II Ka 302/25 · Sąd powszechny

UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 302/25 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Koninie z dnia 21 lipca 2025 r., sygn. akt II K 745/24 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.1.1.

Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.1.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k.

– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 1.5.

Ustalenie faktów 1.1.3. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.1.1. 1.1.4. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.2.1. 1.6. Ocena dowodów 1.1.5. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 1.1.6. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu 3.

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 3.1. Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na jego treść a polegający na błędnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że oskarżony nie upewnił się w sposób należyty, czy na pasie jezdni z jego lewej strony nie znajduje się inny pojazd, podczas gdy oskarżony upewniał się, czy zarówno pas lewy jezdni jak i prawy pas jezdni są wolne, nie znajdują się na nich inne pojazdy uniemożliwiające oskarżonemu włączenie się do ruchu, a także na niewystarczającym uwzględnieniu przez Sąd faktu, że pokrzywdzony poruszający się z nadmierną prędkością pojawił się na lewym od oskarżonego pasie jezdni na tyle szybko, że oskarżony będąc doświadczonym, choć nie zawodowym kierowcą, zachowując wymaganą w danych okolicznościach ostrożność nie mógł przewidzieć, że pokrzywdzony jadąc z nadmierną prędkością na drodze, na której panowało ograniczenie prędkości do 60 km/h pojawi się w ułamkach sekund przy pojeździe prowadzonym przez oskarżonego, a które to okoliczności zostały potwierdzone przez biegłego w opinii nr (...), w której m.in. wskazano, że przez nadmierną prędkość z jaką poruszał się pokrzywdzony do zdarzenia od minięcia koparki doszło w ciągu kilku sekund, dlatego że pokrzywdzony pokonał przedmiotowy odcinek drogi znacznie szybciej niż wynika to z dopuszczalnej prędkości na danym fragmencie drogi, co przesądza o tym, że wyłącznie zachowanie pokrzywdzonego miało decydujący wpływ na wystąpienie kolizji;

☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 3.2. Obraza prawa materialnego, tj. art. 3 ust. 1 Prawo o ruchu drogowym (Dz. U, z 2005 r. Nr 108, poz. 908 z późn. zm.) poprzez błędne uznanie, że oskarżony naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym, podczas gdy zachowanie oskarżonego nie zagrażało bezpieczeństwu w ruchu, oskarżony poruszał się z przepisową, bezpieczną prędkością, ewentualna wina oskarżonego ma charakter znikomy, zaś całe zagrożenie wynikało z zachowania pokrzywdzonego, który naruszył zasadę przestrzegania przepisów ruchu drogowego i dostosowania prędkości do warunków na drodze (teren budowy), zignorował ograniczenie prędkości i zamiast dostosować prędkość jazdy do wymaganych oznakowaniem 60 km/h nagle przyspieszył, co miało bezpośredni wpływ na wystąpienie kolizji i jej dramatyczne skutki, a tym samym bezpośrednie przyczynienie się pokrzywdzonego do wypadku skutkuje tym, iż wyrok nie odpowiada prawu;

☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 3.3. Obraza prawa materialnego, tj. art. 4 ust. 1 Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 z późn. zm.) poprzez jego pominięcie i niezastosowanie w niniejszej sprawie, podczas gdy każdy uczestnik ruchu drogowego ma prawo liczyć na przestrzeganie przepisów także przez innych uczestników ruchu na drodze, a oskarżony sprawdził, czy są po jego lewej stronie pojazdy uniemożliwiające włączenie się do ruchu i takich pojazdów nie było, natomiast brawurowy sposób jazdy pokrzywdzonego, który poruszał się ze znacznie przekroczoną prędkością spowodował, że nadjechał on w tempie tak szybkim, że oskarżony nie był w stanie zauważyć, że pokrzywdzony się do niego zbliża i odpowiednio na to zareagować;

☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 3.4. Obraza prawa materialnego, tj. art. 17 Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 z późn. zm.) poprzez błędne ustalenie, że oskarżony włączając się do ruchu nie zachował szczególnej ostrożności i nie ustąpił pierwszeństwa pokrzywdzonemu poruszającemu się motocyklem, podczas gdy oskarżony przed włączeniem się do ruchu upewnił się, że droga zarówno z prawej strony jezdni jak i z lewej strony jezdni jest pusta, dlatego oskarżony podjął decyzję o powolnym i zgodnym z przepisami włączaniu do ruchu, natomiast pokrzywdzony poruszał się z prędkością nadmierną, niewyobrażalną dla racjonalnego kierowcy na drodze ze znanymi oskarżonemu ograniczeniami prędkości i znakami informującymi o trwających pracach budowlanych, a wyłącznie tempo zbliżania się pokrzywdzonego i dodatkowe zwiększenie prędkości motocykla po zauważeniu oskarżonego wyjeżdzającego z placu budowy doprowadziło do kolizji drogowej;

☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 3.5. Rażąca niewspółmierność orzeczonej wobec oskarżonego kary i nawiązki, oraz wymierzenie ich z naruszeniem art 53 § 1 k.k., z uwagi na znaczne i znaczące przyczynienie pokrzywdzonego do zaistniałych u niego obrażeń, a w konsekwencji jego śmierci, co ma istotne znaczenie zarówno dla oceny stopnia winy sprawcy, jak i stopnia społecznej szkodliwości popełnionego przez niego czynu, a które to zachowanie pokrzywdzonego doprowadziło do wystąpienia kolizji drogowej, która w ocenie biegłego nie miałaby miejsca, gdyby nie naruszenie przepisów ustawy prawo o ruchu drogowym przez pokrzywdzonego poprzez znaczne przekroczenie prędkości (jak również brak odpowiedniego stroju wymaganego do jazdy motorem), niedostosowaniu prędkości do ograniczeń panujących na drodze, gwałtownego zwiększenia prędkości jazdy w momencie dostrzeżenia na drodze pojazdu kierowanego przez oskarżonego zamiast podjęcia próby hamowania i minimalizowania skutków kolizji a wszystkie te okoliczności łącznie, potwierdzone przez świadków zdarzenia, jak i ustalone w opinii biegłego były bezpośrednią przyczyną kolizji i jej konsekwencjami dla pokrzywdzonego;

☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Apelacja wywiedziona przez obrońcę oskarżonego okazała się niezasadna, a przedstawiona na jej kanwie argumentacja stanowi jedynie nieuzasadnioną polemikę z prawidłowymi ustaleniami Sądu Rejonowego. Wbrew twierdzeniom skarżącego, Sąd I instancji dokonał w przedmiotowej sprawie prawidłowych ustaleń faktycznych w odniesieniu do sprawstwa oskarżonego w zakresie zarzucanego mu czynu z art. 177 § 2 k.k. W pierwszej kolejności zauważyć należy, że błąd w ustaleniach faktycznych nie może bowiem wynikać wyłącznie z wątpliwości strony, czy też z przyjęcia przez nią odmiennej wersji zdarzeń, ale musi mieć konkretną przyczynę, a przyczyną taką jest właśnie naruszenie reguł procedowania, w tym np. pominięcie przez sąd niektórych dowodów, albo przeciwnie - oparcie się na dowodach niewprowadzonych do procesu (tzw. "błąd braku"), czy też w końcu dokonanie tychże dowodów wadliwej oceny - to jest odbywającej się z przekroczeniem granice swobodnej ich oceny, a zatem np. obrażającej zasady logicznego rozumowania, zasady wiedzy, czy doświadczenia życiowego (tzw. "błąd dowolności") (Wyrok SA w Poznaniu z 19.09.2024 r., II AKa 244/23, LEX nr 3778064).

Na sprawstwo oskarżonego w niniejszej sprawie wskazuje w sposób niebudzący wątpliwości rzeczowy materiał dowodowy, w tym protokół oględzin wypadku, dokumentacja fotograficzna, zapisy monitoringu, protokół oględzin i otwarcia zwłok, jak i wydana na tej podstawie opinia biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych. Ponadto za powyższym przemawiają – w znacznej części – zeznania świadków. Wszystkie te dowody tworzą co do zasady spójny przebieg wydarzeń, a wersję tę zasadniczo potwierdził także oskarżony w złożonych wyjaśnieniach (negując przy tym sprawstwo).

Wbrew twierdzeniom skarżącego, Sąd Rejonowy dał wiarę oskarżonemu, co do tego, że wjeżdżając na ul. (...) spojrzał on w lewo, upewniając się czy może w sposób bezpieczny wykonać ten manewr, niemniej jednak czynność ta nie okazała się wystarczająca do bezpiecznego włączenia się do ruchu. Sąd odwoławczy podziela bowiem stanowisko Sądu Rejonowego (które znalazło również odzwierciedlenie w przeprowadzonej ekspertyzie), że uwzględniając teren, na jakim znajdował się oskarżony (teren budowy) oraz warunki drogowe w jakich podejmował próbę włączenia się do ruchu (roboty drogowe), A.

T. winien po pokonaniu 0,5 metra ponownie zatrzymać się, celem upewnienia o możliwości bezpiecznego wykonania manewru. Nie można w tym kontekście pominąć także faktu, że widoczność z lewej strony, skąd nadjeżdżał motocyklista, była dla oskarżonego utrudniona z uwagi na roboty drogowe i słupki ostrzegawcze, co rodziło po stronie kierowcy konieczność zachowania szczególnego skupienia na możliwym pojawieniu się na drodze innych uczestników ruchu. Sąd odwoławczy nie podzielił również stanowiska apelującego co do tego, że oskarżony nie mógł dostrzec pokrzywdzonego, który pojawił się na jezdni w ułamkach sekund.

Powyższe bowiem stoi w sprzeczności z opiniami sporządzonymi przez biegłego z dziedziny rekonstrukcji wypadków drogowych C. K., z których wynika, iż będąc w początkowej fazie włączania się do ruchu, częściowo przodem na jezdni ul. (...), oskarżony miał możliwość zauważenia nadjeżdżającego z lewej strony motocyklisty. Przy czym, opinia główna, jak i opinia uzupełniająca są, zdaniem Sądu odwoławczego, zupełne i kompletne oraz nie zawierają wewnętrznych sprzeczności. Nadto, na kanwie opinii uzupełniającej biegły ustosunkował się do wszystkich wątpliwych kwestii.

Tym samym nie ma podstaw do kwestionowania ich merytorycznych aspektów. W rezultacie Sąd Rejonowy prawidłowo obdarzył wyżej wymienione ekspertyzy walorem wiarygodności, podzielając wynikającą z nich konkluzję, że mimo prędkości, z jaką poruszał się pokrzywdzony, przy zachowaniu szczególnej ostrożności, A. T. mógł dostrzec M. C., a tym samym zapobiec zdarzeniu poprzez ustąpienie mu pierwszeństwa przejazdu. Nadto, apelujący zarzucił obrazę prawa materialnego poprzez naruszenie art. 3 ust. 1, art. 4 i art. 17 ustawy Prawo o ruchu drogowym (dalej: (...)).

Obraza prawa materialnego ma miejsce wtedy, gdy stan faktyczny został w orzeczeniu ustalony prawidłowo a nie zastosowano do niego właściwego przepisu prawa materialnego, a także wówczas, gdy nie zastosowano określonego przepisu w sytuacji, gdy jego zastosowanie było obowiązkowe. Zgodnie z dyspozycją art. 3 ust. 1 P., uczestnik ruchu i inna osoba znajdująca się na drodze są obowiązani zachować ostrożność albo gdy ustawa tego wymaga - szczególną ostrożność, unikać wszelkiego działania, które mogłoby spowodować zagrożenie bezpieczeństwa lub porządku ruchu drogowego, ruch ten utrudnić albo w związku z ruchem zakłócić spokój lub porządek publiczny oraz narazić kogokolwiek na szkodę.

Przez działanie rozumie się również zaniechanie. Stosownie do treści art. 4 P. uczestnik ruchu i inna osoba znajdująca się na drodze mają prawo liczyć, że inni uczestnicy tego ruchu przestrzegają przepisów ruchu drogowego, chyba że okoliczności wskazują na możliwość odmiennego ich zachowania. Z kolei art. 17 P. odnosi się do zasad włączania się do ruchu. Zgodnie z ust. 2 tego przepisu, kierujący pojazdem, włączając się do ruchu, jest obowiązany zachować szczególną ostrożność oraz ustąpić pierwszeństwa innemu pojazdowi lub uczestnikowi ruchu.

Przechodząc do analizy w/w przepisów zauważyć należy, iż kontrola instancyjna nie potwierdziła, by Sąd I instancji dopuścił się obrazy prawa materialnego poprzez ich naruszenie. W tym kontekście wskazania wymaga, iż w sytuacji, w której na jezdni trwały roboty drogowe, a widoczność kierowców mogła być ograniczona ze względu na ustawione na drodze słupki ostrzegawcze, zachowanie ostrożności wymagane było od wszystkich uczestników ruchu. Szczególną ostrożność zaś, w takich realiach, winien zachować kierowca włączający się do ruchu, tym bardziej, wziąwszy pod uwagę, iż A.

T. pracował nieopodal miejsca zdarzenia, a zatem mógł przewidywać, że na tym odcinku drogi kierowcy mogą przekraczać prędkość lub popełnić błąd związany ze zmianą organizacji ruchu. Zatem Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił, że oskarżony naruszył zasadę wynikającą z art. 3 ust. 1 oraz art. 17 ust. 2 P. w ten sposób, iż włączając się do ruchu nie upewnił się w sposób należyty, czy może bezpiecznie wykonać ten manewr – tym samym nieumyślnie naruszając zasady ruchu drogowego. Apelującemu zaś przypomnieć należy, iż Sąd I instancji nie pominął tego, że oskarżony, wyjeżdżając z terenu budowy rozejrzał się, w tym spojrzał w lewą stronę, jednak w tych okolicznościach czynności tej nie można uznać za należyte upewnienie się o możliwości bezpiecznego wykonania manewru.

W tym kontekście podzielić należy rozważania wynikające z przeprowadzonej ekspertyzy, że zachowanie bezpieczeństwa wymagało tego, by oskarżony kierujący pojazdem zatrzymał się po raz drugi, bezpośrednio przed włączeniem do ruchu. Nadto skarżący zdaje się konsekwentnie pomijać fakty wynikające z opinii biegłego, a odnoszące się do prędkości z jaką poruszał się prowadzony przez pokrzywdzonego motocykl. W chwili gdy samochód kierowany przez oskarżonego zatrzymał się przed wjazdem na ul. (...), motocyklista znajdował się bowiem w odległości ok. 83 metry od niego, poruszając się z prędkością ok. 40 km/h i dopiero wówczas zaczął gwałtownie przyspieszać, tak że gdy oskarżony rozpoczął wyjazd z placu budowy na ul. (...), motocyklista znajdował się w odległości około 50 m od niego i poruszał się z prędkością 91 km/h.

Godzi się przy tym podkreślić, iż M. C. maksymalnie przyspieszył i zmienił pas ruchu wtedy, gdy zauważył pojazd znajdujący się na pasie ruchu, którym się poruszał, próbując go ominąć. Mając na uwadze powyższe, nie może ostać się argumentacja apelującego, który forsował tezę, że prędkość z jaką poruszał się pokrzywdzony była jedyną przyczyną wypadku. Wszak nie ulega wątpliwości, że drugą z przyczyn był wjazd oskarżonego na jezdnię, nie ustąpiwszy pierwszeństwa przejazdu. Gdyby oskarżony prawidłowo zweryfikował bowiem sytuację drogową, nawet przy znacznie przekroczonej przez pokrzywdzonego prędkości, do inkryminowanego zdarzenia nie doszłoby, szczególnie, że oskarżony, zachowując szczególną ostrożność, miał możliwość dostrzeżenia pokrzywdzonego w fazie początkowej manewru włączania się do ruchu i ustąpienia mu pierwszeństwa.

Jednakże, na co prawidłowo zwrócił uwagę Sąd I instancji, a co wynika z opinii biegłego, zachowanie pokrzywdzonego stanowiło zagrożenie bezpieczeństwa na drodze, jego jazda była brawurowa i nieostrożna. Nie ulega zatem wątpliwości, że w stopniu znacznym przyczynił się do zaistnienia zdarzenia. W tym kontekście godzi się jednak apelującemu przypomnieć, że okoliczności te Sąd Rejonowy wziął pod uwagę przy wymiarze kary, orzekając ją w dolnych granicach ustawowego zagrożenia. Wyraz powyższego stanowiło także odstąpienie przez Sąd Rejonowy od orzeczenia wobec oskarżonego środka karnego.

Okoliczności powyższe nie są natomiast równoznaczne z brakiem winy i sprawstwa A. T., a co za tym idzie, nie mogły prowadzić do jego uniewinnienia. Niezasadny okazał się także postawiony przez apelującego zarzut rażącej niewspółmierności kary. W ocenie Sądu odwoławczego orzeczona wobec oskarżonego kara pozbawienia wolności nie nosi cech rażącej surowości. Kara ta jest adekwatna do stopnia zawinienia oraz do stopnia społecznej szkodliwości czynu przypisanego oskarżonemu. Jako podstawę odwoławczą (art. 438 pkt. 4 k.p.k.) ustawodawca traktuje tylko taką niewspółmierność kary, która ma charakter rażący.

Nie chodzi więc o każdą różnicę między karą wymierzoną a karą, którą należałoby wymierzyć, ale o różnicę o charakterze zasadniczym. Powyższe stanowisko znajduje odzwierciedlenie w orzecznictwie Sądu Najwyższego, który m.in. w wyroku z dnia 02.02.1995 r. wyraził pogląd, że nie chodzi o każdą ewentualną różnicę w ocenach co do wymiaru kary, ale o różnicę ocen tak zasadniczej natury, iż karę dotychczas wymierzoną nazwać można byłoby – również w potocznym znaczeniu tego słowa – „rażąco” niewspółmierną, to jest niewspółmierną w stopniu nie dającym się wręcz zaakceptować (sygn. akt II KRN 198/94 OSP 1995 Nr 6 poz. 18).

Zatem rażąca niewspółmierność kary zachodzić może tylko wówczas, gdyby na podstawie ujawnionych okoliczności, które powinny mieć zasadniczy wpływ na wymiar kary, można było przyjąć, iż zachodziłaby wyraźna różnica między karą wymierzoną przez Sąd I instancji a karą, jaką należałoby wymierzyć w instancji odwoławczej w następstwie prawidłowego zastosowania dyrektyw wymiaru kary przewidzianych w art. 53 kk oraz zasad ukształtowanych przez orzecznictwo Sądu Najwyższego (por. wyrok SN z dnia 14.11.1973r. III KR 254/73 OSNPG 1974 Nr 3-4 poz.51).

W ocenie Sądu odwoławczego nie można uznać, że - orzeczona w dolnych granicach wymiaru kary - kara 9 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 2 lat jawi się jako rażąco surowa. Sąd Rejonowy przy wymiarze kary uwzględnił wszak okoliczności łagodzące, tj. uprzednią niekaralność oskarżonego, nieumyślny charakter naruszenia oraz przyczynienie pokrzywdzonego. Kontrola instancyjna potwierdziła przy tym, że taki wymiar kary należycie spełni cele prewencyjne i uczyni zadość społecznemu poczuciu sprawiedliwości.

Natomiast okres, na jaki warunkowo zawieszono wykonanie kary, tj. 2 lata pozwoli na weryfikację postawionej prognozy kryminologicznej. Zatem, w ocenie Sądu odwoławczego brak jest podstaw, aby tak ukształtowany przez Sąd I instancji wymiar kary został zmieniony, bowiem kontrola odwoławcza nie wykazała, aby zaskarżone orzeczenie było wadliwe. Sąd Rejonowy prawidłowo orzekł również o wysokości nawiązki należnej A. C. oraz zasadnie nałożył na oskarżonego obowiązek probacyjny. Błędów nie zawierają także rozstrzygnięcia w zakresie kosztów sądowych za postępowanie pierwszoinstancyjne.

Mając na uwadze powyższe, Sąd odwoławczy nie znajdując przy tym uchybień podlegających uwzględnieniu z urzędu i powodujących konieczność zmiany bądź uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. orzekł jak w wyroku. Wniosek Obrońca oskarżonego wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od czynu zarzucanego mu aktem oskarżenia; ewentualnie, z ostrożności procesowej, o zmianę zaskarżonego wyroku i warunkowe umorzenie postępowania karnego wobec oskarżonego na okres 2 lat próby.

☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Sąd odwoławczy nie podzielił zarzutów zawartych w apelacji, a nie znalazł przy tym uchybień podlegających uwzględnieniu z urzędu i powodujących konieczność zmiany bądź uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia. W realiach tej sprawy, nie było możliwe warunkowe umorzenie postępowania karnego, albowiem zgodnie z dyspozycją art. 66 § 2 k.k. warunkowego umorzenia nie stosuje się do sprawcy przestępstwa zagrożonego karą przekraczającą 5 lat pozbawienia wolności, zaś ustawowe zagrożenie karą w przypadku czynu z art. 177 § 2 k.k. wynosi od 6 miesięcy do 8 lat.

4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 4.1. Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 1.7. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 5.1.1. Przedmiot utrzymania w mocy Wina i sprawstwo oskarżonego, wymierzona kara pozbawienia wolności z warunkowym jej zawieszeniem na okres 2 lat próby, nałożony na oskarżonego obowiązek probacyjny, orzeczona na rzecz A. C. nawiązka, rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów sądowych. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Sprawstwo i wina oskarżonego w świetle zgromadzonych w sprawie dowodów i prawidłowo ustalonego stanu faktycznego nie budzą wątpliwości Sądu odwoławczego.

Wymierzona przez Sąd I instancji kara 9 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 2 lat próby jest odpowiednia do stopnia winy oskarżonego oraz odpowiednio spełni swoje cele prewencyjne i wychowawcze. Sąd nie dopatrzył się przy tym uchybień w zakresie orzeczonego obowiązku probacyjnego w postaci zobowiązania oskarżonego do informowania kuratora o przebiegu okresu próby. Orzeczona wobec oskarżonego na rzecz A. C. nawiązka w kwocie 7.000 zł spełni rolę kompensacyjną i stanowić będzie wystarczającą dolegliwość finansową dla oskarżonego.

Błędów nie zawierają również rozstrzygnięcia o kosztach za postępowanie przed Sądem I instancji. 1.8. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 5.2.1. Przedmiot i zakres zmiany Zwięźle o powodach zmiany 1.9. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 1.1.7. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 5.3.1.1.1. ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 5.3.1.2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 5.3.1.3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia 5.3.1.4.1. ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 1.1.8. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania 1.10. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 2. Na podstawie art. 627 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k. w zw. z art. 11 ust. 2 pkt 4 w zw. z art. 11 ust. 7 w zw. z art. 15 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie, Sąd odwoławczy zasądził od oskarżonego na rzecz oskarżycielki posiłkowej A.

C. kwotę 1680 zł z tytułu wydatków związanych z udziałem pełnomocnika w postępowaniu odwoławczym. Zasądzając na rzecz oskarżycielki posiłkowej dwukrotność stawki minimalnej, Sąd wziął pod uwagę nakład pracy pełnomocnika w postępowaniu odwoławczym, stopień skomplikowania sprawy, a także czas poświęcony na sporządzenie odpowiedzi na apelację.

3. Wobec niezasadności apelacji wywiedzionej przez obrońcę oskarżonego na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 123 z późn. zm.) zasądzono od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w tym poniesione wydatki w kwocie 50 zł oraz opłatę w kwocie 180 zł.

7. PODPIS Agata Wilczewska Karol Skocki Waldemar Cytrowski 1.11. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja wina i sprawstwo oskarżonego, wymiar kary 0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k.

– obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k.

– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 0.1.1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana