VI Ka 39/25 · Sąd powszechny

Sygn. akt II KK 422/17 POSTANOWIENIE Dnia 12 kwietnia 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Waldemar Płóciennik (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Andrzej Stępka‎SSN Jarosław MatrasProtokolant Anna Janczak przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Jacka Radoniewicza,‎w sprawie D.K.‎skazanego z art. 178a § 1 k.k.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie‎w dniu 12 kwietnia 2018 r.,‎kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na niekorzyść skazanego‎od wyroku Sądu Okręgowego w W.‎z dnia 29 listopada 2016 r., sygn. akt X Ka […]/16‎zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w W.‎z dnia 26 sierpnia 2016 r., sygn. akt II K […]/16, oddala kasację, a wydatkami postępowania kasacyjnego obciąża Skarb Państwa UZASADNIENIEWyrokiem z dnia 26 sierpnia 2016 r., sygn. akt II K […]/16, przy zastosowaniu stosownie do treści art. 4 § 1 k.k. przepisów Kodeksu karnego w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 r., Sąd Rejonowy dla w W.:

U. została oskarżona o to, że w nocy 15 lutego 2014 r. w M. na terenie rynku, podczas przeprowadzanej przez funkcjonariuszy Policji interwencji, znieważyła funkcjonariusza Policji M. Z., poprzez wyzywanie go słowami wulgarnymi i powszechnie uznanymi za obraźliwe oraz naruszyła jego nietykalność cielesną w ten sposób, że dwukrotnie kopnęła go nogą w brzuch, podczas i w związku z pełnieniem przez niego obowiązków służbowych tj. czynu wyczerpującego znamiona przestępstwa z art. 226 § 1 k.k. w zb. z art. 222 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. (k. 68 – 68v).Sąd Rejonowy w M. wyrokiem z dnia 22 grudnia 2014 r., uznał I.

M. został oskarżony o czyn z art. 279 § 1 k.k., tj. dokonanie kradzieży z włamaniem samochodu marki Mercedes Benz Sprinter 412 D o numerze rejestracyjnym […] w dniu 18 kwietnia 2008 r. w W. na szkodę P. K. oraz […] Bank S.A. Wyrokiem Sądu Rejonowego w W. z dnia 18 grudnia 2012 r. został uznany winnym tego, „że w dniu 18 kwietnia 2008 r. w nieustalonym miejscu między ul. […] przyjął samochód marki Mercedes Benz Sprinter 412 D o numerze rejestracyjnym […] o wartości około 28.060 (dwadzieścia osiem tysięcy sześćdziesiąt) złotych, o którym wiedział, że został uzyskany za pomocą czynu zabronionego, czym działał na szkodę P. K. i […] Bank S.A.”, tj. o czyn z art. 291 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., za co wymierzono mu karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Wyrokiem Sądu Okręgowego w W. z dnia 5 września 2013 r. utrzymał ten wyrok w mocy. Od powyższego prawomocnego wyroku kasację wniósł obrońca skazanego, zarzucając orzeczeniu:

Formularz UK 2 Sygnatura akt II AKa 211/23 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.

Sygn. akt II Ka 762/21 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 2 maja 2022r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: Sędzia SO Grażyna Jaszczuk Protokolant: st. sekr. sąd. Beata Defut-Kołodziejak przy udziale Prokuratora Jarosława Borkowskiego po rozpoznaniu w dniach 23 marca 2022 r. i 26 kwietnia 2022 r. sprawy K. R. i G. P. oskarżonych z art. 56 §2 kks i in. na skutek apelacji, wniesionych przez obrońców oskarżonych od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 9 czerwca 2021 r. sygn. akt II K 432/18 I. wyrok utrzymuje w mocy; II. zasądza na rzecz Skarbu Państwa od K. R. 6.130 zł i od G. P. 1.010 zł tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 762/21 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 9 czerwca 2021 r., sygn. II K 432/18 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --------- --------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. Obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, tj: - art. 17 § 1 pkt 7 kpk poprzez uznanie oskarżonego za winnego popełnienia czynów opisanych w pkt. II i Ili części wstępnej wyroku w sytuacji, gdy przeciwko oskarżonemu o te same czyny toczyło się postępowanie przed Sądem Okręgowym w Lublinie pod sygn. akt II K 86/15, zakończone wydaniem wyroku w dniu 30 kwietnia 2021 r., w związku z czym zaistniała negatywna przesłanka procesowa w postaci powagi rzeczy osądzonej, ponieważ przeciwko oskarżonemu były prowadzone dwa postępowania w zakresie tych samych czynów, co stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą określoną w art. 439 § 1 pkt 8 kpk; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Sąd Okręgowy, wbrew temu co próbował wykazać obrońca oskarżonego G. P., nie dostrzegł podstaw do stwierdzenia, że w przedmiotowej sprawie zmaterializowała się negatywna przesłanka procesowa, o jakiej stanowi art. 17 § 1 pkt 7 kpk. Skarżący w tej sprawie zdaje się nie dostrzegać odrębności postępowania karnoskarbowego. Zgodnie z art. 8 § 1 kks jeżeli ten sam czyn będący przestępstwem skarbowym lub wykroczeniem skarbowym wyczerpuje zarazem znamiona przestępstwa lub wykroczenia określonego w przepisach karnych innej ustawy, stosuje się każdy z tych przepisów. Wykonaniu podlega wówczas najsurowsza z kar (§ 2 art. 8 kks). Bezwzględna przesłanka odwoławcza z art. 439 § 1 pkt 8 kpk, dotyczy tego, iż orzeczenie zostało wydane pomimo tego, że postępowanie karne co do tego samego czynu tej samej osoby zostało już prawomocnie zakończone. Słowem-kluczem, o którym należy pamiętać mając na uwadze powyższy przepis jest „prawomocnie zakończone”. Z kolei w art. 439 § 1 pkt 9 kpk brak jest odniesienia do art. 17 § 1 pkt 7 kpk i od tego zdaniem Sądu Okręgowego należało wyjść oceniając ów zarzut. W tym miejscu i w powyższym kontekście podkreślenia wymagało, że skazanie G. P. ze sprawy II K 86/15 po pierwsze – dotyczyło zarzutów z części szczególnej KK, nie zaś KKS, po drugie zaś – wyrok ten nie jest jeszcze prawomocny, w odróżnieniu od skazania ze sprawy obecnie rozpoznawanej po utrzymaniu zaskarżonego wyroku w mocy. Obrońca oskarżonego wskazywał na możliwość obrazy art. 17 § 1 pkt 7 kpk już na początku pierwszoinstancyjnego przewodu sądowego, a Sąd Rejonowy podając właściwe argumenty (k. 1104v-1105), spójne z powyższym, słusznie uznał, że na kanwie tej sprawy zachodziła możliwość, a właściwie konieczność, dalszego procedowania. Doktrynalny spór wokół kwestii, czy konstrukcja zbiegu idealnego wyrażona w art. 8 § 1 kks stanowi wyjątek od zasady, iż „ten sam czyn może stanowić tylko jedno przestępstwo", wydaje się polegać na nieporozumieniu. Nie ma jednej ogólnosystemowej zasady w obrębie całej karnistyki sensu largo, która by głosiła, że "ten sam czyn może stanowić tylko jedno przestępstwo (skarbowe lub powszechne) albo tylko jedno wykroczenie (skarbowe lub powszechne)". Są dwie odrębne, choć tak samo sformułowane zasady - jedna, wyrażona w art. 6 § 1 kks obowiązuje w prawie karnym skarbowym i druga (taka sama), wyrażona w art. 11 § 1 kk obowiązuje w prawie karnym powszechnym. Przepis art. 8 § 1 kks żadnej z nich nie narusza, nie pozwala on tylko na połączenie tych dwóch reguł tak samo sformułowanych w jedną, ogólnosystemową, gdyż w jego świetle ten sam czyn może stanowić zarówno przestępstwo lub wykroczenie skarbowe (jedno), jak i przestępstwo lub wykroczenie powszechne (też jedno) [por. wyrok SA w Łodzi z 24.03.2009 r., II AKa 210/08, OSA 2011, nr 5, poz. 3-11, LEX] Orzecznictwo co do tej kwestii pozostaje spójne. Jak orzekł Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 18.04.2019 r., sygn. II K 82/19, reguły wyłączania wielości ocen mają zastosowanie jedynie w wypadku zbiegu przepisów ustawy, natomiast nie stosuje się ich w razie idealnego zbiegu czynów zabronionych, o którym mowa w art. 8 § 1 kks, Oznacza to, że wykluczone jest, aby przepis Kodeksu karnego skarbowego mógł wyprzeć na zasadzie specjalności lub konsumpcji przepis Kodeksu karnego albo odwrotnie. Innymi słowy, jeżeli ten sam czyn wyczerpuje zarazem znamiona przestępstwa powszechnego i przestępstwa skarbowego, winno dojść do osądzenia sprawy za oba przestępstwa - albo w jednym postępowaniu, albo w odrębnych postępowaniach; w tym ostatnim wypadku znajdzie w przyszłości zastosowanie rozwiązanie określone w art. 181 § 1 kks (LEX nr 2650813). Idealny zbieg czynów polega na tym, że ten sam czyn stanowi zarówno przestępstwo skarbowe, jak i przestępstwo pospolite, a nie tylko jedno przestępstwo skarbowe. Sprawca odpowiada tu odrębnie (podwójnie) z każdego z naruszonych przepisów. W wypadku niejednoczesnego skazania za dany czyn jako skarbowy i pospolity ma zastosowanie procedura określona w art. 181 § 1-3 kks, przy czym gdyby wykonano uprzednio karę łagodniejszą lub środek karny w całości lub części, należy zaliczyć je na poczet kary najsurowszej lub najsurowszego środka karnego (art. 181 § 4). W sytuacji idealnego zbiegu przestępstwa skarbowego i przestępstwa z k.k. nie można zatem mówić o powadze rzeczy osądzonej, nie mamy bowiem do czynienia z jednym przestępstwem (wyrok SA w Katowicach z 23.06.2016 r., II AKa 143/16, LEX nr 2101691). Wystawienie nierzetelnej faktury jest przestępstwem skarbowym z art. 62 § 2 kks stanowiącym lex specialis w stosunku do przepisu art. 271 § 1 kk, jednakże w myśl przepisu art. 8 § 1 kks, wykluczone jest w takim przypadku wyparcie na zasadzie specjalności przepisu KK przez przepis KKS. Tym samym konieczne i prawidłowe staje się orzeczenie o winie i karze zarówno za przestępstwo skarbowe z art. 62 § 2 kks, jak i za występek z art. 271 § 1 albo 3 kk, a następnie wydanie rozstrzygnięć o wykonaniu kar, stosownie do przepisów art. 8 § 2 i 3 kks ( wyrok SA w Katowicach z 8.08.2014 r., II AKa 200/14, LEX nr 1500762). Wniosek 1. o uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej oskarżonego G. P. i umorzenie postępowania w odniesieniu do osoby G. P.; z daleko posuniętej ostrożności procesowej, na wypadek nieuwzględnienia powyższego wniosku 2. o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego G. P. od popełnienia zarzucanych mu czynów; albo 3. uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej oskarżonego G. P. i przekazanie sprawy Sądowi I instancji w tym zakresie do ponownego rozpoznania; 4. zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność zarzutu warunkowała bezzasadność wniosków. Lp. Zarzut 2. - art. 7 kpk poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodu z zeznań świadka A. I. i wyciągnięcie wniosków z niego niewynikających, iż towar uwidoczniony na fakturach sprzedażowych takich podmiotów, jak: D. (...) i l. (...)nie istniał, a fikcyjne faktury trafiały do podmiotu (...) A. P. reprezentowanego przez oskarżonego, podczas gdy prawidłowa analiza i ocena zeznań ww. świadka, uwzględniająca wskazania wiedzy i zasady doświadczenia zawodowego, prowadzi do wniosku, że towar był uwidoczniony na dokumentach SAD będących podstawą eksportu (potwierdzonych przez Urząd Celny), które jednoznacznie określały rodzaj towaru, jego cenę oraz sposób transportu za granicę, a nadto, że organ podatkowy nie kwestionował istnienia towaru ani nie stwierdził, że towar nie opuścił kraju, co skutkowało błędem w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia w zakresie popełnienia przez oskarżonego zarzuconych mu czynów; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny W ocenie Sądu Okręgowego, zaprezentowana przez obrońcę ocena dowodów w ramach wszystkich zarzutów dotyczących obrazy przepisu art. 7 kpk była jednostronna i oderwana od kompleksowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Skarżący milczeniem pominął wszystko to, co obciążało jego mocodawcę i to czemu nie mógł on logicznie zaprzeczyć i wyjaśnić. Tymczasem to Sąd Rejonowy ocenił dowody we wzajemnym powiązaniu, uwzględniając nie tylko ich treść, ale i wzajemne, konsekwentne wykluczanie się dowodów i jedynych racjonalnych wniosków z nich płynących. We wniesionej apelacji podjęto jedynie polemikę wobec pierwszoinstancyjnej oceny dowodów, a nie przedstawiono racjonalne argumenty, które mogły podważyć zaskarżony wyrok. Dowód w postaci zeznań A. I. Sąd Rejonowy ocenił w sposób prawidłowy. Sam fakt, że oskarżony konsekwentnie nie przyznawał się do popełnienia zarzucanych mu czynów, dysponując przy tym dokumentami celnymi, nie było wystarczającą podstawą do podważenia pozostałych dowodów w sprawie. Oskarżony nie wyjaśnił jakiego dokładnie rodzaju i o jakich parametrach technicznych towar przekroczył granicę, gdzie był magazynowany, kto dokładnie był jego odbiorcą, gdzie dokładnie został on przewieziony i dlaczego płatność miała każdorazowo następować w gotówce. Duże znaczenie miała już sama weryfikacja nazw osób prawnych widniejących na fakturach, które to firmy jak się okazało, nie istniały w ogóle, albo na tychże fakturach wskazano przekręcone nazwy firm istniejących, które wcale nie zawierały żadnych umów i nie odebrały od oskarżonego żadnego towaru. W tym stanie sprawy do dowodu w postaci dokumentów celnych, Sąd Okręgowy nie mógł podejść bezkrytycznie, tj. w sposób jaki oczekiwała obrona. Do zawarcia umowy sprzedaży konieczne jest odebranie towaru przez kupującego (tzw. essentialia negotii art. 535 § 1 KC), a nie wyłącznie wydanie towaru przez kupującego, chociażby towar ten z inicjatywny sprzedającego przekroczył granicę innego kraju Unii Europejskiej – czyli mówić najkrócej nastąpiła wewnątrzwspólnotowa dostawa towaru. W tego rodzaju obrocie podmiot eksportujący wystawia fakturę z zastosowaniem zerowej stawki podatku VAT, po czym występuje do właściwego Urzędu Skarbowego o zwrot nadwyżki tego podatku, tj. różnicy pomiędzy podatkiem naliczonym w fakturach kupna, a należnym – czyli zerowym w fakturach dokumentujących wewnątrzwspólnotową dostawę. Cechą charakterystyczną karuzelowego obrotu towarami pozostaje to, że towary będące przedmiotem transakcji (o ile w ogóle istnieją), nie są transportowane za granicę lub po takim przewiezieniu niezwłocznie wracają do kraju. W przedmiotowej sprawie do czynienia nie mieliśmy nawet z uzurpującymi realność zdarzeń gospodarczych płatnościami. Według deklaracji oskarżonego płatności miały następować niezwłocznie po przekroczeniu granicy „do ręki” gotówką, aczkolwiek osoby/podmiotu płacącego w ten sposób w żaden sposób nie skonkretyzowano, przy podaniu wymijających odpowiedzi organom podatkowym. Dodatkowo, normą w obrocie kupieckim jest płatność przelewem bankowym z odroczonym, a nie natychmiastowym terminem płatności. O ewentualnej reklamacji towaru i niezgodności ilości załadunku lub jego uszkodzenia i ubytku w skutek przewożenia, również nie było w ogóle mowy. Skarżący poza gołosłownym powołaniem się na dokumenty celne, nie podał żadnych wiarygodnych dowodów, że towar rzeczywiście dotarł do odbiorów wskazanych na fakturach, czyli że w ogóle doszło do wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji wskazał natomiast na okoliczności, które spowodowały uznanie oskarżonego za winnego dokonania zarzucanych mu czynów. Dla Sądu Okręgowego przytoczona w nim argumentacja jest przekonywająca, a tok rozumowania w nim przedstawiony spójny, logiczny i pozbawiony luk, prowadzących do konieczności sięgnięcia po przepis art. 5 § 2 kpk. Wniosek 1. o uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej oskarżonego G. P. i umorzenie postępowania w odniesieniu do osoby G. P.; z daleko posuniętej ostrożności procesowej, na wypadek nieuwzględnienia powyższego wniosku 2. o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego G. P. od popełnienia zarzucanych mu czynów; albo 3. uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej oskarżonego G. P. i przekazanie sprawy Sądowi I instancji w tym zakresie do ponownego rozpoznania; 4. zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność zarzutu warunkowała bezzasadność wniosków. Lp. Zarzut 3. - art. 7 kpk poprzez błędną ocenę dowodu z zeznań świadka R. B. (1) polegającą na uznaniu ich w całości za wiarygodne, podczas gdy ww. świadek był współoskarżonym w równolegle toczącej się sprawie przed Sądem Okręgowym w Siedlcach o sygn. akt II K 86/15, w której złożył wyjaśnienia obciążające oskarżonego, licząc na łagodny wymiar kary, w związku z czym prawidłowa analiza jego zeznań, uwzględniająca zasady logiki i doświadczenia życiowego, powinna prowadzić do wniosku, że świadek R. B. (1) zeznał niezgodnie z prawdą, iż oskarżony miał dostarczać mu fikcyjne faktury VAT, aby w ten sposób chronić siebie, co skutkowało błędem w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia w zakresie popełnienia przez oskarżonego zarzucanych mu czynów; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Oceniając ów zarzut zwrócić należało uwagę do czego sprawdzała się jego istota, a mianowicie do podważenia zeznań świadka, który zdaniem obrońcy relacjonując o konkretnych zdarzeniach, miał liczyć na łagodny wymiar kary w innej sprawie, a co zdaniem obrońcy automatycznie wykluczało jego wiarygodność. Z tego rodzaju aprioryczną dyskwalifikacją źródła dowodowego, bez rozważenia jak zeznania świadka mają się do innych dowodów zgromadzonych w sprawie, czy z nimi korelują, czy też pozostają od nich oderwane, Sąd Okręgowy nie mógł się zgodzić. Tego rodzaju zarzut mógł zostać podniesiony w każdej sprawie, nawet bez zagłębiania się w to, co dokładnie zeznał dany świadek. Powody złożenia zeznań określonej treści leżące po stronie świadka, obojętnie czy zeznania te są wiarygodne czy też pozbawione tego przymiotu, leżą poza czynem samego oskarżonego i mogą być zależne od tego, co nastąpiło na długo po czasie wskazanym w akcie oskarżenia. Sąd ocenia zeznania w kontekście ich wiarygodności w odniesieniu do czynu danego podsądnego i wyczerpania przez niego znamion konkretnego przestępstwa, a nie tylko i wyłącznie w kontekście motywów złożenia depozycji określonej treści, tymczasem Sąd Okręgowy nie mógł oprzeć się wrażeniu, iż obrońca takiego rozróżnienia w ogóle nie uznawał. Zwrócić należało również uwagę, że zeznania R. B. (2) złożone w sprawie II K 86/15 (k. 1155-1156), co do meritum, wcale nie odbiegały od zeznań złożonych w sprawie niniejszej na rozprawie w dniu 7 czerwca 2021 r. (k. 1846v i nast.). Jednocześnie, świadek nie miał zastrzeżeń do prac technicznych (wymiany urządzeń) wykonywanych przez oskarżonego G. P. na terenie jego firmy. Rzecz w tym, iż przypisanie przestępstw zarzucanych danemu oskarżonemu jest możliwe także wtedy, gdy sprawca z powodzeniem prowadził dotychczas legalną działalność, a stawiane mu zarzuty dotyczą zupełnie innej branży, odmiennej od tego czym podsądny zajmował się na co dzień lub też fragmentu jego dotychczasowej działalności. Na możliwość taką należało zwrócić uwagę, tym bardziej przy uwzględnieniu, iż to zeznań R. B. (3) wynikało, że fikcyjne faktury uzyskane od G. P. były potrzebne, aby „zrobić koszty”. Wniosek 1. o uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej oskarżonego G. P. i umorzenie postępowania w odniesieniu do osoby G. P.; z daleko posuniętej ostrożności procesowej, na wypadek nieuwzględnienia powyższego wniosku 2. o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego G. P. od popełnienia zarzucanych mu czynów; albo 3. uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej oskarżonego G. P. i przekazanie sprawy Sądowi I instancji w tym zakresie do ponownego rozpoznania; 4. zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność zarzutu warunkowała bezzasadność wniosków. Lp. Zarzut 4. - art. 7 kpk poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodu z dokumentów w postaci komunikatów IE-599 i nieuwzględnienie tego dowodu przy dokonywaniu ustaleń faktycznych w sprawie, podczas gdy prawidłowa analiza powyższych dokumentów, uwzględniająca zasady logiki i wskazania wiedzy, powinna prowadzić do wniosku, że komunikaty IE-599 potwierdzają eksport towaru uwidocznionego na fakturach sprzedażowych i obiektywnie brak podstaw do ich kwestionowania, co skutkowało błędem w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia w zakresie popełnienia przez oskarżonego zarzucanych mu czynów; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Obrońca po raz kolejny postulał bezkrytyczne obdarzenie wiarą dokumentu. Eksporter dysponując elektronicznym komunikatem IE-599 jest uprawniony do zastosowania preferencyjnej 0 % stawki VAT (art. 41 ust. 6 ustawy z dnia 11.03.20004 r. o podarku od towarów i usług, Dz. U. z 2018 r., poz. 2174). Okoliczność tą wykorzystano w odniesieniu do faktur wskazanych w akcie oskarżenia wniesionym w tej sprawie. Jak już wskazano w niniejszym uzasadnieniu, aby doszło do zawarcia transakcji sprzedaży musi nastąpić nie tylko wydanie towaru, ale i jego odebranie przez sprzedającego, a nie samo przekroczenie towaru przez granicę UE. Jeżeli faktury nie przedstawiały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych to ubieganie się o zwrot podatku pozostawało nieuprawnione. Sam wydruk komunikatu IE-599 nie stanowi wiarygodnego dowodu potwierdzającego faktycznie dokonany wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej (por. pismo z dnia 26.02.2009 r., wydane przez: Izba Skarbowa w Warszawie, IPPP2/443-1755/08-2/MS, Zakres dokumentacji związanej z dokonaniem eksportu pośredniego, http://sip.mf.gov.pl, LEX). Już na rozprawie w dniu 25 listopada 2019 r. (k. 1773v) w imieniu Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego wniesiono o oddalenie wniosku dowodowego dotyczącego komunikatu IE-599 (k. 1770), wskazując, że dowód ten jest nieprzydatny w postępowaniu, albowiem oskarżenie nie kwestionowało, że towar został odprawiony przez urząd celny i wywieziony do Szwajcarii, ale wskazywano, że nie dotarł do odbiorców wskazanych w fakturach. Sąd Rejonowy w rubryce 2.2 „Dowody nieuwzględnione przy ustalaniu faktów (dowodu, które sąd uznał za niewiarygodne lub niemające znaczenia dla ustalenia faktów)” szczegółowo omówił dlaczego komunikaty IE-599 nie zasługiwały na obdarzenie ich przymiotem wiarygodności. Przekonujące argumenty wykorzystane przez Sąd Rejonowy w tymże uzasadnieniu nie zostały w żaden sposób podważone przez obrońcę oskarżonego G. P., który ograniczył się do przestawienia po raz kolejny tych samych, odrzuconych już tez na poparcie obranej linii obrony. Wniosek 1. o uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej oskarżonego G. P. i umorzenie postępowania w odniesieniu do osoby G. P.; z daleko posuniętej ostrożności procesowej, na wypadek nieuwzględnienia powyższego wniosku 2. o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego G. P. od popełnienia zarzucanych mu czynów; albo 3. uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej oskarżonego G. P. i przekazanie sprawy Sądowi I instancji w tym zakresie do ponownego rozpoznania; 4. zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność zarzutu warunkowała bezzasadność wniosków. Lp. Zarzut 5. - art. 410 kpk poprzez oparcie rozstrzygnięcia na części materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i pominięcie okoliczności wynikających z dowodu w postaci odpisu protokołu rozprawy z dnia 11 marca 2020 r. przed Sądem Okręgowym w Siedlcach w sprawie o sygn. akt II K 86/15, w tym z treści zeznań świadka P. P. zawartych w tym protokole, zgodnie z którymi P. P. nie przekazywał żadnych fikcyjnych faktur M. U. oraz towar widniejący na fakturach był legalny i rzeczywiście istniał, co skutkowało błędem w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia w zakresie popełnienia przez oskarżonego zarzucanych mu czynów; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Poza zaistnieniem danego uchybienia przepisom postępowania, aby zarzut apelacyjny był skuteczny, konieczne jest wykazanie jego wpływu na treść zaskarżonego orzeczenia. W przedmiotowej sprawie obrońca nie spełnił tego wymogu. Zeznania P. P. złożone w sprawie II K 86/15 wcale nie wykluczały sprawstwa oskarżonego. Świadek ten wcale nie kojarzył nazwiska G. P. (k. 1804), zeznając o towarze będącym w dyspozycji innej osoby - M. U.. Ponadto, Sąd Okręgowy wskazał już, iż przestępcze działanie może dotyczyć fragmentów działania podmiotu prowadzącego legalną działalność. Skazanie oskarżonego w tej sprawie zostało oparte o inne wiarygodne dowody, ocenione prawidłowo przez Sąd Rejonowy. Wniosek 1. o uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej oskarżonego G. P. i umorzenie postępowania w odniesieniu do osoby G. P.; z daleko posuniętej ostrożności procesowej, na wypadek nieuwzględnienia powyższego wniosku 2. o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego G. P. od popełnienia zarzucanych mu czynów; albo 3. uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej oskarżonego G. P. i przekazanie sprawy Sądowi I instancji w tym zakresie do ponownego rozpoznania; 4. zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność zarzutu warunkowała bezzasadność wniosków. Lp. Zarzut 6. - art. 186 § 1 kpk i art. 391 § 2 kpk w zw. z art. 6 kpk i art. 7 kpk, poprzez ujawnienie na rozprawie wyjaśnień świadków: R. Z., A. W., M. U. i J. K. złożonych w sprawie Sądu Okręgowego w Siedlcach o sygn. akt II K 86/15, a następnie wykorzystanie ich jako dowód w sprawie i poczynienie na ich podstawie ustaleń faktycznych, podczas gdy ww. świadkowie skorzystali z przysługującego im prawa do odmowy składania zeznań z uwagi na to, że w powyższym postępowaniu występowali w charakterze oskarżonych, w związku z czym uprzednio złożone przez tych świadków wyjaśnienia w sprawie przed Sądem Okręgowym w Siedlcach nie mogły być odczytane na rozprawie oraz stanowić podstawy ustalenia stanu faktycznego sprawy, także z uwagi na to, że budzą poważne wątpliwości co do ich obiektywności, ponieważ świadkowie: R. Z., A. W., M. U. i J. K. (jako współoskarżeni w równolegle toczącej się sprawie przed Sądem Okręgowym w Siedlcach o sygn. akt II K 86/15) mieli interes w tym, aby zaszkodzić oskarżonemu wbrew faktom, co skutkowało naruszeniem prawa oskarżonego do obrony; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Świadkowie: R. Z., A. W., M. U. i J. K. zostali przesłuchani na rozprawie w obecności oskarżonego i jego obrońcy. To, że świadkowie ci skorzystali z przysługującego im na podstawie art. 182 § 3 kpk prawa do odmowy składania zeznań i w związku z tym odczytane zostały jego wyjaśnienia z innego postępowania, które potwierdzili (do czego wprost upoważnia art. 391 § 2 kpk), co w żadnym razie nie może zostać zakwalifikowane jako obraza art. 391 § 1 kk. Trudno też umówić, aby powyższe regulacje prawne prowadziły do naruszenia prawa do obrony (por. wyrok SA w Warszawie z 13.03.2017 r., II AKa 437/16, LEX nr 2295921). Materiał dowodowy zebrany w toku postępowania nie został skutecznie zdyskwalifikowany przez obrońcę i podlegał ocenie zgodnej z art. 7 kpk, z którego to obowiązku Sąd Rejonowy prawidłowo się wywiązał, szczegółowo tłumacząc dlaczego i w jakim zakresie zeznania tychże świadków zasługują na przymiot wiarygodności. Wobec przekonujących argumentów Sądu Rejonowego i kompleksowej oceny dowodów, badającej wzajemne zależności między treścią relacji w/w osób, Sąd Okręgowy mógł jedynie odesłać po raz kolejny do uzasadniania zaskarżonego wyroku. Wniosek 1. o uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej oskarżonego G. P. i umorzenie postępowania w odniesieniu do osoby G. P.; z daleko posuniętej ostrożności procesowej, na wypadek nieuwzględnienia powyższego wniosku 2. o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego G. P. od popełnienia zarzucanych mu czynów; albo 3. uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej oskarżonego G. P. i przekazanie sprawy Sądowi I instancji w tym zakresie do ponownego rozpoznania; 4. zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność zarzutu warunkowała bezzasadność wniosków. Lp. Zarzut 7. - art. 391 § 2 kpk w zw. z art. 394 § 2 kpk w zw. z art. 6 kpk i art. 7 kpk, poprzez uznanie za ujawnione bez odczytywania wyjaśnień złożonych przez świadków: A. C. i D. W. w sprawie Sądu Okręgowego w Siedlcach o sygn. akt II K 86/15, w której występowali w charakterze oskarżonych, pomimo, że Sąd nie wyczerpał wszelkich możliwych środków do ustalenia ich miejsca pobytu, a obrońca oskarżonego stanowczo sprzeciwiał się odstąpieniu przez Sąd od przesłuchania ww. świadków na rozprawie, co stanowiło poważne naruszenie zasady bezpośredniości oraz prawa oskarżonego do obrony, a nadto poprzez poczynienie ustaleń faktycznych w sprawie na podstawie dowodu z zeznań wskazanych świadków w sytuacji, gdy nie mogą być uznane za wiarygodne i rzetelne, ponieważ wobec tych świadków prowadzone było równolegle postępowanie karne przed Sądem Okręgowym w Siedlcach, co skutkowało błędem w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia w zakresie popełnienia przez oskarżonego zarzucanych mu czynów; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Przeprowadzenie dowodu w trybie art. 391 kpk nie powoduje, samo przez się, że sąd opierał się na dowodzie o wątpliwej wartości – skoro polskiej procedurze karnej nieznany jest podział dowodów na pełnowartościowe, mniej wartościowe, czy niepełnowartościowe. Takiego jakościowego różnicowania dowodów zakazuje wprost zasada swobodnej oceny dowodów (postanowienie SN z 9.08.2017 r., II KK 206/17, LEX nr 2347774). Co do świadka A. C., Sąd Rejonowy dysponował danymi odnośnie miejsca jego pobytu, aczkolwiek świadek ten przebywa za granicą, złożył nawet w tej kwestii stosowne oświadczenie (k. 1796), co stanowiło podstawę do odczytania protokołu jego zeznań złożonych uprzednio. Odnośnie D. W., Sąd Rejonowy podjął czynności mające na celu przesłuchanie go na rozprawie, aczkolwiek wskutek jego niestawiennictwa, w trosce o sprawność przewodu sądowego, mógł skorzystać z uprawnień wynikających z art. 391 § 2 kpk. Ponadto, trudno oczekiwać, że akurat ten świadek odmiennie od pozostałych uprawnionych, nie skorzystał z uprawnienia z art. 182 § 3 kpk, a jak już wyjaśniono powyżej w takiej sytuacji Sąd Rejonowy mógł wprowadzić do niniejszego procesu jego wyjaśnienia złożone na potrzeby sprawy II K 86/15. Wniosek 1. o uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej oskarżonego G. P. i umorzenie postępowania w odniesieniu do osoby G. P.; z daleko posuniętej ostrożności procesowej, na wypadek nieuwzględnienia powyższego wniosku 2. o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego G. P. od popełnienia zarzucanych mu czynów; albo 3. uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej oskarżonego G. P. i przekazanie sprawy Sądowi I instancji w tym zakresie do ponownego rozpoznania; 4. zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność zarzutu warunkowała bezzasadność wniosków. Lp. Zarzut 8. - art. 193 § 1 kpk w zw. z art. 167 kpk poprzez nieprzeprowadzenie z urzędu dowodu z opinii biegłego sądowego rzeczoznawcy majątkowego na okoliczność wartości towaru ujętego w fakturach sprzedażowych podmiotów: D&W Eternity i lntermax według stanu na dzień sprzedaży tego towaru przez oskarżonego na rzecz K. R. i poczynienie przez Sąd samodzielnie ustaleń faktycznych, iż oskarżony sprzedawał towar po bardzo zawyżonych cenach, niekiedy 10-krotnie odbiegających od cen rynkowych takich produktów, które to ustalenia wymagały wiadomości specjalnych, co skutkowało błędem w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia w zakresie popełnienia przez oskarżonego zarzucanych mu czynów; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Za punkt wyjścia do oceny tego zarzutu należało przyjąć to, że w fakturach na które powoływał się obrońca brak było szczegółowej specyfikacji towarów. Oskarżony również nie dysponował jakąkolwiek dokumentacją dotyczącą towarów wymienionych na fakturach. Żeby biegły miał w ogóle możliwość rzetelnie porównać wartość deklarowaną na fakturach z wartością rynkową należy przedstawić mu konkretne dane o parametrach danych towarów do porównania. W przeciwnym razie jego opinia posiadałaby wartość dowodową zbliżoną do katalogu danego rodzaju produktów. Te zaś parametry, które jednym słowem lub kilkoma słowami wskazano na fakturach z wartością towaru, którą w nich określono, mogły z powodzeniem, w prosty sposób porównać zarówno organy podatkowe, jak i Sądu obu instancji i do tego wcale nie potrzebne były wiadomości specjalne. Kilkukrotne przebicie nie budziło wątpliwości Sądu Okręgowego. Tego rodzaju obrót nie miał uzasadnienia ekonomicznego, gdyż rzeczywisty nabywca krajowy lub wewnątrzwspólnotowy, chcąc z oczywistych względów nabyć dany towar w atrakcyjnej cenie, nie decydowałby się na jego kupno od podmiotu, będącego kolejnym, dalszym ogniwem w łańcuchu pośredników, z których każdy naliczyłby przecież swoją prowizję, aby osiągnąć dla siebie zysk, a któremu to podmiotowi odbiorca towaru miał płacić w gotówce niezwłocznie po przekroczeniu granicy, niezgodnie z utartym zwyczajem kupieckim. Oczywistym pozostaje, że odbiorca towaru działając racjonalnie poszukiwałby konkretnego towaru o ściśle określonych parametrach w cenie jak najniższej, najlepiej u producenta. W toku niniejszej sprawy obrona w żaden sposób nie wyjaśniła dlaczego towar określony na fakturach tak znacząco odbiegał od cen rynkowych danych produktów. Dodatkowo żadnych odbiorców towaru opisanego we wskazanych w a/o fakturach w ogóle nie było. Powołanie się na istnienie towaru, którego odbiorca nie istniał, pozostało całkowicie gołosłowne i tą okoliczność także Sąd Okręgowy miał na względzie oceniając zasadność podniesionego zarzutu dotyczącego przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego rzeczoznawcy majątkowego. Wniosek 1. o uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej oskarżonego G. P. i umorzenie postępowania w odniesieniu do osoby G. P.; z daleko posuniętej ostrożności procesowej, na wypadek nieuwzględnienia powyższego wniosku 2. o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego G. P. od popełnienia zarzucanych mu czynów; albo 3. uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej oskarżonego G. P. i przekazanie sprawy Sądowi I instancji w tym zakresie do ponownego rozpoznania; 4. zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność zarzutu warunkowała bezzasadność wniosków. Lp. Zarzut 9. Art. 368 § 1 kpk i art. 170 § 3 kpk w zw. z art. 6 kpk poprzez zaniechanie rozpoznania wniosków dowodowych obrońcy oskarżonego zgłoszonych w piśmie z dnia 16 września 2019 r., tj.: - wniosku o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania w charakterze świadka S. W. - przedstawiciela spółki (...) z siedzibą w F. na okoliczność sprzedaży towarów przez podmiot (...) A. P. na rzecz spółki (...) z siedzibą w F., okresu, w którym towary były sprzedawane oraz ich rodzaju, dokonywania płatności z tytułu zakupionych towarów i odbierania towarów przez spółkę (...) z siedzibą w F., - wniosku o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania w charakterze świadka P. S. - byłego pracownika spółki (...) z siedzibą w F. na okoliczność pośrednictwa w transakcjach sprzedaży towarów przez podmiot (...) A. P. na rzecz spółki (...) z siedzibą w F., okresu, w którym towary były sprzedawane oraz ich rodzaju, dokonywania płatności z tytułu zakupionych towarów i odbierania towarów przez spółkę (...) z siedzibą w F.; - wniosku o zwrócenie się do spółki (...) S.A. z siedzibą w K. będącej operatorem logistycznym o nadesłanie informacji o osobach odpowiedzialnych za transport towarów należących do podmiotu (...) K. R. poza terytorium Polski i odprawę celną towarów, w okresie od 21 lutego 2008 r. do 21 sierpnia 2011 r., oraz ich danych teleadresowych, jak również wniosku o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania tych osób w charakterze świadków na okoliczność przygotowywania i wysyłania elektronicznie do Agencji Celnej zgłoszeń wywozowych towarów należących do podmiotu (...) K. R. z obszaru celnego Wspólnoty, dostarczania tych towarów do odbiorców, - wniosku o zwrócenie się do Agencji Celnej Oddziału Celnego w S. o nadesłanie informacji o osobach odpowiedzialnych za weryfikowanie i przesyłanie dokumentów elektronicznych - komunikatów IE-599 potwierdzających wywóz towarów należących do podmiotu (...) K. R., poza terytorium Wspólnoty w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług, w okresie od 21 lutego 2008 r. do 21 sierpnia 2011 r., oraz ich danych teleadresowych oraz wniosku o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania tych osób w charakterze świadka na okoliczność faktu wywozu towarów należących do podmiotu (...) K. R. poza granice Unii Europejskiej na rzecz odbiorców wskazanych w komunikatach IE-599, dokonywania odprawy celnej tych towarów i ich rewizji, - wniosku o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania w charakterze świadków T. W. oraz J. W. na okoliczność pakowania i wysyłania towarów do spółki (...) z siedzibą w F. oraz (...) K. R., dokonywania zapłaty i odbioru tych towarów przez ww. spółkę, oraz wykonywania przez T. W. i J. W. usług dla tej spółki, podczas gdy powyższe wnioski dowodowe zmierzały do wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy świadczących o braku winy i sprawstwa oskarżonego, co skutkowało naruszeniem prawa oskarżonego do obrony; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Sąd Okręgowy przesłał akta Sądowi Rejonowemu celem wypowiedzenia się w formie procesowej czy wnioski zawarte w protokole rozprawy głównej (k. 1835), w stosunku do których sformułowano w apelacji omawiany w tej rubryce zarzut, zostały rozpoznane, czy zapadła merytoryczna decyzja Sądu Rejonowego w przedmiocie tych wniosków, a jeżeli tak, to jaka. Sędzia rozpoznający sprawę w I instancji złożył oświadczenie (k. 1333), iż w zakresie protokołu w sprawie II K 438/18 z dnia 19.04.2021 r. w toku tej rozprawy oddalone zostały wnioski dowodowe złożone przez obrońcę G. P. w dniu 18.09.2019 r. (k. 1182-1183), niemniej jednak zapis w tym zakresie nie znalazł się w treści protokołu. Jednocześnie w chwili obecnej nie było możliwe odebranie oświadczenia co do treści protokołu od protokolanta (także k.1332 – przebywa na urlopie macierzyńskim). W związku z tym, że brak było pewności co do treści protokołu z k. 1835 Sąd Okręgowy postanowił rozpoznać te wnioski dowodowe, pomijać treść art. 368 § 2 kpk. Sąd Okręgowy postanowił na postawie art. 170 § 1 pkt 2 kpk oddalić wnioski dowodowe wskazane w piśmie z dnia 16 września 2019 r., k. 1182-1183 przez obrońcę oskarżonego G. P. – adw. M. W., a powtórzone w apelacji wniesionej przez obrońcę, z uwagi na to, że okoliczność która miała być udowodniona nie miała znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, bowiem w akcie oskarżenia nie pojawiła się nazwa takiej firmy w Szwajcarii, o jakiej mowa w tymże wniosku. Uchybienie to zostało zatem konwalidowane na etapie postępowania odwoławczego. Wniosek 1. o uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej oskarżonego G. P. i umorzenie postępowania w odniesieniu do osoby G. P.; z daleko posuniętej ostrożności procesowej, na wypadek nieuwzględnienia powyższego wniosku 2. o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego G. P. od popełnienia zarzucanych mu czynów; albo 3. uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej oskarżonego G. P. i przekazanie sprawy Sądowi I instancji w tym zakresie do ponownego rozpoznania; 4. zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność zarzutu warunkowała bezzasadność wniosków. Lp. Zarzut 10. Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na jego treść, polegający na uznaniu, że: - towar uwidoczniony na fakturach sprzedażowych takich podmiotów, jak: D&W Eternity czy I. nie istniał, fikcyjne faktury trafiały do kolejnego podmiotu, jakim była firma (...) reprezentowana przez oskarżonego, - oskarżony uczestniczył w obrocie faktur VAT, które nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, a następnie ujęte w tych fakturach towary sprzedawał po bardzo zawyżonych cenach kolejnym podmiotom, przede wszystkim K. R., - oskarżony w okresie od 7 września do 20 grudnia 2011 r. wystawił w imieniu podmiotu (...) A. P. w sposób nierzetelny siedem faktur na łączną kwotę 206 757,00 zł dla niemieckiej firmy (...), stwierdzających wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, w których zastosował stawkę VAT 0%, podczas gdy w rzeczywistości towary sprzedał dla nieustalonego odbiorcy, a następnie dopuścił do nierzetelnego prowadzenia ksiąg polegającego na zaksięgowaniu tych faktur oraz do podania w okresie od 24 listopada 2011 r. do 25 stycznia 2012 r. w deklaracjach VAT-7 za miesiące od września do grudnia 2011 r., złożonych w Urzędzie Skarbowym w S., nieprawdy co do wartości sprzedaży podlegającej opodatkowaniu stawką w wysokości 23% przez jej zaniżenie, przez co naraził podatek VAT na uszczuplenie w kwocie 36 509,00 zł, - oskarżony w okresie od 14 stycznia 2009 do 30 czerwca 2011 r. wystawił w imieniu przedsiębiorstwa (...) faktur na łączną kwotę 3 633 159,50 zł netto na rzecz podmiotu (...) K. R., jedną fakturę na kwotę 10 950,00 zł netto wobec P. (...) s.c. A. B., B. B., jedną fakturę na kwotę 39 800,00 zł netto dla (...) oraz trzy faktury na łączną kwotę 25 274,00 zł netto na rzecz (...) sp. z o.o., tj. łącznie 142 faktury na kwotę 3 709 183,50 zł netto (814 198,12 zł podatku VAT), które nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, co skutkowało bezpodstawnym skazaniem oskarżonego za czyn z art. 56 § 2 kks w zb. z art. 61 § 1 kks w zb. z art. 62 § 2 kks w zw. z art. 6 § 2 kks w zw. z art. 7 § 1 kks w zw. z art. 9 § 3 kks oraz czyn z art. 62 § 2 kks w zw. z art. 6 § 2 kks, podczas gdy brak jest dowodów potwierdzających sprawstwo oskarżonego w powyższym zakresie. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzuty wtórne. Oczywistym pozostaje, że gdyby tylko ocena dowodów zgromadzonych w tej sprawie była inna, inne byłby także ustalenia faktyczne leżące u podstaw zaskarżonego wyroku i subsumcja zachowania oskarżonego pod konkretne przepisy KKS. Obrońca poprzez wniesiony środek odwoławczy nie wykazał jednak, aby Sąd Rejonowy naruszył przepisy postępowania, dopuszczając do uchybień określanych w orzecznictwie jako „błędy braku” lub „błędy dowolności”. Jak orzekł Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 9 września 2021 r., sygn. V KK 341/20, podniesienie zarzutu określonego w art. 438 pkt 3 kpk w zasadzie zastrzeżone jest do takich przypadków, kiedy materiał dowodowy został poprawnie skompletowany i oceniony, a pomimo tego poczynione ustalenia faktyczne nie odpowiadają wnioskom wynikającym z tychże dowodów (OSNK 2021, nr 10, poz. 40, LEX). Wniosek 1. o uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej oskarżonego G. P. i umorzenie postępowania w odniesieniu do osoby G. P.; z daleko posuniętej ostrożności procesowej, na wypadek nieuwzględnienia powyższego wniosku 2. o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego G. P. od popełnienia zarzucanych mu czynów; albo 3. uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej oskarżonego G. P. i przekazanie sprawy Sądowi I instancji w tym zakresie do ponownego rozpoznania; 4. zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność zarzutu warunkowała bezzasadność wniosków. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. Brak przedawnienia karalności czynów zarzucanych oskarżonemu. Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności Przedawnienie karalności czynów przypisanych oskarżonemu G. P., zgodnie z art. 44 § 1 i § 5 kk nastąpiłoby między wydaniem wyroku przez Sąd I a II instancji, aczkolwiek Sąd Okręgowy zobligowany był respektować przepis art. 15zzr ust. 1 i 2 ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych z dnia 2 marca 2020 r. (tj. z dnia 16.10.2020 r., Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 z późn. zm). Zgodnie z art. 15zzr ust. 1 w/w ustawy, w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, ogłoszonego z powodu COVID-19, oraz w okresie 6 miesięcy po ich odwołaniu, nie biegnie przedawnienie karalności czynu oraz przedawnienie wykonania kary w sprawach o przestępstwa i przestępstwa skarbowe. Z kolei ust. 2 w/w normy stanowi, iż okresy, o których mowa w ust. 1, liczy się od dnia 14 marca 2020 r. – w przypadku stanu zagrożenia epidemicznego, oraz od dnia 20 marca 2020 r. – w przypadku stanu epidemii. Powyższy przepis został dodany ustawą z dnia 20.04.20221 r. (Dz. U. z 2021 r., poz. 1023), która weszła w życie 22.06.2021 r. – a zatem zanim nastąpiło przedawnienie karalności czynów przypisanych oskarżonemu w zaskarżonym wyroku. Ponadto, Sąd Okręgowy z urzędu dostrzegł mankamenty zaskarżonego wyroku, których nie mógł jednak konwalidować wobec braku apelacji na niekorzyść podsądnego ze strony oskarżyciela. 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Zaskarżony wyrok utrzymano w mocy w całości. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Bezzasadność wniesionych apelacji na korzyść obu oskarżonych. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany --------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ---------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności --------------------- --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II. Na podstawie art. 634 kpk w zw. z art. 627 kpk oraz art. 2 ust. 1 pkt 3 oraz art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (tekst jedn. Dz. U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223 z późn. zm.) Sąd Okręgowy zasądził od Skarbu Państwa od G. P. 1.010 tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Cały wyrok 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości – w części dotyczącej G. P. ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana

Sygn. akt VI Ka 410/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 października 2023 r. Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący – Sędzia Daniel Strzelecki Protokolant Agnieszka Telega bez udziału prokuratora i przy udziale Zbigniewa Szyłejki z Urzędu Skarbowego Wrocław – Krzyki po rozpoznaniu w dniu 18 października 2023r. sprawy S. M. ur. (...) w W. s. H., A. z domu C. oskarżonego z art. 76§2 k.k.s. i in. z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 22 lutego 2023r. sygn. akt II K 1114/19 uchyla zaskarżony wyrok i na podstawie art. 17§1 pkt. 9 k.p.k. w zw. z art. 113§1 k.k.s. postępowanie przeciwko oskarżonemu S. M. o zarzucane mu przestępstwo skarbowe umarza, a kosztami sądowymi w sprawie obciąża Skarb Państwa, jak i zasądza od Skarbu Państwa na rzecz oskarżonego kwotę 2.184zł tytułem nieopłaconej obrony oskarżonego w postępowaniu pierwszoinstancyjnym oraz dalsze 840zł tytułem nieopłaconej obrony oskarżonego w postępowaniu odwoławczym. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt VI Ka 410/23 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 CZĘŚĆ WSTĘPNA Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 22 lutego 2023r. w sprawie sygn. akt II K 1114/19 Podmiot wnoszący apelację oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego oskarżyciel posiłkowy oskarżyciel prywatny X obrońca oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego inny Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia X na korzyść na niekorzyść X w całości w części co do winy co do kary co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji. X art. 438 pkt 1 k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu art. 438 pkt 1a k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu X art. 438 pkt 2 k.p.k. - obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia art. 438 pkt 3 k.p.k. - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia X art. 438 pkt 4 k.p.k. - rażąca niewspółmierności kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka art. 439 k.p.k. brak zarzutów Wnioski X uchylenie X zmiana Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --- ---------------- ----------------------------------------------------- ------ ------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ----- --------------- --------------------------------------------- ----------- ----------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu. ---------- ----------------------------- ------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu. ------------- --------------------------- ------------------------------------------------------------------- STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut Adw. A. S. - obrońca oskarżonego S. M. w złożonej apelacji zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła: 1. obrazę prawa materialnego, a mianowicie art. 76 § 2 kks w zw. z art. 62 § 2 kks w zw. z art. 56 § 2 kks w zw. z art. 7 § 1 i 2 kks w zw. z art. 9 § 3 kks poprzez zastosowanie tych przepisów do stanu faktycznego, w którym nie było podstaw do: - przeprowadzania kontroli podatkowej w latach 2015 i 2016 przy udziale S. M., bowiem osobą reprezentującą w 2015 i 2016 firmę (...) Sp, z o.o. był E. R., o czym organ podatkowy posiadał wiedzę co najmniej z KRS, do obowiązku wystawienia przez S. M. jakichkolwiek dokumentów księgowych w 2016 roku - to jest duplikatów faktur z 2014, bowiem organ podatkowy nie miał prawa obligować byłego reprezentanta firmy do wystawiania na skutek kontroli duplikatów faktur na dzień 29 marca 2016 rok, rozliczania faktur VAT z 2014 roku, pomimo, iż dokumenty te nie podlegały rozliczeniu przez (...) Sp. z o.o., lecz (...) Sp. z o.o. i T. Ł., z uwagi na stosunek zobowiązaniowy w przedmiocie przeniesienia wierzytelności z umowy przewłaszczenia na zabezpieczenie z dnia 15 kwietnia 2012 r., zawartej pomiędzy T. Ł. a (...) Sp. z o.o. w postaci dwóch maszyn budowlanych (...) o numerach seryjnych (...) i (...), a zatem tak ustalony stan faktyczny nie zawiera znamion czynu opisanego w przytoczonych artykułach, ani w żadnym innym przepisie kodeksu karnego skarbowego czy też ustawie z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług; zasadny częściowo zasadny X niezasadny obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia, to jest art. 2 § 2 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k., polegającą na dokonaniu dowolnej, a nie swobodnej, oceny dowodów wbrew zasadom prawidłowego rozumowania i wbrew wskazaniom wiedzy oraz doświadczenia życiowego, poprzez wydanie przez Sąd I instancji orzeczenia skazującego bez dostatecznych dowodów tworzących podstawę faktyczną do poczynienia prawdziwych i pewnych ustaleń co do zasadności zarzucanych oskarżonemu S. M. czynów, przy jednoczesnym naruszeniu podstawowych zasad procesowych, określających reguły dowodzenia sprawstwa i winy, a także niedostrzeżeniu przy wyrokowaniu całokształtu okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej, skutkujących szeregiem nieprawidłowych stwierdzeń oraz ocen, a to jest w szczególności: a/ niewłaściwym uznaniu przez Sąd I instancji, że z zeznań świadków, a także dowodów z dokumentów, wynika, że S. M. złożył w Urzędzie Skarbowym w J. deklarację VAT - 7 za 1 kwartał 2016 r., w której podał nieprawdę w ten sposób, że odliczył bezpodstawnie podatek naliczony z nierzetelnych duplikatów faktur, podczas gdy brak jest jakichkolwiek dowodów wskazujących na celowy i świadomy fakt ubiegania się o taki zwrot podatku VAT przez oskarżonego czy też (...) Sp. z o.o., to jest w szczególności na podstawie zarówno pierwotnych faktur VAT wystawionych w 2014 r., to jest faktur o nr 02/01/2014 i 03/01/2014, a następnie ich kserokopii duplikatów z 2016 roku, zaś jak wynika z dokumentów w postaci wskazanych faktur oraz dokumentów kontroli w szczególności protokołów oraz e-mail'i ze strony pracowników organu podatkowego (vide k. 162-464 akt sprawy) to sam organ podatkowy w toku swojej kontroli i to w 2015 i 2016 roku, mimo posiadania wiedzy o tym, że: pierwotne faktury z 2014 roku nie zostały rozliczone, gdyż stosunek umowny wynikający z przewłaszczenia na zabezpieczenie przez firmę (...) od innej firmy to jest (...) Sp. z o.o. gdzie firma (...) miała prawo do wierzytelności (vide protokół z zeznań świadka T. Ł. przed Sądem Rejonowym w Trzebnicy z 22 grudnia 2021 roku, sygn. akt II Ko 1134/21, vide umowa przeniesienia wierzytelności z 07.01.2013 roku w aktach sprawy), - oskarżony nie jest uprawiony do reprezentacji (...) Sp. z o.o. z siedzibą w J., z uwagi na fakt, że w skład zarządu tej spółki wchodził jedynie jako uprawniony E. R. i do dnia dzisiejszego sprawujący jedynie tę funkcję to jest w przedmiocie reprezentacji tej spółki, a mimo to kontrolujący zobligował oskarżonego do przedłożenia duplikatów faktur z 2014 roku i na tej podstawie oczekiwanej przez sam organ korekty podatkowej, przy czym brak jest konkretnych dowodów wskazujących na fakt, że oskarżony swoim zachowaniem miałby umyślnie narazić Skarb Państwa na nienależny zwrot podatku od towarów i usług czy też uszczuplenie Skarbu Państwa na rzecz obcej mu już firmy (...) Sp. z o.o., jednocześnie z przedłożonych do akt dokumentów w szczególności nierozliczonych faktur VAT za roku 2014 roku o nr 02/01/2014 i 03/01/2014 oraz ich spornych kserokopii duplikatów z 2016 roku, wynika jedynie, że stanowią one jedynie dokumenty prywatne; b/ niewłaściwym przyjęcie przez Sąd I instancji, że S. M. odpowiada za przestępstwa skarbowe jak sprawca, gdyż jako były Prezes zajmował się sprawami gospodarczymi i podatkowymi (...) Sp. z o.o., przy całkowitym pominięciu faktu, że to E. R. działał jako Członek Zarządu uprawniony do jednoosobowej reprezentacji w okresie kontroli organu podatkowego, czyli w latach 2015 i 2016, co jasno wynika i wynikało z wpisów do Krajowego Rejestru Sądowego Spółki (...), a nadto przy pominięciu, że w rzeczywistości to nie firma (...)Sp. z o.o. dokonała sprzedaży towaru w postaci dwóch maszyn budowlanych (...) o numerach seryjnych (...) i (...) na rzecz PPHU (...), która miałaby skutkować koniecznością wystawienia faktur potwierdzających dokonanie sprzedaży i powstanie obowiązku zapłaty podatku VAT, gdyż przedmiotowe maszyny budowlane nigdy nie były własnością (...) Sp. z o.o., należały one bowiem do firmy (...) Sp. z o.o., a nadto wystawienie duplikatów faktur i złożenie deklaracji VAT - 7 zostało narzucone oskarżonemu przez sam Urząd Skarbowy w J. w toku prowadzonego postępowania kontrolnego, co potwierdza nawet sama data wystawienia to jest 29 marca 2016 rok, c/ braku dokonania przez Sąd I instancji stosownej analizy przedłożonych do akt sprawy faktur i ich duplikatów, jak również kserokopii duplikatów faktur, pomimo faktu, że od samego początku istniały wątpliwości co do prawidłowości wystawianych faktur i ich duplikatów, które mają co prawda tę samą moc wiążącą, ale do akt przedłożono tylko kserokopię duplikatów, co nie może stanowić miarodajnego dowodu w sprawie, w szczególności co do zasadności postawionego zarzutu; zasadny częściowo zasadny X niezasadny 3. obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia, to jest art. 170 § 1 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s., poprzez bezzasadne niedopuszczenie i nieprzeprowadzenie przez Sąd I instancji w pełni uzasadnionych, wnioskowanych w toku postępowania przez obrońcę oskarżonego, dowodów, a to jest: a/ z przesłuchania w charakterze świadków I. C. i M. M., które pozwoliłyby ustalić potrzebę zobowiązania oskarżonego w trakcie postępowania kontrolnego, prowadzonego przez Urząd Skarbowy w J., do przedstawienia duplikatu faktury między (...) Sp. z o.o. a (...) Sp. z o.o. i konieczności wystawienia deklaracji VAT - 7, a także jednocześnie wykazać, czy rzeczywiście doszło do nierzetelności w zakresie wystawienia duplikatu, jak również ustalić, czy Urząd Skarbowy w J. sprawdzał sytuację prawną nie tylko (...) Sp. z o.o., ale także (...) Sp. z o.o., pod kątem odpowiedzialności organów tych dwóch spółek w trakcie postępowania kontrolnego, b/ przesłuchania w charakterze świadków osób prowadzących księgowość T. Ł., to jest J. J. (1) i J. J. (2), które pozwoliłyby wykazać, jak zostało rozliczone przez księgowość - w zakresie prowadzonej przez Pana T. Ł. jednoosobowej działalności gospodarczej pod firmą PPHU (...) - przeniesienie wierzytelności z umowy przewłaszczenia na zabezpieczenie z dnia 15 kwietnia 2012 r., zawartej pomiędzy T. Ł. a (...) Sp. z o.o. w postaci dwóch maszyn budowlanych (...) o numerach seryjnych (...) i (...) oraz ustalić, dlaczego firma wystąpiła z wezwaniem do (...) Sp. z o.o. o wystawienie faktur VAT, a nie do (...) Sp. z o.o., a tym samym wykazać, jak została rozliczona pod kątem podatkowym kwestia cesji wskazanych maszyn, na jakiej podstawie i kto zażądał w toku postępowania kontrolnego, prowadzonego przez Urząd Skarbowy w J., duplikatów tych faktur od (...) Sp. z o.o., c/ przesłuchania w charakterze świadka L. Z., które pozwoliłoby ustalić, z jakiego powodu wymagała ona w dniu 19 lipca 2016 r. wystawienia dokumentu duplikatów faktur z 2014 r., to jest faktury nr 02/01/2014 i faktury 03/01/2014, których wystawcą był (...) Sp. z o.o. i faktury te pierwotnie były wystawione w dniu 02 stycznia 2014 r., od samego oskarżonego, który w tamtym czasie nie był prezesem (...) Sp. z o.o,, o czym zresztą informował L. Z., prowadzącą postępowanie kontrolne z upoważnienia Urzędu Skarbowego w J., d/ zobowiązania Sądu Rejonowego dla Wrocławia - Fabrycznej VIII Wydział Gospodarczy do przedłożenia w całości akt sprawy o sygn. VIII GZD 122/12, prowadzonej w przedmiocie zakazu prowadzenia działalności gospodarczej przez oskarżonego S. M. od 2014 r., w szczególności wniosków z tych akt, załączników w postaci dokumentów do tego wniosku, protokołów rozpraw i orzeczeń z przedmiotowej sprawy, które pozwoliłyby wykazać, że Urząd Skarbowy w J. miał wiedzę co do sytuacji prawnej (...) i jej organów oraz że nie miał prawa obligować S. M. do korekty faktur i złożenia deklaracji podatkowej, a tym samym ustalić, że organ podatkowy przekroczył swoje uprawnienia, mimo posiadanej wiedzy wynikającej z danych z KRS; zasadny częściowo zasadny X niezasadny obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia, to jest art. 193 § 1 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s., poprzez nieuzasadnione nieuwzględnienie przez Sąd I instancji wnioskowanych przez obrońcę oskarżonego dowodów w postaci opinii biegłego sądowego z zakresu rachunkowości, która pozwoliłaby na wskazanie prawidłowości podejmowanych czynności w zakresie wystawienia faktur VAT z 2014 r., to jest faktur 02/01/2014 i 03/01/2014, i na tej podstawie wystawienia również duplikatów faktur na zlecenie organu podatkowego w późniejszym okresie czasu, a nadto ocenę, czy okoliczności towarzyszące wystawieniu faktur i ich duplikatów były zgodne z obowiązującymi przepisami i regulacjami, przede wszystkim podatkowymi i rachunkowymi w zakresie podatku VAT oraz czy organ podatkowy miał prawo żądać wystawienia z datą 29 marca 2016 roku duplikatów faktur z lat 2014; zasadny częściowo zasadny X niezasadny 5. obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia, to jest art. 201 k.p,k, w zw. z art. 113 § 1 k.k.s., poprzez nieuzasadnione nieuwzględnienie przez Sąd I instancji wniosku obrońcy oskarżonego o dopuszczenie dowodu z uzupełniającej opinii biegłych lekarzy psychiatrów, pomimo tego, że pozwoliłaby ona na wszechstronną analizę stanu zdrowia oskarżonego, który w okresie objętym zarzutem przebywał pod stałym nadzorem psychiatry i był leczony, ponadto w trakcie leczenia stwierdzono u niego takie zaburzenia stanu psychicznego, które nie pozwalały mu na logiczne, normalne i adekwatne do okoliczności podejmowanie decyzji, co także mogłoby mieć istotny wpływ na stawiane oskarżonemu zarzuty i ocenę jego odpowiedzialności; zasadny częściowo zasadny X niezasadny 6. rażącą niewspółmierność orzeczonej wobec oskarżonego kary grzywny w wysokości 50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 110 (sto dziesięć) złotych każda, polegającą na nieuwzględnieniu przez Sąd I instancji wszystkich dyrektyw wymiaru i rodzaju kary określonych w art. 53 k.k., art. 58 k.k. oraz art. 37a k.k., nakazujących Sądowi miarkowanie wymiaru kary w oparciu o stopień winy oskarżonego, stopień społecznej szkodliwości czynu, cele zapobiegawcze i wychowawcze, a także warunki osobiste oskarżonego, a w szczególności zaś nieuwzględnianie przy wymiarze kary szczegółowych okoliczności towarzyszących przedmiotowej sprawie. zasadny częściowo zasadny X niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny lub niezasadny. Apelacja adw. A. S. – obrońcy oskarżonego S. M. okazała się o tyle zasadna, że chociaż zarzuty w niej wysłowione nie zasługują na aprobatę, to jednak doprowadziła do uchylenia zaskarżonego wyroku i umorzenia niniejszego postępowania. Rzecz bowiem w tym, że ziściła się ad casu bezwzględna przyczyna odwoławcza statuowana w art. 17§1 pkt. 9 k.p.k. w zw. z art. 439§1 pkt. 9 k.p.k. w zw. art. 113§1 k.k.s., która, co wprost wynika z treści art. 439§1 k.p.k., podlegała uwzględnieniu niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów oraz wpływu uchybienia na treść orzeczenia. Na wstępie rozważań opisać trzeba czynności procesowe, które zrealizowano niniejszej sprawie, a które doprowadziły do tego, że ad casu bezwzględna przyczyna odwoławcza wystąpiła. Postanowieniem z dnia 24 grudnia 2014r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w J. wszczął pod sygn. akt KS/600/RKS-190/14 dochodzenie karnoskarbowe w sprawie niewystawienia faktur przez firmę (...) Sp. z o.o. w J. dla PPHU (...) w Z. /k. 3/. Na wniosek tego Naczelnika z dnia 24 marca 2015r. o przedłużenie dochodzenia do dnia 23 maja 2015r. Dyrektor Izby Skarbowej we W. postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2015r. przedłużył okres trwania tego postępowania przygotowawczego do dnia 22 maja 2015r. /k. 66/. Naczelnik Urzędu Skarbowego w J. wnioskiem z dnia 25 maja 2015r. wystąpił po raz kolejny do Dyrektora Izby Skarbowej we W. o przedłużenie czasu trwania dochodzenia do dnia 24 czerwca 2015r. i postanowieniem z dnia 15 czerwca 2015r. tenże Dyrektor dochodzenie przedłużył do tej daty, a więc na okres 6 miesięcy /k. 81/. Datowanym na 2 lipca 2015r. postanowieniem w sprawie sygn. akt Ko 85/15/kks prokurator Prokuratury Rejonowej w Jeleniej Górze działający na wniosek Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. z dnia 25 czerwca 2015r. przedłużył okres dochodzenia w niniejszej sprawie do dnia 24 lipca 2015r., a więc na okres przekraczający 6 miesięcy /k. 87/. W późniejszym okresie, tj. od dnia 23 lipca 2015r. do dnia 19 marca 2019r. dochodzenie to było zawieszone /k. 89, 141/, przy czym następnie począwszy od dnia 28 marca 2019r. kilkukrotnie je przedłużano postanowieniami Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. /k. 143, 158/. Należy zatem w tych okolicznościach procesowych wskazać, że stosownie do brzmienia art. 155§1 i 2 k.k.s. (…) w sprawie o przestępstwo skarbowe, w której prowadził on (finansowy organ postępowania przygotowawczego – dopisek S.O.) dochodzenie objęte nadzorem prokuratora, organ ten, jeżeli nie umarza postępowania, sporządza w ciągu 14 dni od zakończenia dochodzenia (…) akt oskarżenia i przesyła go wraz z aktami prokuratorowi (…); akt oskarżenia zatwierdza i wnosi do sądu prokurator (…). Przenosząc opisane wyżej uwarunkowania procesowe na grunt zacytowanego unormowania godzi się zauważyć, że gdy w dniu 24 czerwca 2015r. upłynął 6 – miesięczny okres trwania dochodzenia, to Naczelnik Urzędu Skarbowego w J. zobowiązany był na podstawie art. 153§1 zd. 3 k.k.s., według jego brzmienia w tym czasie obowiązującego (do dnia 28 lutego 2017r.), wystąpić właśnie do prokuratora o przedłużenie trwania postępowania przygotowawczego na dalszy okres. Taki wniosek finansowy organ postępowania przygotowawczego faktycznie sformułował i co już podniesiono, prokurator postanowieniem z dnia 2 lipca 2015r. przedłużył okres dochodzenia w sprawie niniejszej do dnia 24 lipca 2015r. Nie budzi wątpliwości spostrzeżenie, które powszechnie zostało zaaprobowane w judykaturze Sądu Najwyższego, sądów powszechnych oraz piśmiennictwie i które aprobuje również Sąd Okręgowy orzekający w tej sprawie, że przedłużenie przez prokuratora dochodzenia w sprawie o przestępstwo skarbowe prowadzone przez finansowy organ postępowania przygotowawczego, oznacza objęcie tego postępowania karnoskarbowego prokuratorskim nadzorem – uchwała Sądu Najwyższego 7 sędziów z dnia 28 stycznia 2016r., I KZP 13/15, OSNKW 2016/3/17; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 listopada 2021r., V KK 350/21, LEX nr 3272222; postanowienie Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 27 listopada 2013r., II AKz 717/13, LEX nr 1488978; P. Kardas, G. Łabuda, T. Razowski, Kodeks karny skarbowy. Komentarz, wyd. III, WKP 2017, teza 16 do art. 155. Skoro zatem na skutek przedłużenia przez prokuratora dochodzenia w niniejszej sprawie na okres przekraczający 6 miesięcy, objął on swoim nadzorem to postępowanie przygotowawcze, to dalsze procedowanie w tym układzie procesowym statuują zacytowane art. 155§1 i 2 k.k.s., które, najogólniej rzecz ujmując, przewidują, że finansowy organ postępowania przygotowawczego nie jest uprawniony do samodzielnego wniesienia aktu oskarżenia, bowiem obowiązany jest przesyłać sporządzoną skargę zasadniczą wraz z aktami sprawy prokuratorowi, który tenże akt oskarżenia zatwierdza i wnosi do sądu. W przedmiotowej sprawie akt oskarżenia nie został ani zatwierdzony, ani wniesiony do Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze przez prokuratora, bowiem samodzielnie wniósł go Naczelnik (...)Skarbowego we W. /k. 561-562/. Na trafność tego zapatrywania nie rzutuje w żadnej mierze to, że z dniem 1 marca 2017r. brzmienie art. 153§1 k.k.s. uległo zasadniczej zmianie. Od tego bowiem czasu postępowanie przygotowawcze, które nie jest prowadzone ani nadzorowane przez prokuratora, podlega przedłużeniu przez organ nadrzędny nad finansowym organem postępowania i to niezależnie od długości jego trwania. Chociaż w niniejszej sprawie dochodzenie było prowadzone aż do dnia 10 września 2919r., a więc także po wejściu w życie wskazanej nowelizacji art. 153§1 k.k.s., to jednak bezsprzecznie przed dniem 1 marca 2017r. zostało poprawnie objęte nadzorem prokuratora, co wszakże nastąpiło w dniu 24 lipca 2015r. Z uwagi zatem na to, że konieczność przedłużenia niniejszego dochodzenia na okres przekraczający 6 miesięcy powstała przed dniem 1 marca 2017r., to podlegało ono od tego momentu prokuratorskiemu nadzorowi i z tego powodu skarga zasadnicza powinna zostać przez niego zatwierdzona i to on miał wyłączną prerogatywę jej wniesienia do sądu. Nie rozwijając tej oczywistej co do konsekwencji procesowych problematyki, należy poprzestać na odwołaniu się do nawiązującego do niej postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 12 listopada 2020r., II KK 399/19, LEX nr 3215896. Z uwagi na treść art. 439§2 k.p.k. pokrótce należy również odnieść się do zarzutów wysłowionych w środku odwoławczym wywiedzionym przez adw. A. S., celem stwierdzenia czy w świetle zgromadzonego materiału dowodowego nie powinno zapaść już na tym etapie postępowania orzeczenie dla oskarżonego S. M. korzystniejsze od kasatoryjnego, a to zmieniające zaskarżony wyrok przez uniewinnienie go od popełnienia zarzuconego mu przestępstwa skarbowego. Takie orzeczenie nie mogłoby jednak zapaść nawet w kontekście podniesionych zarzutów apelacji. Adw. A. S., najogólniej rzecz ujmując, zarzuciła Sądowi Rejonowemu naruszenie podczas procedowania szeregu przepisów karnoprocesowych, wskazując, że na skutek tych uchybień poczynione zostały wadliwe ustalenia faktyczne, w oparciu o które stwierdzono, że S. M. zrealizował znamiona ustawowe przypisanego mu przestępstwa skarbowego. To zaś oznacza, że chociaż skarżąca w rzeczywistości we wniesionej apelacji zakwestionowała ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd Rejonowy, co do sprawstwa oskarżonego w odniesieniu do przypisanego mu czynu zabronionego, to jednocześnie wadliwie w zarzucie wysłowionym w pkt. 1 apelacji zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła, że naruszało prawo materialne przez wadliwą subsumpcję tychże ustalonych faktów. Skoro bowiem apelująca zakwestionowała ustalenia faktyczne, które taką subsumpcję umożliwiły, toteż nie powinna była jednocześnie podnosić zarzutu wadliwości tego orzeczenia w zakresie zastosowanej w nim wykładni norm prawa karnego materialnego. Rzecz bowiem w tym, że obraza prawa materialnego może mieć miejsce wtedy, gdy do niekwestionowanego stanu faktycznego nie zastosowano właściwego przepisu prawa materialnego. Naruszenie prawa materialnego nie zachodzi zatem wówczas, gdy wadliwość zaskarżonego orzeczenia w zakresie subsumpcji stanowi konsekwencję poczynienia błędnych ustaleń faktycznych lub naruszenia przepisów prawa procesowego - postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 marca 2021r., IV KK 85/21, LEX nr 3159943. Odnosząc się do tak zinterpretowanych zarzutów apelacyjnych wskazać należy, że wymowa zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie pozwala na zaaprobowanie wnioskowania ad. A. S., że Sąd Rejonowy naruszył wskazane w apelacji przepisy prawa procesowego. Rzecz bowiem w tym, że korektą deklaracji dla podatku od towarów i usług VAT-7K złożoną w Urzędzie Skarbowym w J. w dniu 29 marca 2016r. przez reprezentującego (...) Sp. z o.o. w J. jako członek zarządu S. M., to nie kto inny, jak właśnie oskarżony określił wysokość podatków tej osoby prawnej za I kwartał 2014r. /k. 93/, a wynikających z dostawy T. Ł. maszyn budowlanych o łącznej wartości 318.000zł, a więc według ich wycen sporządzonych na zlecenie tego ostatniego /k. 42-47, 48-53/. Tym samym Spółka ta działając za pośrednictwem S. M. uznała, że z powodu dostawy tych maszyn T. Ł. zobowiązana była odprowadzić podatek VAT w wysokości wskazanej w tej korekcie. Tymczasem niespełna miesiąc później, a mianowicie w dniu 25 kwietnia 2016r. Spółka ta, która w dalszym ciągu była reprezentowana przez S. M., złożyła korektę deklaracji VAT za I kwartał 2016r., w której wykazała nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu w kwocie 129.087zł za zakupy wskazanych wyżej maszyn budowlanych za kwotę 628.862zł i czyniąc to w oparciu o dwa duplikaty faktur wystawionych przez sprzedawcę, tj. (...) Sp. z o.o. we W. z datami sprzedaży dnia 2 stycznia 2014r. oraz z dnia 31 stycznia 2014r. /k. 443-444/. W dniu 25 maja 2016r. to właśnie S. M. działający jako reprezentant (...) Sp. z o.o. w J. wystąpił z pismem do Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. o zaliczenie tej nadwyżki w podatku na poczet zaległości podatkowych VAT tejże osoby prawnej /k. 582/. To zaś oznacza, że skoro w tej datowanej na 25 kwietnia 2016r. korekcie wartość tych maszyn budowlanych zupełnie bezpodstawnie określona została na pułapie dwukrotnie wyższym względem ich wartości wskazanych w korekcie złożonej w dniu 29 marca 2016r., jak i że decyzję co do rozporządzenia nadwyżką podatkową w imieniu tej osoby prawnej podjął oskarżony, to jako oczywisty jawi się fakt, że to jego obciążały nieprawidłowości podatkowe związane ze złożeniem tejże ostatniej korekty. Odnosząc się natomiast do argumentacji apelującej wskazującej na konsekwencje orzeczenia wobec S. M. postanowieniem Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 10 grudnia 2015r. w sprawie sygn. akt X Ga 422/14 zakazu pełnienia funkcji m.in. reprezentanta w spółce handlowej (…) na okres 8 lat, wskazać trzeba, że wbrew temu zakazowi oskarżony bezsprzecznie w 2016r. reprezentował (...) Sp. z o.o. w J. jako jej członek zarządu, a więc właśnie jako reprezentant. To zaś oznacza, że skoro wbrew temu orzeczeniu w okresie, w którym powstały relewantne z punku widzenia jego odpowiedzialności karnoskarbowej zobowiązania podatkowe, oskarżony pełnił funkcję, której sprawowania mu zakazano i w związku z jej pełnieniem zrealizował znamiona ustawowe zarzuconego mu przestępstwa skarbowego, to nie może w niniejszym postępowaniu powoływać się na okoliczność, że nie mógł w tymże czasie pełnić owej funkcji z uwagi na obowiązujący go zakaz – wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 7 stycznia 2016r., I SA/Gd 432/15, LEX nr 1984762. Powoływanie się zatem przez skarżącą na to, że oskarżony nie będąc uprawniony do reprezentowania tej osoby prawnej z uwagi na orzeczony wobec niego stosowny zakaz, nie powinien jednocześnie ponosić odpowiedzialności karnoskarbowej z tytułu występowania w tym charakterze, ocenić należy jako całkowicie nieuzasadnione. Wniosek uchylenie zaskarżonego wyroku oraz przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania z uwagi na wskazane uchybienia; zasadny X częściowo zasadny niezasadny ewentualnie zmiana zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego. zasadny częściowo zasadny X niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny lub niezasadny. Mając na względzie powyższe rozważania brak było podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzuconego mu przestępstwa skarbowego. Zasadne okazało się natomiast postulowane przez skarżącą uchylenie zaskarżonego wyroku, przy czym sprawa nie podlegała przekazaniu Sądowi I instancji, lecz umorzeniu. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. Sąd Odwoławczy z urzędu dopatrzył się wystąpienia w okolicznościach niniejszej sprawy bezwzględnej przyczyny odwoławczej opisanej w art. 439§1 pkt. 9 k.p.k. w zw. z art. 113§1 k.k.s. Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności. Powody uwzględnienia tej okoliczności zostały już opisane. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach utrzymania w mocy. ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany. ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1 X art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia. Wobec wystąpienia w okolicznościach niniejszej sprawy bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439§1 pkt 9 k.p.k. w zw. art. 113§1 k.k.s., konieczne okazało się uchylenie zaskarżonego wyroku i jednoczesne umorzenie postępowania na podstawie art. 17§1 pkt. 9 k.p.k. w zw. z art. 113§1 k.k.s. Mając również na względzie przestawione przez Sąd Odwoławczy stanowisko nawiązujące do zgłoszonych w apelacji zarzutów, brak było podstaw do orzekania reformatoryjnego w przedmiocie uniewinnienia oskarżonego od popełnienia zarzuconego mu występku skarbowego. 2.1 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia. ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1 Konieczność umorzenia postępowania X art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia. Jak wyżej. 4.1 Konieczność warunkowego umorzenia postępowania art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i warunkowego umorzenia ze wskazaniem podstawy prawnej warunkowego umorzenia postępowania. ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia z wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku. Przytoczyć okoliczności. -------------- --------------------------------------------------------------------------------------- Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku. Przytoczyć okoliczności. Z uwagi na to, że zaskarżony wyrok został uchylony, zaś postepowanie przeciwko oskarżonemu S. M. umorzono, to w tej sytuacji procesowej, zgodnie z art. 632 pkt. 2 k.p.k. w zw. z art. 113§1 k.k.s., kosztami sądowymi obciążono Skarb Państwa. Stosownie zaś do brzmienia art. 632 pkt. 2 k.p.k. w zw. z art. 616§1 pkt. 2 k.p.k. w zw. z art. 113§1 k.k.s. zasądzono ponadto od Skarbu Państwa na rzecz oskarżonego kwotę 2.184zł tytułem poniesionych przez niego kosztów obrony w postępowaniu pierwszoinstancyjnym oraz dalsze 840zł tytułem tych kosztów, które poniósł z tego tytułu w postępowaniu odwoławczym. Wskazać w tym kontekście należy, że wniosek adw. A. S. złożony w głosach stron na rozprawie przed Sądem meriti, a postulujący zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz S. M. kwoty 6.500zł tytułem poniesionych przez niego kosztów ustanowienia obrońcy w postępowaniu pierwszoinstancyjnym /k. 775/, który został poparty umową o zastępstwie prawnym łączącą oskarżonego z apelującą, nie wiązał sądu orzekającego. Rzecz bowiem w tym, że w treści art. 16 ust. 1 - 3 ustawy z dnia 26 maja 1982r. prawo o adwokaturze normodawca zastrzegł, iż opłaty za czynności adwokackie ustala umowa z klientem (art. 16 ust. 1); Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Adwokackiej i Krajowej Rady Radców Prawnych, określi, w drodze rozporządzenia, wysokość opłat za czynności adwokackie przed organami wymiaru sprawiedliwości, stanowiących podstawę do zasądzenia przez sądy kosztów zastępstwa prawnego i kosztów adwokackich, mając na względzie, że ustalenie opłaty wyższej niż stawka minimalna, o której mowa w ust. 3, lecz nieprzekraczającej sześciokrotności tej stawki, może być uzasadnione rodzajem i zawiłością sprawy oraz niezbędnym nakładem pracy adwokata (art. 16 ust. 2); Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Adwokackiej i Krajowej Rady Radców Prawnych, określi, w drodze rozporządzenia, stawki minimalne za czynności adwokackie, o których mowa w ust. 1, mając na względzie rodzaj i zawiłość sprawy oraz wymagany nakład pracy adwokata (art. 16 ust. 3). W kontekście treści zacytowanych unormowań jako oczywisty jawi się zatem fakt, że, z jednej strony, wynagrodzenie zawodowego pełnomocnika określa łącząca go z klientem umowa, a więc, że mogą oni określić sumę tego wynagrodzenia w ramach szerokiej autonomii służącej podmiotom stosunków cywilnoprawnych. Z drugiej jednakże strony, organy wymiaru sprawiedliwości orzekając w przedmiocie opłat za czynności adwokackie nie są związane wysokością ustalonego przez adwokata i klienta wynagrodzenia tego pierwszego za świadczoną pomoc prawną, bowiem wysokość tych opłat została poddana reglamentacji, którą, w odniesieniu do adwokatów, statuowano w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie – postanowienie 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 23 marca 2011r., I KZP 1/11, OSNKW 2011/5/38; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 października 2009r., I KZP 1/09, OSNKW 2009/12/101; uchwała Sądu Najwyższego z dnia 25 stycznia 2007r., III CZP 95/06, OSNC 2007/12/179. Wskazać zatem należy, że w ramach delegacji ustawowej opisanej w art. 16 ust. 2 i 3 ustawy prawo o adwokaturze, w § 15 ust. 1 i 3 powołanego rozporządzenia statuowano, że opłaty stanowiące podstawę zasądzania kosztów zastępstwa prawnego i kosztów adwokackich ustala się z uwzględnieniem stawek minimalnych określonych w rozdziałach 2-4 (§15 ust. 1), jak i że opłatę w sprawach wymagających przeprowadzenia rozprawy ustala się w wysokości przewyższającej stawkę minimalną, która nie może przekroczyć sześciokrotności tej stawki, ani wartości przedmiotu sprawy, jeśli uzasadnia to niezbędny nakład pracy adwokata, w szczególności poświęcony czas na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczba stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjęte w sprawie, w tym czynności podjęte w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu; wartość przedmiotu sprawy; wkład pracy adwokata w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie; rodzaj i zawiłość sprawy, w szczególności tryb i czas prowadzenia sprawy, obszerność zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów, o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności. W okolicznościach niniejszej sprawy zasądzeniu na rzecz S. M. podlegały stawki minimalne przewidziane w rozporządzeniu z dnia 22 października 2015r. za reprezentowanie go w postępowaniach pierwszoinstancyjnym i odwoławczym przez adw. A. S.. Dość stwierdzić, że obrońca oskarżonego nie dostrzegła, że w sprawie wystąpiła bezwzględna przyczyna odwoławcza, która niweczyła niniejszy proces. PODPIS

Wyrok Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z dnia 21 sierpnia 2023 roku, sygn.

UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II AKa 451/21 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.