I C 586/25 · Sąd powszechny

Sygn. akt I C 586/25

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 kwietnia 2026 r. Sąd Rejonowy w Giżycku I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSR Janusz Supiński Protokolant: Katarzyna (...) po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 02.04.2026 r. sprawy z powództwa Banku (...) SA w G. przeciwko G. A. o zapłatę I. Zasądza od pozwanej G. A. na rzecz powoda Banku (...) SA w G. kwotę 2.398,70 (dwa tysiące trzysta dziewięćdziesiąt osiem 70/100) złotych z umownymi odsetkami za opóźnienie w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie od kwoty 2.197,44 zł od dnia 18.01.2024r. do dnia zapłaty. II. Zasądza od pozwanej na rzecz powoda kwotę 1.951,53 złotych tytułem zwrotu kosztów procesu z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty. Sygn. akt I C 586/25 upr

UZASADNIENIE

Powód Bank (...) S.A. z siedzibą w G. domagał się zasądzenia na jego rzecz od G. A. kwoty 2.398,70 zł wraz z odsetkami i kosztami postępowania. Powód swoje roszczenie wywiódł z umowy kredytu na zakup towarów i usług nr (...). Argumentował, iż żądana kwota stanowi zadłużenie pozwanej wynikające z przedmiotowej umowy, zaś polubowne próby rozwiązania sporu okazały się bezskuteczne. Kurator nieznanej z miejsca pobytu pozwanej G. A. domagał się oddalenia powództwa w całości. W uzasadnieniu podniósł, że zaprzecza wszystkim twierdzeniom powoda oraz zarzucił naruszenie art. 5 k.c. Sąd ustalił, co następuje:

W dniu 20 kwietnia 2023 r. G. A. zawarła z Bankiem (...) S.A. z siedzibą w G. umowę kredytu na zakup towarów i usług nr (...). Całkowita kwota do zapłaty wynosiła 2.284,94 zł. Pożyczka obowiązywała do dnia 20 kwietnia 2024 r. i miała być spłacana w 24 ratach z których pozwana spłaciła tylko jedną. dowód : umowa – k. 6 – 8, harmonogram rat – k. 9, historia rachunku – k. 14 Pismem z dnia 27 sierpnia 2023 r. powód wezwał pozwaną do zapłaty zadłużenia, wynikającego z zawartej umowy kredytu. Pomimo prób polubownego załatwienia sprawy nie doszło do uregulowania zadłużenia.

W dniu 11 października 2023 r. powód wypowiedział pozwanej w/w umowę kredytu z zachowaniem okresu wypowiedzenia. dowód : wezwanie do zapłaty - k. 10, oświadczenie banku o wypowiedzeniu umowy- k. 12 Wobec braku spłaty wszystkich zobowiązań kredytowych określonych zawartą z G. A. umową powód w dniu 18 stycznia 2024 r. wystawił wyciąg z ksiąg banku, zgodnie z którym wymagalne zadłużenie pozwanej wynosiło 2.398,70 zł. dowód: wyciąg z ksiąg banku – k. 5

Sąd zważył, co następuje:

W ocenie Sądu powództwo zasługuje na uwzględnienie w całości. Stan faktyczny w przedmiotowej sprawie sąd ustalił na podstawie załączonych do akt sprawy dokumentów, których autentyczność i prawdziwość nie była kwestionowana w toku procesu przez strony, ich prawdziwość i rzetelność nie budziła również wątpliwości Sądu, dlatego Sąd uznał je w całości za wiarygodne. Stosownie do treści art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne, zaś zgodnie z art. 232 k.p.c. strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne.

W procesie ciężar dowodu stanowi wymaganie dostarczenia sądowi dowodów potwierdzających przytoczone fakty pod rygorem przegrania procesu. Odnosi się on zarówno do powoda, jak i pozwanego. Sąd w pierwszej kolejności uznał, że przedstawione przez stronę powodową dowody nie pozostawiają żadnych wątpliwości, że w dniu 20 kwietnia 2023 r. pozwana zawarła z powodem umowę sprzedaży ratalnej, nie wywiązując się jednocześnie z obowiązku uiszczania rat za zakupiony towar i usługę. Mianowicie powód przedłożył umowę kredytu na zakup towarów i usług opatrzoną własnoręcznym podpisem pozwanej, którego autentyczność w sprawie nie była kwestionowana.

W ocenie Sądu pozwana składając swój podpis zaakceptowała warunki przedmiotowej umowy. Z kolei wysokość dochodzonej przez stronę powodową należności głównej wynikała z przedłożonego dokumentu w postaci salda rachunku bankowego przeznaczonego do spłaty zobowiązania. Natomiast wysokość roszczenia banku zarówno co do kapitału, odsetek i kosztów wynikała z treści wyciągu z ksiąg bankowych banku. Wprawdzie dokument ten nie ma charakteru dokumentu urzędowego, lecz na jego podstawie również można poczynić ustalenia odnośnie wysokości roszczenia.

Powód udowodnił również skuteczność postawienia roszczenia w stan wymagalności poprzez załączenie wezwania do zapłaty w związku z nieuregulowaniem rat oraz następującego po nim oświadczenia o wypowiedzeniu umowy. Odnosząc się z kolei do podniesionego przez kuratora pozwanej zarzutu naruszenia art. 5 k.c., Sąd uznał go za całkowicie chybiony. Podkreślić w tym miejscu należy, że „art. 5 k.c. ma charakter wyjątkowy i może mieć zastosowanie w przypadku nadużycia prawa przez osobę korzystającą z przysługującego jej formalnie uprawnienia.

Istnieje wszak domniemanie, że osoba uprawniona korzysta z przysługującego jej prawa podmiotowego w sposób legalny, tj. zasługujący na ochronę prawną. Kwestionujący takie uprawnienie obowiązany jest wykazać racjonalne przesłanki swojej kontestacji (art. 6 KC; por. wyroki SN: z 9 lipca 2008 r., V CSK 43/08; z 19 grudnia 2007 r., V CSK 315/07). Oznacza to, że pozwany ma obowiązek podnieść zarzut nadużycia prawa i udowodnić w toku postępowania, że występują szczególne okoliczności, uzasadniające nieudzielenie ochrony prawnej uprawnionemu.” (Postanowienie SN z 16.04.2026 r., I CSK 744/25, LEX nr 4081752.) Przenosząc powyższe reguły do realiów niniejszej sprawy stwierdzić należy, że kurator pozwanej ograniczył się wyłącznie do samego sformułowania zarzutu – nie poparł go żadną argumentacją faktyczną ani nie wskazał, jakie konkretnie zasady współżycia społecznego lub społeczno – gospodarcze przeznaczenie tego prawa miałyby zostać przez powoda naruszone.

Na tę okoliczność kurator pozwanej nie przedstawił żadnych dowodów, zaś gołosłowne twierdzenia nie mogą stanowić podstawy do przypisania nadużycia prawa drugiej stronie. Z omówionych wyżej powodów Sąd uznał roszczenie powoda za uzasadnione, o czym orzekł w pkt I sentencji. O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 98 k.p.c. przy uwzględnieniu treści art. 98 § 1 1 k.p.c., o czym jak w pkt II sentencji. Na zasądzone koszty składała się kwota 200 zł tytułem opłaty sądowej od pozwu, kwota 900 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego, kwota 442,80 zł tytułem wynagrodzenia kuratora pozwanej oraz łączna kwota 408,73 zł tytułem kosztów doręczenia korespondencji za pośrednictwem komornika.