II W 2331/24 · Sąd powszechny

Sygn. akt II W 2331/24

UZASADNIENIE

Sąd ustalił następujący stan faktyczny: P. K. w dniu 11 kwietnia 2024 roku o godzinie 07:30 w R. na ul. (...), kierując pojazdem marki V. o nr rej. (...), stworzył sytuację zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym, w ten sposób, że nie dostosował prędkości do warunków panujących na drodze i nie zachował odpowiedniej odległości od pojazdu poprzedzającego marki O. o nr rej (...), który zatrzymał się przed przejściem dla pieszych w celu ustąpienia pierwszeństwa pieszemu znajdującemu się na przejściu w wyniku czego najechał na ten pojazd. Obydwaj kierowcy byli trzeźwi. P. K. ma (...) lata. Jest żonaty, ma na utrzymaniu żonę i czworo dzieci. Zatrudniony jako kierowca na podstawie umowy o pracę z wynagrodzeniem w wysokości (...)zł netto miesięcznie. Posiada majątek w postaci domu o powierzchni (...) ( ), położonego na działce (...) m ( 2). Według oświadczenia nie był leczony psychiatrycznie ani neurologicznie. Nie był karany. Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie:

1. notatki urzędowej k.(...) 2. protokołu oględzin miejsca wypadku drogowego k.(...) 3. szkicu miejsca zdarzenia k. (...) 4. protokołu oględzin pojazdu marki V. k. (...) 5. protokołu oględzin pojazdu marki O. k.(...) 6. protokołów badania stanu trzeźwości wraz ze świadectwem wzorcowania k.(...) 7. zeznań A. W. k.(...) 8. częściowo wyjaśnień obwinionego P. K. k.(...). Obwiniony P. K. nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i wyjaśnił, że do zdarzenia doszło jeszcze na skrzyżowaniu o ruchu okrężnym i to A. W. spowodowała kolizję, gdyż bez zatrzymywania wjechała na rondo tuż przed jego pojazd, a tym samym wymusiła pierwszeństwo przejazdu.

Sąd dał wiarę wyjaśnieniom obwinionego częściowo, w zakresie w jakim wyjaśnienia te znalazły potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Sąd uznał za wiarygodne wyjaśnienia obwinionego dotyczące czasu i miejsca zdarzenia, gdyż są to okoliczności bezsporne w niniejszej sprawie. Za niewiarygodne uznano natomiast wyjaśnienia obwinionego w pozostałej części. Przede wszystkim wskazać należy, że z dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy jednoznacznie wynika, że do zderzenia doszło przed przejściem dla pieszych na ul. (...) w R. już po zjeździe ze skrzyżowania.

Powyższe wynika również z wiarygodnych zeznań A. W.. Podkreślić należy, że fakt, iż pojazd marki O. posiadał uszkodzenia spowodowane przedmiotową kolizją, wynika z dokumentu jakim jest protokół oględzin ww. samochodu. Wskazać należy, że oględzin dokonywał funkcjonariusz Policji pracujący w Wydziale Ruchu Drogowego, a więc osoba posiadająca odpowiednie kwalifikacje i doświadczenia do wykonywania przedmiotowych czynności. Brak jest jakichkolwiek podstaw do podważenia ustaleń poczynionych przez funkcjonariusza. Również zdaniem Sądu charakter uszkodzeń, a zwłaszcza fakt, iż ujawnione zostały w tylnej części pojazdu marki O. wskazują, że do zderzenia doszło w okolicznościach podawanych przez A.

W.. Co istotne, w ocenie Sądu nie jest możliwe przyjęcie wersji zdarzenia przedstawionej przez obwinionego, gdyż przejście dla pieszych znajdujące się na ul. (...) znajduje się bardzo blisko ronda, tym samym gdyby uznać, że A. W. zatrzymała się na rondzie tuż za ciężarówką, która miała się nagle zatrzymać, to wówczas doszłoby do uszkodzenia pojazdu marki O. w jego bocznej części. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Sad uznał, że wyjaśnienia obwinionego w powyższym zakresie stanowią wyłącznie przyjętą przez niego linię obrony celem uniknięcia odpowiedzialności za popełniony czyn.

Zeznania świadka A. W. Sąd uznał za wiarygodne. Są one spójne, logiczne i korelują z protokołem oględzin pojazdów i szkicem zdarzenia. Sąd nie znalazł żadnych podstaw do podważenia wiarygodności jej twierdzeń. Zebrana w sprawie dokumentacja nie budziła wątpliwości Sądu, tym samym stała się podstawą ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie. W myśl art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym kierujący pojazdem jest obowiązany jechać z prędkością zapewniającą panowanie nad pojazdem, z uwzględnieniem warunków, w jakich ruch się odbywa, a w szczególności: rzeźby terenu, stanu i widoczności drogi, stanu i ładunku pojazdu, warunków atmosferycznych i natężenia ruchu, natomiast ust. 2 pkt 3 ww. przepisu brzmi, że kierujący pojazdem jest obowiązany utrzymywać odstęp niezbędny do uniknięcia zderzenia w razie hamowania lub zatrzymania się poprzedzającego pojazdu.

Z treści art. 86 § 1 k.w. wynika, że kto na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu, nie zachowując należytej ostrożności, powoduje zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, podlega karze grzywny. Kierujący pojazdem mechanicznym, który nie zachowując należytej ostrożności i naruszając zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym naraża człowieka na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia, ciężkiego uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia, albo narusza jego nietykalność cielesną, odpowiada na podstawie art. 86 lub art. 87 k.w. (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 lutego 2008 roku w sprawie V KK 313/07).

Dla zaistnienia wykroczenia z art. 86 § 1 k.w. wystarczającym jest bowiem obiektywne stwierdzenie, że w skutek niezachowania należytej ostrożności przez obwinionego kierowcę spowodowane zostało zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, niezależnie od tego czy nastąpił skutek w postaci uszkodzenia mienia lub zdrowia bądź życia ludzkiego. (…) Osoba odpowiadająca z art. 86 § 1 k.w. nie jest więc karana za uszkodzenie cudzego pojazdu a za samo stworzenie niebezpiecznej sytuacji w ruchu drogowym (zob. wyrok Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 29 marca 2019 roku w sprawie IV Ka 174/19).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, Sąd nie ma wątpliwości, że obwiniony P. K. dopuścił się wykroczenia z art. 86 § 1 k.w. Przeprowadzone postępowanie dowodowe nie pozostawiło wątpliwości co do tego, iż to P. K. nie dostosował prędkości do warunków panujących na drodze i nie zachował odpowiedniej odległości od pojazdu poprzedzającego marki O. o nr rej (...), który zatrzymał się przed przejściem dla pieszych w celu ustąpienia pierwszeństwa pieszemu znajdującemu się na przejściu w wyniku czego najechał na ten pojazd, w wyniku czego doprowadził do zderzenia z pojazdem marki O..

Sąd nie ma również wątpliwości, że swoim zachowaniem obwiniony spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Jak już to zostało wskazane wyżej, wskutek niezachowania szczególnej ostrożności, nie stosując się do przepisów ruchu drogowego, oskarżony swoim zachowaniem stworzył niebezpieczną sytuację w ruchu drogowym. Fakt, iż uderzenie było lekkie i nie spowodowało dużych uszkodzeń, nie wyłącza odpowiedzialności sprawcy kolizji za czyn z art. 86 § 1 k.w. Może mieć wyłącznie przełożenie na kwestię wysokości kary.

W świetle powyższych okoliczności, zdaniem Sądu wina obwinionego nie budzi wątpliwości. Przy wymiarze kary Sąd uwzględnił stopień winy i stopień społecznej szkodliwości czynu, represyjne i prewencyjne cele kary oraz potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Obwiniony P. K. utrzymuje się z wynagrodzenia za pracę. Ma na utrzymaniu żonę i czworo dzieci. Z uwagi na powyższe, celowe jest orzeczenie kary grzywny w wysokości 600 złotych, która winna skłonić obwinionego do głębszej refleksji nad swoim zachowaniem, które naruszyło zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym i zapobiec ponownemu popełnieniu takich czynów przez obwinionego w przyszłości.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 118 § 1 k.p.w. i art. 119 § 1 k.p.w. zasądzając od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 120 złotych tytułem zwrotu zryczałtowanej równowartości wydatków postepowania i oraz 60 zł tytułem opłaty. Zasadą jest ponoszenia kosztów przez obwinionego. Sąd nie dopatrzył się żadnej okoliczności pozwalającej odstąpić od ww. zasady. Byłoby to również niesprawiedliwe z punktu widzenia społeczeństwa, gdyż w innym wypadku to Skarb Państwa poniósłby koszty wygenerowane nagannym zachowaniem obwinionego.

Sędzia Beata Zielińska