiek oskarżanego, poruszanie się samochodem w sobotę, na drogach wiejskich o niskim natężeniu ruchu drogowego, przebywanie na zasiłku chorobowym z KRUS-u, posiadanie statusu bezrobotnego, posiadania, na utrzymaniu matki wieku 80 lat i córka w wieku 6 lat, co wszytko łącznie świadczy, iż adekwatną karą wymierzoną oskarżanemu powinna być kara pozbawienia wolności w zawieszenia oraz orzeczenie świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszy Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w kwocie 10 000 złotych oraz nie orzekanie o dożywotnim zakazanie prowadzenia pojazdów mechanicznych. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny - zarzut wywiedziony przez obrońcę oskarżonego okazał się bezzasadny i jako taki nie mógł znaleźć aprobaty Sądu Odwoławczego. - uprzedzając zasadniczą część niniejszych rozważań, należy przypomnieć, że nie każda nietrafność orzeczenia o karze, ale tylko jej rażąca niewspółmierność uzasadnia zmianę orzeczenia o karze (art. 438 pkt 4 kpk). Niewspółmierność rażąca to znaczna, zasadnicza, "bijąca w oczy" różnica między karą wymierzoną a karą sprawiedliwą. Zarzut rażącej niewspółmierności kary jako zarzut z kategorii ocen można zasadnie podnosić tylko wówczas, gdy kara jakkolwiek mieści się w granicach ustawowego zagrożenia, nie uwzględnia w sposób właściwy zarówno okoliczności popełnienia przestępstwa, jak i osobowości sprawcy (wyrok SN z 16.11.2021 r., II DOW 15/21, LEX nr 3261440). - wpierw należy zauważyć, że przypisane oskarżonemu przestępstwo zagrożone jest karą pozbawienia wolności w wymiarze od 3 miesięcy do 5 lat. Tym samym orzeczona przez Sąd Rejonowy kara 6 miesięcy pozbawienia wolności zbliżona jest bardziej do dolnej granicy ustawowego zagrożenia, aniżeli górnej. Niekorzystną dla oskarżonego wymowę okoliczności w postaci jego uprzedniej karalności za prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości, wzmacnia fakt, że czynu będącego przedmiotem osądu w niniejszej sprawie dopuścił się w niewielkiej odległości czasowej od poprzedniego skazania. Okazał w ten sposób lekceważący stosunek do obowiązującego porządku prawnego. Oskarżony poruszał się w terenie zabudowanym w czasie, jak to Sąd I instancji słusznie podkreślił, wzmożonego ruchu, z małoletnimi dziećmi, znajdującymi się wewnątrz pojazdu, przy czym znajdował się w stanie nietrzeźwości przekraczającym ponad dwukrotnie ustawowy próg, określony w art. 115 kk, a powód prowadzenia przez niego pojazdu mechanicznego był błahy. Wprawdzie nie poruszał się po terenach miejskich, jednakże nie oznacza to, podobnie jak to, że czyn miał miejsce w sobotę, że nie stwarzał rzeczywistego zagrożenia dla bezpieczeństwa ruchu drogowego. Postępowanie zaś nie wykazało, ażeby oskarżony miał ograniczoną wolność w realizacji inkryminowanego zachowania. Okoliczności natomiast przedstawione przez obrońcę, nawet jeżeli ich część ma faktycznie miejsce, nie mogą przemawiać za nadmiernym złagodzeniem sankcji karnej. Niczego w tym rozumowaniu nie zmieniają ujemne konsekwencje orzeczenia tego zakazu dla podsądnego czy jego rodziny. Oskarżony powinien był myśleć o ich i swoim losie przed podjęciem decyzji o popełnieniu przestępstwa, a nie stojąc obecnie wobec konieczności poniesienia konsekwencji popełnienia tego czynu. Okoliczności te nie redukują w żadnym stopniu znacznej społecznej szkodliwości przypisanego czynu oraz wysokiego stopnia zawinienia, z którymi to ustaleniami Sąd Okręgowy się zgadza. Orzeczona względem oskarżonego kara jest adekwatna do zaistniałych okoliczności osądzanego czynu i w żadnym wypadku nie można uznać, że jest rażąco niewspółmierna. Taka kara właściwie zrealizuje cele i potrzeby zakładane przez ustawę karną. Z kolei wyrażone w treści wniosku rozstrzygnięcie powodowałoby stan rażącej łagodności sankcji karnej i nie podziałałoby na oskarżonego hamująco, umacniając w nim przekonanie, iż chociażby dla jej rozmiaru bez większego znaczenia pozostaje jego dotychczasowa niewłaściwa postawa. Wykluczenie oskarżonego z ruchu drogowego dożywotnio, stanowić będzie dla niego dotkliwą represję karną, aczkolwiek sprawiedliwą. Ów środek karny jest bowiem adekwatny do stopnia stanu nietrzeźwości oskarżonego, ciężaru naruszonych przez niego norm prawnych, w tym okoliczności towarzyszących przypisanemu czynowi. Należy podkreślić, że Sąd Rejonowy w przypadku przypisania oskarżonemu przestępstwa z art. 178a § 4 kk obligatoryjnie musiał orzec środki karne w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych oraz świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej. Wymierzona zaś wysokość drugiego z wymienionych środków karnych została ustalona na odpowiednim poziomie względem stopnia społecznej szkodliwości i stopnia winy popełnionego przez oskarżonego czynu, zgodnie z art. 53 kk w zw. z art. 56 kk. Z pewnością konieczność uiszczenia tego środka karnego będzie stanowiła dodatkową dolegliwość dla oskarżonego, jednak Sąd Odwoławczy nie podziela poglądu skarżącego, że jest to dla oskarżonego obciążenie nadmierne, tym bardziej, jeżeli zważy się, że Sąd Rejonowy miał możliwość określenia jego wysokości na kwotę do 60000 zł. Reasumując, sankcja karna wymierzona oskarżonemu jest sprawiedliwą, a obrońca nie zdołał skutecznie podważyć jej zasadności. Wniosek wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku i przyjęcie, iż oskarżony w dniu 4 września 2021 w m. K., kierował samochodem w stanie po użyciu alkoholu i dopuścił się popełnienia wykroczenia z art. 87 § 1 kw oraz - orzeczenie zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 6 miesięcy, - uchylenie pkt III wyroku, względnie, w przypadku przypisania oskarżonemu popełnienie przestępstwa z art. 178a § 4 k.k. o - orzeczenie kary pozbawienia wolności z warunkowym jej zawieszeniem, - obniżenie obowiązku zapłaty świadczenie pienionego na rzecz Funduszy Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej do kwoty 10 000 złotych, - nie orzekanie środka karnego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. niezasadność zarzutu powodowała niezasadność wniosku. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy cały wyrok Sądu Rejonowego Zwięźle o powodach utrzymania w mocy zarzuty apelacji okazały się w całości bezzasadne, zaś Sąd Okręgowy nie dostrzegł, ażeby w sprawie zachodziły podstawy do zmiany wyroku na podstawie okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 4.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ---------------------- --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II. - apelacja obrońcy oskarżonego okazała się całkowicie bezzasadna, zatem zgodnie z art. 636 § 1 kpk oskarżony ponosi koszty sądowe postępowania odwoławczego w całości. Warto podkreślić, że z przepisu art. 636 kpk wynika zasada obciążenia osób skazanych kosztami sądowymi, zaś odstępstwo od niej winno mieć wyjątkowy charakter, uwarunkowany istnieniem przesłanek z art. 624 § 1 kpk (wyrok SA we Wrocławiu z 18.06.2019 r., II AKa 92/19, LEX nr 2718331). W stosunku do osoby oskarżonego takich przesłanek Sąd Okręgowy nie dostrzegł. - z tych względów na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (t.j. Dz. U. z 1983 r. Nr 49, poz. 223 z późn. zm.) i § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 663) zasądzono od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 140 zł (opłata w kwocie 120 zł i kwota 20 zł za ryczałt za doręczenie wezwań i innych pism w postępowaniu odwoławczym). 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację obrońca Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja cały wyrok 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☒ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana

Wyrok Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 10 listopada 2022 r., sygn.

UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II AKa 153/21 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.

Sygn. akt II Ka 103/22 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 marca 2022r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Agnieszka Karłowicz Protokolant: sekr. sąd. Beata Wilkowska przy udziale Prokuratora Iwony Filimoniuk po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2022 r. sprawy P. C. oskarżonego z art. 178a§1 kk na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 3 grudnia 2021 r. sygn. akt II K 1075/21 I. zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; II. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 220 złotych kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 103/22 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 3 grudnia 2021 roku wydany w sprawie o sygnaturze akt II K 1075/21. 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --------- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. Błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia, który miał wpływ na jego treść, a polegający na przyjęciu, że wina oskarżonego i społeczna szkodliwość czynu, były wyższe niż nieznaczne, podczas gdy właściwa analiza elementów podmiotowych i przedmiotowych czynu, a zwłaszcza sposobu i okoliczności popełnienia czynu, prowadzi do wniosku, że zarówno wina oskarżonego, jak i szkodliwość czynu były nieznaczne, a zatem, że w niniejszej sprawie, wobec ziszczenia się pozostałych przesłanek zachodziły podstawy do warunkowego umorzenia postępowania wobec oskarżonego. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzut wywiedziony przez obrońcę oskarżonego okazał się pozbawiony zasadności. Tytułem wstępu nadmienić należy, że instytucja warunkowego umorzenia postępowania karnego jest zastrzeżona wyłącznie dla występków – i to drobnych oraz tych lżejszych z grupy o średnim ciężarze gatunkowym. Oprócz formalnego wymogu, aby przestępstwo należało do typów występków o niedużym ciężarze gatunkowym, przepis art. 66 § 1 kk wymaga jeszcze, aby społeczna szkodliwość konkretnego czynu i wina sprawcy nie były znaczne, co każdorazowo zobowiązuje Sąd do oddzielnego analizowania i ważenia obu tych czynników. Znaczny stopień społecznej szkodliwości czynu, podobnie jak znaczny stopień winy, a tym bardziej, gdy znaczny stopień cechuje oba te czynniki – eliminuje możliwość brania pod uwagę instytucji warunkowego umorzenia postępowania karnego (wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 23 listopada 2017 roku II AKa 378/17). W celu ustalenia stopnia społecznej szkodliwości konkretnego czynu winno się przeanalizować te spośród mierników społecznej szkodliwości, które wystąpiły w danym przypadku, a które wskazane zostały w art. 115 § 2 kk, tj. rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu zabronionego, wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków, a ponadto przy czynach umyślnych – postać zamiaru i motywację sprawcy, a przy czynach nieumyślnych – rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia. Przy ustalaniu stopnia winy należy wziąć natomiast pod uwagę przede wszystkim możliwość i stopień rozpoznawalności sytuacji faktycznej i prawnej przy podejmowaniu określonego zachowania, swobodnego podejmowania decyzji co do tego zachowania, prawidłowości przebiegu procesu motywacyjnego, zdolności i możliwości przewidywania przebiegu związków przyczynowych i skutków swojego zachowania, zdolności i możliwości pokierowania swoim postępowaniem – w danym czasie, danej sytuacji i danych okolicznościach. Powracając na grunt przedmiotowej sprawy, w pierwszej kolejności stwierdzić winno się, iż Sąd Rejonowy, dokonując oceny stopnia społecznej szkodliwości zarzucanego oskarżonemu czynu oraz stopnia jego winy, uwzględnił wszystkie okoliczności, które w tej sprawie pozostawały istotne dla przedmiotowej oceny. Rzecz jasna, w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w toku niniejszego postępowania, nie budzą wątpliwości okoliczności popełnienia przez P. C. zarzucanego mu czynu, jednakże – wbrew odmiennym przekonaniom apelującego - wina sprawcy oraz społeczna szkodliwość przypisanego mu czynu nie uzasadniają zastosowania względem niego dobrodziejstwa instytucji warunkowego umorzenia postępowania karnego. Wszak, jak zauważył Sąd meriti w pisemnych motywach zaskarżonego orzeczenia, ferując rozstrzygnięcie w zakresie kary bądź ewentualnie środków probacyjnych, nie należy tracić z pola widzenia okoliczności obciążających oskarżonego. P. C. prowadził pojazd mechaniczny w taki sposób, że zjechał do rowu, swoim umyślnym zachowaniem stworzył, nie tylko hipotetyczne, acz niezmiernie realne zagrożenie przede wszystkim dla siebie i pozostałych uczestników ruchu drogowego, a nadto także dla napotkanego na swej drodze mienia. Analizując postawę P. C. dodać wypada, iż Sąd Okręgowy w pełni podziela stanowisko Sądu I instancji, iż oskarżony winien mieć pełną świadomość bezprawności podjętego przez siebie działania. Powszechnie oczywistym bowiem jawi się, jakie negatywne konsekwencje wiąże za sobą prowadzenie pojazdu w stanie po spożyciu alkoholu. P. C. w pełni przewidywał jak na jego organizm, a przede wszystkim zdolności psychomotoryczne, zadziała alkohol w postaci wódki spożyty w dniu zdarzenia pomiędzy godz. 19.00 a 20.00, gdzie zatrzymany został i poddany kontroli alkometrem po raz pierwszy o godz. 20.51, a pomimo to zbagatelizował zagrożenie jakie niesie za sobą kierowanie pojazdem po spożyciu alkoholu, wykazując tym samym lekceważenie dla obowiązujących norm i dóbr prawem chronionych. Wskazywana okoliczność, iż oskarżony jest osobą młodą, nie może być usprawiedliwieniem dla wszystkich jego nieodpowiednich, niezgodnych z prawem zachowań. Bacząc na całość powyższych wywodów, nie sposób konkludować, ażeby stopień winy oskarżonego oraz stopień społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu, uzasadniały zastosowanie względem niego instytucji warunkowego umorzenia postępowania karnego. Należy wskazać, że bezpieczeństwo w komunikacji jest dobrem szczególnie cennym, które zasługuje na specjalną ochronę prawa karnego. Skutki przestępstw drogowych są bowiem bardzo dotkliwe, stanowią ogromny problem społeczny, nie tylko w wymiarze materialnym, ale przede wszystkim w kontekście zapewnienia ochrony życia i zdrowia obywateli. Jest to jeden z podstawowych i w obecnym czasie bardzo aktualny obowiązek państwa. Jedynym ze środków do tego celu jest właśnie odpowiednio ukształtowana polityka karna. Okolicznością, którą wziął pod uwagę Sąd był stopień nietrzeźwości sprawcy, który był znaczny i przekraczał znacznie dopuszczalny poziom. Wpływ alkoholu na reakcje psychofizyczne kierowcy jest oczywisty, co wprost przesądza o zagrożeniu jakie niesie za sobą zachowanie sprawcy. Niewątpliwie człowiek w takim stanie ma obniżony krytycyzm i podniesiony nastrój, a co za tym idzie ma tendencje do podejmowania zachowań nad wyraz ryzykowanych, co ma bezpośrednie przełożenie na bezpieczeństwo ruchu. Także właściwości i cechy pojazdu, którym kierował oskarżony – a więc samochodu osobowego – niosły za sobą potencjalne duże zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Miejsce popełnienia tego czynu również wprowadzało ryzyko zaistnienia niebezpiecznego zdarzenia komunikacyjnego, była to droga o dużym natężeniu ruchu. Art. 178a kk penalizuje swoiste zagrożenia w ruchu drogowym, które stwarza kierowca. Im to zagrożenie jest wyższe, to wyższy jest stopień społecznej szkodliwości takiego zachowania, a sprawca czynu winien ponieść surowszą karę. Jeżeli chodzi o niniejszy przypadek, to zagrożenie takie było z całą pewnością wysokie. Analizując sposób i okoliczności popełnienia czynu wskazać należy, że oskarżonym nie powodowały jakieś nadzwyczajne okoliczności czy nagłe potrzeby życiowe i czyn popełnił bez żadnej racjonalnej, nawet w najmniejszym stopniu usprawiedliwionej, przyczyny. Trudno przy tym uznać aby oskarżony był postawiony przed jakimkolwiek dylematem moralnym, wyborem pomiędzy złamaniem prawa, a uczynieniem zadość innemu obowiązkowi. Nie może być wątpliwości, że takie zachowanie zasługuje na jednoznaczne potępienie. Oskarżony jest osobą młodą, która ma za sobą już określone doświadczenie życiowe. Mając na uwadze takie cechy oskarżonego nie można jego zachowania tłumaczyć niczym innym, poza bezrefleksyjną wolą naruszania porządku prawnego. W toku postępowania oskarżony próbował wskazać na okoliczności usprawiedliwiające, ale w sprawie jednoznacznie ustalono, że oskarżony po spożyciu alkoholu, mając pełną świadomość swojego zachowania, a jedynie chcą jak najszybciej znaleźć się w domu, wsiadł do pojazdu i kierował nim w stanie nietrzeźwości. Należy również wskazać, że przestępstwa z art. 178a kk są obecnie nagminne i zdarzają się niezwykle często w praktyce sądów i organów ścigania. Z tej właśnie przyczyny należy im się w sposób stanowczy przeciwstawić odpowiednio ukształtowaną reakcją karną. Kwestia nagminności dopuszczania się podobnych czynów zabronionych, co prawda nie jest okolicznością, która może być brana pod uwagę przy ocenie stopnia ich społecznej szkodliwości, nie oznacza to jednak, że jest całkowicie obojętna dla wymiaru kary. Wszak jednym z celów, który ma osiągnąć kara - wskazanym w art. 53 §1 kk - jest zapobieganie popełnianiu przestępstw, zwłaszcza tych nagminnych (por. postanowienie SN z 28.11.2008 r. V KK 161/08, Biul.PK 2009/1/83). Ze względu na prowadzoną od dłuższego czasu szeroko zakrojoną akcję medialną dotyczącą przestępczości drogowej okoliczność ta nie wymagała dowodzenia. Co więcej, obecnie obserwuje się duży udział sprawców przestępstw drogowych znajdujących się pod wpływem alkoholu, którzy powodują drastyczne w skutkach wypadki drogowe. Puentując całość powyższych rozważań, jedynie uzupełniająco wskazać należy, iż zasądzona względem P. C. kara grzywny, a wraz z nią środki karne, spełnią swoje cele, tak w zakresie prewencji ogólnej, jak i oddziaływania indywidualnego. Na uznanie zasługują przekonania Sądu Rejonowego, iż analiza okoliczności sprawy, w tym przede wszystkim postawy oskarżonego, winna prowadzić do konkluzji, iż kara ta jest współmierna do stopnia winy oraz społecznej szkodliwości przypisanego oskarżonemu czynu, stanowiąc dla niego odpowiednio dolegliwą represję karną. Tak orzeczona kara uwzględnia cele, jakie powinna spełniać, czyni zadość społecznemu poczuciu sprawiedliwości, dowodząc jednocześnie braku bezprawności dla zachowań prezentowanych przez oskarżonego. Wobec faktu, iż oskarżony zadeklarował, że osiąga stałe miesięczne dochody, uznać należało, iż będzie on w stanie uiścić zasądzoną karę grzywny i świadczenie pieniężne. Orzeczony wobec niego środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych nie wpłynie na możliwość wykonywania pracy, gdyż oskarżony pracuje jako magazynier. Wniosek Wniosek o warunkowe umorzenie postępowania względem oskarżonego P. C.. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wobec bezzasadności wywiedzionego zarzutu, na uwzględnienie nie zasłużył wniosek apelacyjny. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 3 grudnia 2021 roku wydany w sprawie o sygnaturze akt II K 1075/21. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Wobec bezzasadności wywiedzionego przez obronę zarzutu, przy jednoczesnym braku przesłanek z art. 440 kpk, wyrok Sądu pierwszej instancji należało utrzymać w mocy. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. --------------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 4.1. --------------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ---------------------- ------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II. O kosztach sądowych orzeczono na podstawie art. 627 kpk w zw. z art. 634 kpk, a o opłacie na podstawie art. 3 ust.1 i art. 8 ustawy o opłatach w sprawach karnych z dnia 23 czerwca 1973r. (Dz.U. z 2013 r. poz. 1247) uznając, że oskarżony, który jest osobą młodą, osiąga stałe dochody i będzie miał możliwość ich uiszczenia. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 3 grudnia 2021 r. sygn. akt II K 1075/21. 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana

Sygn. akt II Ka 910/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 lutego 2024r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Agata Kowalska Protokolant: st. sekr. sąd. Paulina Jarczak przy udziale Prokuratora Iwony Filimoniuk po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2024 r. sprawy S. G. oskarżonego z art. 226 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk na skutek apelacji, wniesionej przez oskarżonego i obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 18 października 2023 r. sygn. akt II K 494/23 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok; II. zasądza od oskarżonego S. G. na rzecz Skarbu Państwa 200 złotych tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 910/23 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 2 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 18 października 2023 r. w sprawie II K 494/23 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☒ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --------- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. Apelacja oskarżonego (k. 174-174v akt sprawy) Wprawdzie oskarżony nie wskazał skonkretyzowanych zarzutów określonych w art. 439 §1 kpk oraz tych z art. 438 pkt 1-4 kpk, jednakże w świetle art. 427 § 2 kpk, jako podmiot nieprofesjonalny, nie miał takiego obowiązku. Rozpoznaniu podlegała całość wniesionego przez tą stronę procesową środka odwoławczego, w którym S. G. zarzucił: - że wyrok jest niesłuszny, gdyż oskarżony nie popełnił zarzuconego mu czynu, a uznanie przeciwne nie ma oparcia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, - dowolność w ocenie wyjaśnień oskarżonego, a także świadków oskarżenia - funkcjonariuszy Policji P. S., M. S. i K. G., stanowiących pomówienie, - uchybienia postępowania przygotowawczego, które przeniknęły do postępowania sądowego, a mianowicie prowadzenie sprawy przez Komendę Powiatową Policji w Ł., co w sytuacji, kiedy pokrzywdzonymi są funkcjonariusze z tej jednostki Policji budzi zastrzeżenia, a także przez prokuratora wyłączonego w końcowym etapie dochodzenia od sprawy, w tym nieprawidłowości w działaniu ww. funkcjonariuszy Policji, a dotyczące braku wyrażenia zgody na złożenie badania MR i skierowania, które oskarżony miał w dniu 3 lutego 2023 r. w samochodzie, - oddalenie wniosku dowodowego o przesłuchanie w charakterze świadków B. A., B. K., M. G., R. J., którzy to mieli zeznawać na okoliczności przebiegu zdarzenia, zaś przez T. P. co do wypowiedzianych przez niego słów „młodzież taka jest na Policji w Ł. i piszą niestworzone rzeczy i przy obecności adwokat, która była wyznaczona”, - pozbawienie prawa do obrony. Apelacja obrońcy oskarżonego naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na treść orzeczenia tj. art. 4 k.p.k., art. 5 § 2 k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 410 k.p.c. (choć z treści zarzutu należało wywieść, że zarzuca naruszenie art. 410 kpk) polegający na nieprawidłowej dowolnej, jednostronnej ocenie materiału dowodowego, dokonanej z przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów, w sposób sprzeczny z zasadami doświadczenia życiowego, a także z pominięciem dowodów korzystnych dla oskarżonego, co w konsekwencji doprowadziło do błędnych ustaleń, że w świetle zgromadzonego materiału dowodowego oskarżony w dniu 3 lutego 2023 r. w Ł. znieważył słowami wulgarnymi i powszechnie uznanymi za obelżywe funkcjonariuszy policji z Komendy Powiatowej w Ł., - w sytuacji gdy prawidłowa, obiektywna, ocena materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że w niniejszej sprawie brak jest dowodów wskazujących, że oskarżony znieważył funkcjonariuszy, w świetle wiarygodnych wyjaśnień oskarżonego S. G. w dniu 3 lutego 2023 r. stawił się w KPP w Ł., gdzie został zatrzymany. Podczas czynności z jego udziałem starał się w sposób zgodny z prawem wyjaśnić wszelkie okoliczności decyzji o jego zatrzymaniu, a gdy zauważył nieprawidłowości w działaniach funkcjonariuszy zwrócił im na to uwagę, jednakże jego wypowiedzi w żadnym wypadku nie wypełniały znamion znieważenia. - naruszenie art. 170 § 1 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. poprzez oddalenie na rozprawie wniosków dowodowych oskarżonego - w tym wniosków o przesłuchanie tak istotnych świadków jak funkcjonariuszy Policji i lekarz mający być bezpośrednimi świadkami zachowań oskarżonego w dniu 3 lutego 2023 roku [w celu ustalenia danych lekarza należy wystąpić do Szpitala w Ł. o przesłanie dokumentacji medycznej oskarżonego]. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny - na wstępie niniejszych wywodów należy podnieść, że Sąd Okręgowy dążąc do usystematyzowania oraz zachowania ich przejrzystości, uznał za celowe, by odnieść się do tożsamych postulatów oskarżonego, jak i jego obrońcy łącznie, a do pozostałych z osobna, z zachowaniem czytelnej i przystępnej w odbiorze kolejności. - kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku wykazała, że Sąd Rejonowy w sposób prawidłowy, a przy tym wyczerpujący przeprowadził postępowanie dowodowe, dokonując rzetelnej, właściwej oceny zgromadzonych w sprawie dowodów, następnie ustalił stan faktyczny, który to jest wolny od błędów, co przekonująco wykazał w pisemnym uzasadnieniu, spełniającym wymogi z art. 424 kpk. - materiał dowodowy w kształcie zgromadzonym w sprawie – wbrew odmiennym wywodom skarżących – uprawniał do ustalenia, że S. G. popełnił czyn przypisany mu zaskarżonym wyrokiem i nie wymagał uzupełnienia. - odnosząc się do zarzutu nieprawidłowości jakie według skarżących zaistniały w postępowaniu przygotowawczym, na początku trzeba podkreślić, że mankamenty fazy przygotowawczej postępowania co do zasady pozostają bez wpływu na treść orzeczenia zapadłego w postępowaniu sądowym, chyba, że przenikną do tej fazy procesu (postanowienie SN z 1.12.1971 r., IV KZ 168/71, OSNPG 1972, nr 2, poz. 34, postanowienie SA w Krakowie z 20.06.2000 r., II AKz 121/00, KZS 2000, nr 6, poz. 21). Taka sytuacja jednak nie miała miejsca w rozpatrywanej sprawie. Zgodnie z art. 48 § 2 kpk czynności dokonane przez osobę podlegającą wyłączeniu, zanim ono nastąpiło, nie są z tej przyczyny bezskuteczne, jednakże czynność dowodową należy na żądanie strony, w miarę możności, powtórzyć. Przenosząc to uregulowanie na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że wszelkie czynności jakich dokonał prokurator Tomasz Pniewski przed jego wyłączeniem, a więc przed wydaniem postanowienia z dnia 11 maja 2023 r. (k. 72 akt sprawy) pozostają skuteczne, podobnie zresztą jak czynności funkcjonariuszy Policji, dokonujących czynności pod nadzorem tego prokuratora. Po wydaniu zaś ww. orzeczenia prokurator ten nie podejmował żadnych czynności procesowych, a więc nie może być mowy o jakiejkolwiek ich bezskuteczności. Przepisy Kodeksu postępowania karnego art. 40 § 1 pkt 1-4, 6 i 10, § 2 oraz art. 41, art. 41a i art. 42, a także art. 48 nie przewidują możliwości wyłączenia na wniosek konkretnej jednostki Policji, a jedynie stwarzają możliwość wyłączenia funkcjonariusza organu prowadzącego dochodzenie lub śledztwo powierzone w całości lub w części przez prokuratora, o jakim mowa w treści art. 311 § 2 kpk, który to stosowany jest odpowiednio w dochodzeniu poprzez art. 325a kpk. Zważyć należy, że zarówno oskarżony, jak i świadkowie zostali przesłuchani w toku postępowania sądowego. Oskarżony, podobnie jak i jego obrońca, skorzystali z prawa do zadawania świadkom pytań. S. G. miał również możliwość ustosunkowania się do złożonych uprzednio w postępowaniu przygotowawczym wyjaśnień. Całość zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego została zaś zweryfikowana przez Sąd meriti podczas fazy wyrokowania. Obrońca i oskarżony korzystali również ze swoich uprawnień procesowych składając wnioski dowodowe (k. 107, 142 akt sprawy). Wskazanie 2 lutego 2023 r. jako daty przesłuchania świadka P. S. nie powodowała niemożności oparcia wyroku o ten dowód, wszakże z treści relacji jaką składa wskazując: „w dniu 3 lutego 2023 r. o godz. 12:00 (…)”, a także zapisu ukazującego datę zakończenia czynności, w tym również daty zamieszczonej pod pouczeniem o uprawnieniach i obowiązkach świadka w postępowaniu karnym, gdzie P. S. złożył własnoręczny podpis wynika bezspornie, iż chodzi o zdarzenie, które miało miejsce w dniu 3 lutego 2023 r. Co więcej, nie sposób stwierdzić, jak przeprowadzenie dowodu z badania MR i skierowania, które miał w dniu 3 lutego 2023 r. oskarżony miałoby pomóc w odtworzeniu zdarzenia, będącego przedmiotem osądu w niniejszej sprawie. Tym samym twierdzenie skarżących odnośnie do zaistniałych uchybień w postępowaniu przygotowawczym, nie mogło zostać zaaprobowane, a zatem zarzut ten nie mógł zostać uwzględniony. - niezasadnym okazał się również zarzut obrazy art. 170 § 1 pkt 2 i 5 kpk. Słusznie bowiem Sąd Rejonowy uznał, że zawnioskowane dowody nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, zaś złożenie omawianych wniosków zmierzało do przedłużenia postępowania. Sąd Rejonowy dysponował wyjaśnieniami oskarżonego i zeznaniami pokrzywdzonych. Na ich podstawie zasadnie wywiódł, że wnioskowani świadkowie (k. 107, 142 akt sprawy) mogli być obecni jedynie przez fragment czynności przeprowadzanych wobec oskarżonego, w związku z tym ich wiedza o zdarzeniu, będącym przedmiotem niniejszego postępowania jest potencjalna. W odniesieniu zaś do zeznań świadka T. P., prawidłowo ustalił, iż okoliczność na jaką miałby ów świadek składać relację w procesie, nie ma również znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Skarżący wskazując na konieczność przeprowadzenia dowodu z dokumentacji medycznej oraz zeznań lekarza wykonującego badanie, zapominają o tym, że oskarżony nie wypowiadał zniewag wyłącznie w SP ZOZ Ł., ale i wcześniej w KPP w Ł.. Z kolei te zniewagi znalazły potwierdzenie w zeznaniach pokrzywdzonych. Tym samym nie było potrzeby przeprowadzania kolejnych dowodów na analogiczną okoliczność. Co do dokumentacji medycznej nie sposób stwierdzić w jaki sposób przeprowadzenie takiego dowodu mogłoby pomóc w ustaleniu prawdy materialnej. Jak słusznie podkreślił Sąd I instancji nie zawiera przecież ona słów, jakie kierował oskarżony wobec funkcjonariuszy Policji. W tym miejscu należy zwrócić uwagę, że nadużyciem uprawnień sądu wynikających z art. 170 kpk będzie nie tylko oddalenie wniosków dowodowych, mimo braku podstawy, ale również uchybiające zasadzie szybkości postępowania i dyrektywie rozpoznawania sprawy w rozsądnym terminie, zasadzie ekonomiki procesowej i elementarnym regułom prakseologii, bezzasadne uwzględnienie wniosków dowodowych i nieefektywne podejmowanie czynności procesowych niezdatnych do realizacji celu głównego, to jest rozstrzygnięcia bez zbędnej zwłoki o kwestii prawnej odpowiedzialności oskarżonego (wyrok SA we Wrocławiu z 16.02.2006 r., II AKa 347/05, LEX nr 171991). W sytuacji, gdy Sąd I instancji trafnie zastosował normę art. 170 kpk oddalając wnioski dowodowe oskarżonego i jego obrońcy nie mógł dopuścić się jednocześnie obrazy art. 167 kpk w odniesieniu do tych samych dowodów. Norma art. 167 kpk określa podmioty dysponujące inicjatywą dowodową, w tym wskazuje na możliwość działania przez Sąd z urzędu. Sąd wyraził swoje stanowisko co do zasadności przeprowadzania wnioskowanych dowodów oddalając je na podstawie art. 170 kpk. Nie sposób więc oczekiwać, by odmawiając uwzględnienia inicjatywy dowodowej strony Sąd miał jednocześnie obowiązek przeprowadzenia danych dowodów z urzędu (wyrok SA w Katowicach z 27.04.2018 r., II AKa 123/18, LEX nr 2556008). - oskarżony brał aktywny udział w postępowaniu. Po złożeniu wniosku o doprowadzenie, który został przez Sąd Rejonowy uwzględniony uczestniczył w rozprawie głównej w dniu 11 października 2023 r., złożył obszerne wyjaśnienia, zadawał pytania świadkom, wystąpił z wnioskiem dowodowym. Nadto korzystał z pomocy obrońcy, który to reprezentował jego interesy. W takich okolicznościach nie może być mowy o naruszeniu jego prawa do obrony (art. 6 kpk). - dokładna analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że Sąd Rejonowy słusznie obdarzył przymiotem wiarygodności zeznania P. S., M. S. i K. G. oraz zasadnie uznał, że na wiarę w zakresie w jakim nie pokrywają się z depozycjami ww. osób, wyjaśnienia oskarżonego nie zasługują. Zeznania ww. pokrzywdzonych stanowią przekonującą, logiczną, pokrywająca się ze sobą całość. Wszyscy oni podnosili, iż oskarżony ich znieważał, przy czym wskazywali konkretne epitety, jakie w stosunku do nich kierował. Co prawda świadkowie na rozprawie w dniu 11 października 2023 r., jak sami podnosili, nie pamiętali wszystkich szczegółów, okoliczność ta jednak nie przemawia za automatycznym uznaniem ich relacji za niewiarygodną. Pamięć ludzka jest przecież zawodna. Poza tym należy wziąć pod uwagę, że funkcjonariusze Policji przeprowadzają wiele czynności procesowych z różnymi osobami, przez co mogą mieć trudności w dokładnym odtworzeniu danego zdarzenia. Należy jednak podkreślić, że wszyscy omawiani świadkowie potwierdzili złożone w postępowaniu przygotowawczym zeznania. Na marginesie, brak jest powodów, wobec których trzech funkcjonariuszy Policji, niezwiązanych emocjonalnie z oskarżonym miałoby go bezpodstawnie obciążać, tym bardziej, że mają oni świadomość wynikającej z takiego zachowania odpowiedzialności karnej oraz dyscyplinarnej. - odnosząc się zaś do oceny wyjaśnień oskarżonego, słusznie zostały uznane za wiarygodne jedynie w tej części w której pokrywały się z zeznaniami pokrzywdzonych. W pozostałym zakresie, jako sprzeczne z wiarygodnym materiałem sprawy, nie zasługiwały na uwzględnienie i jako takie w tym zakresie prawidłowo nie stanowiły podstawy ustaleń faktycznych przedmiotowej sprawy, dokonanych przez Sąd Rejonowy. Należy zauważyć, że jego przekaz w trakcie całego postępowania nie był spójny. Podczas przesłuchania w postępowaniu przygotowawczym S. G. wskazał, że podczas jego zatrzymania nie doszło do żadnego incydentu - nikogo nie wyzywał, ani nie obrażał. Na rozprawie sądowej w dniu 11 października 2023 r. podniósł zaś, że powiedział do siebie, że pokrzywdzeni zachowują się jak dzieci w przedszkolu, jak przedszkolne dzieci, że ludzie z takim zachowaniem nie powinni pracować na takim stanowisku (k. 139 akt sprawy). Sąd meriti oceniając określony dowód osobowy, nie analizuje jego wiarygodności tylko i wyłącznie w odniesieniu do treści czy podejmując się konfrontacji tego dowodu z całym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, ale z uwagi na bezpośredni kontakt z osobami w toku realizacji czynności dowodowych, ocenia je kierując się również wrażeniami wynikającymi z zachowania się osób przesłuchiwanych, ich reakcji mentalnych na zadawane pytania, postawy w toku realizowanej czynności przesłuchania i stosunku do tej czynności. To właśnie ten bezpośredni kontakt z osobami przesłuchanymi w niniejszej sprawie stwarzał właściwe warunki do oceny wiarygodności składanych przez nich relacji. Należy zauważyć, że podczas składania zeznań przez świadka P. S. oskarżony powiedział: „puste łby” (k. 140). Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd a quo słusznie przyjął, iż wyjaśnienia oskarżonego stanowią linię obrony, mającą na celu uniknięcie odpowiedzialności karnej za czyn, który mu zarzucano aktem oskarżenia. Przypomnieć należy, że odmówienie wiary niektórym zeznaniom lub wyjaśnieniom złożonym przez świadków lub oskarżonych, a w rezultacie ich pominięcie jako podstawy dowodowej podczas dokonywanych ustaleń faktycznych, nie może być utożsamiane ani z brakiem oceny okoliczności, których tego rodzaju dowód dotyczy w kontekście finalnego rozstrzygnięcia, ani też nie jest wyrazem złamania zasady bezstronności sądu, bowiem odmowa przyznania waloru wiarygodności niektórym z przeprowadzonych dowodów, przy jednoczesnej aprobacie i uwzględnieniu innych dowodów, jest niczym więcej niż realizacją przysługującego sądowi orzekającemu uprawnienia w ramach czynienia ustaleń faktycznych, z pełnym uwzględnieniem zasady swobodnej oceny dowodów (wyrok SA w Warszawie z 17.09.2021 r., II AKa 292/20, LEX nr 3287759). - ocena nieosobowego materiału dowodowego dokonana przez Sąd Rejonowy nie budziła wątpliwości Sądu Okręgowego i w pełni ją aprobując, uznano zarzut w tym zakresie za bezzasadny. - w związku z tym, że ocena dowodów, jaką zaprezentowali skarżący w środkach odwoławczych, nie uwzględniała całokształtu ujawnionych w sprawie okoliczności, a więc nie respektowała wymogu z art. 410 kpk, jako nieuprawniona, a więc i dowolna nie mogła uzyskać akceptacji Sądu Okręgowego. - skoro Sąd I instancji nie naruszył żadnego z przepisów ze sfery gromadzenia i oceny dowodów, to brak jest podstaw do kwestionowania przyjętych ustaleń faktycznych. Wniosek Apelacja oskarżonego o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie od popełnienia zarzucanego mu czynu, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Apelacja obrońcy oskarżonego o zmianę wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzuconego mu czynu, ewentualnie o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. niezasadność wywiedzionych przez skarżących zarzutów warunkowała decyzję Sądu Okręgowego o utrzymaniu w mocy zaskarżonego wyroku. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 18 października 2023 r. w sprawie II K 494/23 – w całości Zwięźle o powodach utrzymania w mocy zarzuty obu apelacji, oskarżonego i jego obrońcy, okazały się w całości bezzasadne, zaś Sąd Okręgowy nie dostrzegł, ażeby w sprawie zachodziły podstawy do zmiany wyroku na podstawie okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 4.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ---------------------- --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu P unkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II. - zarówno apelacja oskarżonego jak i jego obrońcy okazały się całkowicie bezzasadne, zatem zgodnie z art. 636 § 1 kpk oskarżony ponosi koszty sądowe postępowania odwoławczego w całości. Warto podkreślić, że z przepisu art. 636 kpk wynika zasada obciążenia osób skazanych kosztami sądowymi, zaś odstępstwo od niej winno mieć wyjątkowy charakter, uwarunkowany istnieniem przesłanek z art. 624 § 1 kpk (wyrok SA we Wrocławiu z 18.06.2019 r., II AKa 92/19, LEX nr 2718331). W stosunku do osoby oskarżonego takich przesłanek Sąd Okręgowy nie dostrzegł. - z tych względów na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 123 z późn. zm.) oraz § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 663 z późn. zm.) zasądzono od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 200 zł (opłata w kwocie 180 zł i kwota 20 zł za ryczałt za doręczenie wezwań i innych pism w postępowaniu odwoławczym). 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację oskarżony Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja cały wyrok 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☒ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 2 Podmiot wnoszący apelację obrońca Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja cały wyrok 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana