VIII K 1227/25 · Sąd powszechny

Sygn. akt: VIII K 1227/25

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 lutego 2026 roku Sąd Rejonowy w Toruniu VIII Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: sędzia Joanna Sobczak Protokolant: st. sekretarz sądowy Ewa Kukla - Karpus w obecności oskarżyciela --- po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2026 roku sprawy: P. Z. s. R. i E. z domuL. ur. (...) w T. oskarżonego o to, że: w dniu 17 września 2025 roku o około godziny 08:55 w miejscowości O. na wysokości posesji oznaczonej nr (...) powadził w ruchu lądowym samochód osobowy marki O. (...) o nr rej (...) pomimo orzeczonego wyrokiem (...) sygn. akt (...) zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych kat (...) na okres (...) tj .o czyn z art. 244 kk ORZEKA: stosując w myśl art. 4 § 1 kk przywołane przepisy Kodeksu karnego w brzmieniu obowiązującym do dnia 28 stycznia 2026 r.

1. Oskarżonego P. Z. uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, tj. przestępstwa z art. 244 kk i za to na podstawie art. 244 kk po zastosowaniu art. 37a § 1 kk wymierza mu karę 10 (dziesięciu) miesięcy ograniczenia wolności polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 (dwudziestu) godzin w stosunku miesięcznym;

2. Na podstawie art. 42§1a pkt 2 kk orzeka wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 1 (jednego) roku od uprawomocnienia się orzeczenia;

3. Na podstawie art. 43a § 2 kk orzeka wobec oskarżonego środek karny w postaci świadczenia pieniężnego w kwocie 5.000 (pięciu tysięcy) złotych na rzecz (...);

4. Zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa opłatę sądową w kwocie 180 (sto osiemdziesiąt) złotych i obciąża go wydatkami poniesionymi w toku postępowania w kwocie 40 (czterdzieści) złotych. Sygn. akt VIII K 1227/25

UZASADNIENIE

P. Z. w dniu 17 września 2025 roku około godziny 08:55 w miejscowości O. na wysokości posesji nr (...), podczas powrotu do miejsca zamieszkania, prowadził w ruchu lądowym należący do niego samochód osobowy marki O. (...) o nr rej (...) pomimo orzeczonego wyrokiem (...) sygn. akt (...) zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych kategorii(...)na okres (...) Dowody:  wyjaśnienia oskarżonego k. 16-17, 39v-40,  odpis wyroku (...) z dnia (...) sygn. akt (...)  decyzja (...)  potwierdzenia odbioru decyzji Starosty (...) k.

10. Sąd co do zasady dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego. Oskarżony przyznał się do popełnienia zarzuconego mu czynu. Sąd nie znalazł podstaw aby kwestionować wyjaśnienia oskarżonego co do stanu zdrowia jego matki, gdyż znajdują one potwierdzenie w przedłożonej dokumentacji medycznej. Podobnie Sąd nie znalazł podstaw aby kwestionować wyjaśnienia oskarżonego co do tego, że w momencie zatrzymania przez Policję jechał sprawdzić jak się ona czuje i czy potrzebuje jego pomocy. Nie mniej jednak należało też zauważyć, że z relacji P. Z. wynika wprost, że jechał on swoim samochodem do wspólnego miejsca zamieszkania swojego i matki.

Zasady logicznego rozumowania prowadzą zatem do wniosku, że oskarżony musiał uprzednio tym pojazdem ze wspólnego domu wyjechać. Zatem jego wyjaśnienia złożone na rozprawie w zakresie w jakim wskazał, że sytuacja opisana w zarzucie był to jedyny raz kiedy wsiadł do samochodu w czasie obowiązywania orzeczonego wobec niego zakazu prowadzenia pojazdów, budzą poważne wątpliwości. Sąd dał wiarę dowodom z dokumentów zgromadzonym w sprawie albowiem zostały pozyskane zgodnie z procedurą karną i nie były kwestionowane przez strony postepowania.

Zgodnie z art. 244 kk odpowiedzialności karnej podlega m.in. ten, kto nie stosuje się do orzeczonego przez sąd zakazu prowadzenia pojazdów. Przestępstwo jest zagrożone karą pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5. Zgodnie zaś z art. 37a §1 kk jeżeli przestępstwo jest zagrożone tylko karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą 8 lat, a wymierzona za nie kara pozbawienia wolności nie byłaby surowsza od roku, sąd może zamiast tej kary orzec karę ograniczenia wolności nie niższą od 4 miesięcy albo grzywnę nie niższą od 150 stawek dziennych, w szczególności jeżeli równocześnie orzeka środek karny, środek kompensacyjny lub przepadek.

Sąd przy zastosowaniu powyższych przepisów wymierzył sprawcy karę 10 miesięcy ograniczenia wolności polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym. Wymierzając oskarżonemu karę w takim wymiarze Sąd kierował się dyrektywami wymiaru kary określonymi w art. 53 kk. Oceniając stopień społecznej szkodliwości czynu Sąd kierował się natomiast kryteriami określonymi w art. 115 § 2 kk. Stopień winy oskarżonego jak i społeczna szkodliwość czynu jest znaczna.

Oskarżony wiedział o orzeczonym wobec niego środku karnym zakazu prowadzenia pojazdów jak i znał okres jego obowiązywania. Mimo to świadomie naruszył zastosowany wobec niego środek karny. Zauważyć należy, że oskarżony kierował własnym pojazdem oraz został zatrzymany podczas powrotu do miejsca zamieszkania. Musiał więc uprzednio wyjechać tym pojazdem z domu. Nie ulega również wątpliwości, że zachowanie oskarżonego godziło w powagę orzeczenia sądowego. Jako okoliczności obciążające Sąd uwzględnił brak poszanowania oskarżonego dla prawomocnego orzeczenia sądowego oraz nagminność tego rodzaju przestępstw.

Z kolei okolicznościami łagodzącymi było przyznanie się oskarżonego do winy, nieutrudnianie postępowania karnego jak i to, że obecnie figuruje on jako osoba niekarana. Orzeczona kara jest adekwatna do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu. W przekonaniu Sądu wymierzona kara jest w tym wypadku dostatecznie dolegliwa i wystarczająca dla osiągnięcia celów kary, zarówno w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, jak i wpłynie zapobiegawczo i wychowawczo wobec oskarżonego na przyszłość. Oskarżony jest osobą młodą, zdrową, nie ma nikogo na utrzymaniu, powinien zatem podołać temu obowiązkowi i pogodzić go z pracą zarobkową.

Sąd stanął na stanowisku, że w stosunku do oskarżonego brak było podstaw do zastosowania warunkowego umorzenia postępowania. W niniejszej sprawie nie zachodziły bowiem przesłanki wyłączające lub umniejszające jego winę, a więc czyn jemu przypisany jest przez niego zawiniony i to w stopniu znacznym. W realiach niniejszej sprawy za okoliczność umniejszającą winę nie sposób uznać samego w sobie faktu, że w chwili zatrzymania miał on jechać do domu zaniepokojony stanem zdrowia matki, ponieważ logicznym jest, że wcześniej musiał z tego domu wyjechać.

Zatem jego wyjaśnienia, że była to jedyna sytuacja, impuls spowodowany obawami o matkę, kiedy naruszył on obowiązujący go zakaz prowadzenia pojazdów, budzą uzasadnione wątpliwości. Również opisane powyżej pozostałe okoliczności łagodzące nie mogły same w sobie przesądzić o zastosowaniu wobec oskarżonego instytucji warunkowego umorzenia postępowania z art. 66 § 1 kk, o co wnosił obrońca. P. Z. co prawda formalnie figuruje obecnie jako sobą niekarana, nie mniej jednak sytuacja opisana w postawionym mu zarzucie niewątpliwie zaistniała.

Nadto zastosowanie wobec oskarżonego dobrodziejstwa w postaci warunkowego umorzenia postępowania karnego mogłoby doprowadzić do powstania u niego przeświadczenia o bezkarności naruszania orzeczeń sądu. Miałoby również negatywny wpływ w zakresie prewencji generalnej. Z uwagi na zmianę przepisu art. 42a kk od dnia 29 stycznia 2026 roku polegającą na wprowadzeniu, w razie popełnienia przestępstwa z art. 244 kk, obowiązku orzeczenia zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio, Sąd na podstawie art. 4 § 1 kk zastosował ustawę obowiązującą poprzednio jako względniejszą dla sprawcy.

Mając na względzie treść art. 42§1a pkt 2 kk obowiązującą do 28 stycznia 2026 r. Sąd orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 1 roku od uprawomocnienia się orzeczenia. Z uwagi na to, że oskarżony figuruje obecnie jako osoba niekarana Sąd uznał, że wymierzenie tego środka karnego w najniższym możliwym wymiarze będzie dla niego wystarczająco dolegliwe i spełni funkcję prewencyjną. Na podstawie art. 43a § 2 kk orzeczono wobec oskarżonego środek karny w postaci świadczenia pieniężnego w kwocie 5.000 złotych na rzecz (...) Zastosowanie tego środka było obligatoryjne, zaś określenie kwoty na minimalnym poziomie Sąd uznał za wystarczająco dolegliwe dla oskarżonego.

Sąd na podstawie art. 627 kpk w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 123 z późn. zm.) zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa opłatę w wysokości 180 zł, zaś na podstawie art. 627 kpk obciążył go wydatkami postępowania w kwocie 40 zł. Oskarżony pracuje i uzyskuje wynagrodzenie. Będzie więc w stanie pokryć powyższe koszty bez uszczerbku dla własnego utrzymania.