II W 969/25 · Sąd powszechny

art. 119 § 2 pkt 1 k.p, art. 5 § 1 pkt 2 k.p; II W 969/25 · Sąd powszechny: Sygn. akt II W 969/25 RSOW 35/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 kwietnia 2026 roku Sąd Rejonowy w Nysie, Wydział II Karny, Sekcja ds. Wykroczeń w składzie: Przewodniczący - Sędzia Sądu Rejonowego Bartłomiej Madejczyk Protokolant – st. sekr. sąd. Ewa Chrząstek Oskarżyciel ------ po rozpoznaniu na rozprawie 9 kwietnia 2026 roku sprawy S. S. (S.) syna B. i U. z domu L. ur. (...) w J. obwinionego o to, że: w dniu 22 listopada 2024 r. w miejscowości Ł. (...), gm. M., pow. (...), rozpowszechniał B. N., w celu szkodzenia (...) S.A. i (...) S.A., a jednocześnie przysporzenia sobie korzyści majątkowej polegającej na uzyskaniu przychodu ze sprzedaży magazynu (...) sp. z o.o. z siedzibą w M., nieprawdziwe informację o (...) S.A. i (...) S.A., jakoby spółki miały zawyżać ceny oferowanych produktów, zaniedbywać obsługę klientów oraz nie wypłacać wynagrodzeń swoim współpracownikom, to jest o czyn z art. 54 kodeksu wykroczeń w związku z art. 26 ust. 2 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji z dnia 16 kwietnia 1993r. 1. uniewinnia obwinionego S. S. od popełnienia zarzucanego mu czynu, 2. na podstawie art. 119 § 2 pkt 1 k.p.w. kosztami postępowania obciąża Skarb Państwa. UZASADNIENIE W oparciu o dowody przeprowadzone w toku rozprawy głównej, sąd ustalił następujący stan faktyczny: Obwiniony S. S. 22 listopada 2024 r. przyjechał wraz z M. M. do B. N. do Ł.. Obaj związaniu już wtedy byli ze spółką (...). Wcześniej wykonywali czynności w ramach grupy kapitałowej R., a M. M., jako przedstawiciel (...) S.A. zawarł 6 lutego 2024 r. z B. N. umowę sprzedaży i montażu instalacji fotowoltaicznej. W trakcie rozmowy z B. N. mężczyźni starali się ją nakłonić do zakupu produktów od spółki (...). Obwiniony mówił przy tym, że od spółki (...) nadal nie otrzymał całości należnego mu wynagrodzenia, że oferują oni gorszy sprzęt niż konkurencja i zawyżają ceny. / dowód: zeznania B. N. – k.127v; umowa – k.13-26; umowa – k.27-33; umowa – k.35-38/ Ustalając stan faktyczny w sprawie, sąd oparł się na zeznania B. N., które były wiarygodne i logiczne. Sąd nie miał wątpliwości, że opisała ona szczerze okoliczności przyjazdu do niej obwinionego i M. M. oraz przebieg spotkania, w tym treść rozmowy. Bezpośrednio kontakt ze świadkiem nie dawał podstaw do kwestionowania szczerości zeznań. Sąd oparł się również na dowodach z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, gdyż nie były kwestionowane przez strony, a ich treść i autentyczność nie budziły wątpliwości. Natomiast sąd nie dał wiary ani wyjaśnieniom obwinionego ani zeznaniom M. M., gdyż nie tylko były one sprzeczne z zeznaniami B. N., które z przyczyn wskazanych powyżej został uznane za wiarygodne, ale w ocenie sądu mieli oni również interes w tym by przedstawić przebieg wydarzeń z 24 listopada 2024 r. w sposób korzystny dla siebie. Sąd zważył co następuje: S. S. został obwiniony o czyn z art. 54 k.w. w zw. z art. 26 ust. 2 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji odpowiedzialności za to wykroczenie podlega kto rozpowszechnia nieprawdziwe lub wprowadzające w błąd wiadomości o przedsiębiorstwie, w szczególności o osobach kierujących przedsiębiorstwem, wytwarzanych towarach, świadczonych usługach lub stosowanych cenach albo o sytuacji gospodarczej lub prawnej przedsiębiorstwa, w celu szkodzenia przedsiębiorcy. Natomiast odpowiedzialności za wykroczenie z ust. 2 podlega ten kto, w celu przysporzenia korzyści majątkowej lub osobistej sobie, swojemu przedsiębiorstwu lub osobom trzecim, rozpowszechnia nieprawdziwe lub wprowadzające w błąd wiadomości o swoim przedsiębiorstwie lub przedsiębiorcy, w szczególności o osobach kierujących przedsiębiorstwem, wytwarzanych towarach, świadczonych usługach lub stosowanych cenach albo o sytuacji gospodarczej lub prawnej przedsiębiorcy lub przedsiębiorstwa. Istotą obu tych wykroczeń jest rozpowszechnianie nieprawdziwych lub wprowadzających w błąd wiadomości. Sąd podziela wyrażane w doktrynie stanowisko, że rozpowszechnianie informacji należy odróżniać od jej przekazywania pojedynczej osobie. W tym drugim przypadku osoba przekazująca informację czyni to bez zamiaru, aby odbiorca przekazał ją dalej innym podmiotom. Rozpowszechnianie wiadomości będzie miało miejsce natomiast w sytuacji, gdy następuje przekazanie określonej informacji nawet jednej osobie, lecz ze świadomością, iż przekaże ją dalej (Ł. B. (red.), Zdyb Marian (red.), Ustawa o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Komentarz, wyd. II, WK 2016). W niniejszej sprawie ustalono, że obwiniony owszem przekazywał informacje pojedynczej osobie – M. Rybce, natomiast nie wykazano by doszło do rozpowszechniania przez niego informacji w rozumieniu przywołanych przepisów ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Mając na uwadze powyższe rozważania oraz poczynione w niniejszej sprawie ustalenia faktyczne sąd stwierdził, że obwiniony swoim zachowaniem nie zrealizował znamienia rozpowszechniania informacji. Reasumując, brak w zachowaniu sprawcy choćby jednego z elementów czynu zabronionego, powoduje zdekompletowanie jego znamion, a tym samym niemożność przypisania odpowiedzialności za wykroczenie. Tak więc skoro obwiniony swoim zachowaniem nie wyczerpał wszystkich znamion zarzucanego mu czynu zabronionego to zachodziła negatywna przesłanka procesowa z art. 5 § 1 pkt 2 k.p.w. W tej sytuacji sąd wydał wyrok uniewinniający. Jednocześnie na podstawie art. 119 § 2 pkt 1 k.p.w., wobec uniewinnienia obwinionego kosztami postępowania obciążono Skarb Państwa.