Legislator Case Law & Legislation
X Kz 775/19 AI generated

X Kz 775/19 · Sąd powszechny

Case Number X Kz 775/19
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome DECISION

Legislator summary

AI generated

Postanowieniem z dnia 6 maja 2019 r. Sąd Rejonowy dla Warszawy –Śródmieścia w Warszawie umorzył postępowanie w sprawie przeciwko G. V. – z uwagi na brak zezwolenia na ściganie pochodzącego od uprawnionego organu oraz na podstawie art. 632 pkt 1 k.p.k. stwierdził, że koszty procesu ponosi oskarżyciel prywatny B. A. i uznał je za uiszczone w całości. Postanowienie powyższe zaskarżył w całości pełnomocnik oskarżyciela prywatnego. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie następujących przepisów prawa: - art. 9 ust. 12 Regulaminu Parlamentu Europejskiego ósmej kadencji, poprzez błędną jego wykładnię i przyjęcie, że „ organem sądowym" o którym mowa w tym przepisie nie może być polski sąd powszechny z uwagi na treść art. 13 k.p.k., - art. 232 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej w zw. z art. 87 ust. 1 i art. 91 ust. 2 Konstytucji RP poprzez błędne przyjęcie, że Regulamin Parlamentu Europejskiego nie stanowi źródła powszechnie obowiązującego prawa, a tym samym jego zapisy nie mogą być podstawą przyjęcia, iż na gruncie prawa polskiego wniosek o uchylenie immunitetu posłowi do Parlamentu Europejskiego może ( i powinien) wnieść sąd polski, do którego wpłynął akt oskarżenia przeciwko takiemu posłowi, podczas gdy tryb uchylenia immunitetu posła Parlamentu Europejskiego określa Regulamin Parlamentu Europejskiego uchwalony na podstawie kompetencji przyznanych prawem pierwotnym Unii Europejskiej tj.

Legislator headnote

AI generated

art. 216 § 2 k.k, art. 212 § 2 k.k, art. 11 § 2 k.k, art. 437 § 1 k.p.k, art. 632 pkt 1 k.p.k, art. 13 k.p.k; X Kz 775/19 · Sąd powszechny: Zażalenie jest zasadne i zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 9 ust. 12 Regulaminu Parlamentu Europejskiego ósmej kadencji (2014-2019), Parlament rozpatruje jedynie wnioski o uchylenie immunitetu poselskiego, które zostały mu przekazane przez organy sądowe lub przez stałe przedstawicielstwa państw członkowskich. Podzielić należało w szczególności argumentację skarżącego odnośnie tego, że sformułowanie „ organy sądowe” zawarte w art. 9 ust. 12 Regulaminu Parlamentu Europejskiego powinno być interpretowane w kontekście uprawnień procesowych organu danego państwa członkowskiego.

Keywords

AI generated
constitutional complaint abroad parliamentary immunity european Convention on Human Rights objection of unconstitutionality conflict-of-laws statute privileges and immunities

Cited Legislation

AI generated
art. 216 § 2 k.k
oskarżonego prywatnym aktem oskarżenia o czyn z art. 216 § 2 k.k.
art. 212 § 2 k.k
art. 11 § 2 k.k
art. 437 § 1 k.p.k
akt X K 7/18 w przedmiocie umorzenia postępowania na podstawie art. 437 § 1 k.p.k.
art. 632 pkt 1 k.p.k
– z uwagi na brak zezwolenia na ściganie pochodzącego od uprawnionego organu oraz na podstawie art. 632 pkt 1 k.p.k.
art. 13 k.p.k
12 Regulaminu Parlamentu Europejskiego ósmej kadencji, poprzez błędną jego wykładnię i przyjęcie, że „ organem sądowym" o którym mowa w tym przepisie nie może być polski sąd powszechny z uwagi na treść art. 13 k.p.k., - art.
art. 91 ust. 2 Konstytucji RP
art. 60 k.p.k
Ponadto prokurator nie skorzystał z uprawnienia przewidzianego w art. 60 k.p.k.
AI generated
II NSNc 236/23
Powód M. F. (dalej: „powód”) wywiódł do Sądu Rejonowego dla m.st. Warszawy odwołanie od rozwiązania z nim przez Związek w Polsce (dalej: „pozwany”) umowy o pracę bez wypowiedzenia oraz wniósł o zasądzenie na jego rzecz od pozwanego kwoty 13 500 zł z ustawowymi odsetkami tytułem odszkodowania za nieuzasadnione rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia. Wyrokiem z 2 lutego 2021 r. (VII P 180/19) Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy oddalił powództwo i zasądził od powoda na rzecz pozwanego kwotę 180 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.Powód wywiódł apelację od przedmiotowego rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego dla m.st.
I ACa 445/20
W piśmie złożonym dnia 18 stycznia 2017 roku powód C.
III KK 133/20
1/ Kasacja nie jawi się jako oczywiście zasadna w ujęciu art.
I CSK 1502/23
Pozwany Bank S.A. z siedzibą w G. wywiódł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 9 września 2022 r., wydanego w sprawie z powództwa A. P. i B. P. o zapłatę. Pozwany Bank uzasadnił wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania następującymi zagadnieniami prawnymi:1)Czy do umów kredytu denominowanego w walucie obcej, zawartych przed akcesją Polski do Unii Europejskiej, znajduje zastosowanie norma prawna wynikająca z przepisów Dyrektywy „konsumenckiej” 93/13 oraz wykładni jej przepisów dokonanej przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, zgodnie z którą umowa może zostać uznana za nieważną w wyniku stwierdzenia abuzywności klauzul, czy też do takich umów, zawartych przed akcesją Polski do UE, znajduje zastosowanie art. 3851 § 2 k.c., mający charakter przepisu bezwzględnie obowiązującego i wykluczający sankcję nieważności z powodu abuzywności klauzul?2)Czy z wykładni przepisów obowiązujących w krajowym porządku prawnym przed akcesją Polski do Unii Europejskiej wynika norma prawna, na podstawie której kredytodawca, przed udzieleniem kredytu hipotecznego, miał prawny obowiązek udzielić kredytobiorcy szczegółowej informacji o ryzyku związanym z zaciągnięciem kredytu, a jeśli tak, jaki jest dokładny zakres przedmiotowy tego obowiązku i jaka jest sankcja w przypadku stwierdzenia jego niewypełnienia?Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.).Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego, powołanie się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.) powinno spełniać wymagania stawiane zagadnieniu prawnemu przedstawianemu Sądowi Najwyższemu przez sąd drugiej instancji w razie powstania poważnych wątpliwości (art. 390 § 1 k.p.c. – zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z 23 stycznia 2014 r., I UK 361/13, z 14 września 2012 r., I UK 218/12), których nie można rozwiązać za pomocą powszechnie przyjętych reguł wykładni prawa (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego z 8 maja 2015 r., III CZP 16/15, z 24 października 2012 r., I PK 129/12).
I NWW 173/23
Zarządzeniem Prezesa Sądu Najwyższego kierującego pracą Izby Cywilnej z 12 maja 2023 r., na podstawie art.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt X Kz 775/19 POSTANOWIENIE Dnia 1 sierpnia 2019 roku Sąd Okręgowy w Warszawie X Wydział Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: Sędzia SO Piotr Bojarczuk Protokolant: st. sekr. sądowy Michał Zborowski po rozpoznaniu w sprawie: G. V. oskarżonego prywatnym aktem oskarżenia o czyn z art. 216 § 2 k.k. w zb. z art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. zażalenia pełnomocnika oskarżyciela prywatnego na postanowienie Sądu Rejonowego dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie z dnia 6 maja 2019 r., sygn. akt X K 7/18 w przedmiocie umorzenia postępowania na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. postanawia: uchyla zaskarżone postanowienie i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 6 maja 2019 r. Sąd Rejonowy dla Warszawy –Śródmieścia w Warszawie umorzył postępowanie w sprawie przeciwko G. V. – z uwagi na brak zezwolenia na ściganie pochodzącego od uprawnionego organu oraz na podstawie art. 632 pkt 1 k.p.k. stwierdził, że koszty procesu ponosi oskarżyciel prywatny B. A. i uznał je za uiszczone w całości. Postanowienie powyższe zaskarżył w całości pełnomocnik oskarżyciela prywatnego. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie następujących przepisów prawa: - art. 9 ust. 12 Regulaminu Parlamentu Europejskiego ósmej kadencji, poprzez błędną jego wykładnię i przyjęcie, że „ organem sądowym" o którym mowa w tym przepisie nie może być polski sąd powszechny z uwagi na treść art. 13 k.p.k., - art. 232 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej w zw. z art. 87 ust. 1 i art. 91 ust. 2 Konstytucji RP poprzez błędne przyjęcie, że Regulamin Parlamentu Europejskiego nie stanowi źródła powszechnie obowiązującego prawa, a tym samym jego zapisy nie mogą być podstawą przyjęcia, iż na gruncie prawa polskiego wniosek o uchylenie immunitetu posłowi do Parlamentu Europejskiego może ( i powinien) wnieść sąd polski, do którego wpłynął akt oskarżenia przeciwko takiemu posłowi, podczas gdy tryb uchylenia immunitetu posła Parlamentu Europejskiego określa Regulamin Parlamentu Europejskiego uchwalony na podstawie kompetencji przyznanych prawem pierwotnym Unii Europejskiej tj.

Traktatem o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Pełnomocnik wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi I instancji celem dalszego prowadzenia.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Zażalenie jest zasadne i zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 9 ust. 12 Regulaminu Parlamentu Europejskiego ósmej kadencji (2014-2019), Parlament rozpatruje jedynie wnioski o uchylenie immunitetu poselskiego, które zostały mu przekazane przez organy sądowe lub przez stałe przedstawicielstwa państw członkowskich. Podzielić należało w szczególności argumentację skarżącego odnośnie tego, że sformułowanie „ organy sądowe” zawarte w art. 9 ust. 12 Regulaminu Parlamentu Europejskiego powinno być interpretowane w kontekście uprawnień procesowych organu danego państwa członkowskiego.

Odmowa przez Sąd wystąpienia z wnioskiem o uchylenie przedmiotowego immunitetu przy jednoczesnym braku wstąpienia prokuratora do przedmiotowego postępowania pozbawia oskarżyciela możliwości dochodzenia swoich praw względem osób chronionych immunitetem Parlamentu Europejskiego. Z uwagi na to, że wspomniany przepis nie stanowi, że wniosek ma być sporządzony przez organ sądowy a jedynie przekazany, Sąd odwoławczy nie podziela obaw Sądu meriti, że sąd zobowiązany byłby do wykazania zasadności wniosku i tym samym wszedłby w rolę oskarżyciela.

W ocenie Sądu owo wystąpienie o uchylenie immunitetu poselskiego sprowadza się raczej do czysto formalnego przekazania wniosku oskarżyciela prywatnego. Zauważyć trzeba, że oskarżyciel prywatny był wzywany do usunięcia braków formalnych aktu oskarżenia - poprzez przedłożenie dowodu złożenia do właściwego organu Parlamentu Europejskiego wniosku o uchylenie immunitetu parlamentarnego wobec oskarżonego co też uczynił, jednakże wnioskowi temu nie został nadany bieg z uwagi na fakt, że nie został on uznany za podmiot uprawniony na podstawie Regulaminu Parlamentu Europejskiego do złożenia takiego wniosku.

Ponadto prokurator nie skorzystał z uprawnienia przewidzianego w art. 60 k.p.k. Zatem w zaistniałej sytuacji Sąd Rejonowy powinien rozważyć skierowanie wniosku o uchylenie immunitetu oskarżonemu. Mając powyższe na względzie Sąd Okręgowy, postanowił, jak na wstępie.