VI Ka 21/25 · Sąd powszechny

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

Sygn. akt II Ka 131/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 maja 2023r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: sędzia (del.) Paweł Mądry Protokolant: stażysta Kinga Ambroziak vel Mrozowicz przy udziale prokuratora Krzysztofa Cieplińskiego po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2023 r. sprawy L. I. oskarżonego z art. 286 § 1 kk na skutek apelacji wniesionej przez oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 28 listopada 2022 r. sygn. akt II K 461/22 I. w zaskarżonej części wyrok zmienia w ten sposób, że: 1. na podstawie art. 69 § 1 i § 2 kk i art. 70 § 1 kk warunkowo zawiesza wykonanie kary pozbawienia wolności wymierzonej L. I. w pkt III wyroku na okres 3 (trzy) lat tytułem próby, 2. na podstawie art. 72 § 1 pkt 1 kk zobowiązuje oskarżonego do pisemnego informowania Sądu o przebiegu okresu próby co 6 miesięcy licząc od daty uprawomocnienia się wyroku; II. w pozostałej zaskarżonej części wyrok utrzymuje w mocy; III. zwalnia oskarżonego od zapłaty kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze określając, że wchodzące w ich skład wydatki ponosi Skarb Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 131/23 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 28 listopada 2022 r. w sprawie II K 461/22 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☐ obrońca ☒ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --------- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ----------------- ------------------------------------ -------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ----------------- ------------------------------------ -------------------------------------------------------------------------- 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. obraza przepisów postępowania karnego, tj. art. 4 kpk, art. 5 kpk, art. 7 kpk i art. 410 kpk, mająca wpływ na treść orzeczenia, polegająca na dowolnej i wybiórczej ocenie materiału dowodowego z pominięciem dowodów, które świadczą na korzyść oskarżonego L. I. oraz jego syna S. I., w tym materiałów z kancelarii komornika sądowego A. M., dotyczących zajęcia konta bankowego w mBanku oraz Banku (...) S.A. – rachunków należących do oskarżonego L. I., częściowych wyjaśnień L. I. oraz jego syna S. I., że nigdy nie działali wspólnie i w porozumieniu oraz że S. nie posiadał wiedzy, że pieniądze, które wpłynęły na jego konto nie należą do jego ojca L. I., a co za tym idzie S. I. zupełnie nie miał świadomości, że jego działanie może być przyporządkowane przestępstwu przywłaszczenia, tj. przestępstwu przeciwko art. 284 § 1 kk. - błędne uznanie, iż S. I. mając świadomość, iż nie jest adresatem przelewów postąpił z przelaną kwotą jak ze swoją własnością, dokonując dalszego przelewu kwoty 2945 zł na kontro specjalnie założone w tym dniu przez L. I. w Banku (...), a kwotę 5 złotych, zatrzymując jako rekompensatę za koszt przelewu natychmiastowego w sytuacji gdy S. I. został powiadomiony przez oskarżonego, że pieniądze które wpłynęły na jego konto należą do oskarżonego jako zapłata za transakcje, a co za tym idzie nie podejrzewając, iż nie należą do oskarżonego wypełnił tylko jego dyspozycję; - błędne uznanie, iż S. I. zatrzymał kwotę 5 zł jako rekompensatę za koszt przelewu natychmiastowego w sytuacji gdy w momencie wpływu pieniędzy, a następnie ich wysłania na konto oskarżonego w M. Banku, konto S. I. było puste i potrącenie z pieniędzy, które wpłynęły na jego konto w kwocie 2500 zł, opłaty za przelew natychmiastowy 5 złotych było naturalną konsekwencją realizacji przelewu natychmiastowego, czyli usługi realizowanej przez większość banków w Polsce. Ponadto rozumiał, że opłata zostaje potrącona z pieniędzy ojca, gdyż taką wiedzę w tamtej chwili posiadał, - błędne uznanie, iż początkowo oskarżony nie przyznawał się do zarzucanego mu czynu, że nie był w posiadaniu sprzedawanego towaru, a jego deklaracja zwrotu pieniędzy miała na celu jedynie opóźnienie ewentualnych konsekwencji prawnych w sytuacji gdy fakt, iż oskarżony nie posiadał wyżej wymienionego sprzętu nie został udowodniony na żadnym etapie postępowania, nawet zeznania S. I. oraz M. I. potwierdziły, że w domu rodzinnym było dużo instrumentów różnego rodzaju należących do oskarżonego, a fakt wysłania przez oskarżonego w dniu 2 czerwca 2018 r. do nabywcy P. S. – co ten potwierdził – smsa informującego, że przelew dotarł wskazuje, kierując się zasadami logiki, że oskarżony nie działał na tym etapie, czyli od początku (dolus directus coloratus) z zamiarem niekorzystnego rozporządzenia mieniem. - błędne uznanie, iż od samego początku oskarżony działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, gdy zebrany materiał jednoznacznie tego nie potwierdza. W fazie początkowej miała to być jedynie transakcja sprzedaży instrumentu, która w późniejszej fazie nie doszła do skutku z winy oskarżonego do czego wielokrotnie się przyznawał w różnej formie: przesłuchiwany na Policji, wyjaśniając przed Sądem Rejonowym w Garwolinie w dniu 7 kwietnia 2021 r., wysyłając wyjaśnienia do Sądu w Garwolinie i w S., a także podczas ponownej rozprawy po apelacji od wyroku w dniu 17 listopada 2022 r. w której oskarżony brał udział w formie wideokonferencji. - błędne uznanie za niewiarygodne wyjaśnień złożonych przed Sądem, iż oskarżony skorzystał z konta bankowego syna S. I., gdyż jego własne konta były zajęte przez komornika, czego podobno nie potwierdził komornik A. M., a także nie potwierdził Bank (...) S.A., na którego konto wcześniej przelał pieniądze jego syn, w sytuacji gdy oskarżony wielokrotnie podawał, że jego wcześniejsze konta w bankach były od lat blokowane przez komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w Mogilnie w związku z niespłaconymi zobowiązaniami oskarżonego. Natomiast oskarżony założył rachunek w Banku (...) w dniu 30 maja 2018 r., gdy dowiedział się, że komornik nie zdąży zająć jego kolejnego rachunku do czasu wypłaty pieniędzy, gdyż zazwyczaj decyzja o zajęciu dociera do banku po kilku dniach. Fakt ten oskarżony wykorzystał, czego obecnie bardzo się wstydzi i bardzo żałuje. - błędne uznanie przez Sąd, iż logika wskazuje w tym wypadku na fakt, iż zabieg miał na celu jedynie utrudnienie w dotarciu do ostatecznego beneficjenta przestępstwa, w sytuacji gdy już 2 czerwca 2018 r. oskarżony z własnej woli wysłał do pokrzywdzonego P. S. smsa z informacją, że przelew dotarł, nic nie ukrywając, zaś dotarcie do właściciela konta, na które dotarł przelew było niezwykle proste i szybkie, - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku poprzez błędne uznanie, iż S. I. jest winny przywłaszczenia mienia w postaci pieniędzy w kwocie 2500 zł, należących do P. S. w sytuacji, gdy w dniu dokonywania transakcji przelewu oskarżony nie powiadomił syna, że pieniądze nie należą do oskarżonego. Wprost przeciwnie oskarżony wskazał, że to jego pieniądze pozyskane w ramach zapłaty za transakcje i może dysponować nimi zgodnie ze swoją wolą, dlatego naturalnym dla syna było wypełnienie woli ojca, czyli spełnienie prośby o wykonanie przelewu. O przelewie syn oskarżonego dowiedział się od ojca, a następnie z wiadomości sms wysłanej z banku w formie powiadomienia. W wiadomości sms dostępne były tylko wiadomości dotyczące wpłacającego, kwoty przelewu i daty przelewu oraz informacja za co jest dokonana wpłata, czyli opis przelewu. Na tym etapie sprawdzenie do kogo był kierowany przelew wymagało wejścia na stronę internetową banku, zalogowania się na swoje konto, wybrania opcji – przelewu – wybrania daty przelewu oraz wybrania właściwości przelewu i sprawdzenia adresata czego S. I. nie zrobił, gdyż nic złego nie podejrzewał, działał tylko zgodnie z wolą oskarżonego, wobec zaufania do własnego ojca, co wielokrotnie potwierdził w wyjaśnieniach. Potwierdzał to również świadek M. I.; - błędne uznanie, iż oskarżony S. I. powinien solidarnie naprawić szkodę na rzecz pokrzywdzonego w sytuacji, gdy brak jest jakichkolwiek dowodów na fakt wyrządzenia szkody przez S. I.. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny - Sąd Okręgowy, wobec niezłożenia środka zaskarżenia przez oskarżonego S. I., przy stwierdzeniu braku podstaw z art. 435 kpk do wzruszenia zaskarżonego orzeczenia względem tego oskarżonego, nie odnosił się co do zasadności zarzutów podniesionych przez oskarżonego L. I., a kwestionujących prawidłowość orzeczenia pierwszoinstancyjnego zapadłego względem oskarżonego S. I.. Należy pamiętać, że zgodnie z art. 425 § 3 kpk odwołujący się może skarżyć jedynie rozstrzygnięcia lub ustalenia naruszające jego prawa lub szkodzące jego interesom. Z tych względów ograniczono rozpoznanie środka odwoławczego do uchybień podniesionych przez oskarżonego L. I., wyłącznie w zakresie dotyczącym jego osoby. - kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku nie wykazała, ażeby postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone wadliwie, na co wskazywał oskarżony L. I.. Wprost przeciwnie, Sąd meriti nie dopuścił się obrazy żadnego z przedstawionych przez skarżącego na łamach środka odwoławczego przepisów proceduralnych. - dogłębna analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że Sąd Rejonowy słusznie obdarzył zeznania świadka P. S. przymiotem wiarygodności w całości. Ich treść koreluje zarówno z osobowym materiałem dowodowym sprawy, tj. wyjaśnieniami oskarżonego L. I., jak i pochodzącym z dokumentów, choćby z potwierdzeniem dokonania przelewu na kwotę 2500 zł za syntezator C. (...), (k. 5), a także pismem od grupy OLX Sp. z o.o. z siedzibą w P. (k. 22). Uszczegółowiając tę tezę, dane osoby sprzedającej, które podał ww. świadek, tj. F. W., pokrywały się z tymi z ogłoszenia, nadto pokrzywdzony wskazał takie same dane, dokonując przelewu za wyżej wspomniany syntezator. Numer telefonu do kontaktu z ogłoszenia, jaki podał w trakcie składania zeznań P. S. w postępowaniu przygotowawczym, jest analogiczny jak ten z pisma przesłanego przez grupę OLX, nadto analiza danych bilingowych wskazywała, że numer ten należy do oskarżonego L. I. (k. 26). Data dokonania przelewu, tj. 30.05.2018 r. była tożsama jak data opublikowania ogłoszenia. Należy zauważyć, że w tym samym dniu na portalu OLX zostało założone konto, powiązane z owym ogłoszeniem. Zeznania pokrzywdzonego pokrywają się również z wyjaśnieniami oskarżonego, wskazującymi na fakt posiadania przez niego innego sprzętu muzycznego, co dowodzi o zasadności obdarzenia wiarą zeznań P. S. również w zakresie oferowania przez oskarżonego przy zakupie syntezatora dodatkowego sprzętu muzycznego. L. I. przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, podniósł, iż to on opublikował ogłoszenie, podał nieprawdziwe dane do przelewu pokrzywdzonemu, nadto iż był jedyną osobą, która się z nim kontaktowała. W tej części, deskrypcje procesowe oskarżonego, jako zgodne z uznanym za wiarygodnym materiałem sprawy, słusznie Sąd meriti uznał za wiarygodne. Należy w tym miejscu przypomnieć, że ów sąd może obdarzyć przymiotem wiarygodności depozycje osobowe w części, bądź w całości (postanowienie SN z 26.03.2021 r., II KK 94/21, LEX nr 3232190). Nie jest zobowiązany do dawania wiary takim dowodom w całości, a ocena ta zawsze musi zostać dokonywana w konfrontacji z pozostałym materiałem sprawy. Z samego zaś niezadowolenia oskarżonego co do wyników tejże oceny nie można upatrywać jej nietrafności. Decyzja Sądu Rejonowego o niedaniu wiary wyjaśnieniom oskarżonego w zakresie wskazanym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku na k. 475v-476, była zasadna wobec sprzeczności z materiałem dowodowym, któremu ów Sąd dał wiarę. Sąd Okręgowy w pełni aprobuje poczynione na łamach pisemnych motywów zaskarżonego wyroku rozważania i nie zauważa potrzeby ich sztucznego przywoływania na potrzeby niniejszego wywodu. Niewątpliwie zachowanie oskarżonego, który po zaoferowaniu do sprzedaży syntezatora, a następnie uzyskaniu pieniędzy od pokrzywdzonego, nie wysłał mu zakupionego sprzętu, wypełnia znamiona przestępstwa oszustwa. Co do zamiaru oskarżonego należy przywołać w tym miejscu fragmenty jego wyjaśnień: „Ja wskazałem pokrzywdzonemu nieprawdziwe dane do przelewu” (…), „ja na tyle dobrze ukrywałem swoje oszustwa, że nawet samo zatrzymanie było szokiem dla mojej rodziny” (k. 456-456v). W przedmiotowej sprawie Sąd Rejonowy uznał, że oskarżony nie posiadał oferowanego towaru, aczkolwiek ustalenie o tym, czy oskarżony posiadał sprzęt, czy go nie posiadał, pozostawał irrelewantny dla przypisania winy w sytuacji, gdy oskarżony ostatecznie nie przekazał sprzętu pokrzywdzonemu, pomimo wiedzy, iż pokrzywdzony przelał umówioną kwotę na wskazane przez oskarżonego konto. Co do celu, którym w przypadku przestępstwa oszustwa jest osiągnięcie korzyści majątkowej, również należy przytoczyć wyjaśnienia oskarżonego: „Ja poprosiłem syna o przelanie tych środków, nie pamiętam, ale chyba prosiłem, żeby on przelał je natychmiast, bo mieliśmy spłacić jakąś ratę kredytu” (k. 456). Pomimo, iż oskarżony miał przesłać syntezator pokrzywdzonemu do 05.06.2018 r. nie uczynił tego. Twierdził, że nie może rozmawiać, wskazywał na przeszkody w jego wysłaniu, lecz ich nie konkretyzował, komunikował, że nie wyśle paczki z uwagi na pilny wyjazd oraz zwróci pieniądze, by ostatecznie przestać reagować na próby kontaktu z nim pokrzywdzonego, który finalnie nie otrzymał ani zakupionego sprzętu, ani zwrotu pieniędzy. Tym samym nie sposób zgodzić się z oskarżonym, iż nie obejmował swoją świadomością i zamiarem bezpośrednim kierunkowym, że wprowadza pokrzywdzonego w błąd, jak również, że działa z zamiarem osiągniecia korzyści majątkowej, której skutkiem jest doprowadzenie pokrzywdzonego do niekorzystnego rozporządzenia mieniem. Oskarżony utwierdzał w przekonaniu pokrzywdzonego, wywołując w jego świadomości fałszywe wyobrażenie co do wysłania syntezatora po otrzymaniu przez niego pieniędzy (postanowienie SN z 26.06.2003 r., V KK 324/02, LEX nr 80291). Pokrzywdzony przecież nie znał oskarżonego, podawał się za inną osobę, nie wiedział z kim się kontaktuje, a w świetle ich pierwszej rozmowy i podjętych ustaleń, zasadnie mógł twierdzić, że zakupiony sprzęt otrzyma. Numer rachunku, na jaki przelał środki pokrzywdzony, należał bezspornie do S. I. (k. 38), natomiast wszelkie dywagacje oskarżonego co do zajęć kont, w kontrze do dowodów z pisma komornika (k. 251) i historii rachunku (k. 295-298), są bezpodstawne. - zarzut obrazy art. 410 kpk co do wyjaśnień oskarżonego S. I. był nietrafny. Do naruszenia art. 410 kpk doszłoby wówczas, gdyby sąd pominął ten dowód przy dokonywaniu ustaleń faktycznych, a w konsekwencji także go nie ocenił. Po dokładnym przyjrzeniu się uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, należy stwierdzić, żeSąd Rejonowy czynił ustalenia faktyczne również w oparciu o wyjaśnienia S. I., nadto ocenił ten dowód, a Sąd Okręgowy nie dostrzega, aby owa ocena była dowolną, sprzeczną z treścią art. 7 kpk. Wbrew twierdzeniu oskarżonego, Sąd I instancji, nie przypisał oskarżonym zaskarżonym wyrokiem, że działali wspólnie i w porozumieniu co do czynu zarzucanego aktem oskarżenia, a uznał ich za winnych oddzielnych czynów, tj. z art. 286 § 1 kk i art. 284 § 1 kk. - podobnie nie zauważa się błędu w ocenie depozycji świadka M. I., które z uwagi na spójność relacji z pozostałym wiarygodnym materiałem sprawy słusznie stanowiły podstawę ustaleń faktycznych dokonanych w sprawie. Należy podkreślić, że świadek ten nie posiadał wiedzy o inkryminowanym zdarzeniu, szerzej zaś opisywał życie i relacje panujące pomiędzy członkami jego rodziny. W związku z tym, jego zeznania, pomimo, iż stanowiły uzupełnienie materiału dowodowego, to nie mogły znacząco wpłynąć na treść zapadłego orzeczenia. - co do dowodów z dokumentów, zostały wystawione przez podmioty do tego uprawnione, brak jest podstaw do ich kwestionowania. - odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 5 § 2 kpk na samym początku należy podnieść, że stawianie łącznie takiego zarzutu z zarzutem naruszenia art. 7 kpk jest nieprawidłowe, gdyż zarzuty te wzajemnie się wykluczają. Jeżeli bowiem skarżący kwestionuję ocenę dowodów co do ich wiarygodności, to takiej sytuacji dotyczy nie art. 5 § 2 kpk, lecz art. 7 kpk, natomiast gdy skarżący podważa prawidłowość ustaleń faktycznych wynikających z oceny dowodów – w sytuacji gdy sąd powziął wątpliwości, ale rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego, albo gdy takich wątpliwości nie miał, choć powinien je powziąć - wówczas należy postawić zarzut naruszenia art. 5 § 2 kpk. Sąd Rejonowy w niniejszej sprawie nie powziął takich wątpliwości. Sąd Okręgowy, po zapoznaniu się z materiałem sprawy, również nie dostrzega, aby takie wątpliwości występowały. Tym samym należało zaaprobować stanowisko Sądu a quo co do sprawstwa oskarżonego L. I., a zarzut skarżącego uznać za bezpodstawny. - aby zasadnie, tym samym skutecznie podnieść zarzut obrazy art. 4 kpk nie wystarczy ogólne stwierdzenie o jego naruszeniu, które oparte jest odmiennej oceny materiału dowodowego skupiającej się wyłącznie na korzystnych dowodach. O braku obiektywizmu Sądu można natomiast mówić wtedy, gdy zostały naruszone określone przepisy zawierające normy nakazujące lub zakazujące działań na niekorzyść określonej strony postępowania lub gdy w sposób wyraźny i udokumentowany Sąd faworyzuje jedną ze stron. Brak precyzyjnego odwołania się do sytuacji procesowej, w której doszło do przekroczenia tych przepisów czyni zarzut oparty na tychże przepisach bezzasadnym (wyrok SA w Warszawie z 18.10.2018 r., II AKa 402/17, LEX nr 2581120).- reasumując, krytyka odwoławcza, aby była skuteczna, musi wykazać usterki rozumowania zaskarżonego orzeczenia. Jeśli tego nie czyni, a ogranicza się do zapewnienia, że badane zdarzenie miały inny przebieg, w tym nie respektuje wymogu uwzględnienia całokształtu ujawnionych w sprawie okoliczności, czyli tak jak to czynił skarżący, nie można oczekiwać, że zostanie uwzględniona. Byłoby to bowiem postąpienie dowolne, przenoszące wyłącznie subiektywną wizję skarżącego, oczywiście dla niego korzystną, nad działalność racjonalną, opartą na dowodach.- skoro więc Sąd meriti nie naruszył żadnego z przepisów ze sfery gromadzenia i oceny dowodów to brak jest również podstaw do kwestionowania dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych. Wniosek - o uchylenie zaskarżonego wyroku i jego zmianę poprzez uniewinnienie S. I. od popełnienia zarzucanego mu czynu, - zmianę orzeczonej wobec oskarżonego kary na karę jednego roku pozbawienia wolności z równoczesnym warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat próby – na mocy art. 69 § 1 i 2 kk i art. 70 § 1 pkt 1 kk w zw. z art. 4 § 1 kk oraz grzywnę w wysokości 100 stawek dziennych po 20 zł każda, czyli tak jak w wyroku z dnia 7 kwietnia 2021 r. - na mocy art. 46 § 1 kk orzeczenie wobec oskarżonego obowiązku naprawienia szkody w całości poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonego P. S. kwoty 2500 zł, - zasądzenie od oskarżonego L. I. na rzecz Skarbu Państwa kwoty 50 zł tytułem wydatków w sprawie i zwolnienie go od uiszczenia opłat, zaś w pozostałej części obciążyć Skarb Państwa. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. - jak wskazano wyżej, Sąd Okręgowy nie ujawnił w sprawie z urzędu okoliczności uzasadniających zmianę wyroku w niezaskarżonej części, tj. części dotyczącej S. I. - wniosek o zmianę wyroku w zakresie zasługiwał na uwzględnienie, o czym poniżej - brak podstaw do zmiany wyroku w zakresie orzeczonego obowiązku naprawienia szkody Lp. Zarzut 2. - błędne uznanie, iż brak jest podstaw do warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności wobec oskarżonego w sytuacji, gdy oskarżony w chwili popełnienia zarzucanego mu czynu nie był skazany na karę pozbawienia wolności, - błędne uznanie za podstawę wyrokowania wielokrotną późniejszą karalność oskarżonego za przestępstwa przeciwko mieniu, gdyż za kolejne przestępstwa oskarżony został ukarany kolejnymi wyrokami, w których orzeczono różne kary: kary pozbawienia wolności, kary ograniczenia wolności i grzywny ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny - po przeanalizowaniu sprawy, Sąd Okręgowy doszedł do wniosku, że niezastosowanie instytucji warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności, orzeczonej zaskarżonym wyrokiem względem oskarżonego było niezasadne wobec braku jego skazania w czasie popełnienia przestępstwa zarówno na karę pozbawienia wolności, jak i na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Warto wskazać, że przed dokonaniem czynu będącego przedmiotem osądu w niniejszej sprawie, a także w dacie tego czynu, wobec oskarżonego wydano wyłącznie jeden wyrok skazujący, w którym wymierzono karę grzywny. Dalej należy podnieść, że oskarżony przyznał się do winy, zaś wartość szkody była niewielka (2.500 zł). W tych warunkach decyzja o niezastosowaniu przepisu art. 69 kk wobec oskarżonego była błędna, gdyż powyższe okoliczności przemawiały za uznaniem, że w przypadku oskarżonego L. I. zachodzą podstawy do warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej wobec niego kary pozbawienia wolności. Wprawdzie Sąd II instancji dostrzegł jego późniejszą wielokrotną karalność, jednakże zauważył też, że działalność ta zakończyła się w 2021 roku. Od tego czasu oskarżony nie wchodził w konflikt z prawem, co dowodzi, że zastosowanie wobec niego instytucji warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności jest zasadne. Należy pamiętać, że przeszkody w zastosowaniu omawianej instytucji nie stanowi późniejsza karalność. Kluczowym są uprzednie skazania i wówczas, jeżeli poprzednimi wyrokami orzeczono karę bezwarunkowego pozbawienia wolności czy karę z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, zachodzi okoliczność wyłączająca warunkowe zawieszenie wykonania kary. W niniejszej sprawie nie miała miejsca taka sytuacja, zatem Sąd zajął stanowisko, iż należy dać oskarżonemu szansę na naprawienie swoich błędów uznając, że wymierzenie kary z warunkowym zawieszeniem jej wykonania będzie dla oskarżonego wystarczającą przestrogą przed ponownym wchodzeniem w konflikt z prawem, a zastosowanie dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności nie będzie aktem pobłażania, ale sankcją sprawiedliwą. Na marginesie należy podnieść, że dodatkowe orzeczenie grzywny przy karze pozbawienia wolności, jako rozstrzygnięcie stanowiące realną dolegliwość dla oskarżonego wzmocni oddziaływanie kary. Określając przy tym trzyletni okres próby, Sąd Okręgowy doszedł do przekonania, że jest on konieczny dla osiągnięcia względem oskarżonych celów kary, jednocześnie pozwoli na ewentualną odpowiednią reakcję wymiaru sprawiedliwości w przypadku kolejnego naruszenia porządku prawnego. - na podstawie art. 72 § 1 pkt 1 kk Sąd orzekł wobec oskarżonego obowiązek informowania Sądu o przebiegu okresu próby na piśmie z częstotliwością jeden raz na 6 miesięcy, co w sposób skuteczniejszy pozwoli na weryfikację jego prawidłowości. - pamiętać przy tym należy, że w przypadku popełnienia przez oskarżonego w okresie próby kolejnego przestępstwa lub nie wywiązywania się przez niego z nałożonego przez Sąd obowiązku poniesie on konsekwencje tego postępowania, włącznie z zarządzeniem wykonania kary orzeczonej zaskarżonym wyrokiem. Ta perspektywa winna powstrzymać oskarżonego od podejmowania zachowań niezgodnych z obowiązującym porządkiem prawnym, czego skutkiem będzie, w przypadku zarządzenia wykonania kary, nieuchronne osadzenie w zakładzie karnym. Wniosek - o zmianę wyroku poprzez wymierzenie kary jednego roku pozbawienia wolności z równoczesnym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat próby – na mocy art. 69 § 1 i 2 kk i art. 70 § 1 pkt 1 kk w zw. z art. 4 § 1 kk oraz grzywnę w wysokości 100 stawek dziennych po 20 zł każda, czyli tak jak w wyroku z dnia 7 kwietnia 2021 r. - na mocy art. 46 § 1 kk orzeczenie wobec L. I. obowiązku naprawienia szkody w całości poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonego P. S. kwoty 2500 zł, - zasądzenie od oskarżonego L. I. na rzecz Skarbu Państwa kwoty 50 zł tytułem wydatków w sprawie i zwolnienie go od uiszczenia opłat ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. zasadność zarzutu doprowadziła do zmiany wyroku poprzez zawieszenie wymierzonej zaskarżonym wyrokiem kary pozbawienia wolności. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy zaskarżona część wyroku Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 28 listopada 2022 r. w sprawie II K 461/22, niewymieniona w podsekcji 5.2. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy w zakresie tych rozstrzygnięć wyrok - jako słuszny i odpowiadający prawu - należało utrzymać w mocy 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany Sąd Okręgowy zmienił wyrok Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 28 listopada 2022 r. w sprawie II K 461/22 w ten sposób, że: 1. na podstawie art. 69 § 1 i § 2 kk i art. 70 § 1 kk warunkowo zawiesił wykonanie kary pozbawienia wolności wymierzonej L. I. w pkt III wyroku na okres 3 lat tytułem próby, 2. na podstawie art. 72 § 1 pkt 1 kk zobowiązał oskarżonego do pisemnego informowania Sądu o przebiegu okresu próby co 6 miesięcy licząc od daty uprawomocnienia się wyroku. Zwięźle o powodach zmiany powody zmiany oraz stosowna argumentacja zostały przedstawione w rubryce 3.2. 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 4.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ---------------------- --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności III. Sąd Okręgowy z uwagi na osadzenie oskarżonego w zakładzie karnym, a także przy uwzględnieniu jego sytuacji rodzinnej, tj. pozostawania na jego utrzymaniu dwóch córek, a także konieczności wywiązania się z obowiązku naprawienia szkody, korzystając z regulacji przewidzianej w art. 624 § 1 kpk, zwolnił oskarżonego od zapłaty kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze określając, że wchodzące w ich skład wydatki ponosi Skarb Państwa 7. PODPIS

wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 29 grudnia 2023 r.

Sygn. akt II Ka 510/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 września 2024r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Grażyna Jaszczuk Sędziowie: SO Dariusz Półtorak SO Karol Troć (spr.) Protokolant: sekr. sąd. Beata Wilkowska przy udziale prokuratora Katarzyny Korneluk – Kowalczyk po rozpoznaniu w dniu 10 września 2024 r. sprawy S. M. oskarżonego z art. 190a § 2 kk na skutek apelacji wniesionej przez oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 18 kwietnia 2024 r. sygn. akt II K 716/22 I. utrzymuje wyrok w mocy; II. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 420 złotych kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 510/24 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 18 kwietnia 2024 roku, sygn. akt II K 716/22 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☐ obrońca ☒ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☐ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- --------------------- ------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --------- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu --------------- ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ----------------- ------------------------------------ --------------------------------------------------------------------------- . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. Na podstawie art. 438 pkt 1) k.p.k. obrazy prawa materialnego: 1.1. Naruszenie art. 190a §2 k.k. w związku z art. 17 §1 pkt 2) k.p.k. poprzez uznanie, że przestępstwo opisane w tym przepisie może być popełnione bez zaistnienia skutku w postaci szkody majątkowej lub osobistej. 1.2. Naruszenie art. 190a §2 k.k. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. Podszywanie wskazane w niniejszym przepisie musi być skuteczne, osoby postronne powinny wziąć Sprawcę za osobę, pod którą Sprawca się podszywa. W tym przypadku wszystkie trzy przesłuchiwane osoby uznały ulotkę za fałszywą. Nie spełniona została istotna przesłanka przestępstwa. 1.3. Naruszenie art.4 §1 k.k. poprzez nie uwzględnienie faktu, że art. 190a §2 k.k. uległ zmianie 1 października 2023 roku (Dz.U. z 2022 roku, poz.2600), zgodnie z nowym brzmieniem wskazanego przepisu penalizacji podlega jedynie czyn, którego skutkiem jest szkoda majątkowa lub osobista, która w niniejszej sprawie nie nastąpiła / nie została udowodniona. 1.4. Naruszenie art. 241 §1 k.k. poprzez publiczne rozpowszechnienie bez zezwolenia wiadomości z postępowania przygotowawczego. Film mający być dowodem w sprawie otrzymał lub w inny sposób wszedł w jego posiadanie (jak wynika z zeznań), M. R., A. R., Ł. R. i mąż A. R., zanim został on ujawniony w postępowaniu sądowym. 1.5. Naruszenie art. 42 Konstytucji RP i art. 7 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności- ukaranie bez podstawy prawnej- co będzie w przyszłości przedmiotem skargi Trybunału Sprawiedliwości w Strasburgu. 2. Na podstawie art. 438 pkt 2) k.p.k. obrazę przepisów postępowania, mogących mieć wpływ na treść orzeczenia. 2.1. Naruszenie art. 4 k.p.k. - zasada obiektywizmu. 2.2. Naruszenie art. 5 §2 k.p.k. poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości na niekorzyść Oskarżonego. 2.3. Odmówienie prawa do obrony zagwarantowanego w art. 6 k.p.k. - poprzez uniemożliwienie dowiedzenia przed Sądem, że świadkowie zeznają nieprawdę, popełniając przestępstwo opisane w art. 233 § 1 k.k. i art. 234 k.k. 2.4. Naruszenie art. 193 §1 k.p.k. poprzez powołanie do oceny dowodu, filmu (porównania danych biometrycznych i behawioralnych) A. R. ze wsi G. i Ł. R. ze wsi G. i danie im wiary, a nie uznanie za wiarygodną opinii biegłego antropologa gen. prof. zw. dr hab. B. M. z Polskiego Towarzystwa Kryminalistycznego na tą samą okoliczność. 2.5. Naruszenie art. 173 k.p.k. i Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości w sprawie warunków technicznych przeprowadzenia okazania (Dz.U. 2003 Nr 104, poz. 981) - poprzez jego nie zastosowanie, przy okazaniu zdjęcia lub filmu. 2.6. Naruszenie przez Sąd Rejonowy w Mińsku Mazowieckim art. 304 §2 k.p.k., poprzez nie zawiadomienie o możliwości popełniania przestępstwa z art. 233 §1 (zeznania w oczywisty sposób sprzeczne ze sobą) i z art. 241 §1 k.k. poprzez upowszechnienie bez zezwolenia filmu stanowiącego dowód w sprawie, zanim został on ujawniony w postępowaniu sądowym. 3. Błędy w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mających wpływ na treść orzeczenia, art. 438 pkt 3) k.p.k. 3.1. Uznanie, że Oskarżony z wykształceniem zasadniczym zawodowym, w wieku 70 lat, przygotował ulotkę. Pomimo że na komputerze Oskarżonego biegły informatyk nie znalazł wskazanej ulotki, programu mogącego służyć do jej przygotowania, ani śladów usunięcia danych. 3.2. Uznanie przez Sąd, że Oskarżony „wyczyścił” komputer, po poinformowaniu żony Oskarżonego przez M. R. o zdarzeniu. Jest to błąd logiczny, jeżeli to Oskarżony byłby sprawcą to o sprawie wiedziałby wcześniej od M. R.. Jednocześnie skuteczne wyczyszczenie komputera (uniemożliwiające odzyskanie danych przez biegłego informatyka) wymaga specjalistycznego oprogramowania i specjalistycznej wiedzy. 3.3. Przyjęcie, że Oskarżony (chory na zaawansowaną chorobę nowotworową) mógł w przerwie kolacji wigilijnej niepostrzeżenie dla gości przejechać przeszło 110 km w piątek w „godzinach szczytu” (przez W.) i jeszcze w między czasie roznieść ulotki po wsi S.. 3.4. Przyjęcie, bez sprawdzenia, czy film będący dowodem w sprawie został pozyskany przed nieruchomością Państwa B., nie został zmanipulowany przed dostarczeniem go na Policję (np. co do czasu, zmiany obrazu), jednocześnie przyjęcie, że A. R., Ł. R. zeznając na rozprawie wypowiadali się odnośnie filmu, który jest dowodem w sprawie, a nie innego filmu. 3.5. Przyjęcie, bez żadnego dowodu, że osoba widoczna na filmie wrzuciła ulotkę będącą przedmiotem sprawy, a nie inną korespondencję np. reklamówkę. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Wniesiony środek odwoławczy był bezzasadny i nie zasługiwał na uwzględnienie. Sąd Okręgowy nie podzielił żadnego z argumentów przytoczonych przez oskarżonego w uzasadnieniu zarzutów podnoszonych w apelacji. Poddając zaskarżony wyrok kontroli instancyjnej nie stwierdzono, aby został on wydany w następstwie obrazy przepisów prawa materialnego tudzież procesowego. Sąd Okręgowy stoi na stanowisku, że Sąd I instancji po prawidłowo przeprowadzonym i kompletnym postępowaniu dowodowym dokonał trafnej oceny dowodów, uwzględniając całokształt okoliczności przedmiotowej sprawy, a swój pogląd w zakresie prawno-karnej oceny zachowania oskarżonego przekonująco uzasadnił. Tok rozumowania, który doprowadził do skazania S. M., przedstawiony w pisemnych motywach wyroku jest zgodny ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, pozbawiony luk, czytelny i poprawny logicznie, zaś wywiedzione wnioski oparte zostały w całości na wynikających z materiału dowodowego okolicznościach. Sąd Rejonowy analizował przy tym i rozważał wszystkie dowody zebrane w sprawie i nie pominął żadnego z nich, zachowując nakazany ustawą obiektywizm w stosunku do stron procesowych. Mając na względzie wielość okoliczności podnoszonych przez skarżącego w zarzutach wskazać na wstępie należy, że przy merytorycznym rozważaniu apelacji i sporządzaniu uzasadnienia przez sąd odwoławczy, w większości przypadków wystarczające jest zwykle wskazanie głównych powodów niepodzielenia zarzutów apelacji, a następnie co do przyczyn odesłanie do szczegółów uzasadnienia wyroku sądu I instancji. Na sądzie odwoławczym ciąży obowiązek rozpoznania wszystkich wniosków i zarzutów wskazanych w środku odwoławczym, nie oznacza to jednak bezwzględnego wymogu szczegółowego umotywowania każdego argumentu, odniesienia się punkt po punkcie do każdej jednostki redakcyjnej apelacji, zwłaszcza jeśli jest ona skonstruowana w sposób bardzo kazuistyczny. Jeżeli Sąd odwoławczy podziela w pełni dokonaną przez Sąd I instancji ocenę dowodów, może zaniechać szczegółowego odnoszenia się w uzasadnieniu swojego wyroku do zarzutów apelacji, gdyż byłoby to zbędnym powtórzeniem argumentacji tego sądu (Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 maja 2020 r. II KK 58/20). Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 4 k.p.k. należy wskazać, że stanowisko oskarżonego jest subiektywne. Sąd dokonując oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego zobowiązany jest kierować się obiektywizmem, zaś słuszność wydanego przez sąd rozstrzygnięcia może zostać podważona jedynie wówczas, gdy zostanie wykazane, że sąd nie kierował się zasadą obiektywizmu przy rozpoznaniu sprawy. Nie jest przy tym wystarczające wybiórcze wskazanie jedynie części dowodów i w oparciu o tak przedstawiony materiał dowodowy przedstawienie własnej wersji wydarzeń pozostającej w opozycji do tej, która ustalona została przez sąd, a co zdaje się robić skarżący w treści uzasadnienia apelacji przywołując szereg zdarzeń i faktów, które jego zdaniem zostały zinterpretowane przez Sąd z naruszeniem art. 5 §2 i art. 4 k.p.k. Podkreślenia bowiem wymaga, że to na skarżącym ciąży obowiązek wykazania wadliwości ustaleń faktycznych Sądu Rejonowego i przedstawienie logicznych i rzeczowych argumentów na poprawcie swoich twierdzeń zawartych w apelacji. Jeżeli tego nie czyni i przedstawia jedynie swoją alternatywną wersje wydarzeń, takie zarzuty nie mogą zostać uwzględnione. Nie sposób bowiem podzielić intencjonalnych i niepopartych żadnymi obiektywnymi dowodami twierdzeń skarżącego. Nade wszystko w sytuacji, gdy apelacja została sporządzona w niezwykle drobiazgowy sposób, a bardzo szczegółowe i rozbudowane jej uzasadnienie w wielu momentach zacierało istotę stawianych zarzutów. Abstrahując od kwestii szczegółowości wniesionego środka zaskarżenia, w kontekście zarzutu naruszenia art. 4 k.p.k należy wskazać, że elementem zasady obiektywizmu jest zakaz przyjmowania przez organ procesowy kierunkowego nastawienia do sprawy. Naruszeniem tej dyrektywy jest dopasowywanie czynności procesowych do z góry przyjętego na wstępie wyniku. Przejawem takiego nastawienia jest oddalanie wniosków dowodowych jednej tylko strony, gdy dążą one do ustaleń sprzecznych z przyjętym na wstępie założeniem. W przedmiotowej sprawie, Sąd Okręgowy nie dopatrzył się przejawów intencjonalności względem którejkolwiek stron w procedowaniu Sądu Rejonowego. O braku naruszenia art. 4 k.p.k świadczy m.in okoliczność, iż w toku postępowania został dopuszczony, przeprowadzony oraz prawidłowo oceniony wnioskowany przez obrońcę oskarżonego dowód z zeznań świadków D. G. oraz R. G.. Z treści apelacji wynika również, że skarżący kwestionuje zasadność odmowy przez Sąd meriti przeprowadzenia niektórych z wnioskowanych przez oskarżonego dowodów, interpretując tę okoliczność jako naruszenie jego prawa do obrony. Podnosząc powyższy zarzut, oskarżony zdaje się zupełnie pomijać przedstawiony przez Sąd Rejonowy wywód argumentacyjny. Każdorazowo Sąd I instancji podejmując decyzję w zakresie wniosków dowodowych, niezależnie od tego, która strona dany wniosek złożyła, uzasadniał, z jakich względów wnioskowany dowód nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, dlaczego przeprowadzenie dowodu jest niedopuszczalne lub z jakich przyczyn wnioskowanego dowodu nie da się przeprowadzić. Nie można zapominać, że w procesie karnym zasadą jest kumulacja materiału dowodowego. Nie można w kwestiach niemających istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia w sprawie prowadzić w nieskończoność postępowania dowodowego, czy dowolnie dopuszczać dowody zgodnie z wolą każdego z uczestników postępowania. Taki tryb procedowania byłby zaprzeczeniem istoty procesu karnego. Mając powyższe rozważania na uwadze, odmowa dopuszczenia wnioskowanego przez oskarżonego dowodu, w sytuacji gdy odmowa ta została oparta na prawidłowej podstawie prawnej oraz jest merytorycznie i właściwie uargumentowana (oddalenie wniosku o dane od operatorów sieci komórkowych, których z uwagi na termin retencji danych nie można uzyskać), nie stanowi naruszenia prawa do obrony, dlatego sformułowany przez skarżącego zarzut naruszenia art. 6 k.p.k należało uznać za chybiony. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 5 §2 k.p.k., Sąd Okręgowy stoi na stanowisku, że dla oceny, czy w przedmiotowej sprawie została naruszona zasada domniemania niewinności, nie są miarodajne wątpliwości zgłaszane przez stronę, ale jedynie to, czy orzekający w sprawie sąd rzeczywiście powziął wątpliwości co do treści ustaleń faktycznych i przy braku możliwości ich usunięcia rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego, względnie to, czy w świetle realiów konkretnej sprawy wątpliwości takie powinien był powziąć. Powyższe wątpliwości odnoszą się więc m.in. do sytuacji, gdy z zebranego materiału dowodowego wynikają różne, równoprawne wersje, a żadnej z nich nie daje się wyeliminować drogą dostępnej weryfikacji. Nie należą natomiast do nich wątpliwości związane z problemem oceny dowodów, a więc który z wzajemnie sprzecznych dowodów zasługuje na wiarę, a który tego waloru nie ma. Innymi słowy, stosowanie art. 5 § 2 k.p.k. znajduje zastosowanie dopiero wtedy, gdy możliwość pewnych ustaleń za pomocą swobodnej oceny dowodów zostaje wyczerpana. Sytuacja równoznaczna z "nie dającymi się usunąć wątpliwościami" jest kategorią obiektywną w tym sensie, że zasady logicznego rozumowania, doświadczenia życiowego lub nauki nie pozwalają ustalić określonego faktu. Nie ma to zatem nic wspólnego z subiektywnymi ocenami strony procesowej. W przedmiotowej sprawie skarżący podnosząc zarzut naruszenia art. 5 § 2 k.p.k., w treści uzasadnienia powiązał go jednocześnie z zarzutem naruszenia art. 193 §1 k.p.k., który z kolei w swojej treści stanowi polemikę z dokonaną przez Sąd Rejonowy oceną dowodów, tj. opinii biegłego oraz zeznań świadków A. R. i Ł. R.. Jak wynika z akt sprawy, Sąd Rejonowy w toku postępowania powołał biegłego z zakresu badań antropologicznych, który opiniując stwierdził, że na podstawie materiału w postaci nagrań z monitoringu oraz zdjęć oskarżonego nie można wskazać, ale i wykluczyć go jako osobę widniejącą na nagraniu. Wnioski te następnie zostały powielone w opinii ustnej na rozprawie w dniu 5 października 2023 roku oraz w kolejnej opinii pisemnej. Opinie sporządzone przez biegłego stanowią materiał dowodowy i podlegają swobodnej ocenie z uwzględnieniem zasad wyrażonych w art. 7 k.p.k. Przypomnieć w tym miejscu należy, że zgodnie z przywołanym wyżej artykułem, organy postępowania kształtują swe przekonanie na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów. Wobec powyższego, jak wynika z uzasadnienia pierwszoinstancyjnego, Sąd Rejonowy ocenił dowód z opinii antropologicznej w kontekście pozostałych dowodów – nagrań z meczu, zeznań pokrzywdzonej i innych świadków, którzy znają oskarżonego od wielu lat i bez zawahania stwierdzili, że osobą na nagraniu jest oskarżony, wskazując przede wszystkim na jego sposób poruszania się, rysy twarzy i podobieństwo nosa. Podkreślenia wymaga, że opinia antropologiczna wywołana w przedmiotowej sprawie nie była opinią kategoryczną, bowiem biegły jednoznacznie nie wykluczył, że osobą na nagraniu jest oskarżony. Biegły nie znał oskarżonego, tak jak znali go od lat świadkowie i mógł opierać się wyłącznie na uchwytnych, możliwych do nazwania elementach kształtu głowy, twarzy, ciała oskarżonego, podczas gdy mózg ludzki działa również w sferze, która żadnych nazw nie używa i jest w stanie rozpoznać inną osobę, choć nie potrafi określić, na jakiej podstawie, tak jak krótkowidz z pewnej odległości nie widzi twarzy zbliżającej się osoby, ale doskonale wie, kto się zbliża – nawet jeśli w sylwetce czy ruchach tej osoby nie ma niczego szczególnego, zwłaszcza takiego, co można by określić. Zestawiając wnioski z opinii z pozostałymi dowodami, Sąd Rejonowy doszedł do prawidłowego przekonania, że to oskarżony jest widoczny na nagraniu – gdy roznosił ulotki o treści poniżającej godność pokrzywdzonej. W wypadku zatem, gdy pewne ustalenie faktyczne zależne jest od dania wiary tej lub innej grupie dowodów, czy też np. dania wiary lub odmówienia wiary wyjaśnieniom oskarżonego, nie można mówić o naruszeniu zasady in dubio pro reo, a ewentualne zastrzeżenia co do oceny wiarygodności konkretnego dowodu lub grupy dowodów rozstrzygane mogą być jedynie na płaszczyźnie utrzymania się przez sąd w granicach sędziowskiej swobody ocen, wynikającej z treści art. 7 k.p.k., lub też przekroczenia przez sąd tych granic i wkroczenia w sferę dowolności ocen. Sąd meriti w sposób precyzyjny i przekonujący wskazał, w oparciu o jakie źródła dowodowe poczynił ustalenia dotyczące sprawstwa oskarżonego w zakresie zarzucanego mu czynu i wywód ten w najmniejszym stopniu nie wskazuje na to, że Sąd miał jakiekolwiek wątpliwości o charakterze nieusuwalnym, a także na to, aby konfrontując wywód sądu ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym można byłoby w sposób rozsądny twierdzić, iż organy procesowe powinny takie wątpliwości podjąć. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 173 k.p.k., należy wskazać, że do czynności zaznajamiania świadków z materiałem dowodowym, w tym przypadku z nagraniem z monitoringu, przepisy dotyczące okazania w rozumieniu art. 173 k.p.k nie ma zastosowania, a co za tym idzie, nie mają zastosowania przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 czerwca 2003 r. w sprawie warunków technicznych przeprowadzenia okazania (Dz. U. Nr 104, poz. 981). Podkreślenia wymaga, że w przedmiotowej sprawie Sąd mógł pominąć odtworzenie nagrania przekazanego przez pokrzywdzoną na rozprawie przy świadkach A. R. oraz Ł. R. i zaliczyć bez odczytywania w poczet materiału dowodowego, skoro świadkowie i strony miały już wcześniej możliwość zapoznania się z ich treścią. Sąd również nie powziął wątpliwości, że nagranie, które widzieli świadkowie, jest tym samym nagraniem, które znajduje się w aktach sprawy, bowiem świadek A. R. w swoich zeznaniach odwoływała się do szczegółowych elementów materiału, np. tego, że oskarżony nosił na nim maseczkę. Konieczność odtworzenia tych dowodów w postaci nagrań miałaby charakter bezwarunkowy dla sądu w sytuacji, gdyby - a contrario - któraś ze stron nie miała możliwości zapoznania się z nim, co nawet nie musiałoby się odbywać w warunkach sali sądowej. Skarżący niezasadnie kwestionuje również sposób, w jaki świadkowie weszli w posiadanie nagrania z monitoringu, zarzucając świadkowi M. R. popełnienie przestępstwa z art. 241 §1 k.k., tj. rozpowszechnianie bez zezwolenia wiadomości z postępowania przygotowawczego. Oczywiście, w przedmiotowej sprawie świadek M. R. nie dopuścił się zarzucanego mu przez oskarżonego przestępstwa z art. 241 §1 k.k., ponieważ „rozpowszechnianie” należy rozumieć jako czynienie wiadomości ogólnie dostępnymi, umożliwienie zapoznania się z nimi większej i nieoznaczonej z góry liczbie osób. Zachowanie jest publiczne wówczas, gdy ze względu na miejsce lub sposób działania jest lub może być dostrzeżone przez niedającą się z góry określić liczbę bliżej niezindywidualizowanych osób bądź też przez oznaczoną, ale większą liczbę osób. Jak wynika z zeznań A. R. i Ł. R., zostali oni zaznajomieni z nagraniem stanowiącym dowód w sprawie w ich domu, podczas rodzinnego spotkania latem 2022 roku. Takie zachowanie nie stanowi przestępstwa w rozumieniu art. 241 §1 k.k. Nie można również pomijać, że to pokrzywdzona A. Z. jako pierwsza uzyskała nagranie z monitoringu od państwa B., a w związku z tym, że jest ona partnerką świadka M. R., mogła mu je pokazać. Mając powyższe na uwadze, sformułowane przez skarżącego zarzuty dotyczące kwestii zaznajomienia świadków z materiałem dowodowym należy uznać za chybione. Skarżący podniósł również zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przytaczając szereg niepopartych obiektywnymi dowodami twierdzeń, które miały wykazać wadliwość sędziowskiego rozumowania. W odniesieniu do tak sformułowanego zarzutu, Sąd odwoławczy analizował prawidłowość oceny dowodowej dokonanej przez Sąd Rejonowy przez pryzmat ważnej zasady postępowania odwoławczego, wedle której zarzuty odwoławcze nie mogą sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu, wyrażonymi w uzasadnieniu wyroku, lecz do wykazania, jakich konkretnych uchybień w zakresie logicznego rozumowania dopuścił się sąd w ocenie zebranego materiału dowodowego (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 marca 1975 r., sygn. akt II KR 355/74). Krytyka odwoławcza, aby była skuteczna, winna więc wykazać usterki rozumowania zaskarżonego orzeczenia. W ocenie Sądu Okręgowego, wywody apelującego stanowią jedynie alternatywną wersję oceny dowodów, wobec czego należy je uznać wyłącznie za werbalną i bezowocną polemikę z prawidłowymi ustaleniami Sądu Rejonowego, która nie została poparta żadnymi logicznymi argumentami, wobec czego nie jest w stanie spowodować uwzględnienia zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych. W przekonaniu Sądu drugiej instancji, dokonana przez Sąd meriti ocena dowodów zarówno osobowych, jak i nieosobowych, które zostały dokładnie omówione i przeanalizowane w pisemnych motywach wyroku, bez jej szczegółowego powielania w pełni zasługuje na aprobatę. W szczególności, nie można podzielić twierdzeń, jakoby nagranie stanowiące dowód w sprawie zostało zmanipulowane. Podkreślenia wymaga, że zarówno sąd, jak i biegli zapoznając się z w/w materiałem nie powzięli wątpliwości dotyczących autentyczności nagrania. Nie można dopuścić w procesie karnym do sytuacji, w której Sąd z urzędu bada autentyczność każdego dowodu bez powzięcia ku temu jakichkolwiek, a zwłaszcza uzasadnionych wątpliwości. Takie działanie prowadziłoby do bezpodstawnego przedłużania postępowania. Odnosząc się do pozostałych punktów zarzutu nr 3 podniesionego w apelacji należ wskazać, że stopień szczegółowości rozważań sądu odwoławczego poczynionych w wykonaniu dyspozycji art. 457 §3 k.p.k. uzależniony jest od jakości oceny dokonanej przez sąd I instancji. Jeżeli ocena ta jest wszechstronna, pełna, logiczna i wsparta zasadami doświadczenia życiowego, słowem - odpowiadająca całkowicie wymogom nałożonym przez art. 7 k.p.k., to wówczas sąd odwoławczy zwolniony jest od równie drobiazgowego odniesienia się do zarzutów apelacji, kwestionujących w rzeczywistości rzeczoną ocenę. Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu Okręgowego, Sąd Rejonowy sporządzając uzasadnienie wyroku w przedmiotowej sprawie kompleksowo i przekonująco wyjaśnił, dlaczego zeznania świadków D. G. oraz R. G. – którzy zeznawali na okoliczność obecności i zachowania oskarżonego na spotkaniu wigilijnym - zostały uznane za niewiarygodne, a wręcz wyreżyserowane na potrzeby przyjętej linii obrony oskarżonego. Ponownie podkreślenia wymaga, że zarzut błędu w ustaleniach faktycznych może zostać podniesiony skutecznie tylko wtedy, gdy w zaskarżonym wyroku poczyniono ustalenie faktycznie niemające jakiegokolwiek oparcia w przeprowadzonych, wiarygodnych dowodach albo gdy takiego ustalenia nie poczyniono, pomimo że z przeprowadzonych dowodów określony fakt jednoznacznie wynika. W ocenie Sądu Okręgowego, do wskazanych wyżej uchybień w przedmiotowej sprawie nie doszło. Przechodząc do zarzutów obrazy prawa materialnego wskazać należy, że każdorazowo obraza prawa materialnego determinowana jest brakiem kwestionowania ustaleń faktycznych, tego zaś o skarżącym i jego apelacji powiedzieć nie było można. Sąd Najwyższy w swoich orzeczeniach wielokrotnie wskazywał, iż istota obrazy prawa materialnego sprowadza się do wadliwej subsumpcji normy prawnej do niespornego stanu faktycznego (m.in. Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 września 2022 r., sygn. III KK 382/22, LEX nr 3487985). Zarzut obrazy prawa materialnego odnoszący się do kwalifikacji prawnej czynu można postawić tylko wówczas, gdy skarżący nie podważa ustaleń faktycznych związanych z tą kwalifikacją. Jeżeli bowiem nieprawidłowe są ustalenia faktyczne, na podstawie których sąd dokonał kwalifikacji prawnej czynu, to błędem pierwotnym jest błąd w ustaleniach faktycznych, a jego następstwem wadliwa kwalifikacja prawna. Dlatego też w takiej sytuacji skarżący powinien postawić tylko zarzut błędu w ustaleniach faktycznych i wskazać, że mógł mieć on wpływ na treść wyroku właśnie co do kwalifikacji prawnej czynu (Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 stycznia 2022 r. V KK 625/21). Jak już wykazano powyżej i wobec, jak już ustalono, niezasadnych zarzutów związanych z oceną materiału dowodowego i ustaleń stanu faktycznego, zachowanie oskarżonego względem pokrzywdzonej niewątpliwie wypełnia znamiona czynu z art. 190a §2 k.k., którego czynność sprawcza polega na wprowadzeniu w błąd odbiorcy informacji przez stworzenie wrażenia za pomocą wizerunku lub innych danych osobowych, że informacja ta pochodzi od osoby, do której odnosi się wizerunek lub odnoszą się inne dane osobowe, gdy w rzeczywistości informacja ta pochodzi od sprawcy (A. Zoll [w:] Kodeks karny. Część szczególna, t. II, cz. I. Komentarz do art. 117–211a, red. W. Wróbel, A. Zoll, LEX 2017, art. 190a, teza 9). Oskarżony w ulotkach wykorzystał wizerunek pokrzywdzonej wklejony w sugestywne zdjęcie oraz dane osobowe w postaci jej imienia, adresu i numeru telefonu. Nie ulega wątpliwości, że treść tej ulotki poniża godność osobistą pokrzywdzonej i jej dobre imię, sugerując odpłatne świadczenie usług seksualnych. Skarżący w apelacji kwestionuje zaistnienie w przedmiotowej sprawie skutku w postaci szkody majątkowej lub osobistej, która jest jednym ze znamion czynu zabronionego określonego w art. 190a §2 k.k. – ale w brzmieniu obowiązującym od 1 października 2023 r. Sąd I instancji na podstawie art. 4 § 1 kk zastosował jednak ten przepis w brzmieniu obowiązującym w dacie czynu, co pozornie mogłoby a priori czynić ten zarzut bezzasadnym. Oskarżony powiązał go jednakże na pierwszy rzut oka wewnętrznie sprzecznie z obrazą art. 4 § 1 kk – wskazując, że szkoda nie nastąpiła, wobec czego należałoby zastosować przepis w brzmieniu nowym i w konsekwencji, wobec niewyczerpania wszystkich znamion, wydać wyrok uniewinniający. Tymczasem, wbrew twierdzeniom skarżącego, jak wynika z uważnej lektury uzasadnienia pierwszoinstancyjnego, Sąd Rejonowy wziął pod uwagę treść zmienianego przepisu i stwierdził, że bez wątpienia kolportaż ulotek z danymi pokrzywdzonej wyrządził jej szkodę osobistą. Jak wynika z akt sprawy, pokrzywdzona otrzymała co najmniej kilka telefonów w sprawie ulotek, a świadek R. K. w trakcie jednej z rozmów wprost zapytał pokrzywdzoną czy prowadzi taką działalność (k. 3), co również świadczy o zaistnieniu skutku przestępczego działania oskarżonego w postaci szkody osobistej. Chciał on bowiem, aby na numer telefonu pokrzywdzonej dzwoniły osoby gotowe skorzystać z jej usług o charakterze seksualnym. Treść ulotki, odbieranie telefonów w tej sprawie oraz fakt, że dystrybucja nieprzyzwoitych materiałów miała miejsce w rodzinnym mieście pokrzywdzonej doprowadziło do tego, że poczuła się ona upokorzona, a co za tym idzie, skutek określony we wcześniejszym brzmieniu art. 190a §2 k.k. zaistniał. Sąd również w pełni prawidłowo ustalił, czego wymagało wcześniejsze brzmienie tego przepisu, że oskarżony działał w celu wyrządzenia pokrzywdzonej takiej szkody (bowiem całkowicie nielogicznym byłoby twierdzenie, że stworzenie i rozrzucenie do skrzynek pocztowych takich ulotem miało jakikolwiek inny cel, było młodzieżowym głupim żartem z zamiarem tylko ewentualnym itd.) i uwzględniając całokształt mających zastosowanie w sprawie przepisów, mając do wyboru co najmniej dwie wersje stanu prawnego do zastosowania (bo znamiona z art. 190a § 1 kk zostały wypełnione dla obu tych stanów), wybrał reżim obowiązujący w dacie czynu, bowiem choćby tylko zastosowany art. 37a § 1 kk w aktualnym brzmieniu jest surowszy, nakazując rozważanie wysokości np. kary grzywny od wyższego o połowę jej minimalnego wymiaru (od 150, a nie jak wcześniej od 100 stawek dziennych). Mając powyższe rozważania na względzie, zarzut skarżącego dotyczący obrazy prawa materialnego należało uznać za chybiony. Po przeanalizowaniu okoliczności kontrolowanej sprawy, w szczególności po uwzględnieniu rodzaju i rozmiaru ujemnych następstw przestępstwa, a także właściwości i warunków osobistych sprawcy, Sąd Okręgowy doszedł do wniosku, że nie można stwierdzić, iż orzeczona wobec oskarżonego kara nie była celowa, oczekiwana i sprawiedliwa, a raczej, że jest ona dość łagodna. Trzeba było bowiem zaakceptować przedstawione precyzyjnie przez Sąd Rejonowy przesłanki, jakimi kierował się przy wyborze rodzaju oraz wymiaru kary, która jest adekwatna do czynu, jakiego dopuścił się S. M.. Sąd Rejonowy wziął pod uwagę wszystkie okoliczności obciążające i łagodzące dotyczące oskarżonego. Przestępstwo z art. 190a §2 k.k. zagrożone jest karą od 6 miesięcy do 8 lat pozbawienia wolności. Wobec tego wymierzona oskarżonemu, przy zastosowaniu przepisu art. 37a §1 k.k. kara wolnościowa – kara grzywny, nie może być w żadnym razie uznana za nadmiernie surową. Przeciwnie, trafnie odzwierciedla ona stopień winy oskarżonego, szkodliwość społeczną jego czynu, a środek karny w postaci publikacji wyroku oddaje właściwie społeczny sprzeciw dla sprawców tego rodzaju przestępstw, a także pozwoli wpłynąć na oskarżonego odpowiednio prewencyjnie na przyszłość. Wniosek O uchylenie orzeczenia Sądu Rejonowego i umorzenie postępowania. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Niezasadność podniesionych przez oskarżonego zarzutów skutkowała niezasadnością postulowanego wniosku. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Zaskarżony wyrok utrzymano w mocy w całości. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Bezzasadność wniesionej apelacji i brak okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany ---------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ---------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 4.1. ------------------------------------------------------------------------------------ ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności --------------------- --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II. Sąd Okręgowy na podstawie art. 636 §1 k.p.k. w zw. z art. 8 i art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 123 z późn. zm.) obciążył oskarżonego kosztami sądowymi za II instancję (400 zł opłaty od kary i 20 zł ryczałtu za doręczenia pism w postępowaniu apelacyjnym). 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację oskarżony Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Całość wyroku 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana

Wyrok Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 23.09.2025r., sygn.