II Ka 82/26 · Sąd powszechny

art. 438 pkt 1 k.p.k, art. 438 pkt 2 k.p.k, art. 438 pkt 3 k.p.k, art. 438 pkt 4 k.p.k, art. 439 k.p.k, art. 437 § 2 k.p.k; II Ka 82/26 · Sąd powszechny: Sygn. akt II Ka 82/26 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 7 kwietnia 2026r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Paweł Mądry Protokolant: p.o. sekr. sąd. Anita Lemisiewicz-Pszczel przy udziale Naczelnika Mazowieckiego Urzędu Celno-Skarbowego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2026 r. sprawy L. C. (1) oskarżonego z art. 107 § 1 i 3 kks na skutek apelacji wniesionej przez oskarżyciela publicznego od wyroku Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 25 listopada 2025 r. sygn. akt II K 140/25 uchyla zaskarżony wyrok w całości i sprawę L. C. (1) przekazuje Sądowi Rejonowemu w Garwolinie do ponownego rozpoznania. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 82/26 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 25 listopada 2025 r. w sprawie II K 140/25 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☐ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐co do winy ☐co do kary ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐art. 439 k.p.k. ☐brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒uchylenie ☐zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- ------------ -------------------------------------------------------------- ---------------- ------ 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------- --------------- ------------------------------------------------------------- ------------------- -------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ----------------- ---------------------------------- -------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ---------------------- --------------------------------------- ------------------------------------------------------------------------ . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. I. zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za jego podstawę i mających wpływ na treść wyroku, polegający na nieprawidłowej ocenie materiału dowodowego, w postaci dokumentacji zgromadzonej w sprawie i uznanie na tej podstawie, że wskazane dowody są niewystarczające dla przyjęcia sprawstwa i winy L. C. (2) w popełnieniu zarzucanego mu przestępstwa z art. 107 § 1 i 3 kks, podczas gdy prawidłowa ocena dowodów, ocenionych zgodnie z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego przekonuje, że oskarżony działając jako właściciel firmy (...) Sp. z o. o., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, popełnił czyn zabroniony polegający na urządzaniu i prowadzeniu, w dniach 26.11.2021 r. oraz 04.03.2022 r. w lokalu zlokalizowanym przy (...) w C., gier na łącznie ośmiu automatach do gier o nazwach: (...) bez numeru, (...) bez numeru, (...) bez numeru, (...) bez numeru, (...) nr nadany (...), (...) nr nadany (...) (...) nr nadany (...), (...) nr nadany (...) bez koncesji na prowadzenie kasyna gry wbrew przepisom art. 2 ust. 3-5, art. 6 ust. 1, art. 14 ust. 1 i art. 23a ust. 1 ustawy o grach hazardowych z dnia 19 listopada 2009 r. (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 z późn. zm.). ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny - skarżący formułując ww. zarzut przyjął za podstawę prawną jedynie przepis art. 438 pkt 3 kpk, czyli objęty tym przepisem zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, jednakże jak wynika z dalszego brzmienia zarzutu i jego uzasadnienia, w rzeczywistości jest to zarzut wtórny, bowiem skarżący wywodzi jego zasadność z nieprawidłowej oceny materiału dowodowego. Zauważyć także należy, że kwestionując rozstrzygnięcie Sądu „ w części co do uniewinnienia”, skarżący podważa w istocie całość wyroku (art. 447 § 1 kpk). - Sąd Okręgowy zgodził się z argumentacją przedstawioną przez skarżącego, a która odnosiła się do błędnego ustalenia przez Sąd meriti stanu faktycznego w sprawie, wynikającego z niewłaściwej oceny materiału dowodowego. Pochopnym i niesłusznym było uznanie wyjaśnień oskarżonego za wiarygodne w zakresie, w jakim wskazywał, że nie wiedział o nielegalnym urządzaniu i prowadzeniu gier hazardowych w lokalu przy (...) w C., a tym bardziej że nie dopuścił się zarzucanych mu czynów. Ponadto, o ile pozostały osobowy materiał dowodowy nie mógł przynieść dostatecznych informacji na temat powiązania nielegalnego procederu z osobą L. C. (1), o tyle zgromadzona w sprawie dokumentacja (m.in. umowa najmu lokalu, umowa kompleksowa z (...) S.A.), przy prawidłowej jej ocenie i włączeniu w łańcuch poszlak, do takiego wniosku powinna doprowadzić. Zaznaczyć należy, że depozycje przesłuchanych w sprawie osób zarazem nie wskazują, lecz także nie wykluczają sprawstwa oskarżonego, bowiem brak posiadanej przez nich wiedzy w tym zakresie, wprost wynika z przyjętego podziału ról i podjętych zabiegów utrudniających ujawnienie osób odpowiedzialnych za przedmiotowy proceder, będących charakterystycznymi dla nielegalnego urządzania i prowadzenia gier hazardowych, na co trafnie zwrócił uwagę skarżący. - zważyć należy, że w dochodzeniu do prawdy obiektywnej sąd może się posługiwać nie tylko dowodami bezpośrednimi, którymi aktualnie dysponuje, ale również prawidłowym logicznym rozumowaniem wspieranym przesłankami natury empirycznej. Pozwala to sądowi na uznanie za dowód logicznie poprawnej koncepcji myślowej, której wnioski (informacje) swoją konsekwencją eliminują inne wersje zdarzenia. Ma prawo więc sąd oprzeć swoje rozstrzygnięcie na tego rodzaju dowodach pośrednich, jeżeli racjonalnie uznał je za czyniące zadość postulatowi dochodzenia do prawdy obiektywnej i wyprowadził z nich wnioski odpowiadające zasadom logicznego rozumowania, z jednoczesnym respektowaniem wyrażonej w art. 5 § 2 kpk zasady in dubio pro reo (wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 23 marca 2015 r. II AKa 27/15). - jak wynika z wyjaśnień oskarżonego, założona przez niego spółka (...) Sp. z o.o. zajmowała się tylko i wyłącznie wynajmem i podnajmem lokali użytkowych. Oskarżony był prezesem spółki, która nie zatrudniała żadnych pracowników. Wnioskować zatem należy, że oskarżony w imieniu spółki dokonywał wszelkich czynności związanych z jej funkcjonowaniem, był za nie w pełni odpowiedzialny i ich świadomy, jednakże wyjaśniając wypowiadał się zachowawczo oraz zdawkowo, co tłumaczył sprzedaniem w czerwcu 2022 r. spółki (...) Sp. z o.o. i przekazaniem kompletu dokumentów. Ten fakt wpisuje się w szereg przedsiębranych działań utrudniających ujawnienie nielegalnego procederu i powiązania z nim osób, które w nim uczestniczyły. Sprzedaż spółki nie ekskulpuje zachowania oskarżonego i nie uwalnia go od odpowiedzialności, ani tym bardziej nie uzasadnia nagłej niepamięci. - w ocenie Sądu Okręgowego, na co słusznie wskazał skarżący, zawarta w dniu 17 października 2021 r. umowa najmu lokalu przy ul. (...) w C. pomiędzy (...) sp. z o.o. a (...) sp. z o.o. nosi cechy co najmniej pozorności. Zwrócić uwagę należy na fałszywe dane podmiotu (...) sp. z o.o., tj. NIP i REGON wskazane m.in. na pieczątce przy podpisie P. C., czy w treści umowy dozoru z dnia 10 listopada 2021 r. pomiędzy (...) Sp. z o.o. a U. B., gdyż w rzeczywistości dane te należały do podmiotu (...) sp. z o.o. W związku z czym nasuwa się wniosek, że nie jest możliwe, aby oskarżony deklaratywnie zajmujący się wyspecjalizowanym profilem działalności gospodarczej, dotyczącej „ tylko i wyłącznie wynajmu i podnajmu lokali” popełnił tak kardynalny błąd i nie zweryfikował danych swego kontrahenta, w sytuacji gdy w umowie wskazano błędnie zapisany NIP (...) Sp. z o.o., bowiem jest 9-cyfrowy numer, zaś NIP jest numerem 10-cyfrowym, o czym wie każdy przedsiębiorca. Jest to błąd łatwy do dostrzeżenia „ na pierwszy rzut oka” i w przypadku realnych transakcji gospodarczych skutkowałby przynajmniej potrzebą weryfikacji poprawności danych, co jak należy wywnioskować, nie miało miejsca. Brak jest przy tym jakichkolwiek dowodów, które przemawiałyby o wiarygodności wyjaśnień oskarżonego w zakresie rzeczywistego wynajmowania lokalu niepowiązanemu z nim podmiotowi na podstawie niniejszej umowy najmu, bowiem nie ma żadnych potwierdzeń płatności, ani dokonywanych za pośrednictwem bankowości elektronicznej, ani gotówkowo, nie wskazując już takich podstawowych dokumentów jak faktury za wynajem. - dodatkowo Sąd Rejonowy zignorował kolejne dokumenty znajdujące się w aktach sprawy. Otóż w dniu 7 października 2021 r. została zawarta pomiędzy (...) S.A. a (...) sp. z o.o. (kolejną spółką reprezentowaną przez oskarżonego L. C. (1) jako prezesa spółki) umowa kompleksowa sprzedaży energii elektrycznej i świadczenia usługi dystrybucji, która obowiązywała w czasie popełnienia zarzucanych czynów, a dotycząca dostarczenia energii elektrycznej do lokalu, w którym dwukrotnie ujawniono automaty do gry. Zupełnie nielogiczne byłoby zawarcie tej umowy przez oskarżonego w imieniu podmiotu (...) Sp. z o.o., gdyby nie był świadomy rzeczywistego przeznaczenia lokalu. W spsóśb oczywisty dostarczanie energii elektrycznej było niezbędne do prowadzenia tej nielegalnej działalności, zatem jedynie osoba zainteresowana prowadzeniem takiej działalności podjęłaby działania zmierzające do zawarcia umowy z zakładem energetycznym. Dystansowanie się oskarżonego i wypowiadanie się o niewiedzy w zakresie nielegalnego urządzania i prowadzenia gier hazardowych w lokalu jawi się jako infantylne i przede wszystkim niewiarygodne, bowiem zawierając niniejszą umowę niejako nakładał na reprezentowaną przez niego spółkę obowiązek występowania w roli strony w ramach tej czynności cywilnoprawnej. Pomijając regulacje wynikające wprost z kodeksu cywilnego zwrócić uwagę można na przepis art. 3 pkt 13 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne, który definiuje odbiorcę jako każdego, kto otrzymuje lub pobiera paliwa lub energię na podstawie umowy z przedsiębiorstwem energetycznym. Ta definicja legalna łączy status rzeczywistego odbiorcy energii elektrycznej z faktem zawarcia umowy i wynikającym z tego szeregiem obowiązków i uprawnień. W tym kontekście, zasłanianie się brakiem świadomości przez oskarżonego co do rzeczywistego wykorzystania lokalu i próba cedowania odpowiedzialności na podmioty trzecie, także jest sprzeczne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, a tym samym jest nieskuteczne. - zauważyć należy bliskość czasową pomiędzy zarejestrowaniem przez oskarżonego spółki (...) Sp. z o.o. (5 października 2021 r.), zawarciem umowy przez reprezentowaną również przez oskarżonego spółkę (...) Sp. z o.o. z (...) S.A. (7 października 2021 r.), zawarciem umowy najmu lokalu pomiędzy spółkami (...) Sp. z o.o. i (...) Sp. z o.o. (17 października 2021 r.) i datą pierwszego ujawnionego czynu (26 listopada 2021 r.). Świadczy to o z góry zaplanowanym, etapowym sposobie działania, dążącym do finalnego umożliwienia urządzania i prowadzenia gier hazardowych w lokalu przy ul. (...) w C., przy jednoczesnym zaangażowaniu różnych podmiotów gospodarczych, jednak połączonych osobą L. C. (1), w celu uniemożliwienia bądź chociażby znacznego utrudnienia ujawnienia rzeczywistego sprawcy lub sprawców czynów. Słusznie podkreślił skarżący, że na sprawstwo zarzucanych oskarżonemu czynów, czyli urządzania i prowadzenia gier hazardowych bez wymaganej koncesji, składa się m.in. stworzenie odpowiednich do tego warunków, tj. udostępnienie na ten cel powierzchni lokalowej oraz zapewnienie niezbędnej do działania automatów do gier energii elektrycznej, co miało miejsce w niniejszej sprawie. - omówione okoliczności przemawiają za tym, że w sprawie niniejszej dowody pośrednie prowadzą do uznania sprawstwa oskarżonego w sposób pozbawiony wątpliwości, o jakich mowa w art. 5 § 2 kpk. O takich wątpliwościach nie świadczą bynajmniej wyjaśnienia oskarżonego o jego niewiedzy na temat nielegalnego procederu, w tym w kwestii znajdujących się w lokalu, a zabezpieczonych w dniach 26 listopada 2021 r. i 4 marca 2022 r. automatów do gier. Trudno wymagać, aby w takiej sytuacji oskarżony wyjaśniał co do dysponowania przez niego tymi urządzeniami bądź przez którąś reprezentowaną przez niego spółkę. Twierdzenia oskarżonego miały jedynie za zadanie wpisać się w przyjętą linię obrony, którą wedle zasady swobodnej oceny dowodów nie można było jednak uznać za wiarygodną, za czym opowiadają się przeanalizowane dotychczas okoliczności. - powyższe rozważania doprowadziły Sąd Okręgowy do wniosku, że wyrok uniewinniający został oparty na błędnie poczynionych ustaleniach faktycznych, wynikających z przeprowadzonej przez Sąd meriti analizy kluczowego materiału dowodowego w sposób powierzchowny i dowolny, bez uwzględnienia jego całokształtu i nie oparciu go o wskazania wiedzy i doświadczenia życiowego. Jak zaś uważa się powszechnie w orzecznictwie, przekonanie sądu o wiarygodności jednych i niewiarygodności innych dowodów pozostaje pod ochroną art. 7 kpk wtedy, gdy jest poprzedzone ujawnieniem na rozprawie głównej całokształtu istotnych okoliczności sprawy w sposób podyktowany obowiązkiem dociekania prawdy i stanowi wyraz rozważenia, zgodnie z regułami poprawnego rozumowania, doświadczeniem życiowym i wskazaniami wiedzy, wszystkich ważkich okoliczności przemawiających na korzyść i niekorzyść oskarżonego (por. wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 17 lipca 2025 r. II AKa 22/25). W ocenie Sądu Okręgowego, opisane wymagania nie zostały przez Sąd Rejonowy dochowane. Słuszne stanowisko skarżącego co do poczynionych w sprawie błędów w ustaleniach faktycznych ma podstawę w zgromadzonych dotychczas dowodach, które Sąd Rejonowy nieodpowiednio ocenił. - w związku z powyższym, zasadnym było w myśl art. 454 § 1 kpk wydanie orzeczenia kasatoryjnego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Garwolinie z zachowaniem omówionych wskazań. Wniosek wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku w części i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Sąd Rejonowy w Garwolinie ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. wobec zasadności zarzutu podniesionego przez oskarżyciela publicznego, wniosek apelacyjny podlegał uwzględnieniu 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach utrzymania w mocy ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ---------------------------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. sąd odwoławczy nie może skazać oskarżonego, który został uniewinniony w I instancji ☒ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia przy prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu i rozważeniu przez Sąd Rejonowy wskazanych w niniejszym uzasadnieniu aspektów, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy stanowi podstawę do wydania wyroku skazującego za zarzucane oskarżonemu czyny. W przedmiotowym postępowaniu uwzględnienia w wyroku kasatoryjnym wymagała reguła ne peius i zasada dwuinstancyjności postępowania, toteż w tej sytuacji jedynym dopuszczalnym rozstrzygnięciem było uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania Sąd Rejonowy przy ponownym rozpoznaniu sprawy przeprowadzi postępowanie w sposób pozbawiony wyżej opisanych uchybień, dogłębnie analizując kwestie wskazane przez Sąd Odwoławczy, przede wszystkim koncentrując się na kompleksowym rozważeniu wszelkich okoliczności mających wpływ na prawidłową ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, następnie właściwe ustalenie stanu faktycznego sprawy, a także przeprowadzenie dodatkowych czynności procesowych, jeśli wyniknie taka potrzeba. Wyrokując w sprawie Sąd Rejonowy winien krytycznie zweryfikować kwalifikację prawną czynów zarzuconych oskarżonemu (art. 107 § 3 kks). 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ------------------------- -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności o kosztach postępowania odwoławczego nie orzekano, ponieważ wyrok uchylający zaskarżone rozstrzygnięcie nie kończy postępowania. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Naczelnik Mazowieckiego Urzędu Celno – Skarbowego w Warszawie Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja cały wyrok 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐co do winy ☐co do kary ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐art. 439 k.p.k. ☐brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒uchylenie ☐zmiana