VI U 798/24 · Sąd powszechny

Sygn. akt VI U 798/24

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 stycznia 2026 roku Sąd Okręgowy w Bydgoszczy VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: Sędzia Karolina Chudzinska po rozpoznaniu w dniu 5 stycznia 2026 roku w S. na posiedzeniu niejawnym sprawy P. E. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w S. o rentę z tytułu niezdolności do pracy na skutek odwołania P. E. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w S. z dnia 15 maja 2024r., znak: (...) oddala odwołanie Sędzia Karolina Chudzinska Sygn. akt VI U 798/24

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 15 maja 2024r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. odmówił P. E. prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy na podstawie ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych ( tekst jednolity Dz. U. z 2023r., poz. 1251 ze zm.), uzasadniając swoje stanowisko orzeczeniem Komisji Lekarskiej ZUS z dnia 6 maja 2024r., która nie uznała ubezpieczonego za osobę niezdolną do pracy. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł ubezpieczony, domagając się jej zmiany i przyznania żądanego świadczenia, bowiem spełnia wszystkie warunki niezbędne do jego przyznania, w tym stan jego zdrowia powoduje niezdolność do pracy. W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o oddalenie odwołania, powołując się ponownie na okoliczności przytoczone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Sąd ustalił i zważył co następuje:

Zgodnie z art. 57 ust. 1 i 2 ustawy przytoczonej na wstępie – renta z tytułu niezdolności do pracy przysługuje ubezpieczonemu, który spełnia łącznie następujące warunki :

1) jest niezdolny do pracy, 2) ma wymagany okres składkowy i nieskładkowy, 3) niezdolność do pracy powstała w okresach wskazanych w ustawie, albo nie później niż w ciągu 18 miesięcy od ustania tych okresów. Przy czym w myśl art. 12 wspomnianej wyżej ustawy – niezdolną do pracy jest osoba, która całkowicie lub częściowo utraciła zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu. Całkowicie niezdolną do pracy jest osoba, która utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy, a częściowo niezdolną do pracy jest osoba, która w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji.

Kwestią sporną w przedmiotowej sprawie było ustalenie stanu zdrowia ubezpieczonego i jego wpływu na zdolność do pracy, w szczególności ustalenie, czy stan zdrowia ubezpieczonego powoduje jego całkowitą lub częściową niezdolność do pracy. W celu rozstrzygnięcia powyższej kwestii Sąd przeprowadził dowód z opinii biegłych sądowych, lekarzy następujących specjalizacji: - specjalisty medycyny pracy, - neurologa, - specjalisty rehabilitacji medycznej, - psychiatry, - psychologa, którzy rozpoznali u ubezpieczonego poniższe schorzenia: - uporczywe zaburzenia nastroju afektywne, - chorobę zwyrodnieniową kręgosłupa, - dyskopatię szyjną i lędźwiową, - zespół bólowy szyjno – barkowy objawowy z okresami zaostrzeń, - zwyrodnienie stawu biodrowego lewego, - przebyte, leczone operacyjnie złamanie kości udowej lewej, - nadciśnienie tętnicze kontrolowane, - cukrzycę t.2 leczoną lekami doustnymi bez jawnych powikłań narządowych, - dnę moczanową, - OBS i astmę oskrzelową w wywiadzie, - stan po operacji przepukliny pachwinowej prawostronnej (dwukrotnie) i przepukliny pachwinowej lewostronnej, - obustronny niedosłuch z zachowaną wydolnością społeczną słuchu.

Zdaniem biegłych sądowych ubezpieczony nie jest długotrwale niezdolny do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji. - dowód – opinia biegłych sądowych ( k. 25 - 27 akt ). Żadna ze stron nie wniosła zastrzeżeń do opinii. W tej sytuacji Sąd pozytywnie ocenił opinię biegłych sądowych. Sporządzona ona została przez specjalistów z zakresu schorzeń, które dolegają ubezpieczonemu, a oparta została na przeprowadzonych badaniach i dokumentacji medycznej. Wydana opinia nie tylko była spójne, logiczna, ale także przekonująca. W ocenie Sądu przeprowadzone postępowanie dowodowe było wystarczające do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy i nie wymagało prowadzenia dalszego postępowania dowodowego.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym zwłaszcza opinie biegłych sądowych uznał, że odwołanie ubezpieczonego nie zasługuje na uwzględnienie i zgodnie z art. 477 14 § 1 k.p.c. wniesione odwołanie oddalił. Sędzia Karolina Chudzinska