II Ka 14/26 · Sąd powszechny

art. 244 k.k, art. 11 § 2 k.k, art. 438 pkt 1 k.p.k, art. 438 pkt 2 k.p.k, art. 438 pkt 3 k.p.k, art. 438 pkt 4 k.p.k; II Ka 14/26 · Sąd powszechny: Sygn. akt II Ka 14/26 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 lutego 2026r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Sylwia Olimpia Uszyńska Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Sieczkiewicz przy udziale prokuratora Patrycji Chajduk po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2026 r. sprawy V. M. (2) oskarżonego z art. 244 k.k. w zb. z art. 180a k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Łukowie z dnia 5 listopada 2025 r. sygn. akt II K 142/25 I. zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; II. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 140 zł tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 14/26 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sadu Rejonowego w Łukowie z dnia 05 listopada 2025r., sygn. akt II K 142/25 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐oskarżyciel posiłkowy ☐oskarżyciel prywatny ☒obrońca ☐oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒na korzyść ☐na niekorzyść ☒w całości ☐w części ☐co do winy ☐co do kary ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐art. 439 k.p.k. ☐brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒uchylenie ☒zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --- ---------------- ------------------------------------------------------------------- --------------- --------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ----- ------------------- ----------------------------------------------------------------- ------------- ------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu --------------- ------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu --------------- --------------------------------- ----------------------------------------------------------------------------- 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. 1. obrazy prawa procesowego, która miało istotny wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 170 k.p.k. art. 167 k.p.k. i 366 k.p.k. poprzez oddalenie wniosku dowodowego obrońcy o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z zeznań w charakterze świadka żony oskarżonego G. M. na okoliczność warunków osobistych oskarżonego, podczas gdy Sąd ma obowiązek ustalić wszystkie istotne dla sprawy okoliczności, w tym w szczególności te, które mają wpływ na wymiar kary, a warunki osobiste oskarżonego są jedną z dyrektyw wymiaru kary i powinny być przez Sad prawidłowo ustalone i należycie uwzględnione, 2. obrazy prawa procesowego, która miało istotny wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 170 k.p.k. art. 167 k.p.k. i 366 k.p.k. poprzez oddalenie wniosku dowodowego obrońcy o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z wyjaśnień oskarżonego na okoliczność jego warunków osobistych, podczas gdy Sąd ma obowiązek ustalić wszystkie istotne dla sprawy okoliczności, w tym w szczególności te, które mają wpływ na wymiar kary, a warunki osobiste oskarżonego są jedną z dyrektyw wymiaru kary i powinny być przez Sad prawidłowo ustalone i należycie uwzględnione, 3. obrazy prawa procesowego, która miało istotny wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 170 k.p.k. art. 167 k.p.k. i 366 k.p.k. poprzez oddalenie wniosku dowodowego obrońcy o zwrócenie się do Urzędu Skarbowego podczas gdy obrońca nie zdążył przedstawić nawet tezy dowodowej, a Sąd już zdążył oddalić ww. wniosek, a następnie w protokole rozprawy znalazło się stwierdzenie, że wniosek o zwrócenie się do Urzędu Skarbowego miał służyć wykazaniu, jakie podatki płaci oskarżony, a obrona nigdy takiego stwierdzenia nie wypowiedziała, a wniosek ten obrońca złożył na okoliczność ustalenia wysokości kosztów jakie oskarżony ponosi w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej i tym samym celem wykazania, że oskarżony nie może odbywać akry ograniczenia wolności i kary pozbawienia wolności, gdyż odbycie każdej z tych kar rodziłoby to dla niego zbyt ciężkie skutki, 4. obrazy prawa procesowego, która miało istotny wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 7 k.p.k. poprzez obdarzenie walorem wiarygodności wyjaśnień oskarżonego, podczas gdy oskarżony przed Sądem żadnych wyjaśnień nie składał, gdyż Sąd na rozprawie w dniu 26 czerwca 2025 r. po złożeniu przez oskarżonego oświadczenia, że przyznaje się do zarzucanego mu czynu, zawinił i przeprasza, nie pozwolił obrońcy zadawać oskarżonemu żadnych pytań, a na rozprawie w dniu 5 listopada 2025 r. oddalił wniosek o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z uzupełniających wyjaśnień nie dając oskarżonemu prawa do wypowiedzi, 5. obrazy przepisu prawa materialnego tj. art. 53 par. 2a k.k. poprzez uwzględnienie jako okoliczności obciążającej okoliczności, że oskarżony wypełnił swym postępowaniem dwa przepisy ustawy karnej, podczas gdy okoliczność ta nigdy nie powinna być brana pod uwagę jako obciążająca, gdyż Sąd jednocześnie zastosował art. 11 par. 2 k.k. i wymierzył karę zgodnie z art. 11 par. 3 k.k. a zatem na podstawie przepisu przewidującego karę najsurowszą i jednocześnie orzekł inne środki przewidziane w ustawie na podstawie wszystkich zbiegających się przepisów, 6. obrazy przepisu prawa materialnego tj. art. 53 par. 2a k.k. poprzez uwzględnienie jako okoliczności obciążającej okoliczności, że tego rodzaju przestępstwa są nagminne na terenie działania sądu, podczas gdy podczas gdy okoliczność ta nigdy nie powinna być brana pod uwagę jako obciążająca, gdyż nie dotyczy oskarżonego i jego czynu, a zatem nie mieści się w dyrektywach wymiaru kary wskazanych w art. 53 k.k., 7. obrazy przepisu prawa materialnego tj. art. 53 par. 2 k.k. poprzez nieuwzględnienie jako okoliczności łagodzącej okoliczności, że oskarżony wyraził skruchę i przeprosił za swoje zachowanie, a Sąd powinien uwzględnić zachowanie oskarżonego po popełnieniu czynu ☐zasadny ☐częściowo zasadny ☒niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zainicjowana przez skarżącego kontrola odwoławcza nie potwierdziła trafności zarzutów koncentrujących się wokół uchybień procesowych oraz obrazy prawa materialnego, wobec czego nie mogła odnieść postulowanego skutku. Za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisów art. 170 kpk, art. 167 kpk i art. 366 kpk poprzez oddalenie wniosku dowodowego o dopuszczenie dowodu z zeznań w charakterze świadka G. M. oraz z wyjaśnień oskarżonego zgłoszonych na okoliczność warunków osobistych tego ostatniego (zarzut 1 i 2). Jak wynika z akt sprawy, w szczególności z protokołu rozprawy z dnia 26 czerwca 2025r. V. M. (1) po otwarciu przewodu sądowego oraz pouczeniu o prawie składania wyjaśnień oświadczył, że z prawa tego nie korzysta, co skutkowało odczytaniem jego wyjaśnień z etapu dochodzenia. Oskarżony podczas powyższego terminu rozprawy był reprezentowany przez obrońcę z wyboru, jednak ten nie zgłaszał wówczas do niego żadnych pytań, w tym dotyczących jego warunków osobistych, choć nic nie stało na przeszkodzie, by pytania tego rodzaju postawić skoro obrońca – jak wskazuje apelacja – uznawał je za istotne z punktu widzenia wydanego rozstrzygnięcia. Treść powołanego wyżej protokołu rozprawy wskazuje również, że po zakończeniu czynności dowodowych Sąd I instancji w trybie art. 214 § 1 kpk zlecił kuratorowi sądowemu przeprowadzenie wywiadu środowiskowego, który przecież sporządzany jest właśnie na okoliczność właściwości i warunków osobistych oraz dotychczasowego sposobu życia oskarżonego i który to wywiad – stosownie do § 4 tego przepisu powinien zawierać informacje szczegółowo w nim wymienione. Sporządzony do akt sprawy wywiad wymogom powyższym niewątpliwie czyni zadość. Tym samym nie ulega w przekonaniu Sądu Okręgowego wątpliwości, że Sąd meriti dołożył staranności, by ustalić właściwości i warunki osobiste oskarżonego, które dodatkowo także wynikają z protokołu jego wyjaśnień z postępowania przygotowawczego, jak również z danych osobopoznawczych zawartych na k. 32 akt sprawy. W tym stanie rzeczy decyzja Sądu o oddaleniu wniosku dowodowego zgłoszonego na rozprawie w dniu 05 listopada 2025r. zarówno w zakresie dopuszczenia dowodu z wyjaśnień oskarżonego, jak i zeznań jego żony na okoliczność warunków osobistych pozostawała zbyteczna, albowiem, jak słusznie wskazał ten Sąd, okoliczności powyższe zostały wykazane na podstawie innych, obiektywnych dowodów. Z tego względu powołane zarzuty nie mogły zyskać uznania Sądu II instancji. Za niezasadny należało uznać także zarzut z punktu 3 apelacji. Skarżący zakwestionował trafność postanowienia Sądu powołując się na wadliwe zapisy w protokole rozprawy, w tym zakresie zgłoszonej przez obrońcę tezy dowodowej. W kontekście powyższego zarzutu Sąd Okręgowy zwraca uwagę na treść art. 152 kpk statuującego prawo strony do złożenia wniosku o sprostowanie protokołu rozprawy z uwagi na znajdujące się w nim nieścisłości. Uwagę zwraca także art. 148 § 2 kpk, w myśl którego wyjaśnienia, zeznania, oświadczenia i wnioski oraz stwierdzenia określonych okoliczności przez organ prowadzący postępowanie zamieszcza się w protokole z możliwą dokładnością. Osoby biorące udział w czynności mają prawo żądać zamieszczenia w protokole z pełną dokładnością wszystkiego, co dotyczy ich praw lub interesów. Akta sprawy nie wskazują na to, by obrońca obecny podczas rozprawy zareagował na treść protokołowanego wniosku dowodowego i by domagał się precyzyjnego zapisu, o ile stwierdził, że nie odpowiada on tezie dowodowej przez niego wyartykułowanej. Nie wystąpił również z wnioskiem o sprostowanie protokołu, co przecież mógł uczynić. Sąd Okręgowy podziela zapatrywanie, to jest, że jedynym dokumentem sprawozdawczym z przebiegu rozprawy przed sądem jest - sporządzony przez uprawnioną osobę - protokół, którego treść stwierdzają swymi podpisami przewodniczący i protokolant. Jeżeli treść protokołu rozprawy, a co za tym idzie jej przebieg, nie zostaną zakwestionowane w przewidzianym prawem trybie (określonym w art. 148 § 2 kpk oraz w art. 152-155 kpk), to wówczas przyjmuje się, iż czynności procesowe zarejestrowane w protokole faktycznie zostały dokonane (wyrok SN z 09 sierpnia 2002r., V KKN 380/00). Mając na względzie przytoczone uwagi nie sposób uznać, by obrońca skutecznie wykazał, jakoby po pierwsze teza dowodowa wniosku dowodowego nie została prawidłowo zaprotokołowana, po drugie, by wniosek został oddalony niezasadnie, albowiem kwestia ustalenia wysokości uiszczanych przez oskarżonego podatków nie miała istotnie żadnego znaczenia z punktu widzenia przedmiotowej sprawy. Bezpodstawnie także skarżący zarzucił sądowi naruszenie art. 7 kpk (zarzut 4). Jakkolwiek rzeczywiście oskarżony podczas rozprawy w dniu 26 czerwca 2025r. odmówił złożenia wyjaśnień na temat zdarzenia, to jednak treść jego wypowiedzi zawierała oświadczenie, że przyznaje się do popełnienia zarzucanego czynu, stwierdzenie, że zawinił oraz skruchę wyrażającą się przeproszeniem za swoje zachowanie. W kolejności oświadczył także, że potwierdza wyjaśnienia złożone w toku postępowania przygotowawczego. Powyższe wypowiedzi oskarżonego, w tym przyznanie się do zarzutu, stanowiące część jego przesłuchania, zostały poddane ocenie Sądu, w tym w kontekście ich spójności z zeznaniami świadków co do kierowania pojazdem pomimo braku uprawnień. Fakt, że oskarżony zrezygnował z ujawnienia okoliczności zajścia i formalnie odmówił złożenia wyjaśnień w tym zakresie nie oznacza, że jego lapidarne depozycje nie podlegały ocenie, gdyż podlegały tak jak każdy inny dowód. Z tego względu zarzut obrońcy pozostawał niezrozumiały. Brak było także podstaw do podzielenia zarzutów z punktów 5, 6 i 7 apelacji. W pierwszej kolejności należało wskazać, że zarzuty te w sposób nieprawidłowy zostały sformułowane jako naruszenie prawa materialnego. W orzecznictwie Sądu Najwyższego konsekwentnie wskazuje się, że " wymierzenie kary sprzecznie z dyrektywami jej wymiaru określonymi w art. 53 kk nie może spotkać się z zarzutem obrazy prawa materialnego, a winno być kwestionowane w drodze zarzutu rażącej niewspółmierności kary" (tak SN w postanowieniu z dnia 24 kwietnia 2007 r. w sprawie II KK 50/07, Lex nr 310727). Z tych względów zarzuty apelacji obrońcy zostały ocenione jako zarzuty zmierzające do wykazania rażącej niewspółmierności kary pozbawienia wolności, wymierzonej za przypisany czyn. I tak, w przekonaniu sądu Okręgowego wymierzona oskarżonemu kara spełnia dyrektywy jej wymiaru. Nie sposób w szczególności zgodzić się ze skarżącym w zakresie, w jakim podnosi, że Sąd wadliwie uznał za okoliczność obciążającą fakt, że oskarżony zachowaniem naruszył dwa przepisy ustawy karnej, co – jego zdaniem – nie powinno być brane pod uwagę wobec wymierzenia kary na podstawie przepisu przewidującego karę najsurowszą. Sąd II instancji podziela pogląd, w myśl którego popełnienie przestępstwa, które wypełnia znamiona więcej niż jednego przepisu i jest kwalifikowane w ramach kwalifikacji kumulatywnej z art. 11 § 2 kk, jest uznawane za okoliczność obciążającą, z reguły bowiem wpływa na wyższy stopień społecznej szkodliwości czynu, na wyższy stopień winy i możliwość wymierzenia w rezultacie surowszej sankcji karnej (wyrok SN z 3.11.2004 r., V KK 1/03, LEX nr 141319). Warto w tym kontekście podkreślić, że przepis art. 11 § 3 kk wskazuje jedynie na podstawę wymiaru kary. W kontekście potraktowania jako okoliczności obciążającej nagminności popełniania w obszarze właściwości sądu I instancji wskazać należy, że wyliczenie okoliczności obciążających w art. 53 § 2a kk ma charakter otwarty, o czym świadczy użycie w nim sformułowania „w szczególności”. Powyższe oznacza, że możliwe jest ustalenie przez organ procesowy także innej, nieobjętej treścią przepisu okoliczności i potraktowanie jej w procesie wymiaru kary jako elementu przemawiającego za jej zaostrzeniem. Pomimo, że po nowelizacji z 7.07.2022 r. nagminność nie została wymieniona w katalogu okoliczności obciążających w doktrynie podkreśla się, że pozostają aktualne poglądy na możliwość uwzględnienia tej okoliczności przy wymiarze kary wyrażone na gruncie Kodeksu karnego z 1997 r. sprzed tej zmiany. Sąd Okręgowy w niniejszym składzie podziela także stanowisko, zgodnie z którym nagminność popełniania przestępstw danego rodzaju powinna być postrzegana przez pryzmat dyrektywy kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, przy czym chodzi tu o powszechne przekonanie, że pewne czyny są popełniane częściej niż inne, zaś wymiar kary jest wyrazem potępienia dla popełnionego czynu, jeżeli bowiem w oglądzie społecznym czyny określonego rodzaju popełniane są często, a sąd nie karze sprawcy odpowiednio (sprawiedliwie), wysyła komunikat, że popełnianie takich czynów jest opłacalne (M. Mozgawa. Kodeks karny. Komentarz aktualizowany, Lex/el. 2026). Jeśli zaś idzie o zarzut pominięcia przy wymiarze kary wyrażonej przez oskarżonego skruchy czy przeprosin wskazać należy, że jest to w okolicznościach analizowanego materiału dowodowego deklaracja wyłącznie werbalna, której nie należy przeceniać i którą należy rozważać z ostrożnością mając choćby w polu widzenia, że przypisany oskarżonemu czyn jest kolejnym kwalifikowanym z art. 180a kk – jak wynika z danych o karalności wyrokiem z dnia 18.10.2024r. V. M. (1) został prawomocnie skazany właśnie za występek z art. 180 a kk – mimo to, niespełna cztery miesiące później ponownie kierował pojazdem ignorując decyzję o cofnięciu uprawnień oraz dodatkowo łamiąc obowiązujący go zakaz. Powyższe nie pozwala wyartykułowanej skruchy potraktować jako rzeczywistej – jest to raczej deklaracja ukierunkowana na uzyskanie określonego rezultatu procesowego. W tych okolicznościach zarzuty obrońcy nie mogły zyskać aprobaty - wymierzona kara, jakkolwiek jej uzasadnienie jest lapidarne, określona został na poziomie adekwatnym do stopnia winy, społecznej szkodliwości czynu i z uwzględnieniem okoliczności tak obciążających jak i łagodzących, do których niewątpliwie zaliczyć należy pozytywną opinię środowiskową, którą Sąd I instancji miał w polu widzenia Wniosek O zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie oskarżonemu grzywny w zwiększonym wymiarze, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi i instancji. ☐zasadny ☐częściowo zasadny ☒niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Z uwagi na niezasadność podniesionych zarzutów, wnioski zawarte w apelacji nie podlegały uwzględnieniu. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Wyrok Sądu Rejonowego w Łukowie z dnia 05 listopada 2025r., sygn. akt II K 142/25 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Wniesiona apelacja nie była zasadna i nie zasługiwała na uwzględnienie. Jednocześnie Sąd Okręgowy nie dopatrzył się uchybień podlegających rozpatrzeniu z urzędu. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany --------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ---------------------------------------------------------------------------------- ☐art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. ---------------------------------------------------------------------------------- ☐art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności --------------------- -------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II. Z uwagi na nieuwzględnienie apelacji, Sąd Okręgowy na podstawie art. 636 § 1 i 2 k.p.k. w zw. w zw. z art. 616 § 1 pkt 2 k.p.k., zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 120 zł tytułem opłaty za II instancję, według stawki, wynikającej z art. 2 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych oraz kwotę 20 zł tytułem wydatków za postępowanie odwoławcze, na które składa się ryczałt za doręczenie wezwań i innych pism, o jakim mowa w § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Cały wyrok 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐co do winy ☐co do kary ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐art. 439 k.p.k. ☐brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒uchylenie ☒zmiana