VI Ka 688/25 · Sąd powszechny

K. został skazany prawomocnymi wyrokami:1.Sądu Rejonowego w W., sygn. akt VK (…) z dnia 12 sierpnia 2003 r. za czyny:- z art. 48 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności;- z art. 44 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii na karę 1 roku pozbawienia wolności;- z art. 270 § 3 k.k. na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności;- z art. 46 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności;- art. 48 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii na karę 1 roku pozbawienia wolnościW miejsce kar jednostkowych orzeczono karę łączną 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności; a postanowieniem dnia 24 lutego 2004 r.

Sygn. akt VI Ka 295/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 września 2024 r. Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący – Sędzia Tomasz Skowron (spr.) Sędzia Robert Bednarczyk Sędzia Andrzej Tekieli Protokolant Dominika Cieślak przy udziale prokuratora Prokuratury Okręgowej w Jeleniej Górze Anety Kawki po rozpoznaniu w dniu 19 września 2024 roku sprawy M. D. ur. (...) w K. s. A., A. z domu P. oskarżonego z art. 178a § 1 kk i in. z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Kamiennej Górze z dnia 20 lutego 2024 r. sygn. akt II K 300/23 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonego M. D.; II. zwalnia oskarżonego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt VI Ka 295/24 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Kamiennej Górze z dnia 20 lutego 2024 r. w sprawie o sygn. akt II K 300/23 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca oskarżonego ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------------------ -------------------------------------------------- ---------------- --------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------------------ -------------------------------------------------- -------------- --------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------------------ -------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu --------------- ------------------------------ -------------------------------------------------------------- . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut Naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść orzeczenia tj. art. 7 w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez: I. Wadliwą, sprzeczną z zasadami logiki i doświadczenia życiowego ocenę dowodu z zeznań świadków M. K., P. B., Ł. W., Z. W., D. S. i M. W. i uznanie tych zeznań za w pełni wiarygodne w zakresie w jakim rozpoznali oni na nagraniu oskarżonego M. D., w sytuacji gdy świadkowie Ci mieli bezpośredni interes w obciążaniu oskarżonego, albowiem pozostawał on osobą która wcześniej pracowała w prowadzonym przez nich zakładzie i posiadali oni na jego temat informacje pozwalające na łatwe wytypowanie go na sprawcę czynu, a wszyscy Ci świadkowie pozostają w bezpośredniej relacji czy to życiowej czy zawodowej z pokrzywdzoną, natomiast jakość nagrań znajdujących się w aktach sprawy nie pozwala na przyjęcie, że to akurat oskarżony wszedł do warsztatu prowadzonego przez M. W. i M. K., albowiem nawet biegły sądowy z zakresu antropologii, posiadający wiadomości specjalne z zakresu analizy tego rodzaju nagrań wskazał, że jakość nagrania nie pozwala na zidentyfikowanie konkretnej osoby, a tym samym nie sposób przyjąć, że mogli uczynić to świadkowie nie posiadający żadnego doświadczenia w analizie tego rodzaju nagrań; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny II. Wadliwą i sprzeczną z zasadami logiki i doświadczenia życiowego ocenę dowodów z wyjaśnień oskarżonego M. D. i uznanie na ich podstawie, że przedstawiona przez niego wersja zdarzenia oraz analizy nagrania wskazująca na posiadanie przez sprawcę okularów jest niewiarygodna oraz przyjęcie, że rzeczywiście przebywał on w należącym do pokrzywdzonej warsztacie w chwili dokonania włamania, podczas gdy oskarżony logicznie wytłumaczył, że okulary zostały mu zniszczone w chwili wcześniejszego zatrzymania i nie kupił on nowych, natomiast z samego faktu sprawnego poruszania się złodzieja po warsztacie pokrzywdzonej i wyłączenia alarmu nie sposób przyjąć, że czynu dokonał oskarżony M. D., albowiem do części z której dokonano kradzieży dostęp miał każdy z klientów oraz pracowników zatrudnionych przez pokrzywdzoną, a tym samym mógł on dokonać kradzieży i odpowiednio przygotować się do jej wykonania; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny III. Wadliwą i sprzeczną z zasadami logiki i doświadczenia życiowego ocenę dowodu z opinii biegłego z zakresu antropologii i wskazanie, ze treść tej opinii nie koliduje z przypisaniem oskarżonemu M. D. odpowiedzialności za dokonanie kradzieży z włamaniem, podczas gdy treść tej opinii wskazuje, ze na podstawie nagrań monitoringu znajdujących się w aktach sprawy nie sposób jest ustalić jaka konkretna osoba poruszała się po podwórku oraz warsztacie należącym do pokrzywdzonej, a tym samym nie sposób uznać na tej podstawie za wiarygodne zeznań świadków M. K., P. B., Ł. W., Z. W., D. S. i M. W., którzy wskazali na oskarżonego odwołując się do jego cech rzekomo widocznych na nagraniu. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Na wstępie zaznaczyć należy, że wina i sprawstwo oskarżonego w zakresie przypisanego mu w zaskarżonym wyroku czynu z art. 178a § 1 k.k. nie były kwestionowane i w świetle zebranych dowodów, w tym wyjaśnień oskarżonego składanych na rozprawie głównej nie budzą wątpliwości. Apelacja na korzyść oskarżonego wniesiona przez reprezentującego go obrońcę podważała zasadność uznania jego winy i sprawstwa jedynie w zakresie przypisanego mu w zaskarżonym wyroku czynu z art. 278 § 1 k.k. i art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Podniesione zarzuty odnoszą się do naruszenia przepisów procedury karnej, pozostają przy tym spójne, stosownym jest zatem odnieść się do nich łącznie. Obrońca oskarżonego M. D. we wniesionych zarzutach wskazywał naruszenie przez sąd rejonowy prawa procesowego w zakresie art. 410 k.p.k. Wskazany zarzut może być skutecznie podniesiony jedynie w sytuacji gdy ustalenia faktyczne oparto na dowodach, które nie zostały formalnie ujawnione w toku postępowania albo zostały pominięte przy procesie odtwarzania stanu faktycznego. Wskazana sytuacja nie zachodzi w przedmiotowej sprawie, z tego względu zarzuty apelacyjne odnoszące się do naruszenia przepisów postępowania karnego zmierzały w rzeczywistości do zakwestionowania dokonanej oceny dowodów, co także wynika bezpośrednio z ich treści. Sąd rejonowy w pisemnych motywach wydanego rozstrzygnięcia w jasny i całościowy sposób dokonał oceny zgromadzonych w sprawie dowodów wskazując, którym z nich nadał walor wiarygodności, a którym wiarygodności odmówił. Przeprowadzona ocena dowodów odpowiadała zasadom wiedzy, prawidłowego rozumowania oraz doświadczenia życiowego w związku z czym nie ulega wątpliwości, iż czyniła zadość wymogom wynikającym z art. 7 k.p.k. Poszczególne zebrane w niniejszej sprawie dowody miały rozbieżną wymowę, prawidłowo zatem sąd I instancji dokonywał wnikliwej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. Zaznaczyć przy tym należy ponadto, że nie można skutecznie podnieść zarzutu naruszenia art. 7 k.p.k. przez wskazanie, że sąd I instancji oparł się na dowodach obciążających oskarżonego, a nie uwzględnił zaś dowodów dla niego korzystnych, jeżeli całościowa ocena materiału dowodowego była swobodna. Przypomnienia wymaga, że przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną treści przepisu art. 7 k.p.k. wówczas, gdy jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy całokształtu okoliczności i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy, stanowi wynik rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść jak i niekorzyść oskarżonego, jest wyczerpująco i logicznie z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego argumentowane w uzasadnieniu (vide: wyroki Sądu Najwyższego z dnia 20 lutego 1975 roku, II KR 355/74, OSNKW 1975/9/84; z dnia 22 stycznia 1975 roku, I KR 197/14, OSNKW 1975/5/58; z dnia 5 września 1974 roku, II KR 114/74, OSNKW 1975/2/28; z dnia 22 lutego 1996 roku, II KRN 199/15, PiPr. 1996/10/10; z dnia 16 grudnia 1974 roku, Rw 618/74, OSNKW 1975/3-4/47). Wszystkie te wymogi spełnia ocena dowodów dokonana przez sąd I instancji i zaprezentowana w pisemnym uzasadnieniu wyroku. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy zaznaczyć należy, że sąd rejonowy dysponował rozbieżnymi dowodami w zakresie przebiegu wydarzeń w inkryminowanym czasie. Oskarżony konsekwentnie zaprzeczał bowiem sprawstwu w zakresie zarzucanego mu czynu, co jednak postawało w sprzeczności z wymową pozostałych dowodów, w tym także nieosobowych. Zaznaczyć należy, że kluczowym dowodem podważającym wiarygodność wyjaśnień oskarżonego pozostaje nagranie monitoringu obejmujące miejsce zdarzenia. Faktem jest, że jakość nagrania nie pozwala na podstawie ujawnionego obrazu na jednoznaczne rozpoznanie oskarżonego, co również zostało stwierdzone przez biegłego w sporządzonej opinii antropologicznej. Wbrew jednak twierdzeniom apelującego nie jest to okoliczność pozwalająca na zaprzeczenie winy i sprawstwa oskarżonego. Nie można bowiem tracić z pola widzenia okoliczności, że pomimo złej jakości nagrania uwidoczniono na nim sylwetkę sprawcy, sposób poruszania oraz fakt, że był on zorientowany w zakresie umiejscowienia monitoringu i alarmu, które zostały skutecznie odłączone. Wyklucza to zatem, aby sprawcą była osoba postronna, która nie miała wiedzy na temat rozmieszczenia urządzeń w warsztacie samochodowym, będącym miejscem popełniania czynu zabronionego. Ponadto świadkowie oglądający zapis monitoringu bez najmniejszych problemów rozpoznali na ujawnionym nagraniu oskarżonego. Świadek M. K. i D. S. rozpoznali charakterystyczny sposób poruszania się oskarżonego, natomiast świadek M. W. rozpoznał jego charakterystycznie ułożoną rękę. Świadkowie P. B., Ł. W., Z. W. i E. W. również w składanych zeznaniach konsekwentnie i spójnie wskazywali, że rozpoznali sylwetkę oskarżonego. Zeznania te były wiarygodne i logiczne, świadkowie związani ze wskazanym warsztatem samochodowym obserwowali oskarżonego w tym jego sposób zachowania i poruszania przez kilka lat, gdy pracował on we wskazanym zakładzie jako mechanik, znali zatem doskonale jego posturę i sposób poruszania. Ponadto świadkowie w osobach związanych z warsztatem wskazali, że oskarżony montował system alarmowy, posiadał zatem szczegółową wiedzę jak wyłączyć urządzenie. Dodatkowo nie ulega wątpliwości, że pracując w warsztacie miał dostęp do kluczy, które mógł bez trudu dorobić. Nie można przy tym tracić z pola widzenia, że wyjaśnienia oskarżonego były wewnętrznie sprzeczne w zakresie w jakim tłumaczył on wejście w posiadanie znalezionego przy nim klucza. Eksperyment procesowy potwierdził, że znaleziony przedmiot pasował do zamka mieszczącego się w kotłowni warsztatu. Początkowo oskarżony wyjaśnił, że zostawiły go osoby włamujące się do jego warsztatu, później zaś wskazywał, że klucz został znaleziony przed budynkiem przez jednego z klientów. Ponadto forsowane przez niego twierdzenia, iż jego warsztat również został okradziony w tożsamym czasie zostały poddane w wątpliwość w zeznaniach postronnego świadka M. M., który wskazał, że jest to wymyślona na potrzeby postępowania wersja zdarzeń, która nie ma potwierdzenia w rzekomo skradzionym sprzęcie w postaci starego laptopa, w sytuacji gdy w warsztacie oskarżonego były cenniejsze przedmioty, co uznać należy za logiczne i uzasadnione. Wiarygodność wyjaśnień oskarżonego w zakresie w jakim zaprzeczał swojemu sprawstwu w wątpliwość podaje również okoliczność, że był on skonfliktowany z pokrzywdzonymi i jego rodziną, czemu oskarżony nieudolnie w toku procesu zaprzeczał. W aktach sprawy znajduje się bowiem notatka policyjna, z której treści wynika, że oskarżony kontaktował się z M. K. i E. W. w sprawie nierozliczonych należności związanych z jego uprzednim zatrudnieniem, co było przedmiotem interwencji policji. Przesłuchane wyżej wymienione osoby charakterze świadków wskazały, że zachowanie oskarżonego cechowało się uporczywością, wszczynał on nieuzasadnione awantury. Dodatkowo świadek M. W. będący uprzednio pracodawcą oskarżonego wskazał, że rozwiązali stosunek pracy w przyjaznych relacjach, jednak później oskarżony upominał się o mające należeć do niego urządzenia, choć pierwotnie nie zgłaszał jakichkolwiek roszczeń. Nie sposób przy tym podzielić twierdzenia obrońcy w zakresie w jakim świadkowie mieli interes w składaniu zeznań obciążających oskarżonego, bowiem w niniejszej sprawie zeznawali także pracownicy warsztatu przy ul. (...) w K., pouczeni o odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania nie mieli realnego interesu w głoszeniu twierdzeń obciążających oskarżonego, w sytuacji gdy zaistniały spór dotyczył jedynie oskarżonego i rodziny pokrzywdzonych. Zaznaczyć ponadto należy, że przecenia obrońca okoliczności związane z okularami oskarżonego. Nawet w sytuacji gdy uległy one uszkodzeniu podczas interwencji policji odnośnie innego zdarzenia objętego aktem oskarżenia zauważyć należy, że omawiana kradzież wydarzyła się pół roku później niż zatrzymanie związane z prowadzeniem przez oskarżonego pojazdu w stanie nietrzeźwości. Na nagraniu nie widać, czy oskarżony miał założone okulary w chwili kradzieży z włamaniem, nawet w sytuacji gdy rzeczywiście uległy one uprzednio trwałemu uszkodzeniu nie można wykluczyć, że posiadał on inną parę okularów jak również wyrobił nowe, czy też dokonał kradzieży z włamaniem bez okularów. Wyjaśnienia oskarżonego w tym zakresie stanowią kolejny przejaw nieudolnej linii obrony, nie wykazując przy tym realnego związku pomiędzy wskazanymi wydarzeniami. Słusznie sąd I instancji wykluczył przy ustaleniu faktów twierdzenia świadków w zakresie w jakim rozpoznawali na nagraniu oskarżonego po okularach, odbijające się światło z uwagi na słabą jakość nagrania nie potwierdza bowiem w sposób kategoryczny, aby sprawca miał na sobie wskazany przedmiot optyczny w inkryminowanym czasie. Nie ma racji obrońca w zakresie w jakim podważa wiarygodność zeznań świadków w zakresie w jakim logicznie i spójnie zaznaczyli w zeznaniach, że rozpoznali oskarżonego po chodzie, posturze i sylwetce. Oskarżony posiadał również wiedzę na temat miejsca przechowywania cennych przedmiotów i gotówki pozostając przy tym w sporze z pokrzywdzonymi, względem których przejawiał roszczenia po rozwiązaniu stosunku pracy. Ponadto wyjaśnienia oskarżonego w zakresie w jakim w sprzeczny sposób tłumaczył zdobycie klucza do kotłowni warsztatu, tłumaczył się brakiem okularów korekcyjnych, jak również powoływał się na okoliczność, iż jego sprawstwu przeczy dokonanie podobnego czynu na jego szkodę uznać jedynie za przyjętą w toku procesu linię obrony. Prawidłowa analiza ujawnionego materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że rozstrzygnięcie o uznaniu jego winy i sprawstwa pozostaje prawidłowe. Należy mieć również na względzie, że sąd rejonowy analizował zgromadzony materiał dowodowy z dużą ostrożnością, zwracając uwagę na fakt, że ujawnione nagranie nie potwierdza włamania do warsztatu, bowiem uwidoczniony sprawca otworzył drzwi bez użycia siły lub jakichkolwiek przedmiotów. Skutkowało to słuszną zmianą opisu czynu i jego kwalifikacji prawnej. Rozwiązanie to należy w pełni zaaprobować. Zapis nagrania wyklucza bowiem, aby sprawca dokonał włamania do warsztatu, bowiem drzwi w inkryminowanym czasie nie były zabezpieczone, w przeciwieństwie do zabezpieczonego miejsca przechowywania gotówki, które jak wynika z relacji świadków i dokonanych oględzin wymagało otworzenia za pomocą klucza. Reasumując całokształt materiału dowodowego dał realne podstawy, by pozbawić przymiotu wiarygodności wyjaśnień oskarżonego w zakresie w jakim podważał on swój udział w ujawnionej kradzieży w włamaniem. Ocenę dowodów dokonaną przez sąd rejonowy uznać należy za słuszną i pozbawioną błędów, pozostawała bowiem zgodna z unormowaniami wynikającymi z art. 7 k.p.k. i prowadziła do trafnych ustaleń faktycznych odnośnie przebiegu zdarzenia i tym samym stwierdzenia winy i sprawstwa oskarżonego w zakresie przypisanego mu czynu zabronionego. Wniosek O zmianę zaskarżonego wyroku w pkt 2 poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Mając na względzie argumentację wyrażoną w poprzedniej części uzasadnienia stwierdzić należy, że brak było podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od popełniania przypisanego mu czynu z art. 278 § 1 k.k. i art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., co czyni wniosek apelacyjny niezasadnym. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU --------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Zaskarżony wyrok w całości utrzymany w mocy Zwięźle o powodach utrzymania w mocy W sytuacji gdy ocena dowodów i ustalenia faktyczne sądu rejonowego pozostają trafne, wątpliwości nie budzi prawidłowość przyjętej przez sąd I instacji kwalifikacji prawnej obu przestępstw przypisanych oskarżonemu, a orzeczone kary są adekwatne do społecznej szkodliwości czynów i stopnia winy oskarżonego, wyrok w całości należało utrzymać w mocy. Ponadto w niniejszej sprawie brak jest okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu na podstawie art. 439 § 1 k.p.k., art. 440 k.p.k. i art. 455 k.p.k. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany --------------- Zwięźle o powodach zmiany ----------------------- 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. --------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. --------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności -------------- ------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II. Mając na uwadze sytuację materialną oskarżonego zwłaszcza ciążący na nim obowiązek naprawienia szkody sąd okręgowy na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwolnił go od zapłaty kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja uznanie winy i sprawstwa oskarżonego w zakresie czynu przypisanego w pkt 2 zaskarżonego wyroku 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana

UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt IV Ka 347 / 21 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.

Sygn. akt VI Ka 31/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 marca 2025 r. Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący – Sędzia Andrzej Tekieli Protokolant Dominika Cieślak przy udziale prokuratora Prokuratury Rejonowej w Lubaniu Julii Kubasik po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2025 roku sprawy T. R. ur. (...) w L. s. R. i W. z domu R. oskarżonego z art. 35 ust. 1a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o ochronie zwierząt w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 10,17 i 19 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o ochronie zwierząt i z art. 77 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt w zw. z art. 11 § 2 kk z powodu apelacji wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego w Lubaniu z dnia 10 października 2024 r. sygn. akt II K 577/22 uchyla zaskarżony wyrok wobec oskarżonego T. R. i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu w Lubaniu do ponownego rozpoznania. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt VI Ka 31/25 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Lubaniu z dnia 10 października 2024 r. w sprawie o sygn. akt II K 577/22 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☐ obrońca oskarżonego ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☐ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------------------ -------------------------------------------------- ---------------- --------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------------------ -------------------------------------------------- -------------- --------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------------------ -------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu --------------- ------------------------------ -------------------------------------------------------------- . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. Naruszenie prawa materialnego, mające istotny wpływ na treść orzeczenia, polegające na błędnej wykładni art. 35 ust. 1a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 638) w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 10, 17, 19 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 o ochronie zwierząt (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 638) wyrażającej się w zaprezentowanym przez Sąd I instancji poglądzie, że T. R. prowadząc O. Stowarzyszenie (...) w O. zadawał ból i cierpienie jedynie psom i tylko tym, które miały widoczne skutki jego działania tj. były zapchlone albo stwierdzone u nich nieleczone nowotwory i przez to ostatecznie niezasadnie Sąd przyjął, że oskarżony nie wypełnił w całości zarzucanego mu czynu z uwagi na to, że nie działał umyślnie, podczas gdy prawidłowa interpretacja wskazanych przepisów karnych przez Sąd pierwszej instancji powinna prowadzić do wniosku, że dla bytu wskazanego wyżej czynu nie jest wymagane stwierdzenie u pokrzywdzonego widocznych skutków działania sprawcy i że działanie T. R. wskazuje, że umyślnie i świadomie zadawał ból i cierpienie wszystkim trzymanym na terenie Stowarzyszenia zwierzętom, a bezpośrednią konsekwencją niewłaściwej wykładni wskazanych wyżej przepisów dokonanej prze Sąd I instancji było błędne przyjęcie, że oskarżony swoim zachowaniem nie wypełnił znamion zrzucanego mu czynu i uniewinnienie oskarżonego. 2. Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, a mający wpływ na jego treść poprzez niezasadne i sprzeczne ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym ustalenie, iż T. R. nie wyczerpał swoim zachowaniem znamion przestępstwa z art. 35 ust. 1a ustawy z dnia 21 sierpnia o ochronie zwierząt (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 638) w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 10, 17 i 19 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 638) i z art. 77 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1421 t.j. z 20.08.2020 r.) w zw. z art. 11 § 2 kk polegającego na z znęcaniu się nad trzymanymi psami oraz zwierzętami gospodarskim oraz na tworzeniu zagrożenia epizootycznego oraz zaniechaniu zgłoszenia prowadzonego schroniska do właściwego miejscowo Inspektoratu Weterynarii na skutek uznania przez Sąd pierwszej instancji, iż oskarżony jako osoba o niskim poziomie inteligencji, niedojrzała i mająca problemu natury adaptacyjnej opiekował się wszystkimi zwierzętami opisanymi w zarzucie w miarę swoich możliwości i zapewniał im wyżywienie i wystarczający dostęp do wody oraz sporadyczną opiekę weterynaryjną i tym samym jego postawa oraz stan zwierząt nie pozwala na przyjęcie, że sowim działaniem świadomie zadawał zwierzętom ból i cierpienia, nadto, że nie można mu przypisać świadomie i przynajmniej w zamiarze ewentualnym nie dokonał zgłoszenia swojej działalności do Powiatowego Inspektoratu Weterynarii oraz, że stworzył zagrożenie epidemiologiczne, podczas gdy prawidłowa i dokonana zgodnie z zasadami logiki oraz doświadczenia życiowego ocena całokształtu materiału dowodowego, w tym zwłaszcza okoliczności, iż odebrane psy trzymane przez oskarżonego były wychudzone, zapchlone, brudne, trzymane w brudnych klatkach, w których zalegały odchody i po których chodziły szczury, bez odpowiedniego zabezpieczenia przed warunkami atmosferycznymi, a cześć z nich miała przerośnięte pazury, odleżyny, rany, była odwodniona i miały zmiany nowotworowe, nadto okoliczności, iż odebrane oskarżonemu zwierzęta gospodarskie przebywały w warunkach ogólnie panującego bałaganu, w niewłaściwych warunkach bez zachowania elementarnych zasad higieny, a jednocześnie wszystkie zwierzęta były trzymane bez zapewnienia dostępu do świeżego jedzenia i wody oraz nie miały zapewnionej stałej podstawowej opieki weterynaryjnej, a oskarżony trzymając zwierzęta w opisanych warunkach stworzył zagrożenie epizootyczne oraz prowadził przez wiele lat schronisko bez stosownego zgłoszenia do właściwego miejscowo Inspektoratu Weterynarii, powinna prowadzić do wniosku, iż oskarżony swoim zachowaniem świadomie zadawał zwierzętom dotkliwe cierpienia fizyczne i psychiczne, a warunki w jakich trzymał zwierzęta bez dokonania zgłoszenia stwarzały zagrożenie zachorowania przez zwierzęta na chorobę zakaźną i tym samym dopuścił się popełnienia w całości zarzucanego mu czynu, 3. Obraza przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku – art. 7 k.p.k. oraz art. 410 k.p.k. polegającą na wydaniu wyroku uniewinniającego oskarżonego, wbrew zasadzie swobodnej oceny dowodów przeprowadzonych wtoku postępowania, nie uwzględniając przy tym zasady prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, poprzez przyjęcie, iż T. R. w sowiej świadomości zrobił wszystko dla dobra porzuconych przez innych psów w taki sposób w jaki pozwalała mu na to jego sytuacja majątkowa oraz stan rozwoju psychicznego, a nadto , że jego poziom intelektualny i sokolości zdarzenia uniemożliwiły mu dokonania zgłoszenia prowadzenia schroniska do Inspekcji Weterynaryjnej i tym samym nie można mu przypisać popełnienia czynu z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia o ochronie zwierząt (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 638) w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 10, 17 i 19 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 638) i z art. 77 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1421 t.j. z 20.08.2020 r.) w zw. z art. 11 § 2 kk., albowiem opisany czyn można popełnić tylko umyślnie, a T. R. w ocenie Sadu z uwagi na jego poziom rozwoju intelektualnego nie można przypisać umyślności działania, podczas gdy prawidłowa ocena materiału dowodowego, a w tym opinii dwóch biegłych psychiatrów i psychologa (k. 1099) powinna prowadzić do wniosku, że rozwój umysłowy podejrzanego pozwala mu na rozumienie norm i zasad współżycia społecznego i że oskarżony swoim zachowaniem wypełnił wszystkie jego znamiona. ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Ad. 1 – 3 Wszystkie zarzuty apelacji prokuratora dotyczą w istocie tej samej kwestii tj. sprawstwa i winy oskarżonego, dlatego rozważone zostaną łącznie. Apelacja oskarżyciela publicznego okazała się zasadna i w konsekwencji doprowadziła do uchylenia wyroku uniewinniającego. Poczynione przez Sąd Rejonowy ustalenia faktyczne, sprowadzające się do przyjęcia, że oskarżony działał nieumyślnie, miał dobre intencje, a poziom jego rozwoju intelektualnego nie pozwalał krytycznie ocenić zaistniałej sytuacji i tym samym brak było podstaw do przypisania mu działań bądź zaniechań świadczących o znęcaniu się nad zwierzęciem, jak i niespełnienia wymagań weterynaryjnych, pozostają w ocenie Sądu Odwoławczego nieprawidłowe i wynikają z dowolnej oceny całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, nie uwzględniającej zasad prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Słusznie zatem apelujący podnosił w wywiedzionej apelacji zarzut obrazy przepisów postępowania, głównie art. 7 k.p.k. polegający na naruszeniu przez Sąd Rejonowy zasady swobodnej oceny dowodów, skutkujący w konsekwencji błędami w ustaleniach faktycznych, a więc zasadnością zarzutów 2 i 3 wywiedzionej apelacji. Zaznaczyć na wstępie należy, że poczynione ustalenia faktyczne pozostają pod ochroną przepisu art. 7 k.p.k., jeśli tylko: poprzedzone zostały rozważeniem wszystkich okoliczności istotnych dla dokonania ustaleń określonej treści, są zgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, a nadto zostały wyczerpująco i logicznie uargumentowane w uzasadnieniu wyroku (vide m. in.: postanowienie Sądu Najwyższego – Izba Karna z dnia 14 czerwca 2013 r., II KK 136/13) co w realiach niniejszej sprawy nie miało jednak miejsca. W toku postępowania zgromadzono obszerny materiał dowodowy, który charakteryzował się rozbieżnościami odnośnie opisu stanu zwierząt pozostających pod opieką oskarżonego, przez poszczególnych świadków i oskarżonego. Co do zasady Sąd Rejonowy uznał wszystkie ujawnione w niniejszej sprawie dowody za wiarygodne wskazując, że brak było podstaw do kwestionowania rzetelności relacji poszczególnych osób, bowiem każda odmiennie oceniała stan zwierząt zgodnie z własnymi spostrzeżeniami. Stanowisko to jest jednak nieprzekonywujące. Zauważyć należy, że wymowa niektórych zeznań świadków jak i wyjaśnień oskarżonego pozostawała sprzeczna i nie korespondowała z ujawnioną dokumentacją fotograficzną i weterynaryjną. Sam oskarżony generalnie zaprzeczał zarzucanym mu działaniom i zaniedbaniom zarzucając świadkom kłamstwa. Niezależnie od rozbieżnych relacji poszczególnych świadków odnośnie stanu zwierząt w aktach sprawy zgromadzono liczne dokumenty potwierdzające nieprawidłowości w tym zakresie. Sąd Rejonowy co prawda dostrzegł, że ze zgromadzonych dowodów wynika, iż warunki bytowe jak i kondycja zwierząt nie były właściwe, zdeprecjonował jednak rozmiar naruszeń przepisów ustaw o ochronie zwierząt i o ochronie zdrowia zwierząt oraz o zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt. Z dokumentacji fotograficznej jednoznacznie wynika, że w miejscu bytowania zwierząt będących pod opieką oskarżonego panował nieporządek, niechlujstwo, świadkowie zaś zwracali uwagę, że część zwierząt w chwili interwencji (...) Inspektoratu Ochrony (...) w asyście policji, była pozbawione stałego dostępu do wody, a żywność zwierząt gospodarczych była niewłaściwie przechowywana. Sąd Rejonowy przyjął jednak, że same nieprawidłowe warunki nie świadczą o znęcaniu nad zwierzętami, tracąc przy tym z pola widzenia, że część zwierząt miała widoczne zaniedbania, były w złej kondycji, co zostało w niniejszej sprawie udokumentowane za pomocą nieosobowych źródeł dowodowych. Przy ustaleniu stanu faktycznego w niniejszej sprawie istotne znacznie miała opinia biegłego z zakresu weterynarii P. K. (1), uzupełniona także o na rozprawie głównej. Słusznie Sąd I instancji zauważył, że wobec rozbieżnych relacji świadków należy uznać ją za kluczowy dowód w kontekście możliwości realizacji przez oskarżonego znamion czynu objętego zarzutem aktu oskarżenia. Należy mieć na względzie, że biegły z wysoką precyzją analizował stan każdego ze zwierząt każdorazowo różnicując stopień ujawnionych nieprawidłowości. W sporządzonej opinii biegły wskazał, że u zwierząt gospodarskich występowały niewłaściwe warunki bytowe podkreślając, że jednak ten stan rzeczy nie powodował u nich większego dyskomfortu. Inaczej było w przypadku stanu odebranych psów. Jak wynika z opinii biegłego u 7 z nich jednoznacznie stwierdził on widoczne skutki zaniedbania i niechlujstwa i – w jego ocenie - stwierdzić należy wystąpienie u nich bólu i cierpienia. Dokumentacja medyczna również potwierdza odbiegający od normy stan psów. Przesłuchani świadkowie lekarze weterynarii dokonujący badania zwierząt w osobach D. N., M. N., A. T. i A. R. wskazali, że część odebranych psów byłą skrajnie wychudzona, miały widoczne żebra, miały zmiany rozrostowe i guzy. Faktem jest, że nie udało się ustalić wieku odebranych psów jak i historii ich leczenia czy przebytych chorób ze względu na zagubione dokumenty, jednak pomimo tego stwierdzić należy, że prawidłowa opieka lekarska co najmniej powinna zniwelować zaistniałe skutki ujawnionych rażących zaniedbań. W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że oskarżony prowadząc stowarzyszenie na rzecz pomocy zwierząt, angażował się w prowadzoną działalność organizując miejsce do ich bytowania oraz zapewniając, choć w niewystarczającym zakresie, doraźną pomoc weterynaryjną. Wynika to z zeznań licznych świadków wspierających stowarzyszenie oskarżonego, którzy w formie wolontariatu pomagali oskarżonemu w prowadzonej działalności. Również świadkowie w osobach pracowników (...) sąsiadujących z miejscem prowadzenia działalności oskarżonego potwierdzali, że starał się on dostarczać systematycznie wodę i żywność dla zwierząt. Ponadto sam oskarżony przyznał, że zmagał się z problemami finansowymi, co zostało potwierdzone również dokumentami z prowadzonych egzekucji komorniczych. Podzielić należy stanowisko Sądu Rejonowego, że oskarżony miał dobre intencje i kierował się chęcią pomocy zwierzętom, jednak nie można zgodzić się ze stwierdzeniem, iż jego dobra wola wyklucza wypełnienie znamion zarzucanego mu przestępstwa. Sąd I instancji nie stracił z pola widzenia okoliczności, że przestępstwo znęcania się nad zwierzętami określone w art. 35 ust. 1 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt może być popełnione tylko umyślnie i to wyłącznie z zamiarem bezpośrednim, powołując się na orzecznictwo i analogię do przestępstwa znęcania stypizowanego w art. 207 § 1 k.k. Mylne jednak pozostawały wnioski, że oskarżony organizując opiekę nad zwierzętami nie wypełnił czynności sprawczej znęcania na zwierzętami, bowiem nie był ukierunkowany na zadawanie zwierzętom bólu i cierpienia. W art. 6 ust. 2 powoływanej ustawy zawarto zakaz znęcania nad zwierzętami oraz otwarty katalog działań, które uznać należy za takie zachowanie. W powoływanym przepisie wskazano, że znęcanie się to zadawanie lub świadome dopuszczanie do zadawania bólu lub cierpień zwierzęciu, za co uznać należy także utrzymywanie zwierząt w niewłaściwych warunkach bytowania, w tym utrzymywanie ich w stanie rażącego zaniedbania i niechlujstwa, bądź w pomieszczeniach albo klatkach uniemożliwiających im zachowanie naturalnej pozycji, wystawianie zwierzęcia domowego lub gospodarskiego na działanie warunków atmosferycznych, które zagrażają jego życiu lub zdrowi, utrzymywanie zwierzęcia bez odpowiedniego pokarmu lub wody przez okres wykraczający poza minimalne potrzeby właściwe dla gatunku ( art. 6 ust. 2 pkt 10,17,19 w/w ustawy ). Zamiar bezpośredni w zakresie tego przestępstwa winien być badany jednak w odniesieniu do samej czynności sprawczej, a nie woli zadania cierpień lub bólu zwierzęciu. To ustawodawca sam przesądził, że wymienione w tych punktach zachowania są znęcaniem się, czyli powodują ból lub cierpienie (vide: wyrok Sądu Najwyższego z 13.12.2016 r., II KK 281/16, LEX nr 2237277). Należy więc podkreślić, że ustawodawca przesądził, iż zachowania w tych punktach wymienione są znęcaniem się, czyli powodują ból lub cierpienie. Przy prawidłowym ustaleniu Sądu Rejonowego odnośnie niewłaściwych warunków bytowych i nieprawidłowościach w sprawowanej przez oskarżonego opiece uznać należało, że w przedmiotowej sprawie oskarżony zrealizował co najmniej część zachowań opisanych w stawianym mu w akcie oskarżenia zarzucie, czego już Sąd ten nie dostrzegł. Co do zasady w rozpoznawanej sprawie zeznania licznych świadków, zgromadzone dokumenty, jak i opinia biegłego jednoznacznie potwierdziły niewłaściwe warunki bytowe zwierząt. Faktem jest, że biegły P. K. (1) w sporządzonej opinii nie stwierdził, aby zaistniałe nieprawidłowości powodowały ból i cierpienie u zwierząt gospodarczych, co nie dotyczyło co najmniej części odebranych oskarżonemu psów. Dowolnie przy tym Sąd Rejonowy przyjął, że brak odpowiednich dokumentów wyklucza możliwość ustalania wieku psów, zaś ich wychudzenia jak i pozostałe ujawnione dolegliwości mogły być spowodowane innymi okolicznościami niż niewłaściwa opieka i żywienie. Na wadliwość takiego stanowiska wskazuje ilość ujawnionych nieprawidłowości jak i liczbę psów w skrajnie złej kondycji. Na gruncie doświadczenia życiowego wskazać należy, że prawidłowa opieka nad zwierzętami z pewnością znacznie zniwelowałaby liczbę nieprawidłowości, nawet w przypadku zwierząt chorych i starych. Biegły jednoznacznie wskazał, że 7 z odebranych psów nosiło widoczne skutki niedbalstwa i niechlujstwa stwierdzić należy wystąpienie u nich bólu i cierpienia. W ocenie Sądu Okręgowego w rozpoznawanej sprawie zaistniały zatem powoływane w cytowanym wcześniej ustawowym katalogu zachowania wskazujące na znęcanie się nad zwierzętami a stan odebranych psów jednoznacznie wskazuje, że zwierzęta te były utrzymywane w stanie rażącego zaniedbania lub niechlujstwa, jak również bez odpowiedniej diety i wystarczającej opieki weterynaryjnej, co przełożyło się bezpośrednio na kondycję części z odbieranych zwierząt. Nie sposób zaakceptować zaprezentowanego w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku rozumowania Sądu I instancji polegającego na uzależnianiu wypełnienia znamion przestępstwa znęcania nad zwierzętami od dobrej woli po stronie oskarżonego. Stanowisko takie skutkuje nieprawidłowym wnioskiem, że jeśli sprawca swoją postawą doprowadza do bólu i cierpienia zwierząt np. poprzez podjęcie się opieki nad nadmierną ilością zwierząt nie będąc w stanie się nimi zająć a jednocześnie nie robiąc nic aby część z nich przekazać w inne, odpowiednie miejsce, nie popełnia omawianego przestępstwa. Również nie można zaakceptować stanowiska Sądu Rejonowego, że stan intelektualny oskarżonego wyklucza jego działanie w zamiarze bezpośrednim. W niniejszej sprawie dopuszczono dowód z opinii sądowo – psychiatrycznej dotyczącej oskarżonego T. R. wydanej przez biegłych lekarzy – psychiatrów A. M. i A. J. oraz biegłej psycholog J. M. ( ki. 1098 – 1101 ). Okoliczności wskazywane w opinii, odnośnie poziomu intelektualnego oskarżonego, jego niskiego poczucia odpowiedzialności, obniżonego poczucia własnej wartości, braku dojrzałości uczuciowej i empatii nie mogą zostać uznane za wyłączające świadomość oskarżonego w zakresie przestępczego działania i zaniechania. Należy bowiem mieć na względzie, że w powoływanej opinii biegli jednoznacznie stwierdzili, że tempore criminis oskarżony nie miał zniesionej ani ograniczonej w stopniu znacznym zdolności rozumowania znaczenia zarzucanego mu czynu i pokierowania swoim postępowaniem, zatem był on zdolny do zawinienia. Wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stanowisko prowadzące do wykluczenia bytu omawianego przestępstwa wobec występowania domniemanej dobrej woli u oskarżonego a jednocześnie braku środków finansowych czy brak poczucia odpowiedzialności ze względu na stopień rozwoju intelektualnego - nie może zostać zaakceptowane. Nie tyle prawdopodobieństwo urzeczywistnienia znamion przedmiotowych czynu zabronionego stanowi kryterium odróżniające zamiar bezpośredni od zamiaru ewentualnego, ile poziom uświadomienia sobie tego prawdopodobieństwa przez sprawcę. (vide: wyrok Sąd Najwyższy z wyroku z 30 października 2013 r., II KK 130/13). Zdaniem Sądu Okręgowego oskarżony prowadząc schronisko dla zwierząt miał świadomość nieprawidłowości w bytowaniu zwierząt, spowodowanych chociażby wskazywaną przez niego złą sytuacją finansową i nie uczynił nic aby temu zaradzić. W tym miejscu zaznaczyć należy również, że świadkowie w osobach N. (...), P. K. (2) czy R. S. (dawniej Ł.) zeznali, że w chwili ich przybycia na teren obiektu oskarżony pozostawał niechętny do oprowadzenia ich po zajmowanym terenie. Z materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że oskarżony pod swoją opieką posiadał dużą liczbę zwierząt, a ich los i warunki były całkowicie uzależnione od jego postępowania. Oskarżony dobrowolnie wziął pod opiekę liczne zwierzęta, zatem przejął pełną odpowiedzialność za ich los. Liczba zwierząt będących pod opieką oskarżonego w inkryminowanym czasie jak i jego sytuacja finansowa znacznie utrudniały zapewnienie należytych warunków, o czym jednak wiedział, co częściowo również potwierdził w składanych wyjaśnieniach. W ocenie Sądu Odwoławczego oskarżony przecenił swoje możliwości w zakresie pomocy zwierząt i pomimo deklarowanych dobrych intencji doprowadził część z nich do bólu i cierpienia, mając przecież możliwość przekazania części z nich na rzecz innych organizacji czy osób prywatnych. Świadkowie jednoznacznie wskazali, że w przypadku niektórych zwierząt istniała niemal natychmiastowa możliwość odbioru zwierząt przez liczne fundacje. Skutkiem tego były liczne nieprawidłowości w warunkach ich bytowania i kondycji fizycznej, co rzetelnie zostało poddane analizie w opinii biegłego, którą Sąd Rejonowy uznał za wiarygodną, wyciągając z jej treści jednak dowolne wnioski. Również wadliwie Sąd Rejonowy wykluczył, że oskarżony z wyżej wymienionych przyczyn odnoszących się do jego cech osobowościowych nie dopuścił się popełnienia zarzucanego mu przestępstwa z art. 77 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt. Popełnione może być ono w obu formach zamiaru, także więc z zamiarem ewentualnym. Z woli ustawodawcy sprawca popełnia to przestępstwo m.in. poprzez prowadzenie działalności nadzorowanej bez spełnienia wymagań weterynaryjnych przewidzianych dla określonego rodzaju i zakresu tej działalności, przez co sprawca powoduje zagrożenie epizootyczne lub epidemiczne lub niewłaściwą jakość zdrowotną produktów, albo prowadzi taką działalność bez stwierdzenia spełniania wymagań weterynaryjnych. Mylne jest stanowisko Sądu Rejonowego, że oskarżony mógł nie wiedzieć o obowiązujących przepisach w zakresie wymogów weterynaryjnych i nie był o tym informowany, co miałoby uwalniać go od odpowiedzialności karnej. Prowadząc działalność w obszarze pomocy zwierząt na tak szeroką skalę powinien on dochować niezbędnej staranności w zakresie uczynienia zadość ustawowym wymogom, zwłaszcza gdy kierował się dobrem zwierząt. Faktem jest, że ze zgromadzonych dowodów, nie wynika aby działalność oskarżonego miała powodować zagrożenie epizootyczne lub epidemiologiczne, niemniej wymagania weterynaryjne nie zostały spełnione w szczególności w odniesieniu do psów chorych na nowotwory, zapchlonych, z odleżynami i ranami. Zważywszy na powyższe zasadny był również zarzut 1 apelacji dotyczący obrazy prawa materialnego. Zasadnie wszystkie powyższe okoliczności podnosi w swojej apelacji prokurator podkreślając dodatkowo, że swoją działalność oskarżony prowadził bez stosownego zgłoszenia do właściwego miejscowo Inspektoratu Weterynarii. Wobec całej powyższej argumentacji wyrok uniewinniający oskarżonego nie mógł się ostać i wniesiona apelacja była zasadna. Wniosek O uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sadowi Rejonowemu w Lubaniu ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wobec trafności zarzutów apelacji prokuratora, wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Lubaniu był w pełni zasadny. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU --------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy ------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach utrzymania w mocy --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany --------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. Bezwzględna przyczyna odwoławcza ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. Zakaz skazania oskarżonego, który został uniewinniony w pierwszej instancji. ☒ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia Art. 454 § 1 k.p.k. wyklucza skazanie przez Sąd Odwoławczy oskarżonego, którego w pierwszej instancji uniewinniono lub co do którego w pierwszej instancji umorzono postępowanie. Ze względu zatem na przedstawiony wyżej wynik przeprowadzonej przez Sąd Okręgowy oceny materiału dowodowego, zapadłe w pierwszej instancji orzeczenie nie mogło się ostać, podlegało uchyleniu i przekazaniu Sądowi I instancji – Sądowi Rejonowemu w Lubaniu do ponownego rozpoznania. 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania Ponownie rozpoznając sprawę Sąd Rejonowy przeprowadzi na nowo przewód sądowy w całości, niemniej może szeroko skorzystać z uprawnień jakie daje art. 442 § 2 i 3 k.p.k. Przeprowadzone dowody Sąd ten podda ocenie kierując się wymogami wynikającymi z art. 7 k.p.k., mając na uwadze zapatrywania prawne i wskazania o których mowa powyżej. W przypadku przyjęcia sprawstwa i winy oskarżonego Sąd Rejonowy prawidłowo zbada też społeczną szkodliwości czynu z uwzględnieniem okoliczności, że oskarżony od wielu lat działał na rzecz zwierząt. Po poczynieniu prawidłowych ustaleń faktycznych Sąd I instancji dokona oceny prawnej zachowania oskarżonego pod kątem znamion zarzucanego mu przestępstwa, weźmie pod uwagę właściwości oskarżonego, jego warunki osobiste jak również dotychczasowy sposób życia a przy ewentualnym wymiarze kary prawidłowo zastosuje dyrektywny wynikające z art. 53 k.k. 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności -------------- ------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ----------------- -------------------------------------------------------------------------------------------- 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację oskarżyciel publiczny Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja całość rozstrzygnięcia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☐ zmiana

Wyrok Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 20 czerwca 2023 r.

UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt IV Ka 686 / 20 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.