II AKa 162/25 · Sąd powszechny

Sygn. akt II AKa 162/25

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 października 2025 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: Jacek Dunikowski Sędziowie: Jerzy Szczurewski Mariusz Kurowski del. (spr.) Protokolant: Agnieszka Kurowicka przy udziale prokuratora: Piotra Grębowskiego po rozpoznaniu w dniu 21 października 2025 r. sprawy P. R. s. R. oskarżonego z art. 53 ust 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, art. 61 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii i art. 62 ust 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii na skutek apelacji wniesionych przez obrońcę oskarżonego i prokuratora od wyroku Sądu Okręgowego w Białymstoku z dnia 26 maja 2025 r, sygn. akt III K 14/25 I. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

1. uchyla rozstrzygnięcie o łącznej karze pozbawienia wolności oraz rozwiązuje łączną karę grzywny, 1. w ramach przypisanych oskarżonemu P. R. w punkcie 1-szym i 2-gim czynów uznaje za winnego tego, że w okresie od nieustalonego dnia 2024 roku do 28 sierpnia 2024 roku w B. przy ul. (...) na terenie Rodzinnych (...) im. (...) w altanie oznaczonej numerem(...)wbrew przepisom ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii wytworzył znaczną ilość substancji psychotropowej w postaci amfetaminy o łącznej wadze 2 803,75 grama netto w ten sposób, że używając prekursorów i innych niezbędnych substancji chemicznych przeprowadził metodą Leukarta reakcje chemiczne, których produktem była opisana powyżej amfetamina, a nadto w celu wytworzenia takiej substancji psychotropowej wszedł w posiadanie prekursorów kategorii III w postaci 400 mililitrów acetonu i około 4 litrów kwasu siarkowego to jest czynu z art. 53 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii i za to na podstawie art. 53 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii skazuje go i wymierza karę 6 (sześciu) lat pozbawienia wolności i 300 (trzystu) stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20 (dwudziestu) złotych, 2. orzeczoną w punkcie 3-cim karę grzywny podwyższa do wysokości 50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20 (dwudziestu) złotych, 3. na podstawie art. 85 k.k. w zw. z art. 86 § 1 i 2 k.k. orzeka wobec oskarżonego P. R.

łączną karę 310 (trzystu dziesięciu) stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20 (dwudziestu) złotych, II. w pozostałym zakresie utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, I. zwalnia oskarżonego od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.

UZASADNIENIE

Formularz UK 2 Sygnatura akt II AKa 162/25 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 2 CZĘŚĆ WSTĘPNA Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Okręgowego w Białymstoku z 26 maja 2025 r. sygn. akt III K 14/25 Podmiot wnoszący apelację ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny Granice zaskarżenia Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☒ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k.

– obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k.

– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy Ustalenie faktów Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.1.1. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.2.1.

Ocena dowodów Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 3.1. Apelacja obrońcy Punkt I Obraza przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, mianowicie:

Podpunkt 1 art. 2 § 2 k.p.k., art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 410 k.p.k. polegająca na naruszeniu zasady prawdy materialnej, a także obiektywizmu i swobodnej oceny dowodów, polegającej na oparciu orzeczenia na nieprawdziwych ustaleniach faktycznych, dokonanych na skutek pominięcia okoliczności, które świadczyły na korzyść osoby oskarżonego, z przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów polegającej dokonaniu oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób sprzeczny z zasadami logicznego rozumowania oraz wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, z pominięciem wszystkich okoliczności ujawnionych w toku postępowania i w konsekwencji na przyjęciu, że:

a) oskarżony od nieustalonego dnia 2024 roku do 28 sierpnia 2024 roku w B. przy ul. (...) na terenie Rodzinnych (...) im. (...) w altanie oznaczonej (...)wbrew przepisom ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii wytworzył znaczną ilość substancji psychotropowej w postaci amfetaminy o łącznej wadze 2803,75 grama netto oraz ok. 340 ml cieczy z zawartością amfetaminy i BMK (P2P, 1- fenylo-2propanon), używając do tego posiadanych w tym celu czterech pojemników z tworzywa sztucznego, metalowego mieszadła i strzykawki w sytuacji, gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do przyjęcia takich ustaleń, b) oskarżony dnia 28 sierpnia 2024 roku w B. przy ul. (...) M. 106 na terenie Rodzinnych (...) im. (...) w altanie oznaczonej (...) wbrew przepisom ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii posiadał prekursory kategorii III mające zastosowanie w syntezie pochodnych amfetaminy, w postaci 400 ml acetonu i ok. 4 1 kwasu siarkowego przy jednoczesnym uznaniu oskarżonego za winnego tego, że od nieustalonego dnia 2024 roku do 28 sierpnia 2024 roku w B. przy ul. (...) na terenie Rodzinnych (...) im. (...) w altanie oznaczonej (...) wbrew przepisom ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o narkomanii wytworzył znaczną ilość substancji psychotropowej w postaci amfetaminy o łącznej wadze 2803,75 grama netto oraz ok. 340 ml cieczy z zawartością amfetaminy i BMK (P2P, 1- fenylo-2propanon) posługując się użyciem wskazywanych prekursorów co stanowi czyn współkarany między posiadaniem, a wytwarzaniem znacznej ilości substancji psychotropowej;

Podpunkt 2 art. 5 § 2 k.p.k. przez naruszenie zasady in dubio pro reo i wyjaśnienie nie dających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonego przez dokonanie ustalenia, że oskarżony od nieustalonego dnia 2024 roku do 28 sierpnia 2024 roku w B. przy ul. (...) na terenie Rodzinnych (...) im. (...) w altanie oznaczonej (...) wbrew przepisom ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii wytworzył znaczną ilość substancji psychotropowej w postaci amfetaminy o łącznej wadze 2803,75 grama netto oraz ok. 340 ml cieczy z zawartością amfetaminy i BMK (P2P, 1- fenylo-2propanon), używając do tego posiadanych w tym celu czterech pojemników z tworzywa sztucznego, metalowego mieszadła i strzykawki w sytuacji, gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do przyjęcia takich ustaleń przy jednoczesnym zignorowaniu treści wydanej w sprawie opinii wskazującej, że do wytworzenia amfetaminy z przedmiotów jakie zatrzymano w altance należącej do oskarżonego niezbędne było użycie czaszy grzejnej, lub innego źródła ciepła natomiast w tym przypadku okoliczność ta została wyjaśniona w sposób jednostronnie niekorzystny dla oskarżonego przez przyjęcie, że oskarżony mógł też wytwarzać amfetaminę w innym miejscu niż w altance w ogródkach działkowych, np. z mieszkaniu własnym lub zaprzyjaźnionej osoby, a w miejscu swojego pobytu posiadać jedynie prekursory, narzędzia i gotowy wyrób;

Podpunkt 3 art. 170 przez oddalenie wniosków dowodowych zgłoszonych przez obrońcę w tym dotyczących ustalenia czy znaleziona u oskarżonego amfetamina amfetamina powstała w ramach tego samego procesu wytwarzania z użyciem zatrzymanych u oskarżonego prekursorów, a także innych okoliczności które dotyczyły faktów o kluczowym znaczeniu dla rozstrzygnięcia sprawy przy jednoczesnym braku dowodów w zgromadzonym materiale dowodowym pozwalających na ustalenie danych okoliczności Punkt II Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydanego orzeczenia i mający wpływ na jego treść polegający na przyjęciu, że:

Podpunkt 1 oskarżony od nieustalonego dnia 2024 roku do 28 sierpnia 2024 roku w B. przy ul. (...) na terenie Rodzinnych (...) im. (...) w altanie oznaczonej (...) wbrew przepisom ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii wytworzył znaczną ilość substancji psychotropowej w postaci amfetaminy o łącznej wadze 2803,75 grama netto oraz ok. 340 ml cieczy z zawartością amfetaminy i BMK (P2P, l-fenylo-2propanon), używając do tego posiadanych w tym celu czterech pojemników z tworzywa sztucznego, metalowego mieszadła i strzykawki w sytuacji, gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do przyjęcia takich ustaleń;

Podpunkt a) oskarżony mógł też wytwarzać amfetaminę w innym miejscu niż w altance w ogródkach działkowych, np. z mieszkaniu własnym lub zaprzyjaźnionej osoby, a w miejscu swojego pobytu posiadać jedynie prekursory, narzędzia i gotowy wyrób w sytuacji, gdy zgromadzony w sprawie materiał dowody nie daje podstaw do przyjęcia takich ustaleń ponieważ zarówno w toki śledztwa, jak również procesu sądowego nie ujawniono żadnych danych dotyczących osób, miejsc lub poszlak świadczących o wytwarzaniu amfetaminy w miejscach lub przy wsparciu innych osób insynuowanych przez Sąd.

☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Odnośnie apelacji obrońcy: Oczyszczając przedpole rozważań na wstępie zauważyć wypada, że wbrew zawartym w tym środku zaskarżenia wywodom Sąd Okręgowy w punkcie I zaskarżonego wyroku przypisał P. R. wytworzenie substancji psychotropowej w ilości 2803,75 grama netto amfetaminy, eliminując z zarzucanego oskarżonemu czynu wytworzenie 340 ml cieczy z zawartością amfetaminy i BMK (P2P1- fenylo-2propanon).

Nadto zaznaczyć należy, że w orzecznictwie Sądu Najwyższego wskazuje się, iż nie można łącznie stawiać zarzutu naruszenia art. 5 § 2 k.p.k. i art. 7 k.p.k. Jeżeli bowiem skarżący kwestionuje ocenę dowodów co do ich wiarygodności, to takiej sytuacji dotyczy to nie art. 5 § 2 k.p.k, lecz art. 7 k.p.k. Natomiast gdy skarżący podważa prawidłowość ustaleń faktycznych wynikających z oceny dowodów - w sytuacji gdy sąd powziął wątpliwości, ale rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego, albo gdy takich wątpliwości nie miał, choć powinien je zdaniem skarżącego powziąć - należy postawić zarzut naruszenia art. 5 § 2.

Z tym jedynie zaznaczeniem, że” … nie dające się usunąć wątpliwości są kategorią obiektywną w tym znaczeniu, że ani zasady logicznego rozumowania, ani zasady doświadczenia życiowego lub nauki nie pozwalają ustalić określonego faktu. Nie ma to zatem nic wspólnego z subiektywnymi ocenami strony procesowej” (tak wyrok SN z 11.10.2002 r, sygn. V KKN 251/01; postanowienie SN z 15.04.2004 r, sygn. II KK 369/03, LEX). Wydaje się zatem, że w okolicznościach niniejszej sprawy skarżący winien wyłącznie postawić zarzut opisany w punkcie I podpunkt 2 rezygnując z artykułowania zarzutu obrazy przepisów wskazanych w podpunkcie 1 lit a.

Abstrahując od powyższego Sąd Apelacyjny zdecydował się odnieść do podnoszonych w obu tych zarzutach okoliczności Uwzględniając jednocześnie, że "Przedmiotem zarzutu odwoławczego mogą być tylko te zasady procesowe, które konkretnie określają sposób postępowania organu procesowego. Natomiast gdy zasada procesowa ma charakter ogólny i stanowi tylko pewien wzorzec dla norm procesowych, to w razie jej nierespektowania nie jest możliwe wykazanie wpływu tego uchybienia na treść orzeczenia. Takie zasady mogą zaś zostać przywołane w zarzucie odwoławczym obok konkretnego przepisu dla wzmocnienia siły środka odwoławczego oraz podkreślenia rangi zaistniałego uchybienia ... .

Do tej pierwszej grupy zasad, które są zdefiniowane w przepisach Kodeksu postępowania karnego, i które nie mogą stanowić samodzielnie zarzutu odwoławczego, należą zasada prawdy materialnej (art. 2 § 2) oraz zasada obiektywizmu (art. 4)” (tak Komentarz do Kodeksu postępowania karnego pod red Dariusza Świeckiego do art. 483 teza 36, Lex). Konkluzją powyższego jest przyjęcie, iż zasadnym było ocenić podnoszone w apelacji naruszenie zasad określonych w dyspozycjach art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. Przechodząc do meritum przypomnieć należy, że z przepisu art. 7 k.p.k. można wyprowadzić dwie normy: pierwszą - dotyczącą przedmiotu oceny oraz drugą, odnoszącą się do sposobu tej oceny.

Przedmiotem oceny powinny być wszystkie przeprowadzone w sprawie dowody. Natomiast sposób oceny tych dowodów polega na jej dokonaniu z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Zatem warunkiem prawidłowej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie jest wzięcie pod uwagę i dokonanie oceny wszystkich przeprowadzonych dowodów w sposób obiektywny. Z kolei treść art. 410 k.p.k. ukazuje, że organ procesowy ferując rozstrzygnięcie jest obowiązany wziąć pod uwagę całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej.

Lektura pisemnych motywów skarżonego wyroku w powiązaniu z analizą zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego bez cienia wątpliwości wskazuje, że Sąd I instancji przypisując P. R. wytworzenie substancji psychotropowej w ujawnionej w tym miejscu ilości nie dopuścił się obrazy żadnego z ww. przepisów i nie naruszył wyrażonej w art. 5 § 2 k.p.k. zasady. Dokonał oceny wszystkich istotnych w sprawie dowodów prawidłowo ustalając, że oskarżony nie posiadał, ale wytworzył tę substancję. Ów wniosek Sąd Okręgowy oparł na zgodnym z zasadami logiki i doświadczenia życiowego fakcie ujawnienia w użytkowanej przez P. R. znajdującej się na terenie Rodzinnych (...) w B. altanie (...) nie tylko gotowego narkotyku, ale przede wszystkim dlatego, że w tym miejscu znajdowały się de facto wszystkie potrzebne do jego produkcji przedmioty i substancje w tym 340 ml cieczy zawierającej mieszaninę reakcyjną w postaci BMK i płynnej amfetaminy jak i tzw. produkt przejściowy jakim jest formyloamfetamina.

Istotnym jest, że w świetle niekwestionowanej opinii biegłych BMK stanowi prekursor kategorii I do wytwarzania amfetaminy, zaś formyloamfetamina jest „produktem przejściowym” specyficznym dla wytwarzania siarczanu amfetaminy (amfetaminy w proszku) metodą Leukarta. Równie istotnym było, że na znajdujących się tam niezbędnych w procesie produkcji pojemnikach, strzykawce, i przede wszystkim mieszadle ujawniono śladowe ilości przedmiotowej substancji psychotropowej co wprost wskazuje, że przedmioty te były użyte w procesie produkcji tego narkotyku (3-6; 165-182).

Okoliczności te w świetle zasad doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania predestynują do wniosku, jaki wyciągnął Sąd I instancji przypisując P. R. popełnienie przestępstwa wytworzenia, a nie wyłącznie posiadania substancji psychotropowej. Uwypuklany przez skarżącego brak tzw. czaszy grzejnej w konfrontacji z analizą zgromadzonych dowodów i przedstawioną przez Sąd Okręgowy argumentacją, opierającą się na ww. opinii biegłych z zakresu badań chemicznych, że tą czaszą mógł być zwykły emaliowany garnek, nie jest wystarczający do podważenia winy P. R. przypisania mu sprawstwa w tym zakresie.

Kategorycznego podkreślenia wymaga, że ów „produkt przejściowy” co także wskazali biegli, w zastosowanej do produkcji tego narkotyku metodzie powstał w wyniku reakcji chemicznych, których finalnym produktem miała być sól (siarczan) amfetaminy czyli ujawniony w tym miejscu narkotyk w proszku. Konkluzją powyższych rozważań jest przyjęcie, że brak jednego, banalnego wszak przedmiotu (najprawdopodobniej emaliowanego garnka), przy nagromadzeniu wszystkich pozostałych niezbędnych, noszących ślady wykorzystania do wytworzenia ww. substancji psychotropowej przedmiotów i substancji chemicznych oraz wspomnianej cieczy, która w połączeniu z również ujawnionym w tym miejscu kwasem siarkowym zmieniłaby się w siarczan amfetaminy (k. 323v), a zatem ww. gotowy do użycia narkotyk, powoduje, że nie sposób uznać, iż doszło do obrazy wyrażonej in dubio pro reo, czy też zasad wskazanych w art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k.

Zdaniem Sądu ad quem to właśnie zawarte w apelacji twierdzenie, że brak owej "czaszy grzejnej" przy wyżej wskazanych dowodach jest tego rodzaju okolicznością, że powoduje tak daleko idące wątpliwości, iż podważają one zasadność przypisania P. R. wytworzenie ujawnionej amfetaminy, jest sprzeczna z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Na marginesie należy już tylko dodać, że oskarżony nie jest majętną osobą. Ma podstawowe wykształcenie, nie posiada majątku utrzymując się z niewielkiej renty. Powszechnie wiadomym zaś jest, że amfetamina jest drogim narkotykiem.

Zatem wejście w posiadanie tak znacznej jej ilości, co wszak musi nastąpić odpłatnie przy takich jego ilościach, choćby z ekonomicznego punktu widzenia jest w odniesieniu do osoby P. R. nielogiczne. Także zarzut obrazy dyspozycji art. 170 k.p.k. nie jest zasadny. Sąd I instancji w ślad za opinią biegłych, która należy przypomnieć, nie była kwestionowana, klarownie wskazał (k. 325v), że nie jest możliwym ustalenie, czy ujawniony w altanie P. R. siarczan (sól) amfetaminy i amfetamina w płynie powstały w wyniku jednego procesu.

Nadto dodać wypada, że nawet okoliczność, czy cała ujawniona substancja psychotropowa pochodziła czy też nie z jednej „produkcji” przy tak zgromadzonym materiale dowodowym nie ma znaczenia skoro możliwym było (choćby z uwagi na ograniczenia związane z wielkością używanych pojemników) produkowanie amfetaminy w partiach, niejako "na raty" w kolejnych cyklach, które będą się od siebie chemicznie różniły, co również na rozprawie wskazali biegli (k. 325). Sąd Apelacyjny nie podzielił także zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych zawartego w punkcie II podpunkt 1 apelacji w zakresie przypisania P. R. czynu w postaci wytworzenia ww. substancji psychotropowej.

Przypomnieć wypada, że zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku jest tylko wówczas słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania. Zarzut ten nie może jednak sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu wyrażonymi w uzasadnieniu wyroku, lecz do wykazania, jakich mianowicie konkretnych uchybień w zakresie logicznego rozumowania dopuścił się sąd w ocenie zebranego materiału dowodowego.

Jak wskazano nie sposób uznać, że przypisując przy tak zgromadzonym materiale dowodowym oskarżonemu wytworzenie ujawnionego u użytkowanych przezeń pomieszczeniach narkotyku Sąd I instancji dopuścił się tego rodzaju uchybień, przez co te wywody apelacji należało uznać za wyłącznie polemikę z prawidłowymi ustaleniami Sądu I instancji. Nieco inaczej zasadnym było ocenić zarzut z punktu II podpunkt a apelacji. Faktem jest, że w swych pisemnych motywach wyroku Sąd Okręgowy nieprawidłowo wskazał, iż przedmiotową amfetaminę P. R. mógł wytwarzać w innym miejscu niźli w altance, gdzie została ujawniona.

Zdaniem Sądu ad quem ujawnione okoliczności przemawiają przeciwko przyjęciu takiego rozumowania. To właśnie w ogródkach działkowych oskarżony miał de facto wszystkie narzędzia i środki chemiczne służące do produkcji tej substancji. Sądowi z urzędu wiadomym jest także, że ujawniony na tej posesji i wykorzystywany w tej metodzie prekursor BMK wytwarza silny, nieprzyjemny zapach. Zasady logiki i doświadczenia życiowego wskazują, że oskarżony właśnie tam dokonywał jej wytwarzania. Należy wziąć pod uwagę nie tylko ww. okoliczności ale też charakter zabudowy tego miejsca i jego specyfikę w postaci wyłącznie okresowego przebywania tam sąsiadów, co stwarzało dogodne ku temu warunki.

Istotnym jednakże jest, że to stwierdzenie padło wyłącznie w uzasadnieniu, które pełni rolę odtwórczą w stosunku do wyroku. Jego zaś treść przeczy, by ta nietrafiona, lecz jak się zdaje luźna dywagacja stanowiła jego podstawę. Okoliczność ta uzasadniła przyjęcie, że ów błąd nie miał wpływu na treść zaskarżonego orzeczenia. Odmiennie natomiast należało ocenić wyartykułowany w punkcie I podpunkcie 1 lit b) zarzut odnoszący się do przypisanego w punkcie 2 zaskarżonego wyroku czynu. Konstrukcja czynów współukaranych uprzednio, będąca rozwiązaniem pozaustawowym, polega na ścisłej więzi dwóch przestępstw, przy czym jedno zawierające niższy ładunek społecznej szkodliwości popełniane jest niejako "po drodze", bez czego nie doszłoby do realizacji znamion przestępstwa będącego podstawą karania.

W takiej też sytuacji brak jest podstaw do skazania za odrębny typ czynu w ramach realnego zbiegu przestępstw. Niezbędnym jednakże staje się wyartykułowanie czynu współukaranego w opisie przestępstwa stanowiącego podstawę skazania. Dostrzegł to Sąd I instancji eliminując z opisu czynu posiadanie narzędzi do produkcji przedmiotowej substancji psychotropowej słusznie przyjmując, iż te zachowania stanowią czyny uprzednie współukarane. Zdaniem Sądu Apelacyjnego należało konsekwentnie pójść dalej. Skoro bowiem P. R. wytworzył znaczną ilość substancji psychotropowej wykorzystując do tego nie tylko posiadane przyrządy ale wszak i ujawnione tam substancje chemiczne, w tym prekursory kategorii III w postaci acetonu i kwasu siarkowego, bez których nie osiągnąłby finalnego efektu, a jego działanie zostało przerwane działaniami Policji, to w kontekście ujawnienia cieczy, która jak wskazuje opinia chemiczna po reakcji z kwasem siarkowym zamieniła by się w sól czyli finalny produkt, to logicznym i zgodnym z zasadami doświadczenia życiowego jest przyjęcie, że zamiarem P. R. było dalsze wytwarzanie narkotyku niźli zostało to ujawnione.

Przypomnieć jedynie wypada, że finalną formą stadialną jest dokonanie, które nastąpiło. Nie zmienia to jednakże faktu, że oceniając zamiar oskarżonego należało uznać, że przypisany w punkcie 2 zaskarżonego wyroku czyn jest czynem uprzednim współukaranym, a wyłącznie kierunek i zakres apelacji prokuratora uniemożliwiają uzupełnienie opisu czynu wskazanego w jego punkcie 1 o usiłowanie wyprodukowania jeszcze większej ilości substancji psychotropowej. Zdaniem Sądu Apelacyjnego zasadnym zatem było dokonanie modyfikacji zaskarżonego wyroku poprzez przyjęcie, iż przypisane w punktach 1 i 2 przestępstwa stanowią jeden czyn kwalifikowany z art. 53 ust 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii przy czym, jak wskazano, drugi z nich stanowi czyn uprzedni współukarany.

Sąd Apelacyjny za tak przypisane przestępstwo wymierzył P. R. karę w wysokości wskazanej przez Sąd I instancji za czyn 1. Uwzględnił dyrektywy płynące z treści art.53 k.k. - jego stopień społecznej szkodliwości wyrażony ilością i rodzajem narkotyku, jaki wytworzył, uprzednią karalność oskarżonego, w tym za umyślne przestępstwa podobne, także z ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Nadto uwzględnił limitującą funkcję średniego stopnia winy P. R. - dojrzałego, lecz o wyłącznie podstawowym wykształceniu mężczyzny.

Wysokość stawki obligatoryjnej grzywny została ustalona w dolnych granicach z uwagi na małe możliwości zarobkowe oskarżonego i jego złą sytuację majątkową. Konsekwencją powyższego było również uchylenie łącznej kary pozbawienia wolności skoro za drugie z przypisanych przestępstw niepodlegającą łączeniu z karą pozbawienia wolności karę grzywny. Odnosząc się do ostatniego punktu apelacji obrońcy zasadnym jest wskazać, że poza enigmatycznym powołaniem się na dyspozycję art. 62a ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii nie zawiera ono żadnych zarzutów i argumentów przemawiających za uznaniem, że została wyczerpana dyspozycja tego przepisu.

Przypomnieć należy, że zgodnie z jego treścią możliwym jest umorzenie postępowania w wypadku posiadania w nieznacznej ilości narkotyku. Jednakże łącznym kolejnym pozytywnym warunkiem jest, że byłoby to celowe z uwagi na okoliczności czynu. Nie sposób uznać przy tak zgromadzonym materiale dowodowym, że zasadnym było umorzenie postępowania w oparciu o ów przepis jeśli się weźmie pod uwagę, że P. R. posiadał ziele konopi innych niż włókniste w tym samym czasie co wyprodukowaną w tak znacznej ilości amfetaminę. Wniosek Zmiana zaskarżonego wyroku: - w zakresie czynów opisanych w pkt I i II (1 i 2 - przyp. sędziego) i uniewinnienie oskarżonego.

Nadto (jako wniosek dodatkowy) w zakresie czynu opisanego w punkcie 2 uznanie, iż stanowi on czyn uprzedni współukarany do czynu 1. - w zakresie czynu opisanego w pkt III (3 - przyp. sędziego) uchylenie zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia sądowi I instancji. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Stanowisko odnośnie częściowej zasadności złożonego wniosku zostało przedstawione powyżej. 3.2.

Apelacja prokuratora Zarzut obrazy prawa materialnego w innym wypadku niż w zakresie kwalifikacji prawnej przypisanego czynu (art. 438 pkt 1a k.p.k.) polegający na: I. nie orzeczeniu obligatoryjnego zgodnie z art. 70 ust. 4a ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii świadczenia pieniężnego za czyn z 2 tj. z art. 61 ust 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, II. orzeczeniu za zagrożony wymiennie karami grzywny i pozbawienia wolności do roku czyn 3 z art. 62 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii kary grzywny w liczbie 20 stawek dziennych, a zatem niższej niż minimalna liczba 50 określona w dyspozycji art. 33 § 1a k.k. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Odnośnie zarzutów apelacji prokuratora.

Wskazana w punkcie I tego środka zaskarżenia teza o obrazie prawa materialnego poprzez nie orzeczenie obligatoryjnego świadczenia pieniężnego w wypadku skazania za przestępstwo m.in. z art. 62 ust 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii - z uwagi na dyspozycję art. 70 ust 4 a tej ustawy, co do zasady jest słuszna. Zauważyć jedynie wypada, że podnosząc ów zarzut apelujący powołał się na potrzebę orzeczenia tego świadczenia poprzez zastosowanie dyspozycji art. 91 § 1 k.k, co w niniejszej sytuacji nie ma miejsca skoro nie zaistniał ciąg przestępstw.

Niezależnie od powyższego podkreślić należy, że zamiana zaskarżonego wyroku poprzez przypisanie P. R. zamiast dwóch opisanych w punktach 1 i 2 czynów jednego przestępstwa spowodowała, że podnoszone argumenty się w całości zdezaktualizowały. Jako zaś zasadny należało ocenić zarzut dotyczący obrazy przepisu prawa materialnego w postaci art. 33 §1a ust 1 k.k. odnośnie przypisanego P. R. przestępstwa z art. 63 ust 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii - posiadania środka odurzającego w postaci ziela konopi innych niż włókniste.

Faktycznie dyspozycja ww. przepisu wskazuje, że przy ustawowym zagrożeniu wymiennie karami grzywny i pozbawienia wolności do roku minimalna jej wysokość została określona na 50 stawek dziennych, podczas gdy Sąd I instancji wymierzył 20 stawek dziennych. Dlatego też w tym zakresie, zgodnie z żądaniem prokuratora, Sąd Apelacyjny dokonał korekty zaskarżonego wyroku podwyższając ww. jednostkową karę grzywny. Konsekwencją powyższych zamian jak i eliminacji jednostkowej kary grzywny za wskazany w zaskarżonym wyroku czyn 2 było nowe ukształtowanie łącznej kary grzywny.

Zdaniem Sądu Apelacyjnego okoliczności obu przypisanych czynów ich stopnie społecznej szkodliwości przemawiają po sięgnięcie najbardziej korzystnej dla oskarżonego metody jaką jest wymierzenia kary powyżej najwyższej z wymierzonych kar. Do powyższego należy już tylko dodać, że nowo ukształtowana, w najniższych ustawowych granicach wysokość jednej stawki uwzględnia sytuację majątkową i możliwości zarobkowe P. R.. Wniosek Zmiana poprzez: I. orzeczenie za czyny I i II przy zastosowaniu art. 91 § 1 k.k. świadczenia pieniężnego w kwocie 5 000 zł II. orzeczenie za czyn III kary 50 stawek dziennych grzywny w wysokości po 20 zł każda.

☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Stanowisko odnośnie częściowej zasadności złożonego wniosku zostało przedstawione powyżej. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 4.1. Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 5.1.1. Przedmiot utrzymania w mocy Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 5.2.1.

Przedmiot i zakres zmiany Zmieniono punkt 1 i 2 sentencji zaskarżonego wyroku poprzez uznanie, iż stanowią one jeden czyn, zaś uprzednio przypisane P. R. w punkcie 2 tego orzeczenia przestępstwo stanowi czyn uprzedni współukarany. Nadto podwyższono wysokość kary grzywny orzeczonej za czyn opisany w punkcie 3 zaskarżonego wyroku - z art. 62 ust 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii Konsekwencją powyższego było także uchylenie łącznej kary pozbawienia wolności i rozwiązanie łącznej kary grzywny i ukształtowanie jej w nowej wysokości.

Zwięźle o powodach zmiany Powody zmiany zaskarżonego wyroku zostały wyżej przedstawione powyżej. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 5.3.1.1.1. ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 5.3.1.2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 5.3.1.3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia 5.3.1.4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności III Z uwagi na złą sytuację majątkową oskarżonego oraz perspektywę długoterminowej kary pozbawienia wolności Sąd Apelacyjny na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. PODPIS