IV Ka 29/26 · Sąd powszechny

UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt IV Ka 29/26 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego dla Wrocławia-V. we Wrocławiu z 25 września 2025 r., sygn. akt VII K 593/24 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3.

Granice zaskarżenia 1.1.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐co do winy ☐co do kary ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.1.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒art. 438 pkt 2 k.p.k.

– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐art. 439 k.p.k. ☐brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐uchylenie ☒zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 1.5.

Ustalenie faktów 1.1.3. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.1.1. 1.1.4. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.2.1. 1.6. Ocena dowodów 1.1.5. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 1.1.6. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu 3.

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 3.1. Obrońca oskarżonego V. J. (1) – adw. K. L. zarzuciła wydanemu orzeczeniu: błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, iż oskarżony V. J. (1) w dniu 4 stycznia 2024 roku we S. przy ul. (...) na terenie Centrum Handlowego (...) naruszył czynności narządów ciała u pokrzywdzonego Ł. V. w ten sposób, że uderzył pokrzywdzonego w ramiona, powodując jego upadek, w wyniku czego Ł. V. doznał obrażeń w postaci złamania nasady dalszej kości promieniowej lewej oraz podbiegnięcia krwawego na pośladku lewym, skutkujących naruszeniem czynności narządów jego ciała na czas powyżej 7 dni, podczas gdy materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie potwierdza takiego zachowania oskarżonego.

☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzut stawiany przez obrońcę jest niezasadny. Podkreślić należy, iż orzeczenie wydane w przedmiotowej sprawie jest oparte na całokształcie materiału dowodowego zebranego w sprawie, który został poddany wnikliwej analizie bez przekroczenia zasady swobodnej oceny dowodów. Poczynione ustalenia przez Sąd Rejonowy znajdują pełne odzwierciedlenie we wnioskach zawartych w uzasadnieniu wyroku, które czyni zadość wymogom art. 424 § 1 i 2 k.p.k.

W doktrynie i orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku jest trafny, gdy zasadność ocen i wniosków przyjętych przez Sąd pierwszej instancji nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania, a błąd ten mógł mieć wpływ na treść orzeczenia. Niezbędnym jest więc wykazanie konkretnych uchybień w ocenie materiału dowodowego, jakich dopuścił się Sąd w świetle zasad logicznego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego oraz całokształtu ujawnionych w sprawie okoliczności.

Zarzut ten nie może się sprowadzać do samej polemiki z ustaleniami Sądu (vide: wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 6 września 2012 r., sygn. akt II AKa 329/12, LEX nr 1217695). Sąd Rejonowy przeprowadził postępowanie dowodowe w sposób dokładny i poprawny, w granicach niezbędnych do ustalenia faktów istotnych dla rozstrzygnięcia i na podstawie całokształtu materiału dowodowego wywiódł trafne wnioski zarówno co do sprawstwa, jak i winy oskarżonego V. J. (1). W pisemnym uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji poddał niezbędnej analizie logicznej zebrane dowody, w sposób w pełni przekonujący oraz zgodny ze wskazaniami wiedzy i życiowego doświadczenia, przedstawiając na jakich przesłankach faktycznych i prawnych oparł swoje własne przekonanie odnośnie do wiarygodności tych dowodów, które Sąd włączył do faktycznej podstawy wyroku i dlaczego nie dał wiary pozostałym dowodom.

Materiał dowodowy, jak i sposób procedowania Sądu Rejonowego w niniejszej sprawie nie daje zatem przesłanek do podnoszenia zarzutów błędu w ustaleniach faktycznych, który miałby wpływać na trafność zaskarżonego orzeczenia. Należy również podnieść, że ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd Rejonowy mogłyby być skutecznie zakwestionowane tylko wtedy, gdyby w procedurze dochodzenia do nich Sąd orzekający przeprowadził postępowanie dowodowe w niepełnym zakresie, bądź też uchybił dyrektywom określonym w art. 7 k.p.k. Kwestionując rozstrzygnięcie Sądu należałoby zatem wskazać nowe fakty czy też dowody lub udowodnić nieprzestrzeganie przez Sąd dyrektyw obowiązujących przy ocenie dowodów poprzez „wykazanie, jakich konkretnych uchybień w świetle wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego dopuścił się Sąd w dokonanej przez siebie ocenie materiału dowodowego” (wyrok SN z dnia 22.01.1975 r., I KR 197/74, OSNKW 5/ 1975, poz. 58).

Jak już wyżej wskazano tego rodzaju uchybień, tak w procedurze dokonywania ustaleń faktycznych, jak też w odniesieniu do uzasadnienia wyroku Sąd Odwoławczy nie stwierdził; ich istnienia nie uwiarygodnił też autor skargi apelacyjnej ani też nie powołał żadnych nowych okoliczności mogących mieć znaczenie dla sprawy, a uzasadnienie jego twierdzeń sprowadza się jedynie do polemiki z ustaleniami Sądu. Zważyć w tej sytuacji należy, że zarzut ten wtedy tylko mógłby skutkować wnioskowaną przez obwinionego zmianę zaskarżonego wyroku, jeśliby skarżący wykazał w sposób przekonujący, że Sąd ten rzeczywiście wykroczył poza granice swobodnej oceny, a ustalenia faktyczne włączone do podstawy wyroku są konsekwencją wnioskowania dowolnego, ignorującego dyrektywy art. 7 k.p.k., a więc dowiódł, jak się trafnie podnosi w orzecznictwie, że „zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez Sąd nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania” (wyrok SN z 24.03.1975 r., II KR 355/74, OSNPG 9/1995, poz. 84).

Jednocześnie mając na uwadze, że zarzuty apelującej błędu w ustaleniach faktycznych co do sprawstwa oskarżonego pokrywały się z zarzutami obrazy przepisów postępowania, w tym zwłaszcza przepisu art. 7 k.p.k., który to zarzut z kolei ma charakter pierwotny i w dalszej kolejności prowadzi do błędu w ustaleniach faktycznych, Sąd Odwoławczy odniesie się do nich w dalszej części uzasadnienia, analizując zarzuty obrazy przepisów postępowania. Wniosek O zmianę wyroku w punkcie I – III przez uniewinnienie oskarżonego od zarzuconego mu czynu i uchylenie zobowiązań nałożonych na oskarżonego w punkcie II i III.

☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wobec niepotwierdzenia zasadności zarzutu stawianego zaskarżonemu wyrokowi w apelacji, z powodów wskazanych powyżej, i jednocześnie wobec niestwierdzenia okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu, o których mowa w art. 439 k.p.k. i 440 k.p.k., nie było podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku zgodnie z wnioskiem końcowym apelacji. Lp. Zarzut 3.2. Obrońca oskarżonego V. J. (1) – adw. K. L. zarzuciła wydanemu wyrokowi Sądu I instancji również:

1. obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść zaskarżonego wyroku, w szczególności treści art. 4, 5 § 2, 7 i 410 k.p.k. polegającą na dowolnej, a nie swobodnej ocenie dowodów przeprowadzonych w toku postępowania sądowego, z pominięciem wątpliwości i przyjęcie wbrew materiałowi dowodowemu zgromadzonemu w sprawie, iż:

a) nie ma wątpliwości co do przebiegu zdarzeń w dniu 4 stycznia 2024r., które winny być rozpoznane na korzyść oskarżonego, b) zeznania świadka S. O. są dowodem potwierdzającym, iż w dniu 4 stycznia 2024 roku między godziną 14:00 a 15:00 na terenie CH (...) przy ul. (...), V. J. (1) uderzył niepostrzeżenie Ł. V., gdy ten pochylił się nad leżącymi kalendarzami, w ten sposób, że Ł. V. upadł na posadzkę – podczas gdy świadek zeznała, iż: „Wyszłam ze stoiska i zobaczyłam, że pan obecny na sali siedział pomiędzy manekinami, które są ze styropianu (...) Podeszłam zapytać, czy mu pomóc, ale powiedział, że nie i podziękował i to wszystko co mam do zeznania. (...) Nie słyszałam innych odgłosów.

Podeszłam tylko zapytać czy pomóc, ale pan powiedział dziękuję, nic się nie stało”, stąd jej zeznania nie mogą tylko potwierdzać upadku pokrzywdzonego, a winny też stanowić dowód dotyczący ustalenia zachowania Ł. V. po rzekomym ataku, który mimo zainteresowania ludzi i pytań nie wyraził żadnego oburzenia, czy też pretensji w stosunku do oskarżonego, co winno również wskazywać, iż przebieg zdarzenia był inny niż obecnie podaje świadek Ł. V., c) zeznania świadka V. J. (2) są dowodem potwierdzającym, iż w dniu 4 stycznia 2024 roku między godziną 14:00 a 15:00 na terenie CH (...) przy ul. (...) V.

J. (1) uderzył niepostrzeżenie Ł. V., gdy ten pochylił się nad leżącymi kalendarzami, w ten sposób, że Ł. V. upadł na posadzkę – podczas gdy świadek zeznała, iż „nic nie słyszałam i nic nie widziałam. Ł. coś słyszała to bym wybiegła na alejkę, bo jest nawet monitoring i byłoby widać, że coś słyszałam. (...) brat powiedział, że się wywrócił. To było rok temu i powiedział, że się wywrócił i poszedł" – które to zeznania wskazują na relację oskarżonego bezpośrednio po zdarzeniu i odnoszą się do przebiegu tego zdarzenia oraz informacji uzyskanych niemal bezpośrednio po zdarzeniu, d) nagranie z monitoringu potwierdza sprawstwo i winę oskarżonego, podczas gdy na nagraniu nie jest widoczny moment rozpoczęcia ruchu związanego z upadkiem przez Ł.

V., podczas gdy na monitoringu nie widać fazy początkowej upadku pokrzywdzonego, gdyż wszedł on na stoisko oskarżonego, 2. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść zaskarżonego wyroku, w szczególności treści art. 4, 5 § 2, 7 i 410 k.p.k. przez pominięcie, iż:

a) opinia biegłego z dnia 10 lipca 2025r. z zakresu medycyny sądowej nie wyklucza, iż obrażenia pokrzywdzonego mogły powstać w wyniku upadku, a nie pchnięcia, b) biegły z zakresu medycyny sądowej w opinii z dnia 10 lipca 2025r. (k. 160-161) stwierdził, iż na podstawie dostępnych materiałów nie jest możliwe jednoznaczne ustalenie, czy przyczyną utraty równowagi przez pokrzywdzonego, prowadzącej do tego upadku, było wyłącznie potknięcie o element otoczenia, podczas przemieszczania się przez pokrzywdzonego ku tyłowi czy też przyczyniło się do niego popchnięcie lub uderzenie przez inną osobę, nie jest też możliwe stwierdzenie, czy pokrzywdzony przemieścił się do tyłu, ponieważ sam się postanowił cofnąć, czy też nastąpiło to wskutek popchnięcia oraz iż prawdopodobnym jest, że pokrzywdzony przemieszczając się do tyłu, potknął się o bliżej nieokreślony obiekt, co spowodowało rotację, c) brak jest dowodu potwierdzającego, iż doszło do uderzenia w ramiona, badanie sądowo-lekarskie nie wykazuje obrażeń w obrębie ramion, ani inna dokumentacja medyczna Ł.

V., d) opinia biegłego z zakresu komputerów i informatyki oraz nagranie na płycie CD nie potwierdza winy i sprawstwa oskarżonego, gdyż nie przedstawia przebiegu zdarzenia, nie widać na nim przyczyn upadku pokrzywdzonego i momentu początkowego ruchu związanego z upadkiem, gdyż wszedł on na stoisko, a nie jak zeznał, iż stał w progu, e) pokrzywdzony w żaden sposób nie wyraził oburzenia czy też gniewu w stosunku do oskarżonego po „rzekomym” zdarzeniu i zachowaniu oskarżonego, nikomu nie powiedział, że został popchnięty przez oskarżonego, mimo że w sklepie byli obecni klienci, mimo że inni ludzie, w tym świadek S. O., wykazali zainteresowanie tym co się stało, świadek wyszła do pokrzywdzonego ze swojego stoiska i zapytała go co się stało, „ale pan powiedział dziękuję, nic się nie stało", f) Ł.

V. po rzekomym ataku nie udał się do biura ochrony, nie powiadomił co się stało, mimo, iż przez wiele lat był właścicielem stoisk w Centrum Handlowym (...), g) Ł. V. podczas sądowo-lekarskich oględzin ciała podał, iż został uderzony przez nieznanego mu mężczyznę, nadto zeznał, że nie wchodził na stoisko, tylko stał w progu, podczas gdy nagranie wskazuje, iż wszedł na stoisko – co powoduje, iż jego zeznania w zakresie przebiegu zdarzenia budzą wątpliwości, h) Ł. V. nie podawał w postępowaniu przygotowawczym okoliczności dotyczących przyczyn swojego przybycia do centrum handlowego, iż przyszedł po rozliczenia z oskarżonym, nadto, iż zeznaje odmiennie niż to wynika z nagrania video, i) nikt z przechodzących nie widział potrzeby interwencji po upadku pokrzywdzonego i udzielenia mu wsparcia, j) po upadku do pokrzywdzonego podszedł również oskarżony, chciał pomóc mu wstać, jednak pokrzywdzony wstał samodzielnie i się oddalił – co winno wskazywać, iż nie można przypisać winy i sprawstwa oskarżonemu, 3. obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść zaskarżonego wyroku, w szczególności treści art. 4, 5 § 2, 7 i 410 k.p.k. przez danie wiary przez Sąd I Instancji jedynie częściowo wyjaśnieniom oskarżonego w zakresie w którym były spójne i korespondujące z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym w postaci zeznań świadka Ł.

V. oraz nagraniem z monitoringu, podczas gdy pozostałe dowody nie korelują z zeznaniami tego świadka, a na monitoringu nie widać fazy początkowej upadku pokrzywdzonego, gdyż wszedł on na stoisko oskarżonego, a opinia z zakresu medycyny sądowej nie rozstrzyga, w jaki sposób doszło do obrażeń u pokrzywdzonego, czy w wyniku upadku czy popchnięcia, 4. obrazę art. 410 w zw. z art. 424 k.p.k. przez pominięcie w sprawie treści dokumentu świadectwa sądowo-lekarskich oględzin ciała z dnia 10 stycznia 2024r., bez podania przyczyn, dla których pominięto ten dowód w sprawie i jego treść, ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Powyższe zarzuty obrońcy są również niezasadne.

W pierwszej kolejności należy jednak odnotować wadliwą konstrukcję zarzutu sformułowanego przez obrońcę oskarżonego. Nie jest bowiem możliwe jednoczesne powołanie się na fakt, że Sąd I instancji kształtował swe przekonanie wbrew zasadzie swobodnej oceny dowodów statuowanej w art. 7 k.p.k. oraz wskazanie, że Sąd ten nie rozstrzygnął powstałych wątpliwości w sposób nakazany normą art. 5 § 2 k.p.k. Ugruntowane w tej materii orzecznictwo jednolicie wskazuje, że przytoczone wyżej przepisy mają charakter rozłączny, a zatem zastosowanie art. 5 § 2 k.p.k. możliwe jest jedynie wówczas, gdy mimo przeprowadzenia wszystkich możliwych dowodów oraz dokonania ich oceny spełniającej wymogi określone w art. 7 k.p.k., pozostaną wątpliwości sądu, których nie da się wyeliminować (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 1 lutego 2012 roku, sygn. akt II KK 141/11, Biul.PK 2012/3/8, LEX: 1212343).

W judykaturze podnosi się nadto, że naruszenia zasady in dubio pro reo (art. 5 § 2 k.p.k.) jest możliwe tylko i wyłącznie w sytuacji, gdy orzekający w sprawie sąd rzeczywiście powziął wątpliwości co do treści ustaleń faktycznych lub wykładni prawa i wobec niemożności ich usunięcia rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego. Tak więc gdy pewne ustalenia faktyczne zależne są od np. dania wiary lub odmówienia jej wyjaśnieniom oskarżonego, nie można mówić o naruszeniu zasady in dubio pro reo, a ewentualne zastrzeżenia co do oceny wiarygodności konkretnego dowodu lub grupy dowodów rozstrzygane mogą być jedynie na płaszczyźnie utrzymania się przez sąd w granicach sędziowskiej swobody ocen wynikającej z treści art. 7 k.p.k. ( vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 października 2002 r., sygn. akt V KKN 221/01, Prok.i Pr.-wkł. 2003/11/5).

Skoro zatem Sąd Rejonowy nie powziął w rozpoznawanej sprawie niedających się usunąć wątpliwości, zarzut obrazy art. 5 § 2 k.p.k. jest bezprzedmiotowy. Chybione jest również powołanie się w apelacji obrońcy oskarżonych na obrazę art. 4 k.p.k. Przepis ten nie może stanowić podstawy apelacji, bowiem statuuje on jedynie tzw. dyrektywę ogólną postępowania (por. wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 26 czerwca 2013 r., sygn. akt II Aka 181/13, LEX nr 1356730). Przedmiotem uchybień zarzucanych w skardze apelacyjnej mogą zaś być tylko konkretne normy nakazujące lub zakazujące dokonywania określonych czynności w określonej sytuacji procesowej ( vide: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 maja 2002 r., sygn. akt V KKN 90/01, LEX nr 53913).

Abstrahując jednak od powyższego, podkreślić należy, iż Sąd meriti przeprowadził wszystkie dowody niezbędne do poczynienia ustaleń faktycznych w sprawie. Orzeczenie wydane w wyniku przeprowadzonego postępowania karnego jest oparte na całokształcie zebranego materiału dowodowego, który został poddany wnikliwej analizie bez przekroczenia zasady swobodnej oceny dowodów. Poczynione ustalenia przez Sąd Rejonowy znajdują pełne odzwierciedlenie we wnioskach zawartych w uzasadnieniu wyroku, które czyni zadość wymogom art. 424 § 1 i 2 k.p.k.

Odnosząc się do zarzutu apelującej dotyczącego naruszenia przepisu art. 410 k.p.k., należy wskazać, że do naruszenia takiego dochodzi, gdy wyrok został oparty na okolicznościach nieujawnionych w toku rozprawy głównej bądź też gdy pominięto przy wyrokowaniu ujawnione w toku rozprawy głównej okoliczności. Sąd rozpoznający sprawę winien dokonywać ustaleń faktycznych na podstawie dowodów przeprowadzonych na rozprawie głównej. Oznacza to, że sąd, ferując wyrok, nie może opierać się na tym, co nie zostało ujawnione, jak również i to, że wyroku nie wolno wydawać na podstawie części ujawnionego materiału dowodowego – musi on być wynikiem analizy całokształtu ujawnionych okoliczności, a więc i tych, które tezę oskarżenia potwierdzają, i tych, które ją podważają (vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 30 lipca 1979 r., sygn. akt III KR196/79, LEX nr 17185).

Naruszenia art. 410 k.p.k. nie stanowi zaś w żadnej mierze dokonanie takiej czy innej oceny dowodu przeprowadzonego lub ujawnionego na rozprawie (vide: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 czerwca 2002 r., sygn. akt V KKN 34/01, LEX nr 53912). Sąd Rejonowy w sposób prawidłowy oraz dokładny przeprowadził postępowanie dowodowe, wnikliwie i wszechstronnie rozważył wszystkie dowody i okoliczności ujawnione w toku rozprawy, dokonując następnie na ich podstawie właściwych ustaleń faktycznych, tak co do samego przebiegu zdarzenia, jak i rozstrzygając kwestie sprawstwa i winy oskarżonego.

Postępowanie dowodowe w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone z należytą starannością i poszanowaniem proceduralnych zasad obowiązujących w polskim procesie karnym. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że postępowanie dowodowe przeprowadzone przez Sąd I instancji nie pozostawiało wątpliwości, że oskarżony kwestionował zasadność rozliczenia finansowego z pokrzywdzonym z tytułu zakończonej dzierżawy stoiska i to był element sporny pomiędzy nimi, który doprowadził do zdarzenia. Sąd I instancji dokonał poprawnej oceny zeznań pokrzywdzonego, dając im wiarę na okoliczność przebiegu zajścia.

Wersję Ł. V. uzupełniły zeznania S. O., która podobnie jak on wskazała, że pokrzywdzony upadł na szybę jej stoiska. Jakkolwiek świadek nie widziała samego momentu uderzenia pokrzywdzonego, to jednak jej zeznania nie tylko pozostają spójne z zeznaniami oskarżyciela posiłkowego, ale też stanowią logiczne uzupełnienie przedstawionego przez niego przebiegu zdarzenia. Niezasadnie zatem apelująca podważa wiarygodność świadka. Należy przy tym wskazać, że płynąca z relacji S. O. informacja, że pokrzywdzony nie chciał, aby udzielała mu pomocy, nie może potwierdzać, że nie został uderzony przez oskarżonego.

Podobnie zbyt daleko idące i nielogiczne są zarzuty obrońcy, iż skoro Ł. V. nie udał się po zdarzeniu do biura ochrony Centrum Handlowego (...) celem poinformowania o zdarzeniu czy też nie wyrażał wobec osób trzecich oburzenia zachowaniem oskarżonego, jak też fakt, że nikt z przechodzących nie widział potrzeby interwencji po upadku pokrzywdzonego, to przedstawiona przez niego wersja jest niewiarygodna, a Sąd Rejonowy dokonał sprzecznej z zasadami logiki ustalenia przebiegu zdarzenia. Również podnoszony przez apelującą fakt, że w swojej opinii biegły z zakresu medycyny sądowej nie potwierdził jednoznacznie, że doznane przez pokrzywdzonego obrażenia powstały w wyniku jego pchnięcia, nie podważa prawidłowości ustaleń Sądu Rejonowego.

Opinia biegłego nie wykluczyła bowiem możliwości powstania obrażeń u pokrzywdzonego w okolicznościach przez niego podawanych. Biegły natomiast zgodnie ze swoim zadaniem wskazywał na wszystkie możliwości powstania takich obrażeń ciała. Alternatywne zaś ujęcie, zgodnie z rolą biegłego, mechanizmu powstania obrażeń, nie oznacza zaprzeczania powstania ich w wersji podanej przez pokrzywdzonego, zwłaszcza, że znajduje potwierdzenie w konfrontacji z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, prawidłowo ocenionym. Należy również wskazać, że wbrew zarzutom skarżącej zeznania V.

J. (2) nie stanowiły istotnych podstaw ustaleń faktycznych w sprawie. Sąd meriti wyraźnie wskazał w uzasadnieniu wyroku, iż zeznania tego świadka nie miały większego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Sąd Odwoławczy zwraca również uwagę na niezasadność zarzutu apelującej, że nie wszystkie dowody przedstawiają ten moment zdarzenia, w którym oskarżony uderza pokrzywdzonego (jak choćby nagranie monitoringu czy zeznania świadków S. O. i V. J. (2)). Okoliczność ta nie może prowadzić do wniosku, że do zdarzenia w ogóle nie doszło.

Również bezpodstawny jest zarzut obrońcy ujęty w pkt 5 apelacji. Sąd I instancji poddał analizie dowód w postaci dokumentacji medycznej przedstawionej przez oskarżonego (k. 14), oceniając w uzasadnieniu jego przydatność dla ustaleń faktycznych w sprawie. Reasumując, Sąd Rejonowy uwzględnił wszystkie zebrane w sprawie dowody, dokonał ich kompleksowej oceny i przekonująco uzasadnił, dlaczego te dowody pozwoliły na przypisanie oskarżonemu zarzucanego mu czynu. Zarzut naruszenia prawa procesowego nie może przy tym ograniczać się do wskazania wadliwości sędziowskiego przekonania o wiarygodności jednych, a niewiarygodności innych źródeł, czy środków dowodowych, lecz powinien wykazywać konkretne błędy w samym sposobie dochodzenia do określonych ocen, przemawiające w zasadniczy sposób przeciwko dokonanemu rozstrzygnięciu.

W grę może wchodzić np. pominięcie istotnych środków dowodowych, niedostrzeżenie ważnych rozbieżności, uchylenie się od oceny wewnętrznych czy wzajemnych sprzeczności. W procesie nie chodzi bowiem o to, czy dowody są nieprzekonujące dla strony, lecz o to, czy są one przekonujące lub nie dla sądu w kontekście całokształtu materiału dowodowego. Sama odmienność przekonania obrońcy w danej kwestii nie jest zaś obrazą prawa. Raz jeszcze podkreślić należy, iż Sąd a quo poddał prawidłowej i wnikliwej analizie zeznania pokrzywdzonego Ł.

V., wskazał, dlaczego dał wiarę obciążającym oskarżonego dowodom oraz podał, dlaczego odmówił wiary wyjaśnieniom oskarżonego, w których zaprzeczył on popełnieniu przestępstwa. Na marginesie jedynie należy zauważyć, że sam oskarżony początkowo nie wykluczał poddania się postępowaniu mediacyjnemu, co również wskazuje, że miał świadomość swojego nieprawidłowego zachowania względem pokrzywdzonego. Wniosek - zmianę wyroku w punkcie I - III przez uniewinnienie oskarżonego od zarzuconego mu czynu i uchylenie zobowiązań nałożonych na oskarżonego w punkcie II i III.

☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wobec niepotwierdzenia zasadności zarzutów stawianych zaskarżonemu wyrokowi w apelacji, z powodów wskazanych powyżej, i jednocześnie wobec niestwierdzenia okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu, o których mowa w art. 439 k.p.k. i 440 k.p.k., nie było podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku zgodnie z wnioskiem końcowym apelacji.

4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 4.1. Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 1.7. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 5.1.1 Przedmiot utrzymania w mocy Wyrok Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Krzyków we Wrocławiu z 25 września 2025 r., sygn. akt VII K 593/24 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy W ocenie Sądu Odwoławczego Sąd I instancji w sposób prawidłowy dokonał ustaleń faktycznych w przedmiotowej sprawie, gromadząc kompletny i wyczerpujący materiał dowodowy oraz dokonując jego prawidłowej oceny.

Apelacja obrońcy, odmiennie interpretująca zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy, sprowadzała się de facto jedynie do polemiki z prawidłową oceną dowodów dokonaną przez Sąd Orzekający i jako taką należało uznać ją za oczywiście bezzasadną. Wyrok Sądu Rejonowego jako poprawny zarówno w kwestii ustalenia sprawstwa i winy oskarżonego, jak i co do wymierzonej oskarżonemu kary należało utrzymać w mocy. Zważywszy na stopień winy i społecznej szkodliwości czynu popełnionego przez oskarżonego, w tym błahe powody jego działania, nie sposób uznać, aby wymierzona kara 150 stawek dziennych grzywny po 10 zł każda była zbyt surową reakcją na czyn oskarżonego.

Wskazać w tym miejscu należy, iż Sąd Rejonowy bardzo wnikliwie przeanalizował wszystkie okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść V. J. (1) oraz rozważył, czy wymierzona kara spełni stawiane jej przez ustawodawcę cele. Również wysokość zasądzonej na rzecz pokrzywdzonego kwoty 3000 zł nawiązki będzie dla Ł. V. wystarczającą i adekwatną rekompensatą za skutki zachowania oskarżonego. Zdaniem Sądu Okręgowego brak jest jakichkolwiek podstaw do ingerencji w orzeczenie Sądu I instancji. 1.8. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 5.2.1 Przedmiot i zakres zmiany Zwięźle o powodach zmiany 1.9.

Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 1.1.7. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 5.3.1.1.1. ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 5.3.1.2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 5.3.1.3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia 5.3.1.4.1. ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 1.1.8. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania 1.10.

Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II Na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. zasądzono od oskarżonego V. J. (3) na rzecz oskarżyciela posiłkowego Ł. V. kwotę 840 (osiemset czterdzieści) złotych, tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym. III Uwzględniając sytuację finansową oskarżonego, w tym kwotę osiąganych przez niego dochodów, oraz wysokość należności finansowych obciążających oskarżonego w związku z niniejszym postępowaniem, Sąd Odwoławczy postanowił na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwolnić go od ponoszenia kosztów za postępowanie odwoławcze.

7. PODPIS SSO Marcin Sosiński 1.11. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację obrońca Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Wyrok Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Krzyków we Wrocławiu z 25 września 2025 r., sygn. akt VII K 593/24 0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐co do winy ☐co do kary ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐art. 438 pkt 1 k.p.k.

– obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐art. 438 pkt 4 k.p.k.

– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐art. 439 k.p.k. ☐brak zarzutów 0.1.1.4. Wnioski ☐uchylenie ☒zmiana