VI Ka 2/25 · Sąd powszechny

Sygn. akt VI Ka 335/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 lipca 2024 r. Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący – Sędzia Tomasz Skowron Protokolant Joanna Szmel przy udziale prokurator Prokuratury Okręgowej w Jeleniej Górze Małgorzaty Kopczyńskiej po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2024r. sprawy S. R. ur. (...) w Z. s. H., B. z domu B. oskarżonego z art. 279 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk i inne z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Zgorzelcu z dnia 22 lutego 2024 r. sygn. akt II K 461/22 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonego S. R.; II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. U. S. kwotę 840 zł tytułem nieopłaconej obrony oskarżonego z urzędu w postępowaniu odwoławczym oraz dalsze 193 zł 20 gr tytułem podatku od towarów i usług; III. zwalnia oskarżonego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt VI Ka 335/24 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Zgorzelcu z dnia 22 lutego 2024 r. w sprawie o sygn. akt II K 461/22 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca oskarżonego ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------------------ -------------------------------------------------- ---------------- --------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------------------ -------------------------------------------------- -------------- --------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------------------ -------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu --------------- ------------------------------ -------------------------------------------------------------- . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut I. rażące naruszenie przepisów postępowania karnego, w szczególności naczelnych zasad procesowych, mające wpływ na treść zaskarżonego wyroku w postaci art. 2 § 2 k.p.k. w zw. art. 4 k.p.k. i art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. przejawiające się: 1) w błędnym przyjęciu przez Sąd I instancji. Ze sprawstwo oskarżonego S. R. w popełnieniu w nocy z 2 na 3 listopada 2021 r. w Z. czynu z art. 279 § 1 k.k. na szkodę J. M. oraz Urzędu Miejskiego w Z. wynika z dowodów w postaci nagrań z monitoringu miejskiego, znajdujących się na płycie CD na k. 8 akt w sytuacji, gdy: a) analiza poszczególnych nagrań, znajdujących się na w/w płycie, na którą powołuje się Sąd meriti wskazuje, że: - w sprawie brak jest zachowania ciągłości czasowej, na dwóch pierwszych nagraniach na płycie CD z k. 8 akt widocznych bowiem jest dwóch mężczyzn, którzy wchodzą do jednego z budynków ok. godz. 21:32 w dniu 03.11.202lr. i przebywają w nim dłuższy czas - co najmniej do godz. godz. 22.04. kiedy to kończy się drugie nagranie z (...) na płycie CD. natomiast na kolejnym nagraniu (trzecie nagranie na płycie CD z k. 8 akt) z monitoringu przy bramie (...) - widać dwóch mężczyzn, którzy przeskakują przez bramę ok godz. 22:03; - nic jest możliwe kategoryczne rozpoznanie mężczyzn widocznych na nagraniach; - osoby, które przeskakują przez bramę (...) ok godz. 22:03 były ubrane inaczej, niż osoby, widoczne na nagraniu z (...) (pierwsze nagranie na płycie CD z k. 8 akt) osoby te nie miały żadnych nakryć głowy, a jedna z tych osób miała jasne wstawki na spodniach oraz jasne podeszwy butów, podczas, gdy jedna z osób na nagraniu z (...) jest ubrana w całości na ciemno, a druga ma spodnie koloru ciemnoniebieskiego, kurtkę/bluzę w kolorze zbliżonym do zielonego oraz ciemne buty, b) usytuowanie monitoringu nie pozwala na ustalenie: - kto i jak rzekomo usuwa/wypycha szybę w budynku, znajdującym się na nagraniu oraz - kto i co dokładnie zabiera spod budynku (...), c) przedmiotowe nagrania pozostają spójne z wyjaśnieniami oskarżonych w zakresie, w jakim oskarżeni wskazali, że: - na terenie (...)u znajdowały się również inne osoby, które dokonały kradzieży z w łamaniem, - gdy oskarżeni byli już na terenie (...)u, okno w budynku było otwarte, żaden z oskarżonych nie musiał więc usuwać szyby w celu dostania się do środka budynku, skutkiem czego na podstawie dowodu tego nie jest możliwym jednoznaczne przyjęcie, że oskarżeni P. G. i S. R. w okresie od dnia 2 listopada 2021 roku do dnia 3 listopada 2021 roku. w Z. przy ulicy (...), rejonu (...), wspólnie i w porozumieniu, po uprzednim uszkodzeniu ogrodzenia oraz wypchnięciu szyby w oknie w budynku (...) należącym do Urzędu Miejskiego w Z., dostali się do jego wnętrza, skąd zabrali w celu przywłaszczenia silnik do piły 1 fazowy, transformator, tubę sygnalizacyjna, dwa przedłużacze, kilof, podkasalkę, elektryczną, dwie wkrętarki z ładowarkami, pudełko z kablami, oraz kino domowe wraz z głośnikami marki S.: 2) w dokonaniu przez Sąd I instancji dowolnej oceny dowodów w zakresie, dotyczącym ustalenia daty popełnienia czynu zabronionego i przyjęciu, że do zaistnienia przestępstwa z art. 279 § 1 k.k. doszło w istocie „w nocy z na 3 listopada 2021 r.” względnie, „od dnia 2 listopada 2021 r. do dnia 3 listopada 2021 r." w sytuacji, gdy: - twierdzenie, że do zdarzenia miało dojść 2 listopada 2021 r. pochodzi od świadka - pokrzywdzonego J. M., który przekazał jednocześnie świadkowi A. F., że zdarzenie miało mieć miejsce w dniu 3 listopada ok godz. 22.10; - twierdzenie, że do zdarzenia miało dojść 3 listopada 2021 r., o ile znajduje potwierdzenie w zapisach z monitoringu, pozbawia w tym zakresie wiarygodności pokrzywdzonego J. M., Sąd I instancji uznał jednakże oba te twierdzenia za prawdziwe mimo ich oczywistej sprzeczności względem siebie, skutkiem czego nie doszło do jednoznacznego określenia, kiedy miało dojść do zdarzenia, zarzucanego oskarżonym oraz jakie dowody miały potwierdzać zaistnienie zdarzenia w konkretnej dacie; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny II. błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, mający wpływ na treść orzeczenia, polegający na przyjęciu, że oskarżeni P. G. i S. R. w okresie od dnia 2 listopada 2021 roku do dnia 3 listopada 2021 roku. w Z. przy ulicy (...). rejonu (...), wspólnie i w porozumieniu, po uprzednim uszkodzeniu ogrodzenia oraz wypchnięciu szyby w oknie w budynku (...) należącym do Urzędu Miejskiego w Z., dostali się do jego wnętrza, skąd zabrali w celu przywłaszczenia silnik do piły 1 fazowy, transformator, tubę sygnalizacyjna, dwa przedłużacze, kilof, podkaszarkę elektryczną, dwie wkrętarki z ładowarkami, pudełko z kablami, oraz kino domowe wraz z głośnikami marki S., o łącznej wartości 1300 złotych na szkodę J. M., czym działali na szkodę Urzędu Miasta w Z. w wysokości 600 złotych, tj. o czyn z art. 279 § 1 k.k. w sytuacji, gdy na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności w postaci nagrań z monitoringu miejskiego oraz wyjaśnień oskarżonych oraz przedmiotów znalezionych u oskarżonych w chwili ich zatrzymania możliwym jest bezsporne przyjęcie co najwyżej, że oskarżeni dokonali zaboru w celu przywłaszczenia kina domowego, podkaszarki oraz pudełka z przewodami na łączną kwotę 500,- zł. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Na wstępie wskazać należy, że zarówno apelacja jak i wniosek o uzasadnienie wyroku sądu odwoławczego pochodziły jedynie od obrońcy oskarżonego S. R.. Środek odwoławczy odnosił się do podważenia ustaleń sądu rejonowego w zakresie przypisanego oskarżonemu w pkt 1 zaskarżonego orzeczenia czynu zakwalifikowanego z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. Obrońca oskarżonego dopatrywała się po stronie sądu I instancji naruszenia przepisów proceduralnych odnoszących się głównie do dokonanej oceny dowodów jak i poczynienia na ich podstawie błędnych ustaleń faktycznych. Zarzuty korespondują ze sobą dlatego zasadnym jest odnieść się do nich łącznie. Sąd rejonowy w pisemnych motywach wydanego rozstrzygnięcia w jasny i całościowy sposób dokonał oceny zgromadzonych w sprawie dowodów wskazując, którym z nich nadał walor wiarygodności, a którym wiarygodności odmówił. Przeprowadzona ocena dowodów odpowiadała zasadom wiedzy, prawidłowego rozumowania oraz doświadczenia życiowego w związku z czym nie ulega wątpliwości, iż czyniła zadość wymogom wynikającym z art. 7 k.p.k. Poszczególne zebrane w niniejszej sprawie dowody miały rozbieżną wymowę, prawidłowo zatem Sąd I instancji dokonywał wnikliwej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. Zaznaczyć przy tym należy ponadto, że nie można skutecznie podnieść zarzutu naruszenia art. 7 k.p.k. przez wskazanie, że Sąd I instancji oparł się na dowodach obciążających oskarżonego, a nie uwzględnił zaś dowodów dla niego korzystnych, jeżeli całościowa ocena materiału dowodowego była swobodna. Obrońca oskarżonego wskazywała ponadto naruszenie przez sąd rejonowy prawa procesowego w zakresie art. 410 k.p.k. Wskazany zarzut może być skutecznie podniesiony jedynie w sytuacji gdy ustalenia faktyczne oparto na dowodach, które nie zostały formalnie ujawnione w toku postępowania albo zostały pominięte przy procesie odtwarzania stanu faktycznego. Wskazana sytuacja nie zachodzi w przedmiotowej sprawie, z tego względu zarzuty apelacyjne odnoszące się do naruszenia przepisów postępowania karnego zmierzały w rzeczywistości do zakwestionowania dokonanej oceny dowodów. Przypomnienia wymaga, że przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną treści przepisu art. 7 k.p.k. wówczas, gdy jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy całokształtu okoliczności i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy, stanowi wynik rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść jak i niekorzyść oskarżonego, jest wyczerpująco i logicznie z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego argumentowane w uzasadnieniu (vide: wyroki Sądu Najwyższego z dnia 20 lutego 1975 roku, II KR 355/74, OSNKW 1975/9/84; z dnia 22 stycznia 1975 roku, I KR 197/14, OSNKW 1975/5/58; z dnia 5 września 1974 roku, II KR 114/74, OSNKW 1975/2/28; z dnia 22 lutego 1996 roku, II KRN 199/15, PiPr. 1996/10/10; z dnia 16 grudnia 1974 roku, Rw 618/74, OSNKW 1975/3-4/47). Wszystkie te wymogi spełnia ocena dowodów dokonana przez Sąd I instancji i zaprezentowana w pisemnym uzasadnieniu wyroku. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy zauważyć należy, że sąd dysponował rozbieżnymi dowodami w zakresie ujawnionego zdarzenia. Oczywistym następstwem takiej sytuacji jest konieczność uznania przez orzekający sąd jedynie części dowodów za wiarygodne dokonując ich właściwej oceny. Rozbieżne pozostawały wyjaśnienia oskarżonego S. R. składane na różnych etapach postępowania karnego. W toku postępowania przygotowawczego przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, jak również wyraził wolę dobrowolnego poddania się karze. Dopiero w postępowaniu jurysdykcyjnym podważył wcześniej przedstawioną wersję wydarzeń, a zaistniałe sprzeczności miały być wynikiem nacisków ze strony policji. Za wiarygodną uznać należało jednak pierwotnie przedstawianą przez oskarżonego wersję zdarzeń, była bowiem spontaniczna, a wyjaśnienia zostały złożone niedługo po zaistniałym incydencie. Ponadto w toku procesu nie wykazano jakichkolwiek podstaw do uznania, że oskarżony S. R. miał interes w samooskarżeniu, jak również aby policjanci rzekomo wymusili na nim podpisanie protokołu zawierającego obciążającego go sformułowania. Współoskarżony P. G. w wyjaśnieniach składanych w toku postępowania przygotowawczego w szczegółowy sposób przedstawił przebieg zdarzenia z dokładnym wskazaniem na role jakie w chwili popełnienia czynu odegrali obaj sprawcy, dopiero w dalszej części procesu zmieniając treść wyjaśnień poprzez wykluczanie dokonania włamania, a jedynie kradzieży z terenu (...) w Z.. Trafnie sąd I instancji ustalając fakty ocenił pierwsze wyjaśnienia obu oskarżonych za wiarygodne, wskazują na to zasady logiki i doświadczenia życiowego jak również treść pozostałych dowodów zgromadzonych w niniejszej sprawie. Przyjęte przez oskarżonych w dalszej części procesu twierdzenia odnośnie braku włamania uznać należy jedynie za opracowaną linię obrony. Nie można odmówić wiarygodności treści zeznań świadka J. M. będącego pracownikiem placówki na terenie której doszło do zdarzenia. Konsekwentnie i spójnie przedstawił w zeznaniach ujawnioną kradzież z włamaniem. Będąc zatrudnionym na terenie wskazanego obiektu dokładnie znał bowiem stan infrastruktury i w momencie gdy przybył do pracy ujawnił zaistniałe uszkodzenie w postaci braku szyby jak również utracone w wyniku kradzieży mienie. Brak jest przy tym jakichkolwiek obiektywnych powodów, by poddawać w wątpliwość przedstawiony przez niego stan obiektu i brak znajdujących się na jego terenie przedmiotów. Ponadto sami oskarżeni częściowo potwierdzili w wyjaśnieniach zabór przedmiotów, na których utratę powoływał się wskazany świadek. Kolejnym dowodem poddającym w wątpliwość forsowane przez oskarżonych w dalszej fazie procesu twierdzenia odnośnie dokonaniu kradzieży bez pokonania zabezpieczeń pozostaje zapis z monitoringu. Faktem jest, że obraz jest nieczytelny, natomiast umiejscowienie kamery jest niekorzystne z perspektywy możliwości dokładnego odtworzenia przebiegu zdarzeń. Z tego względu wskazany dowód nie może być uznany w niniejszej sprawie za kluczowy przy ustaleniu faktów. Pomimo tego na nagraniu widać dwie osoby pokonujące ogrodzenie obiektu, poruszających się po jego terenie, a następnie również osobę pokonującą zabezpieczenie przy budynku używając przy tym siły fizycznej, podając następnie drugiej osobie znalezione wewnątrz przedmioty. Zapis monitoringu potwierdza zatem przedstawiony przez obu oskarżonych w pierwszej fazie procesu przebieg zdarzenia i koresponduje z ujawnionym przez świadka J. M. brakiem szyby w oknie budynku. Przecenia przy tym obrońca oskarżonego S. R. znacznie zapisu z monitoringu odnośnie ustalenia faktów, bowiem kluczowe znaczenie w omawianym zakresie miały dowody osobowe. Rację ma przy tym apelująca wskazując, że nagrania nie pozwala jednoznacznie ustalić tożsamości ujawnionych na nim osób jak również zabieranych przez nich przedmiotów. Nie sposób jednak na tej podstawie stwierdzić, że są to okoliczności pozwalające poddać w wątpliwość winę i sprawstwo oskarżonego w zakresie przypisanego mu czynu w pkt 1 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku. Zauważyć należy, że data i godzina wskazana na zapisach monitoringu (...) oraz rynku w Z. nie muszą odpowiadać rzeczywistemu czasowi. Słusznie zatem sąd rejonowy przy ustaleniu faktów nie opierał się na dacie i godzinie ujawnionej na nagraniach, bazując w tym zakresie na wiarygodnych zeznaniach świadka J. M., który będąc pracownikiem (...) po porannym przybyciu do pracy ujawnił skutki zdarzenia niezwłocznie informując o tym fakcie pracowników urzędu miasta. Jednocześnie w pierwszych składanych zeznaniach wskazywał, że skutki zaistniałego włamania ujawnił rano dnia 3 listopada 2021 r. Rozbieżności co do daty zdarzenia w różnych dokumentach zgromadzonych w niniejszej sprawie mogą wynikać z faktu, że pracownicy urzędu miasta kierowali się datą i godziną ujawnioną na zabezpieczonym nagraniu. Również pracownicy urzędu miasta zawiadomieni o zdarzeniu przesłuchani w charakterze świadków w osobach I. Z. i A. F. nie byli w stanie jednoznacznie stwierdzić kiedy świadek J. M. powiadomił ich o ujawnionym zdarzeniu. Nie poddaje to jednak w wątpliwość wiarygodności zeznań wskazanego świadka, od zdarzenia do momentu przesłuchania minął bowiem relatywnie długi okres, logicznym zatem jest brak pewności co do dokładnej daty. Słusznie jednak przy ustaleniu faktów sąd rejonowy nie opierał się na dacie i godzinie ujawnionej na zapisie monitoringu, a na pierwszych zeznaniach świadka, który ujawnił omawiane zdarzenie. Trafnie ponadto w stawianym obu oskarżonym zarzucie uogólniono, że do incydentu doszło w czasookresie pomiędzy dniem 2 a 3 listopada 2021 r. Sąd rejonowy natomiast w części dyspozytywnej wyroku słusznie doprecyzował opis czynu o dalsze ustalenia odnośnie skradzionego mienia. Obrońca oskarżonego niesłusznie doszukuje się przy tym sprzeczności w wersji zdarzeń przedstawianej przez J. M., bowiem nie ulega wątpliwości, że jego intencją na każdym etapie toczącego się procesu było wskazanie podanego wyżej czasookresu. Odnośnie podnoszonego w apelacji zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia nadmienić należy, że prawidłowe pozostają ustalenia sądu I instancji w zakresie skradzionego mienia, znajdują one bowiem odzwierciedlenie w dowodach z zeznań w charakterze świadka pokrzywdzonego, który w toku procesu ujawnił kolejne utracone przedmioty. Zastrzeżeń sądu odwoławczego nie budzą zatem poczynione w tym zakresie ustalenia i stosowna zmiana opisu czynu w części dyspozytywnej wyroku. W związku z powyższym zaaprobować należy poczynione przez sąd rejonowy ustalenia faktyczne. Prawidłowa ocena materiału dowodowego wykazała winę i sprawstwo oskarżonego S. R. w zakresie przypisanego mu czynu prawidłowo zakwalifikowanego z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. Wyjaśnienia oskarżonych w zakresie w jakim wykazywali, że nie doszło do pokonania zabezpieczeń należało uznać jedynie za przyjętą w toku procesu linię obrony, która nie miała przy tym jakiegokolwiek poparcia w obiektywnych dowodach. Nie ulega wątpliwości, że obaj oskarżeni dokonali w inkryminowanym czasie kradzieży, natomiast prawidłowa ocena pozostałych dowodów w sposób niebudzący wątpliwości wskazuje, że w tym celu konieczne było uprzednie pokonanie zabezpieczeń w postaci szyby znajdującej się w budynku, do czego oskarżony S. R. wykorzystał siłę fizyczną. W sytuacji gdy oskarżeni początkowo przyznali się do popełniania omawianego czynu zabronionego i ich pierwsze wyjaśnienia korespondowały z pozostałymi obciążającymi dowodami logicznym pozostaje, że dopiero w dalszej fazie procesu podjęli nieudolną próbę deprecjonowania swojego udziału w zdarzeniu celem osiągnięcia korzystniejszej kwalifikacji prawnej i tym samym łagodniejszego wyroku. Okoliczności wskazywane w apelacji nie pozwoliły na skuteczne podważenie prawidłowych ustaleń faktycznych sądu rejonowego poprzedzonych swobodną oceną dowodów. Uwzględniając wszelkie korzystne jak i niekorzystne z perspektywy oskarżonego okoliczności sąd rejonowy słusznie uznał winę i sprawstwo oskarżonego S. R. w zakresie przypisanego mu czynu zabronionego w pkt 1 części dyspozytywnej wyroku, którego kwalifikacja prawna jest prawidłowa. Nie doszło zatem do naruszenia powołanych w apelacji przepisów procedury karnej tj. art. 2 § 2 k.p.k. oraz art. 4 k.p.k., a wyrok sądu rejonowego w omawianym zakresie uznać należało za prawidłowy i odpowiadający prawu. Wniosek I. uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Zgorzelcu, ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny II. zmianę zaskarżonego wyroku i: a) uniewinnienie oskarżonego S. R. od czynu, ujętego w pkt. 1 wyroku. b) uchylenie obowiązku naprawienia szkody z pkt. 2 wyroku w całości w stosunku do oskarżonego S. R.. c) uchylenie orzeczonej w stosunku do oskarżonego S. R. w pkt. 5 wyroku kary łącznej; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Mając na względzie argumentację przytoczoną w poprzedniej części uzasadnienia prowadzącą do uznania zarzutów obrońcy oskarżonego za nietrafne, złożone wnioski o zmianę lub uchylenie zaskarżonego wyroku uznać należało za niezasadne. W treści środka odwoławczego nie wykazano bowiem jakichkolwiek nieprawidłowości w zaskarżonym wyroku skutkujących koniecznością jego zmiany lub uchyleniem i takich też okoliczności nie dopatrzył się sąd odwoławczy działając z urzędu. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU --------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Zaskarżony wyrok w całości utrzymany w mocy Zwięźle o powodach utrzymania w mocy W sytuacji, gdy zarówno ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę zaskarżonego wyroku nie nasuwają zastrzeżeń co do ich prawidłowości, gdy wątpliwości nie budzi prawidłowość przyjętej przez sąd rejonowy kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu w pkt 1 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku, a orzeczona kara jest adekwatna do społecznej szkodliwości czynów i stopnia winy oskarżonego ponadto trafne jest rozstrzygnięcie również w zakresie kary łącznej obejmującej wspomnianą karę jednostkową oraz odnośnie obowiązku naprawienia szkody, zaskarżony wyrok jako prawidłowy należało zgodnie z art. 437 § 1 k.p.k. utrzymać w mocy. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany --------------- Zwięźle o powodach zmiany ----------------------- 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. --------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. --------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności -------------- ------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II. Na podstawie art. 29 ustawy prawo o adwokaturze sąd okręgowy zasądził od Skarbu Państwa na rzecz obrońcy oskarżonego adw. U. S. kwotę 840 zł tytułem kosztów nieopłaconej obrony z urzędu w postępowaniu odwoławczym powiększone o kwotę 193 zł 20 gr tytułem należnego podatku od towarów i usług. Na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k. mając na uwadze sytuację materialną oskarżonego jak również jego aktualny pobyt w jednostce penitencjarnej sąd okręgowy zwolnił go od zapłaty na rzecz skarbu państwa kosztów sądowych za postepowanie odwoławcze. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Uznanie winy i sprawstwa oskarżonego S. R. w zakresie przypisanego w pkt 1 części dyspozytywnej wyroku czynu z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana

UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II AKa 402/20 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.

Sygn. akt VI Ka 618/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 października 2024 r. Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący – Sędzia Andrzej Tekieli Sędzia Tomasz Skowron Sędzia Robert Bednarczyk Protokolant Dominika Cieślak przy udziale prokuratora Prokuratury Rejonowej w Jeleniej Górze M. R. po rozpoznaniu w dniu 22 października 2024 roku sprawy R. P. ur. (...) w K. s. K., B. z domu S. oskarżonego z art. 278 § 1 kk i in. z powodu apelacji wniesionych przez oskarżonego i jego obrońcę od wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 19 lipca 2024 r. sygn. akt II K 81/24 I. zmienia zaskarżony wyrok wobec oskarżonego R. P. w ten sposób, że w punkcie III części dyspozytywnej obniża orzeczoną wobec oskarżonego karę łączną pozbawienia wolności do 4 (czterech) lat i 6 (sześciu) miesięcy; II. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; III. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. B. W. kwotę 840 złotych tytułem nieopłaconej obrony oskarżonego z urzędu w postępowaniu odwoławczym oraz dalsze 193,20 złotych tytułem podatku od towarów i usług; IV. zwalnia oskarżonego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt VI Ka 618/24 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 2 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 19 lipca 2024 r. w sprawie o sygn. akt II K 81/24 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca oskarżonego ☒ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☒ co do winy ☒ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------------------ -------------------------------------------------- ---------------- --------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------------------ -------------------------------------------------- -------------- --------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------------------ -------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu --------------- ------------------------------ -------------------------------------------------------------- . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut Obrońca oskarżonego r.pr. M. M. w odniesieniu do czynów przypisanych oskarżonemu w pkt. I wyroku w oparciu o przepis art. 427 § 1 k.p.k. i art. 438 pkt. 2 k.p.k. zarzucił: I. obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia [art. 438 pkt. 2 k.p.k.), a to art. 2 § 2 k.p.k. w zw. z art. 4, art. 7 oraz art. 410 k.p.k. poprzez niewłaściwą ocenę zebranego materiału dowodowego i wybiórcze jego potraktowanie wskutek pominięcia przez Sąd I instancji całokształtu okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej, a nadto przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, będące wynikiem nieuwzględnienia zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, wyprowadzeniem ze zgromadzonego materiału dowodowego wniosków z niego niewynikających oraz naruszenie zasady obiektywizmu procesowego przejawiające się w uwzględnieniu jedynie okoliczności niekorzystnych dla oskarżonego, a pominięcie faktów i dowodów korzystnych, bez należytego uzasadnienia tegoż stanowiska skutkujące dokonaniem wadliwych ustaleń faktycznych i w konsekwencji skazaniem oskarżonego za czyn z art. 278 § 1 k.k. i art. 278 § 1 k.k. w z w. z art. 12 § 2 k.k. w sytuacji gdy: a) oskarżony w swoich wyjaśnieniach konsekwentnie nie przyznawał się do popełnienia zarzucanych mu czynów, stanowiących kradzieże na terenie sklepu (...), a nadto brak jest dowodów wskazujących na działanie oskarżonego wspólnie i w porozumieniu z S. K.; b) żaden z przesłuchanych w sprawie świadków nie potrafił wskazać, kradzieży jakich konkretnie artykułów dokonał oskarżony R. P. i na jaką kwotę; c) z nagrań monitoringu nie wynika, aby oskarżony dokonał zaboru jakiegokolwiek mienia na terenie sklepu (...); wynika natomiast wniosek przeciwny - oskarżony każdorazowo płacił za towar, zaś jego obecność na terenie sklepu w czasie zbieżnym z S. K. nie może stanowić o akceptacji dla jego zachowania, czy nawet wspólnym podziale ról. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny II. W odniesieniu do czynu przypisanego oskarżonemu w pkt. II wyroku w oparciu o przepis art. 427 § 1 k.p.k. i art. 438 pkt. 1 i 4 k.p.k. zarzucił: 1. naruszenie art. 57a § 1 k.k. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, podczas gdy pokrzywdzony jadąc autobusem sam dosiadł się do oskarżonego, jak również poprosił go, aby ten poczęstował go papierosem, spożywał w jego obecności napój alkoholowy oraz został poczęstowany batonem, zaś w drugiej odsłonie zdarzenia wszyscy jego uczestnicy znajdowali się na pętli autobusowej, w miejscu zaciemnionym i oddalonym od przystanku, a także od osób postronnych, a zatem nie zostały spełnione wszystkie przesłanki do zastosowania ww. przepisu; 2. rażącą surowość kary wymierzonej oskarżonemu, tj. kary 4 lat pozbawienia wolności, bez uwzględniania podstaw do jej nadzwyczajnego złagodzenia z art. 60 § 2 k.k. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Oskarżony R. P. w osobiście sporządzonej apelacji podniósł zarzut zbyt surowej kary orzeczonej za dokonany rozbój, a także zbyt surowej kary łącznej w stosunku do skazanego w innym procesie współsprawcy S. K.. Odnośnie kradzieży w sklepie (...) oskarżony z jednej strony podniósł zarzut zbyt surowej kary, z drugiej w treści uzasadnienia apelacji zakwestionował ustalenia faktyczne co do swojego sprawstwa i winy twierdząc, że kradzieży dokonywał tylko będący razem z nim S. K., a on to biernie obserwował. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Ad. I ( apelacja obrońcy ) i apelacja oskarżonego w części dotyczącej kradzieży w sklepie (...) Zarzuty powyższe były najdalej idące i zostaną rozpoznane łącznie. Zasadnym jest odnieść się do nich w pierwszej kolejności. Na wstępie zaznaczyć należy, że obrońca oskarżonego R. P. wskazywał naruszenie przez Sąd Rejonowy prawa procesowego w zakresie art. 410 k.p.k. Wskazany zarzut może być skutecznie podniesiony jedynie w sytuacji gdy ustalenia faktyczne oparto na dowodach, które nie zostały formalnie ujawnione w toku postępowania albo zostały pominięte przy procesie odtwarzania stanu faktycznego. Wskazana sytuacja nie zachodzi w przedmiotowej sprawie, z tego względu zarzuty apelacyjne odnoszące się do naruszenia przepisów postępowania karnego zmierzały w rzeczywistości do zakwestionowania dokonanej oceny dowodów. Przypomnienia wymaga, że przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną treści przepisu art. 7 k.p.k. wówczas, gdy jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy całokształtu okoliczności i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy, stanowi wynik rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść jak i niekorzyść oskarżonego, jest wyczerpująco i logicznie z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego argumentowane w uzasadnieniu (vide: wyroki Sądu Najwyższego z dnia 20 lutego 1975 roku, II KR 355/74, OSNKW 1975/9/84; z dnia 22 stycznia 1975 roku, I KR 197/14, OSNKW 1975/5/58; z dnia 5 września 1974 roku, II KR 114/74, OSNKW 1975/2/28; z dnia 22 lutego 1996 roku, II KRN 199/15, PiPr. 1996/10/10; z dnia 16 grudnia 1974 roku, Rw 618/74, OSNKW 1975/3-4/47). Wszystkie te wymogi w dostatecznym stopniu spełnia ocena dowodów dokonana przez Sąd I instancji, zaprezentowana w pisemnym uzasadnieniu wyroku. Sąd I instancji dysponował rozbieżnymi wyjaśnieniami oskarżonego składanymi na różnych etapach postępowania. Niesłusznie zatem obrońca doszukuje się konsekwencji w nieprzyznawaniu się oskarżonego do popełniania zarzucanych kradzieży, bowiem taka sytuacja nie zaistniała w toku niniejszego postępowania. Nie można tracić z pola widzenia, że w wyjaśnieniach składanych w postępowaniu przygotowawczym w niedługim okresie po zatrzymaniu, oskarżony R. P. przyznał się do popełnienia szeregu kradzieży dokonanych wspólnie i w porozumieniu z S. K. w sklepie (...) ( k. 166 – 167 ). Te wyjaśnienia oskarżonego były spontaniczne i składne bezpośrednio po obejrzeniu materiałów video z okradanego sklepu spożywczego, nie miał on przy tym realnych powodów do samooskarżenia. Nie ulega wątpliwości, że oskarżony został uwidoczniony na zabezpieczonych nagraniach, rozpoznała go również świadek K. K. (2) będąca kierowniczką sklepu (...). W zeznaniach jednoznacznie wskazała bowiem, że osobą dokonującą kradzieży z S. K. był oskarżony R. P.. Co do zasady nie przeczył również temu sam oskarżony, jednak wersja zdarzeń forsowana przez niego w dalszej fazie procesu jakoby kradzieży dokonywał jedynie S. K. pozostaje nieuzasadniona i sprzeczna z pozostałym materiałem dowodowym jawnie obciążającym oskarżonego. Uznać ją należało zatem za przyjętą linię obrony, albowiem wina i sprawstwo oskarżonego ustalone zostały na podstawie nie tylko subiektywnych dowodów w postaci zeznań i wyjaśnień, mają one potwierdzenie w obszernym zapisie monitoringu, ujawniającym dwóch sprawców. Ujawnione nagrania jednoznacznie wykazują działanie współoskarżonych w porozumieniu, przy czym działali oni z podziałem na role i niekiedy płacili za część skradzionego towaru. Jednoznacznie widać na nagraniach, że działają wspólnie i nawet np. w sytuacjach gdy S. K. pakował kradziony towar do plecaka, oskarżony R. P. towarzyszył mu i podawał artykuły, co potwierdza również obszerny protokół z przeprowadzonych oględzin nagrania ( k. 235, k. 237, k. 226 – 231 akt II K 1844/23 ). W pierwszych wyjaśnieniach oskarżony również wskazał, że działali oni razem, podając przy tym dalsze następstwa dokonanych kradzieży w postaci sprzedaży skradzionych towarów przypadkowym osobom. Składane na rozprawie głównej wyjaśnienia R. P., że nie brał on udział w kradzieżach pozostają zatem sprzeczne z prawidłowo ocenionym pozostałym materiałem dowodowym jak również zasadami wiedzy logiki i doświadczenia życiowego. Niewiarygodne pozostaje bowiem nieuczestniczenie przez oskarżonego w kradzieżach w sytuacji gdy kilkukrotnie udawał się z S. K. na teren marketu D., gdzie jak widać na nagraniach działali wspólnie. Wątpliwości Sądu Okręgowego nie budzi również kwota skradzionego mienia, którą to zakwestionował oskarżony wskazując, że nie jest możliwe aby ukraść z marketu spożywczego mienia o deklarowanej w akcie oskarżenia wartości. Wyliczenia w tym zakresie zostały sporządzone przez pracowników sklepu, gdzie w rzetelny sposób wypunktowano poszczególnego elementy skradzionego mienia. Nie ma zatem racji obrońca podważając ocenę dowodów ze wskazaniem, że żaden ze świadków nie potrafił wymienić skradzionego towaru, skoro zostało to uczynione przez pracowników sklepu bezpośrednio po zdarzeniu. Należy zauważyć, że kradzieże były dokonywane w przedziale czasowym kilku dni, nie jest więc zasadne podnoszone przez oskarżonego twierdzenie, że nie było możliwe wyniesienie jednorazowo takiej ilości artykułów ze sklepu. Prowadzi to do wniosku, że dokonana przez Sąd Rejonowy ocena dowodów pozostawała trafna i czyniła zadość wymogom wyartykułowanym w treści art. 7 k.p.k. Czyni to poczynione na jej podstawie ustalenia faktyczne prawidłowymi w zakresie w jakim uznano winę i sprawstwo oskarżonego odnośnie stawianych mu w akcie oskarżenia zarzutów kradzieży. Sąd Rejonowy uczynił zadość wymogom wskazanym w treści art. 2 § 2 k.p.k., jak również nie naruszył reguł wynikających z powoływanego w stawianym zarzucie art. 4 k.p.k. Zarzuty stawiane w omawianym zakresie tak przez obrońcę jak i samego oskarżonego uznać należało za niezasadne. W ocenie Sądu Okręgowego nie jest także rażąco surowa kara 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wymierzona oskarżonemu za ciąg tych kradzieży. Ad. II ( apelacja obrońcy ) i apelacja oskarżonego odnośnie rażącej surowości kary za poszczególne przestępstwa i kary łącznej Apelujący obrońca w drugim z podnoszonych zarzutów nie kwestionował winy i sprawstwa oskarżonego w zakresie przypisanego mu w pkt II części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku przestępstwa z art. 280 § 1 k.k. i in., która została w niniejszej sprawie prawidłowo ustalona w oparciu o jednoznaczny materiał dowodowy, w tym również wyjaśnienia oskarżonego, który na rozprawie głównej przyznał się do popełniania tego czynu. Obrońca oskarżonego we wskazanym zarzucie dopatrywał się wadliwości kwalifikacji prawnej przypisanego czynu, w szczególności w zakresie art. 57a § 1 k.k., jak również rażąco surowego wymiaru kary bez uwzględnienia podstaw do jej nadzwyczajnego złagodzenia z art. 60 § 2 k.k. Wymiar kary za ten czyn jak i kary łącznej kwestionował również oskarżony. Sąd Rejonowy w zaskarżonym wyroku przypisał oskarżonemu R. P. popełnienie występku z art. 280 § 1 k.k. ze wskazaniem na jego chuligański charakter w myśl art. 57a § 1 k.k. Uwzględniając bezsporne ustalenia poczynione przez Sąd I instancji uwzględniające sposób zachowania się oskarżonego R. P. jak również świadka S. K. występującego w odrębnym postępowaniu w charakterze oskarżonego, co do którego zapadł prawomocny wyrok skazujący uznać należy, że w rozpoznawanej sprawie sposób jak i motywy ich działania wskazują, iż przyjętą kwalifikację prawną należy zaaprobować. Ustawodawca w art. 115 § 21 k.k. wskazał szereg okoliczności pozwalających na uznanie danego występku za chuligański, wskazując na konieczność umyślności po stronie sprawy w dokonanym zamach na konkretne dobra prawne jak również działanie publiczne i bez powodu albo z oczywiście błahego powodu, przez co sprawca okazuje rażące lekceważenie porządku prawnego. Wśród dóbr chronionych wskazano m.in. zdrowie, wolność, cześć lub nietykalność cielesną jak również mienie pod warunkiem, że jest ono niszczone, uszkodzone lub czynione niezdatnym do użytku. Głównym przedmiotem ochrony przestępstwa z art. 280 § 1 k.k. pozostaje cudze mienie, na co wyraźnie wskazuje umiejscowienie go w rozdziale XXXV kodeksu karnego poświęconego przestępstwom przeciwko mieniu, nie można jednak tracić z pola widzenia, że w przypadku przestępstwa przeciwko mieniu, nie jest to jedyny przedmiot ochrony. Wspólnymi cechami przestępstw rozbójniczych są: złożony przedmiot ochrony (nie tylko mienie, lecz również dobra indywidualne człowieka) i zamachu (mienie i człowiek); są to również tzw. przestępstwa dwuaktowe, charakteryzujące się tym, że warunkiem realizacji ich znamion jest zachowanie skierowane zarówno przeciwko mieniu, jak i wobec człowieka (Kodeks Karny, Art. 280 SPK T. 9 red. Zawłocki 2024, wyd. 3 LEGALIS). W sprawie dotyczącej przestępstwa kwalifikowanego z art. 281 k.k. cechującego się tożsamymi przedmiotami ochrony Sąd Najwyższy jednoznacznie wskazał, że nie ma przeszkód, aby przestępstwo kradzieży rozbójniczej zakwalifikować, jako występek o charakterze chuligańskim (wyrok Sądu Najwyższego z 12.9.2013 r., V KK 205/13). W realiach niniejszej sprawy wypełniając znamiona przestępstwa z art. 280 § 1 k.k. oskarżony R. P. nie tylko zabrał mienie pokrzywdzonego, ale również jego nietykalność cielesną, cześć i zdrowie, działał przy tym publicznie, w autobusie komunikacji miejskiej i na ulicy, co prowadzi do wniosku, że spełnione zostały ustawowe znamiona występku o charakterze chuligańskim. Nie sposób przy tym podzielić argumentacji obrońcy oskarżonego, że zaistnieniu występku o charakterze chuligańskim przeczy pora nocna, słabe oświetlenie przystanku na którym miało dojść do popełnienia wskazanego czynu, jak również okoliczność, że pokrzywdzony przysiadł się oskarżonego. Zauważyć należy, że monitoring z autobusu miejskiego w zestawieniu z relacjami świadków jak i oskarżonego prowadzi do jednoznacznej konkluzji, że oskarżony R. P. bez wyraźnego powodu skierował agresję wobec pokrzywdzonego, z którym wcześniej się nie znali i nawiązali początkowo przyjazną interakcję podczas wspólnej podróży autobusem. W pierwszej fazie zdarzenia oskarżony częstował pokrzywdzonego piwem i batonem, następnie bez wyraźnego powodu kierując wobec niego groźby, przemoc fizyczną oraz żądając wydania posiadanych przedmiotów o relatywnie niskiej wartości jako zapłatę za podarowane wcześniej artykuły. Znamię działania bez powodu albo z oczywiście błahego powodu należy rozumieć w taki sposób, że nie istnieje racjonalny motyw działania lub działaniu sprawcy brak wszelkiej racjonalności (vide: wyrok Sądu Apelacyjego we Wrocławiu z 5.6.2019 r., II AKa 159/19). W ocenie Sądu Odwoławczego opisane działanie oskarżonego wskazuje, że było ono działaniem bez powodu, względnie z oczywiście błahego powodu jakim pozostawała chęć wzbogacenia i wykorzystania zaistniałej sytuacji. Swoją postawą oskarżony jednoznacznie wykazał rażące lekceważenie porządku prawnego atakując współpasażera w publicznym środku transportu, jak również nie pozwalając mu odejść w dalszej fazie zdarzenia, domagając się wydania kolejnych składników posiadanego mienia. Nie ulega również wątpliwości, że oskarżony działał umyślnie, co ponad wszelką wątpliwość wykazano w toku procesu i nie było kwestionowane przez strony postępowania. Powyższe okoliczności wskazują na słuszność przyjętej kwalifikacji prawnej omawianego czynu. Wymierzona oskarżonemu jednostkowa kara pozbawienia za przypisane przestępstwo z art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. w wymiarze 4 lat nie jest rażąco surowa, prawidłowo realizuje bowiem dyrektywy wymiaru kary stypizowane w art. 53 k.k., jak również trafnie uwzględnia wysoki stopień społecznej szkodliwości czynu. Okoliczności powoływane w stawianym zarzucie przez obrońcę oskarżonego jak i samego oskarżonego nie mogą zostać uznane za trafne. Z całą pewnością brak jest bowiem podstaw do zastosowania w niniejszej sprawie wobec R. P. nadzwyczajnego złagodzenia kary. Chuligański charakter występku jest okolicznością podwyższającą stopień jego społecznej szkodliwości. Ustawodawca dał temu wyraz w art. 57a § 1 k.k. nakazując sądowi wymierzenie kary w wysokości nie niższej od dolnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę. Orzeczona kara prawidłowo realizuje wskazany ustawowy wymóg, przy czym jej wymiar bliższy jest dolnej granicy ustawowego zagrożenia. Zaznaczyć należy, że oskarżony był wielokrotnie karany, wprawdzie w niniejszej sprawie w odróżnieniu od skazanego wcześniej prawomocnie S. K. nie działał w warunkach art. 64 § 1 k.k., niemniej analizując poczynione ustalenia faktyczna zauważyć należy, że w dokonanym przestępstwie rozboju jego rola była istotniejsza niż współsprawcy, to on zainicjował zdarzenie i uderzał pokrzywdzonego. Obrońca powoływał się na fakt przyznania się do winy, wyrażenia skruchy, jak również niskiej wartości przywłaszczonego w wyniku rozboju mienia, nie można tracić jednak z pola widzenia innych okoliczności samego zdarzenia. W rozpoznawanej sprawie modus operandi sprawcy, jego motywacja, działanie w ramach czynu ciągłego jak również uprzednia karalność wymagają adekwatnej represji karnej i wymiar orzeczonej kary 4 lat pozbawienia wolności te uwarunkowania uwzględnia. Zaznaczyć należy, że zasadne było natomiast domaganie się przez oskarżonego obniżenia kary łącznej jako rażąco surowej, gdy zważy się na wewnętrzną sprawiedliwość orzeczeń, przy uwzględnieniu iż S. K. prawomocnie wymierzono w sprawie II K 1844/23 Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze za tożsame przestępstwa karę łączną 4 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności. Kara łączna 5 lat pozbawienia wolności wymierzona R. P. w zaskarżonym wyroku, zważywszy na wszystkie okoliczności przedmiotowo – podmiotowe wskazane powyżej, jawiła się jako rażąco surowa. Wniosek Apelacja obrońcy: o zmianę zaskarżonego wyroku i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez: 1. uniewinnienie oskarżonego od czynów przypisanych mu w pkt. I części dyspozytywnej wyroku. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 2. wyeliminowanie art. 57a § 1 k.k. z opisu czynu i podstawy skazania i wymierzenie oskarżonemu kary 2 lat pozbawienia wolności za występek z art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Ewentualnie: 3. zastosowanie art. 60 § 2 k.k. i wymierzenie oskarżonemu kary 2 lat pozbawienia wolności za ten czyn ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Apelacja oskarżonego: 1.zmiana wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od czynów przypisanych mu w pkt. I części dyspozytywnej wyroku. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 2.zmiana wyroku poprzez obniżenie wymiaru kar jednostkowych i obniżenie wymiaru kary łącznej. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Mając na uwadze całą argumentację przytoczoną powyżej, zasadny był jedynie wniosek o obniżenie wymiaru kary łącznej, wszystkie pozostałe wnioski zawarte w apelacjach były niezasadne. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU --------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Sąd Okręgowy utrzymał zaskarżony wyrok wobec oskarżonego R. P. w znacznej części tj. w pozostałym zakresie poza wymiarem kary łącznej. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Mając na uwadze całą argumentację przedstawioną powyżej, zaskarżony wyrok należało utrzymać w mocy w wyżej wymienionej części. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok wobec oskarżonego R. P. w ten sposób że w pkt III części dyspozytywnej obniżył orzeczoną wobec niego karę łączną pozbawienia wolności do 4 lat i 6 miesięcy. Zwięźle o powodach zmiany Mając na uwadze całą argumentację przedstawioną powyżej wymierzona w zaskarżonym wyroku kara łączna była rażąco surowa, zdaniem Sądu Okręgowego adekwatna, uwzględniająca wszystkie okoliczności sprawy w odniesieniu do oskarżonego R. P. będzie kara łączna 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. --------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. --------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności -------------- ------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności III. Na podstawie art. 29 ustawy – Prawo o adwokaturze Sąd Okręgowy zasądził od Skarbu Państwa na rzecz obrońcy oskarżonego z urzędu adw. B. W. kwotę 840 złotych tytułem kosztów nieopłaconej obrony z urzędu w postępowaniu odwoławczym powiększoną o kwotę 193,20 złotych należnego podatku od towarów i usług. IV. Uwzględniając sytuację materialną oskarżonego oraz fakt, iż jest on obecnie pozbawiony wolności Sąd Okręgowy na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k. zwolnił R. P. od zapłaty kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja - uznanie winy i sprawstwa oskarżonego w zakresie czynu przypisanego w pkt I części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku - rażąco surowy wymiar kary za czyn przypisany w pkt II części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku jak również błędna kwalifikacja prawna przypisanego czynu 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☒ co do winy ☒ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 2 Podmiot wnoszący apelację Oskarżony Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja - uznanie sprawstwa i winy oskarżonego w zakresie czynu przypisanego w pkt I części dyspozytywnej wyroku - rażąco surowy wymiar kar jednostkowych i kary łącznej pozbawienia wolności 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☒ co do winy ☒ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana

Wyrok Sądu Okręgowego w Częstochowie z dnia 2 października 2019 r., sygn.

wyrok Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 15 października 2025r.