II W 1176/25 · Sąd powszechny

(...)

UZASADNIENIE

W dniu 13 listopada 2025 roku około godziny 15.51 funkcjonariusze Komendy (...) w R.: P. Ł. i W. R., pełniąc służbę oznakowanym radiowozem na terenie powiatu (...) w miejscowości B., na drodze wojewódzkiej numer (...) (relacji W. - H.), dokonywali kontroli pojazdów. Radiowóz był ustawiony na obszarze zabudowanym (pojazdy zmierzające w kierunku H. wjeżdżając do B. mijały znak drogowy pionowy (...), oznaczający wjazd na obszar zabudowany). (zeznania świadka P. Ł. k. 50-51, 17-18; notatka urzędowa k. 7-8; wiadomość notoryjna) W tym czasie od strony W. w kierunku miejscowości X. i H. jechał samochód marki A. (...) o numerze rejestracyjnym (...), kierowany przez R.

X.. Na drodze w miejscu kontroli – w odległości kilkunastu metrów (na przeciwnym pasie ruchu) znajdował się wówczas pojazd jadący w stronę W.. (zeznania świadka P. Ł. k. 50-51, 17-18; notatka urzędowa k. 7-8; częściowo wyjaśnienia obwinionego R. X. k. 49, 15) Stojący na zewnątrz radiowozu P. Ł. (po uprzednim wykonaniu testów: stałej odległości, prawidłowości działania przyrządów celowniczych oraz prędkości zerowej), posługując się legalizowanym laserowym przyrządem do pomiaru prędkości pojazdów w ruchu drogowym typu (...) (...), o numerze fabrycznym (...), dokonał pomiaru prędkości wskazanego pojazdu marki A. (...) o numerze rejestracyjnym (...) (gdy znajdował się on w odległości 159,60 m od radiowozu).

Policjant w chwili wykonywania owej czynności ustawił promień lasera radaru na przedniej tablicy rejestracyjnej przedmiotowego A.. Następnie zaś funkcjonariusz zatrzymał ów samochód. Wskazana przez urządzenie pomiarowe prędkość samochodu, którym poruszał się R. X., wynosiła 75 km/h. Kierujący A. odmówił przyjęcia mandatu. (zeznania świadka P. Ł. k. 50-51, 17-18; notatka urzędowa k. 7-8; świadectwo legalizacji ponownej k. 20; certyfikat kalibracji k. 19; instrukcja obsługi (...) 20/20 k.

45) P. Ł. przed przystąpieniem do kontroli samochodu prowadzonego przez R. X. przedstawił się kierowcy oraz podał przyczynę zatrzymania pojazdu i okazał wynik pomiaru prędkości. P. Ł. odbył kursy specjalistyczne w zakresie ruchu drogowego (część ogólna i szczególna). (zeznania świadka P. Ł. k. 50-51, 17-18; świadectwa ukończenia kursów specjalistycznych k. 43, 44) R. X. jest rozwiedziony. W. na utrzymaniu (...) dziecko. Z zawodu jest rolnikiem. Jest bezrobotny. Ubiega się o rentę chorobową z uwagi na przewlekły stan zapalny nerek. (oświadczenie obwinionego k. 48-49) R. X. był jeden raz karany za wykroczenie drogowe (przekroczenie dopuszczalnej prędkości). (informacja o karalności za wykroczenia drogowe k.

11) Obwiniony nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Oświadczył, iż w dniu zdarzenia nie poruszał się z prędkością wyższą aniżeli 50 km/h. (wyjaśnienia obwinionego R. X. k. 49-50, 14-15)

Sąd zważył, co następuje:

Dokonując ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie Sąd oparł się zasadniczo na zeznaniach przesłuchanego w sprawie świadka – funkcjonariusza Policji P. Ł., posiłkując się przy tym nieosobowymi źródłami dowodowymi, w tym notatką urzędową (k. 7-8) oraz świadectwem legalizacji ponownej (k. 20). Odnosząc się do oceny zeznań wskazanego naocznego świadka zdarzenia będącego przedmiotem osądu w niniejszej sprawie należy zwrócić uwagę, iż przedstawił on przebieg zdarzenia w sposób spójny i logiczny. Jego zeznania w pełni korespondują z dowodami nieosobowymi, w tym notatką urzędową (posiadają zatem przymiot wiarygodności).

Z zeznań tych wyłania się jednoznaczny obraz zdarzenia, które miało miejsce na oczach świadka. Zwrócić należy uwagę na fakt, iż P. Ł. nie jest w żaden sposób zainteresowany sposobem rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Przed zdarzeniem obwiniony nie był znany świadkowi. Brak jest zatem – w ocenie Sądu – racjonalnych powodów, które mogłyby przemawiać za tym, że obwiniony jest przez wskazanego funkcjonariusza policji (który przecież w przypadku niezasadności zarzutu mógłby ponieść ewentualnie odpowiedzialność dyscyplinarną lub karną) niesłusznie pomawiany o popełnienie przedmiotowego czynu.

Rzeczą zasadniczą w niniejszej sprawie stało się ustalenie, czy P. Ł. dokonał pomiaru prędkości samochodu marki A., jakim w dniu 13 listopada 2025 roku poruszał się obwiniony. W tej kwestii przesłuchany w sprawie policjant nie miał żadnych wątpliwości. Zwrócić przy tym należy uwagę na okoliczność, iż przedmiotowy radar w dniu osądzanego zdarzenia posiadał aktualną legalizację. Z kolei wyjaśnienia R. X. nie znalazły potwierdzenia zarówno w zeznaniach przesłuchanego w sprawie świadka, jak również w zgromadzonych w sprawie dowodach rzeczowych, w tym w szczególności w notatce urzędowej (k. 7-8).

Zwrócić trzeba uwagę na okoliczność, że z zeznań funkcjonariusza policji wynika, iż w sprawie nie mogło dojść do żadnej pomyłki, co próbował wykazać obwiniony. W tym stanie rzeczy stwierdzić trzeba, iż w sprawie brak jest zatem jakichkolwiek powodów, które mogłyby podważyć wiarygodność twierdzeń P. Ł., tym bardziej, iż zeznania te pozostają w korelacji ze wskazanymi powyżej dowodami nieosobowymi. Za ich wiarygodnością przemawiają również zasady logiki i doświadczenia życiowego, co – w ocenie Sądu – wynika z przedstawionych powyżej rozważań.

Na wiarę zasługują również zabrane w sprawie nieosobowe źródła dowodowe, do których Sąd odwołał się w swych ustaleniach. Brak jest natomiast przesłanek mogących stanowić podstawę do uznania za wiarygodne wyjaśnień obwinionego, poza pewnymi jego twierdzeniami, które znalazły odzwierciedlenie w zebranym w sprawie materiale dowodowym, a mianowicie odnośnie tego, iż w czasie i miejscu przedmiotowego zdarzenia kierował on samochodem marki A.. Generalnie jednak twierdzenia R. X. nie były miarodajnym źródłem ustaleń faktycznych czynionych w sprawie, gdyż nie znalazły potwierdzenia w zebranych dowodach, które w ocenie Sądu ze wskazanych powyżej przyczyn posiadają przymiot wiarygodności.

Przeczą im nadto zasady logiki i doświadczenia życiowego. Stanowisko takie Sąd wywiódł w oparciu o wszechstronną analizę całego dostępnego materiału dowodowego, po przesłuchaniu obwinionego na rozprawie. W ocenie Sądu wyjaśnienia R. X. stanowią jedynie uzewnętrznienie jego linii obrony. Mając na względzie powyższe ustalenia, Sąd doszedł do przekonania, że R. X. czynem swym wypełnił znamiona wykroczenia z art. 92a § 1 kw. W dniu 13 listopada 2025 roku około godziny 15.51 w miejscowości B., gmina U., województwo (...), na drodze wojewódzkiej o numerze (...) jechał jako kierujący samochodem marki A. (...) o numerze rejestracyjnym (...) i przekroczył dopuszczalną prędkość jazdy na obszarze zabudowanym o 22 km/h, jadąc z prędkością 72 km/h.

Zgodnie z dyspozycją art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym – według stanu na dzień osądzanego zdarzenia - prędkość dopuszczalna pojazdu (…) na obszarze zabudowanym wynosi 50 km/h. Sąd, doprecyzowując opis czynu zgodnie ze znamionami wykroczenia wskazanymi w przepisach ustawy wziął pod uwagę treść § 21 pkt 2 ppkt a) rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 17 lutego 2014 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać przyrządy do pomiaru prędkości pojazdów w ruchu drogowym oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (t.j.:

Dz. U. z 2019 r., poz. 1081 ze zm.), z którego wynika, iż wartość dopuszczalnych błędów granicznych przyrządu pomiarowego podczas badań i sprawdzeń poza laboratorium wynosi +/- 3 km/h - dla prędkości do 100 km/h. Przyjmując, że wymagana ustawowo prawna kontrola metrologiczna urządzeń pomiarowych przeprowadzana przez Główny Urząd Miar odbywa się w warunkach laboratoryjnych, a nie poza laboratorium, uznać należało, że w czasie wykonywania pomiaru prędkości samochodu A. kierowanego prze R. X., poruszał się on z prędkością 72 km/h.

Sąd miał w tej mierze na uwadze również dyspozycję art. 5 § 2 kpk w zw. z art. 8 kpsw. Podkreślić należy w tym miejscu, iż wykroczenie z art. 92a kw może być popełnione zarówno umyślnie, jak i nieumyślnie, co wynika z interpretacji treści tego przepisu w powiązaniu z dyspozycją art. 5 kw. Zachowanie R. X. nosi cechy zawinienia. Nic nie ograniczało bowiem swobody obwinionego w zakresie dania posłuchu normie prawnej. W niniejszej sprawie nie zachodziły żadne okoliczności wyłączające lub ograniczające jego winę. Przy wymiarze kary na korzyść obwinionego poczytano prowadzenie przezeń ustabilizowanego trybu życia.

Istotną okolicznością obciążającą sprawcę było naruszenie przezeń skodyfikowanej zasady obowiązującej w ruchu drogowym, nakazującej nieprzekraczanie prędkości dopuszczalnej (w osądzanym przypadku doszło do przekroczenie owej prędkości o blisko 50%). Na niekorzyść obwinionego przemawiało również to, iż w przeszłości był on jednokrotnie karany za dopuszczenie się wykroczenia drogowego podobnego do osądzanego w niniejszej sprawie. Nie bez znaczenia z omawianego punktu widzenia było także to, iż tego rodzaju zdarzenia, jak przedmiotowe, są zjawiskiem powszechnym na obszarze właściwości tutejszego Sądu i na terenie kraju, co z pewnością jest faktem znanym obwinionemu.

Istotnym jest, iż naruszenie tego rodzaju przepisów, jak uczynił to sprawca, niejednokrotnie już doprowadziło do tragedii w ruchu drogowym i dlatego takie wykroczenia jak przedmiotowe winny być poddawane stosownej represji. Tego rodzaju kierowcy jak R. X. stanowią bowiem istotne i realne zagrożenie dla innych uczestników ruchu drogowego. W ocenie Sądu czyn, jakiego dopuścił się obwiniony, cechuje znaczny stopień społecznej szkodliwości. Popełniając go R. X. naruszył skodyfikowaną zasadę porządku obowiązującą w ruchu drogowym, nakazującą stosować się do prędkości dopuszczalnej.

W przekonaniu Sądu obwiniony powinien mieć świadomość tego, jak duże zagrożenie dla ładu społecznego stanowi zachowanie, jakiego się dopuścił. W ocenie Sądu porządek i bezpieczeństwo na drogach w niemałym stopniu zależą od stosowania właściwej represji, która powinna stanowić jeden z istotnych elementów zwalczania wykroczeń drogowych i zapobiegania im. Zachowaniem swym sprawca okazał bowiem rażące lekceważenie obowiązujących w ruchu drogowym zasad porządku i bezpieczeństwa. Przy uwzględnieniu wskazanych faktów, Sąd wyraża przekonanie, iż wymierzona obwinionemu kara grzywny (na poziomie absolutnego minimum) w dolnych granicach ustawowego zagrożenia spełni swe zadania w zakresie oddziaływania zapobiegawczego i wychowawczego względem niego oraz uczyni zadość potrzebom w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.

Podstawą obciążenia R. X. kosztami sądowymi (które w szczególności tworzą wydatki w postaci zryczałtowanej - 120 złotych) był art. 118 § 1 i 3 kpsw w zw. z § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 roku w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia. Wysokość opłaty określono w oparciu o art. 21 pkt 2 w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych (tekst jednolity:

Dz. U. Nr 49 z 1983 r., poz. 223 ze zmianami). Zarządzenie 2.04.2026 Odpis wyroku z uzasadnieniem doręczyć obwinionemu.