I C 19/24 · Sąd powszechny

Sygn. akt I C 19/24

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 lipca 2025 r. Sąd Rejonowy w Giżycku I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSR Janusz Supiński Protokolant: Katarzyna Kucharska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 03.07.2025 r. sprawy z powództwa I. S. przeciwko H. P. o zapłatę powództwo oddala. Sygn. akt. I C 19/24

UZASADNIENIE

Powódka I. S. domagała się zasądzenia na jej rzecz od pozwanego H. P. kwoty 10.000,00 zł wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 22.07.2021r. oraz kosztami procesu. W uzasadnieniu podniosła, iż pozwany nabył od powódki nieruchomość zabudowaną położoną w G. przy ul. (...); w nieruchomości tej pozostały ruchomości powódki, które to rzeczy, za zgodą pozwanego, powódka miała sukcesywnie zabierać, ale pozwany uniemożliwił powódce odbiór m.in. poprzez oddanie części rzeczy osobom trzecim bądź wyrzucenie na śmietnik. Powódka określiła wartość przedmiotów, których nie odebrała, na kwotę co najmniej 10.000 zl.

Pozwany H. P. nie uznał powództwa i wniósł o jego oddalenie w całości. W uzasadnieniu pozwany potwierdził nabycie nieruchomości położonej w G. przy ul. (...) m.in. od powódki oraz fakt pozostawienia w nieruchomości rzeczy ruchomych, należących do powódki. Jednocześnie jednak podniósł, że już po zmianie właściciela nieruchomości powódka zabrała rzeczy ruchome, które chciała zabrać, zaś co do reszty ruchomości to powódka miała stwierdzić, że z uwagi na ich stan nadają się wyłącznie do utylizacji. Z ostrożności procesowej pozwany zakwestionował również powództwo co do wysokości.

Sąd ustalił, co następuje: W dniu 18.12.2020r. strony – I. S. i H. P. – zawarły umowę sprzedaży udziału do ½ części we współwłasności nieruchomości położonej w G. przy ul. (...). W w/w dniu nastąpiło też wydanie pozwanemu H. P. współposiadania przedmiotowej nieruchomości. W nieruchomości tej pozostały jednak rzeczy ruchome, należące do powódki I. S.. Strony uzgodniły, że powódka będzie mogła zabrać swoje ruchomości w okresie późniejszym, przy czym strony nie określiły terminu zabrania rzeczy ruchomych przez powódkę.

Powódka zabierała należące do niej rzeczy ruchome do września 2021r. Jednocześnie – w tym samym okresie trwał remont kapitalny budynku mieszkalnego posadowionego na spornej działce i część rzeczy ruchomych, należących do powódki została wyrzucona na śmietnik przez pozwanego. W dniu 21.12.2020r. pozwany nabył pozostały udział w nieruchomości położonej w G. przy ul. (...), a to w drodze umowy, zawartej z F. K. (1). Strony tej umowy uzgodniły, że zbywca – F. K. (1) – zabierze należące do niego rzeczy ruchome (co też nastąpiło niezwłocznie), zaś resztę ruchomości pozostawi pozwanemu H.

P. do swobodnego dysponowania. Pozwany ruchomości te zutylizował. dowód: zeznania powódki k 75 zeznania pozwanego k 75v-76 zeznania świadka R. O. k 97 zeznania świadka D. W. k 97v zeznania świadka F. K. k97v-98 odpis k 8-11, 13-21, 87 informacja k 88-89 postanowienie k 16 akt 4015.)-Ds.849.2021 Prok. Rej. w G.

Sąd zważył, co następuje:

Bezspornym w sprawie jest sprzedaż pozwanemu udziałów w nieruchomości przy ul. (...) przez powódkę oraz świadka F. K. (1); objęcie umową sprzedaży ruchomości, należących do F. K. (1) i nieobjęcie umową sprzedaży ruchomości należących do powódki – wynika to wprost z zeznań stron, zeznań świadka F. K. oraz dokumentów zalegających w aktach sprawy. Mając na uwadze współbrzmienie w/w zeznań oraz ich korelację z bezosobowym materiałem dowodowym sprawy, należało dać wiarę w/w zeznaniom w omawianym zakresie. Bezspornym jest również porozumienie stron co do możliwości zabrania przez powódkę rzeczy ruchomych, należących do powódki, a znajdujących się w rzeczonej nieruchomości oraz brak zakreślenia przez strony ostatecznego terminu, do którego powódka będzie mogła swoje rzeczy zabrać.

Wynika to z korespondujących zeznań stron. Bezspornym wreszcie jest fakt zabierania z nieruchomości rzeczy ruchomych przez powódkę oraz wskazany przez powódkę okres, w którym dokonywała odbioru przedmiotowych ruchomości (do września 2021r.). Fakt ten wynika wprost z zeznań powódki. W tej sytuacji spornymi okazały się być kwestie związane z wyszczególnieniem rzeczy, których powódka nie zabrała z feralnej nieruchomości oraz wartość owych przedmiotów. Pochylając się nad pierwszą z wyżej zdiagnozowanych kwestii Sąd dostrzegł oczywiście spis rzeczy nieodebranych przez powódkę, znajdujący się na k 12 akt.

Jednocześnie jednak Sąd dostrzegł, że spis ten odbiega od treści zeznań złożonych przez powódkę na rozprawie w dniu 20.05.2025r., kiedy to powódka wskazała nieco inny zestaw ruchomości, pozostawionych w nieruchomości pozwanego. W trakcie przesłuchania powódka wskazała bowiem, że zabrała m.in. segmenty i kanapę (nie określając zresztą żadnych bliższych danych dotyczących owych przedmiotów), a tymczasem w zestawieniu na k 12 wymieniono kanapę i segmenty (też zresztą bez określenia bliższych danych tych rzeczy). W tej sytuacji wiarygodność spisu rzeczy z k 12 budzić musi wątpliwości, tym bardziej zważywszy na brak innych dowodów na potwierdzenie rzeczywistego zestawienia rzeczy, pozostawionych przez powódkę w nieruchomości pozwanego.

Zauważyć należy, że pozwany kwestionował spis rzeczy przedstawiony przez powódkę, świadek D. W. zeznał, że jakieś meble, kanapę wynosił dla powódki z domu pozwanego, świadek R. O. w ogóle nie wspomniał o segmentach i kanapie, a świadek F. K. nie miał żadnej wiedzy w tej materii. Zgodnie z treścią art. 6 kc ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. W realiach niniejszej sprawy oznacza to, że powódka winna była w toku procesu wskazać rzeczy ruchome, pozostawione przez nią w nieruchomości powoda oraz wykazać dowodami, że rzeczywiście takie konkretnie rzeczy w nieruchomości poizwanego zostały.

Sąd w trakcie postępowania pouczył powódkę o treści art. 6 kc i art. 232 kpc, bowiem powódka działała osobiście, bez profesjonalnego pełnomocnika. Więcej – Sąd pouczył powódkę o tym, co konkretnie winna udowodnić w tej sprawie. W odpowiedzi na to pouczenie powódka zawnioskowała o dopuszczenie dowodu z zeznań świadka R. O. i dowód ten został przeprowadzony. Jak już wyżej wspomniano – świadek R. O. potwierdził jedynie, że w garażu na posesji pozwanego były m.in. telewizor powódki, szafa trzydrzwiowa, magiel elektryczny, maszyna S., ale jednocześnie podał, że dotyczyło to okresu przed pojawieniem się pozwanego, a rzeczy te znajdowały się w garażu (a nie w domu, jak podawała powódka).

Reasumując tę część, należy stwierdzić, że powódka nie wykazała w sposób wiarygodny, jakie konkretnie przedmioty pozostały w nieruchomości pozwanego. Już samo to nie pozwala na uwzględnienie roszczenia powódki. Niezależnie od powyższego, stwierdzić należy, że roszczenie powódki obejmuje zapłatę odszkodowania za utracone przedmioty, zatem powódka winna była wykazać wartość utraconych rzeczy. O ile bowiem materiał dowodowy sprawy potwierdził, że rzeczywiście niektóre przedmioty ruchome, należące do powódki, pozostały w nieruchomości pozwanego (np. telewizor, szafa trzydrzwiowa, magiel elektryczny, maszyna S.), o tyle wartość owych przedmiotów nie została w żaden sposób określona i wykazana.

Sama powódka w zeznaniach podała, że wycenia owe rzeczy na co najmniej 10.000 zł, ale wobec zakwestionowania tej kwoty przez pozwanego, strona powodowa winna była udowodnić, że jej wyliczenia polegają na prawdzie. Tymczasem powódka nie zainicjowała jakiegokolwiek postępowania dowodowego, obliczonego na wykazania omawianej kwestii, a to sprawiło, że roszczenie powódki nie zasługuje na uwzględnienie w żadnym zakresie. Samo oświadczenie powódki, że rzeczy sporne są warte co najmniej 10.000 zł nie stanowi wystarczającego dowodu, podobnie zresztą jak stwierdzenie, że pozwany winien zapłacić 10.000 zł bo „stać go na to, bo ma więcej kasy niż ja” (k 75v).

Sumując Sąd orzekł jak w wyroku.