II Ka 268/25 · Sąd powszechny

Formularz UK 2 Sygnatura akt VI Ka 129/23 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.

Sygn. akt II Ka 645/22 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 stycznia 2023r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Agata Kowalska Sędziowie: SR del. Paweł Mądry (spr.) SO Dariusz Półtorak Protokolant: st. sekr. sąd. Paulina Jarczak przy udziale Prokuratora Adama Makosza po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2023 r. sprawy A. R. oskarżonego z art. 223 § 1 kk na skutek apelacji, wniesionej przez oskarżyciela publicznego i obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Łukowie z dnia 12 lipca 2022 r. sygn. akt II K 719/21 I. zaskarżony wyrok zmienia w ten sposób, że: 1. w opisie czynu przypisanego oskarżonemu w pkt I, w miejsce słów „stosował groźbę bezprawną uszkodzenia ciała wymienionego” przyjmuje słowa „zastosował wobec funkcjonariusza przemoc”; 2. podwyższa do jednego roku wymierzoną karę pozbawienia wolności; II. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; III. zwalnia oskarżonego od opłaty za obie instancje oraz wydatków za postępowanie odwoławcze ustalając, że ponosi je Skarb Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 645/22 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 2 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 6.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Rejonowego w Łukowie z dnia 12 lipca 2022r. w sprawie II K 719/21 6.2. Podmiot wnoszący apelację ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 6.3. Granice zaskarżenia 6.1.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 6.1.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 kpk – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a kpk – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 kpk, chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 kpk – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 kpk – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 kpk – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 kpk ☐ brak zarzutów 6.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 6.5. Ustalenie faktów 6.1.3. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.1.1. ------------------- ---------------------------------------------------------- ------------- ---------------- 6.1.4. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.2.1. -------------------- ---------------------------------------------------------- -------------- --------------- 6.6. Ocena dowodów 6.1.5. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ---------------- --------------------------------------------------------------- ------------------------------------------------ 6.1.6. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu --------------- --------------------------------------------------------------- ------------------------------------------------ 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 3.1. (zarzuty apelacji obrońcy oskarżonego) I. zarzut obrazy przepisów postępowania mającej wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 4 kpk, art. 7 kpk oraz art. 410 kpk polegającej na nienależytym rozważeniu przez Sąd wszystkich okoliczności stanu faktycznego i pominięciu części z nich świadczących na korzyść oskarżonego, przy jednoczesnym uwzględnieniu dowodów przemawiających na niekorzyść oskarżonego poprzez przyjęcie, iż A. R. poruszając się kierowanym przez siebie pojazdem mechanicznym zastosował groźbę bezprawną względem funkcjonariusza Policji aspiranta sztabowego A. M. celem zmuszenia go do zaniechania prawnej czynności służbowej zatrzymania go, czyli wypełnił swoim zachowaniem ustawowe znamiona czynu zabronionego określonego w art. 224 § 2 ustawy z 6 czerwca 1997 roku Kodeks karny (Dz. U. 1997 Nr 88 poz. 553 z późn. zm., dalej: kk), podczas gdy w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości wynika, iż miejsce położenia radiowozu oraz fakt znajdowania się w nim A. M., wobec którego miała zostać skierowana groźba bezprawna, jak również uwzględniając sposób poruszania się oskarżonego, który nie mógł w jakikolwiek sposób zagrozić dobrom w postaci życia i zdrowia tegoż, jak również zniszczyć bądź uszkodzić radiowozu, w którym ów się znajdował, co dowodzi braku istnienia po stronie oskarżonego zamiaru zastosowania względem A. M. groźby bezprawnej, gdyż ta nie mogła wzbudzić u A. M. uzasadnionej obawy jej spełnienia; II. zarzut obrazy przepisu art. 5 § 2 kpk poprzez rozstrzygnięcie niedających się rozstrzygnąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonego III. co w konsekwencji doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, a mających wpływ na jego treść, polegającego na niesłusznym uznaniu przez Sąd, iż w realiach niniejszej sprawy zachodziły wszelkie przesłanki do pociągnięcia A. R. do odpowiedzialności karnej za czyn z art. 224 § 2 kk, podczas gdy w realiach niniejszej sprawy nie zostały spełnione wszystkie z nich. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny - mimo sformułowania trzech odrębnych zarzutów analiza ich treści prowadzi do wniosku, że dotyczą one jednej zasadniczej kwestii, a zatem rozważań czy zachowanie oskarżonego polegające na kierowaniu samochodem w czasie próby zatrzymania podjętej przez funkcjonariusza Policji stanowiło groźbę bezprawną mającą na celu zmuszenie policjanta do zaniechania prawnej czynności służbowej. - dla przejrzystości rozważań w powyżej opisanym zakresie należało w pierwszej kolejności odnieść się do tych ustaleń faktycznych przyjętych przez Sąd I instancji, które zostały zakwestionowane przez obrońcę, aby następnie dokonać rozważań co do znamion przypisanego oskarżonemu czynu. - Sąd Rejonowy w zaskarżonym wyroku przyjął, że oskarżony jadąc samochodem A. na ulicy (...) w Ł. skierował ruch samochodu w kierunku próbującego go zatrzymać umundurowanego policjanta A. M., który w celu uniknięcia potrącenia skrył się w radiowozie. Tymczasem obrońca w apelacji stwierdził, że oskarżony „ przejechał ulicą nie zauważając żadnej próby jego zatrzymania”. Nadto samochód oskarżonego nie mógł wówczas poruszać się ze znaczą prędkością, gdyż na ulicy znajdowały się wyniesienia wymuszające redukcję prędkości. Zdaniem obrońcy, brak jest możliwości ustalenia odległości pomiędzy samochodem oskarżonego a stojącym funkcjonariuszem, lecz z pewnością była to odległość znaczna, gdyż policjant miał czas na to, aby wsiąść do radiowozu, zaś drugi z policjantów zdołał jeszcze cofnąć radiowozem, aby przepuścić pojazd oskarżonego. Odnosząc się do omawianych tez apelacji należy stwierdzić, że nie znajdują one potwierdzenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Z planów organizacji ulicy (...) wynika, że pomiędzy wyniesieniami jezdni były na tyle długie odcinki jezdni, aby oskarżony mógł rozpędzić kierowany przez siebie pojazd do znacznej prędkości, zwłaszcza że pokonywanie tych wyniesień jezdni nie wymagało od kierowcy zatrzymania pojazdu podczas przejazdu po takim wyniesieniu. Dalej, o gwałtowności działania oskarżonego i realności potrącenia policjanta świadczą zeznania przesłuchanych funkcjonariuszy policji. Fakt, że nie doszło do zderzenia samochodu A. z radiowozem nie oznacza, że odległość pomiędzy tymi pojazdami była na tyle znaczna, że funkcjonariusz nie miał podstaw do powzięcia obawy potrącenia. Należy pamiętać, że omawiany fragment zachowania oskarżonego (jazda ulicą (...)) jest jedynie wycinkiem bardzo długiego pościgu za samochodem oskarżonego, zaś zachowanie oskarżonego charakteryzowało się bardzo dużym stopniem determinacji w uniemożliwieniu zatrzymania go przez policję. Nieadekwatne do okoliczności sprawy są zatem uwagi obrońcy o tym, że oskarżony, dbając o stan techniczny swojego samochodu, nie pokonywał wyniesień jezdni ze znaczną prędkością. - wbrew zastrzeżeniom obrońcy, na gruncie tej sprawy nie ma żadnych wątpliwości co do motywacji oskarżonego, którą kierował się podejmując brawurową ucieczkę przed patrolami policji. Oskarżony chciał za wszelką cenę uniknąć zatrzymania jako kierowca pojazdu mechanicznego, zatem w momencie gdy dostrzegł na oświetlonej ulicy radiowóz stojący bokiem do jego kierunku jazdy i stojącego na jego torze jazdy umundurowanego policjanta nie zredukował prędkości, nie próbował zatrzymać ani zawrócić swojego samochodu, lecz kontynuował jazdę na wprost dążąc w ten sposób do zmuszenia policjanta do odstąpienia od podjętej czynności służbowej. W tych okolicznościach, za wyraz przyjętej linii obrony, należy uznać słowa oskarżonego, który deklarował, że nie chciał i nie godził się na potrącenie policjanta. - Sąd Okręgowy nie zgadza się zatem ze skarżącym, że Sąd Rejonowy bezpodstawnie uznał, że tak opisane zachowanie oskarżonego wyczerpuje znamiona stronu podmiotowej i przedmiotowej czynu z art. 224 § 2 kk. Przyjęte przez Sąd Rejonowy ustalenia faktyczne stanowią dostateczną podstawę do takiego zakwalifikowania czynu przypisanego oskarżonemu. Jedynie, o czym mowa poniżej, należało dokonać korekty opisu czynu przypisanego oskarżonemu, gdyż jego zachowanie nie stanowiło groźby bezprawnej, lecz było przejawem przemocy zastosowanej wobec policjanta. Wniosek wniosek o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez wydanie wyroku odmiennego co do istoty sprawy i uniewinnienie oskarżonego od czynu, za który został skazany oraz o zaniechanie obciążania oskarżonego kosztami postępowania ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. bezzasadność zarzutu warunkowała brak podstaw do uwzględnienia wniosku apelacji 3.2. I. zarzut obrazy prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej przypisanego oskarżonemu czynu poprzez dokonanie błędnej subsumpcji prawidłowo poczynionych ustaleń w sprawie i bezpodstawne uznanie, że skierowanie samochodu osobowego marki A. z prędkością nie mniejszą niż 50 km/h wprost na stojącego na jezdni funkcjonariusza Policji asp. szt. A. M. nie stanowiło użycia innego podobnie niebezpiecznego przedmiotu w rozumieniu art. 223 § 1 kk podczas, gdy uderzenie osoby takim pojazdem i z taką prędkością wobec dużej energii skierowanej bezpośrednio lub pośrednio do większości części ciała człowieka stwarza zdecydowanie większe zagrożenie dla życia i zdrowia aniżeli w wielu sytuacjach użycie noża czy broni palnej, które to narzędzia powodują obrażenia jedynie niewielkiej części ciała i częstokroć posłużenie się nimi nie powoduje żadnego zagrożenia dla życia pokrzywdzonego, co uzasadniało przyjęcie, że A. R. swoim zachowaniem wyczerpał również znamiona wskazane w art. 223 § 1 kk (zarzut z pkt I apelacji prokuratora) II. zarzut błędu w ustaleniach faktycznych mających wpływ na treść orzeczenia poprzez błędne uznanie, że oskarżony działał wyłącznie w zamiarze ucieczki przed kontrolą policyjną, a nie z zamiarem dokonania czynnej napaści na funkcjonariusza Policji A. M. podczas, gdy ze zgromadzonego w sprawcie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że A. R. chciał zarówno skutecznie uciec jak i dokonać czynnej napaści na pokrzywdzonego, co doprowadziło do bezpodstawnego stwierdzenia, że znamiona strony podmiotowej przestępstwa uregulowanego w art. 223 § 1 kk nie zostały wyczerpane (zarzut z pkt II apelacji prokuratora) ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny - odnosząc się do tych zarzutów apelacji prokuratora, w pierwszej kolejności należało odnieść się do zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych, gdyż ma on charakter pierwotny w stosunku do pierwszego z podniesionych przez prokuratora zarzutów. - analiza treści uzasadnienia apelacji wskazuje, że zarzut błędu w ustaleniach faktycznych został postawiony alternatywnie, gdyż prokurator nie zdołał zrekonstruować w całości stanowiska Sądu Rejonowego co do ustaleń faktycznych dotyczących zamiaru oskarżonego. Otóż prokurator słusznie zauważył, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd Rejonowy ustalił, że „ zamiarem sprawcy była wyłącznie ucieczka przed kontrolą policyjną i zamiar ten konsekwentnie realizował”. Na podstawie tego zapisu prokurator nabrał wątpliwości, czy Sąd Rejonowy przyjął ustalenie o tym, że po stronie oskarżonego istniał bezpośredni zamiar dokonania czynnej napaści na funkcjonariusza policji. Oceniając zastrzeżenia prokuratora należy stwierdzić, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest faktycznie lakoniczne, zaś analiza jedynie treści faktu uznanego za udowodniony i oznaczonego nr 4 nie prowadzi do żadnego jednoznacznego wniosku co do zamiaru oskarżonego w chwili dokonywania zarzuconego mu czynu. Jednakże z dalszych zapisów uzasadnienia wyroku (np. uznania za niewiarygodne wyjaśnień oskarżonego w części, w której oskarżony zaprzeczał, aby chciał zrobić krzywdę policjantowi) wynika, że Sąd Rejonowy przyjął ustalenie o istnieniu po stronie oskarżonego zamiaru dokonania napaści na funkcjonariusza policji, a jedynie wykluczył prawną możliwość uznania takiego działania oskarżonego jako działania kwalifikowanego z art. 223 § 1 kk. - odnosząc się natomiast do właściwego zarzutu, tj. zarzutu obrazy przepisu art. 223 § 1 kk poprzez jego niezastosowanie, należy na wstępie zgodzić się ze skarżącym, że Sąd Okręgowy w Siedlcach w uzasadnieniu wyroku wydanego w sprawie II Ka 583/21 przychylił się do stanowiska zaprezentowanego w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 25 lutego 2021r. wydanego w sprawie V KK 108/20, zaś Sąd Rejonowy w Łukowie przy ponownym rozpoznaniu sprawy, będąc związanym tymi wytycznymi, nie uwzględnił ich orzekając merytorycznie w sprawie mimo braku zmiany okoliczności faktycznych sprawy. Niemniej tymi wytycznymi nie był związany Sąd Okręgowy przy ponownym rozpoznaniu sprawy w postępowaniu odwoławczym i zaprezentował odmienny pogląd prawny w tym zakresie. Otóż Sąd Okręgowy w obecnym składzie przychyla się do przeważającego w orzecznictwie sądów powszechnych stanowiska, iż samochód nie stanowi „ innego podobnie niebezpiecznego przedmiotu” jak broń palna czy nóż, zatem oskarżony używając w tej sprawie samochodu nie użył narzędzia o jakim mowa w art. 223 § 1 kk. Na wstępie tej części rozważań należy zauważyć, że odmienne stanowisko Sądu Najwyższego, wyrażone w postanowieniu z dnia 25 lutego 2021r., nie zostało przekonywująco uzasadnione. Otóż Sąd Najwyższy w tym judykacie stwierdził: „ czy na tle konkretnej sprawy samochód może być uznany za takowy przedmiot (a zatem podobnie niebezpieczny jak broń palna czy nóż) decyduje sposób zachowania oskarżonego i sposób wykorzystania samochodu”. Sąd Okręgowy w tym składzie uznaje, że cytowana teza postanowienia Sądu Najwyższego jest sprzeczna z wykładnią językową przepisu, a także z wykładnią historyczną przepisu art. 280 § 2 kk. Nie sposób nie zauważyć, że przepis art. 223 § 1 kk zawiera znamię „ użycia” niebezpiecznego przedmiotu, a zatem istota tego przestępstwa polega na używaniu niebezpiecznego ze swej natury przedmiotu, a nie na niebezpiecznym używaniu przedmiotu. Gdyby uznać za prawidłową tę drugą wersję wykładni przepisu art. 223 kk, należałoby uznać za sprawcę czynu osobę, która dopuszcza się czynnej napaści na funkcjonariusza policji kierując w stronę oczu funkcjonariusza zaostrzoną wykałaczkę, gdyż nie potrzeba specjalistycznej wiedzy do tego, aby przyjąć, że działanie sprawcy byłoby oczywiście niebezpieczne co najmniej dla zdrowia funkcjonariusza. Zdaniem Sądu Okręgowego w tym składzie, sprawcą czynu z art. 223 § 1 kk może być jedynie osoba, która posługuje się niebezpiecznym ze swej natury narzędziem, tj. narzędziem tak niebezpiecznym jak nóż czy broń palna. Wprawdzie z ustaleń faktycznych sprawy wynika, że oskarżony skierował ruch pojazdu w kierunku policjanta, a zatem zachował się w sposób oczywiście niebezpieczny dla życia i zdrowia funkcjonariusza, to jednak użyty przez niego przedmiot, tj. samochód, nie jest innym podobnie niebezpiecznym narzędziem jak nóż czy broń palna. Wniosek wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uznanie oskarżonego za winnego tego, że 29 kwietnia 2019 r. około godziny 23.00 w Ł., w województwie (...) dopuścił się czynnej napaści na asp. szt. A. M. przy użyciu niebezpiecznego przedmiotu podczas pełnienia przez niego obowiązków służbowych poprzez skierowanie ruchu prowadzonego przez siebie z dużą prędkością pojazdu marki A. o nr rej. (...) na w/w funkcjonariusz policji stojącego na jezdni stosując w ten sposób przemoc w celu zmuszenia go do zaniechania prawnej czynności służbowej zatrzymania jego osoby, który obawiając się możliwości potrącenia gwałtownie odskoczył i schronił się w pojeździć służbowym, tj. czynu z art. 223 § 1 kk w zb. z art. 224 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk i wymierzenie na podstawie art. 223 § 1 kk w zw. z art. 11 § 3 kk kary 2 lat pozbawienia wolności ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. bezzasadność zarzutów warunkowała brak podstaw do uwzględnienia wniosku apelacji 3.3. zarzut błędu w ustaleniach faktycznych mających wpływ na treść orzeczenia poprzez błędne uznanie, że oskarżony kierując ruch samochodu osobowego marki A. wprost na stojącego na jezdni funkcjonariusza Policji asp. szt. A. M. użył wobec niego groźby bezprawnej uszkodzenia ciała podczas, gdy w świetle utrwalonego orzecznictwa sądowego przytoczonego również w uzasadnieniu wyroku sądu I instancji zachowanie takie jest użyciem przemocy wobec funkcjonariusza Policji, mającym na celu zmuszenie go do zaniechania skutecznego zrealizowania czynności zatrzymania (zarzut z pkt III apelacji prokuratora) ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Sąd Okręgowy podziela stanowisko prokuratora wyrażone w apelacji, iż przez stosowanie przemocy nie należy rozumieć wyłącznie działań skutecznie ingerujących w ciało pokrzywdzonego, ale wystarczające jest podjęcie jakiegokolwiek oddziaływania środkami fizycznymi, które uniemożliwiając lub przełamując opór zmuszanego, mają nie dopuścić do powstania lub wykonania jego decyzji woli. W okolicznościach tej sprawy należy zatem przyjąć, że oskarżony kierując ruch prowadzonego przez niego pojazdu na funkcjonariusza policji zastosował wobec niego przemoc w celu zmuszenia tego funkcjonariusza do zaniechania prawnej czynności służbowej. Wniosek wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uznanie oskarżonego za winnego tego, że 29 kwietnia 2019 r. około godziny 23.00 w Ł., w województwie (...) dopuścił się czynnej napaści na asp. szt. A. M. przy użyciu niebezpiecznego przedmiotu podczas pełnienia przez niego obowiązków służbowych poprzez skierowanie ruchu prowadzonego przez siebie z dużą prędkością pojazdu marki A. o nr rej. (...) na w/w funkcjonariusz policji stojącego na jezdni stosując w ten sposób przemoc w celu zmuszenia go do zaniechania prawnej czynności służbowej zatrzymania jego osoby, który obawiając się możliwości potrącenia gwałtownie odskoczył i schronił się w pojeździć służbowym, tj. czynu z art. 223 § 1 kk w zb. z art. 224 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk i wymierzenie na podstawie art. 223 § 1 kk w zw. z art. 11 § 3 kk kary 2 lat pozbawienia wolności ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. - zasadny okazał się wniosek apelacji prokuratora w części dotyczącej zmiany opisu czynu przypisanego oskarżonemu poprzez zawarcie stwierdzenia o stosowaniu przemocy w miejsce zapisu o stosowaniu groźby bezprawnej oraz w części dotyczącej wymierzenia oskarżonemu za taki czyn surowszej kary pozbawienia wolności. - w pozostałym zakresie wniosek prokuratora okazał się bezzasadny z powodu braku podstaw faktycznych do uznania, że zachowanie oskarżonego wyczerpało także znamiona czynu z art. 223 § 1 kk 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 4.1. -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 6.7. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 5.1.1. Przedmiot utrzymania w mocy uznanie oskarżonego za winnego popełnienia czynu z art. 224 § 2 kk Zwięźle o powodach utrzymania w mocy ustalenia faktyczne poczynione w sprawie uzasadniały przypisanie oskarżonemu czynu kwalifikowanego wyłącznie z art. 224 § 2 kk 6.8. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 5.2.1. Przedmiot i zakres zmiany - zmiana opisu czynu przypisanego oskarżonemu bez zmiany kwalifikacji prawnej czynu, - wysokość kary pozbawienia wolności wymierzonej w pkt I wyroku Zwięźle o powodach zmiany - zasadność zarzutu z pkt III apelacji warunkowała zmianę opisu czynu przypisanego oskarżonemu; - prokurator wnosząc o zmianę kwalifikacji prawnej czynu zarzuconego oskarżonemu postulował także wymierzenie mu surowszej kary pozbawienia wolności, tj. kary 2 lat pozbawienia wolności. Sąd Okręgowy mając na względzie okoliczności popełnienia czynu przypisanego oskarżonemu, jego właściwości i warunki osobiste, wcześniejszą karalność i jego negatywną prognozę kryminologiczną uznał, że kara 6 miesięcy pozbawienia wolności (tj. kara zbliżona do dolnej granicy ustawowego zagrożenia) jest rażąco łagodna i nie spełni oczekiwanych celów kary. Z tych powodów Sąd Okręgowy podwyższył do jednego roku karę pozbawienia wolności za popełnienie czynu przypisanego oskarżonemu. 6.9. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 6.1.7. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 5.3.1.1.1. ------------------------------------------------------------------------------ ☐ art. 439 kpk Zwięźle o powodach uchylenia -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.1.2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 kpk Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.1.3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 kpk Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.1.4.1. ------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 kpk Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6.1.8. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6.10. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ----------------- --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności III - wyrok wydany wobec oskarżonego został zmieniony na niekorzyść oskarżonego, zatem A. R. z mocy art. 635 kpk powinien ponieść koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w całości; - jednakże mając na względzie jego sytuację majątkową oraz fakt przebywania w zakładzie karnym, Sąd Okręgowy na podstawie art. 624 § 1 kpk zwolnił oskarżonego w całości od zapłaty należnych kosztów sądowych. 7. PODPIS

Sygn. akt II Ka 222/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 8 maja 2024 r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: Sędzia SO Grażyna Jaszczuk Protokolant: st. sekr. sąd. Beata Defut-Kołodziejak przy udziale Prokuratora Jarosława Mironiuka po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2024 r. sprawy S. K. (1) oskarżonego z art. 278 § 1 kk w zw. z art. 12 § 2 kk w zw. z art. 64 § 1 kk na skutek apelacji, wniesionych przez oskarżonego i jego obrońcę od wyroku Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 7 grudnia 2023 r. sygn. akt II K 1198/22 I. wyrok utrzymuje w mocy; II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. P. S. 516,60 zł (w tym 96,60 zł podatku VAT) tytułem obrony z urzędu oskarżonego w postępowaniu odwoławczym; III. zasądza od oskarżonego S. K. (1) na rzecz Skarbu Państwa 180 zł tytułem opłaty za II instancję, natomiast zwalnia go od wydatków postępowania odwoławczego stwierdzając, że ponosi je Skarb Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 222/24 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 07 grudnia 2023 r. w sprawie II K 1198/22 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☐ obrońca ☒ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------------ --------------- ---------------------------------------------------------------------- ------------------------ -------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---------- ----------------- --------------------------------------------------------------------- ------------------------ --------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------ ------------------------------- ------------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ----------------------- ---------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------------- . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. Z uwagi na to, że środek odwoławczy został wniesiony przez podmiot nieprofesjonalny, należało w niniejszym miejscu usystematyzować sformułowane przez skarżącego zarzuty. Pełna treść apelacji znajduje się w aktach sprawy na kartach 402-403v. Oskarżony w swoim środku odwoławczym podniósł zarzut obrazy przepisów prawa karnego procesowego, mającej wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 410 k.p.k., poprzez dokonanie oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób dowolny, z przekroczeniem zasady prawidłowego rozumowania oraz wskazań doświadczenia życiowego. Obraza ta, wg skarżącego, wyraziła się w bezzasadnym przyjęciu, iż w okresie objętym zarzutem dokonał wszystkich zarzuconych mu kradzieży, podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy prowadził do wniosku, że dokonał wraz ze współoskarżoną dwóch odrębnych kradzieży w dwóch różnych sklepach, a wartość przywłaszczonego mienia w każdym z tych sklepów nie przekroczyła 800 zł, a wiec dopuścił się przy współudziale z D. Ś. wykroczenia z art. 119 § 1 k.w; - skarżący zarzucił ponadto, iż Sąd bezpodstawnie zakwestionował wiarygodność zeznań R. P., które jako spójne, logiczne i wewnętrznie niesprzeczne, zasługiwały na przydanie im waloru wiarygodności w całości; - w następnym zarzucie oskarżony odniósł się do nałożonego obowiązku naprawienia szkody na rzecz (...) S.A. w kwocie 986,00 zł. Skarżący zarzucił, iż przedmiotowa kwota została ustalona niewłaściwie, albowiem wartość szkody nie została określona na żadnej, zdaniem skarżącego, wiarygodnej podstawie; - skarżący zarzucił również, iż Sąd I instancji nie rozpoznał wniosku dowodowego w przedmiocie powołania biegłego z zakresu wyceny ruchomości na okoliczności wskazane w niniejszym wniosku, co skutkowało niewyjaśnieniem wszystkich istotnych okoliczności sprawy, mających istotny wpływ na treść orzeczenia i tym samym naruszyło przysługujące mu prawo do obrony. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Po dokonaniu analizy akt postępowania w świetle złożonego środka odwoławczego Sąd Okręgowy zważył, iż zarzuty podniesione przez oskarżonego okazały się niezasadne, wskutek czego apelacja nie została uwzględniona. Poczynione w sprawie ustalenia jednoznacznie wskazały, iż Sąd meriti procedował w sposób właściwy, obiektywny, prawidłowo oceniając zebrany materiał dowodowy, wskutek czego ustalił rzeczywisty stan faktyczny w sprawie i słusznie przypisał oskarżonemu winę. Ponadto, Sąd Rejonowy ferując wyrok wziął pod uwagę całokształt okoliczności, które zostały ujawnione podczas rozprawy głównej. Oprócz samego pierwszoinstancyjnego rozstrzygnięcia, na zaaprobowanie zasługiwała również argumentacja przedstawiona przez Sąd I instancji. Twierdzenia skarżącego, które zostały sformułowane w podniesionych zarzutach, miały na celu jedynie uwiarygodnić przyjętą linię obrony, albowiem są niewątpliwie chybione. Sąd Rejonowy słusznie dał wiarę zeznaniom S. K. (2), gdyż były one jasne, logiczne i korespondowały z pozostałym uwzględnionym materiałem dowodowym, w tym obiektywnym w postaci nagrań z monitoringu, a także z wyjaśnieniami współoskarżonej D. Ś. oraz złożonymi na etapie postępowania przygotowawczego wyjaśnieniami oskarżonego S. K. (1), w których oskarżeni przyznali się do popełnienia wszystkich zarzuconych im zachowań składających się na czyn ciągły. Świadek S. K. (2) ponadto wypowiadał się rzeczowo, opisując przy tym szczegółowo sposób działania oskarżonych, mający potwierdzenie w zapisach nagrań sklepowego monitoringu. Skarżący w środku odwoławczym przyznaje się jedynie do części zarzuconych mu kradzieży, kwestionując jednocześnie wartość mienia, którego zaboru dokonał, zmierzając tym samym do przeforsowania swojego stanowiska, iż łączna wartość tego mienia nie przekraczała wówczas ustawowej granicy odpowiedzialności za popełnienie przestępstwa z art. 278 § 1 k.k., a jedynie jego zachowania należałoby kwalifikować jako dwa oddzielne wykroczenia stypizowane w art. 119 § 1 k.w. Zauważyć należy, że zarzucone mu zachowania złożyły się na czyn ciągły w rozumieniu art. 12 k.k., toteż sumując wartość skradzionego alkoholu w okresie objętym zarzutem, przedmiotowa łączna kwota została właściwie określona na 1204 zł. Sąd Rejonowy w uzasadnieniu pierwszoinstancyjnego wyroku wyczerpująco wykazał zasadność ujęcia wszystkich zarzuconych zachowań w jeden czyn ciągły, a więc tym samym prawidłowość przypisania oskarżonemu winy za przestępstwo z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 2 k.k., a nie za wskazane wykroczenia. Podobnie trafnie Sąd wypowiedział się na temat przypisania oskarżonemu sprawstwa wspólnie i w porozumieniu, uzasadniając tym samym, że oskarżony nie musiał dokonywać wszystkich poszczególnych czynności przestępczych, aby można mu było przypisać winę za przedmiotowy czyn, albowiem współdziałający dążyli do tego samego celu, wspólnymi siłami, współpracując ze sobą. Podsumowując powyższe rozważania jednoznacznie należało podkreślić, iż wszystkie zarzucone mu kradzieże zostały dostatecznie udowodnione, a wartość wyrządzonej przez oskarżonych szkody została ustalona prawidłowo, wiarygodnie, na podstawie informacji podawanych na bieżąco w zawiadomieniu o przestępstwie, które nie wzbudziły wątpliwości i wykazywały faktyczną wartość skradzionego alkoholu w danym dniu. Wartość wyrządzonej szkody również chociażby nie została zakwestionowana przez oskarżonych w ich wyjaśnieniach, złożonych w postępowaniu przygotowawczym. Taki stan rzeczy przemawiał także za przyjęciem, wbrew zarzutowi skarżącego, iż wysokość orzeczonego na podstawie art. 46 § 1 k.k. środka kompensacyjnego w postaci obowiązku naprawienia szkody została określona właściwie na kwotę 986 zł (po sprostowaniu omyłki) i stanowiła różnicę między łączną wartością skradzionego mienia – 1204 zł i mienia, które udało się odzyskać – 218 zł. Przechodząc do powiązanego z tym zarzutu dotyczącego nierozpoznania przez Sąd Rejonowy wniosku dowodowego oskarżonego, złożonego w piśmie z dnia 27 czerwca 2023 r. (k. 315) w przedmiocie powołania biegłego z zakresu wyceny ruchomości, z uwagi na to co już wykazano powyżej stwierdzić należało, iż pomimo nieodniesienia się Sądu do przedmiotowego wniosku, przeprowadzenie wnioskowanego dowodu byłoby w okolicznościach niniejszej sprawy oczywiście niezasadne i niemające wpływu na treść orzeczenia. Na koniec rozważań należało się odnieść do zarzutu, w którym skarżący nie zgadza się z prawidłowością oceny dowodowej zeznań R. P.. Ten zarzut również okazał się chybiony. Zeznania R. P. były zdawkowe, zasłaniał się niepamięcią, a podane przez niego fakty nie wytrzymały konfrontacji z pozostałym, wiarygodnym materiałem dowodowym. Sąd oceniając materiał dowodowy dokonuje tej oceny na podstawie jego całokształtu, kierując się przy tym wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, zgodnie z treścią art. 7 k.p.k., toteż trudno było zgodzić się z argumentacją podniesioną przez skarżącego i dokonać tej oceny zgodnie z jego wolą. Wniosek Wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku w zakresie kwalifikacji prawnej poprzez przyjęcie, że przedmiotowy czyn stanowi wykroczenie z art. 119 k.w. i wymierzenie oskarżonemu kary grzywny przy przyjęciu zmienionej kwalifikacji, której wymiar pozostawia on do uznania Sądu, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Mińsku Mazowieckim. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wobec niezasadności zarzutów podniesionych przez oskarżonego, wniosek apelacyjny nie zasługiwał na uwzględnienie, co szczegółowo zostało rozważone we wcześniejszej części uzasadnienia. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Zaskarżony wyrok w całości. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Wskazano w rubryce 3.1. Jednocześnie Sąd Okręgowy nie dopatrzył się uchybień podlegających rozpatrzeniu z urzędu. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. -------------------------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 4.1. ----------------------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ---------------------- --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II. Zgodnie ze stawkami określonymi w § 17 ust. 2 pkt 4 i § 4 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 03 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu, Sąd Okręgowy zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. P. S. kwotę 516,60 zł (w tym 96,60 zł podatku VAT) tytułem obrony z urzędu oskarżonego w postępowaniu odwoławczym. III. Z uwagi na nieuwzględnienie apelacji, na podstawie art. 636 § 1 k.p.k., zgodnie ze stawkami określonymi w art. 8 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 Ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych, Sąd Okręgowy zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 180 zł tytułem opłaty za II instancję, natomiast z powodu wystąpienia przesłanek z art. 624 § 1 k.p.k., oskarżony został zwolniony od wydatków postępowania odwoławczego stwierdzając, że ponosi je Skarb Państwa. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Oskarżony Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Wyrok w całości 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana

Wyrok Sądu Rejonowego w Radomsku z dnia 02 marca 2022 roku w sprawie sygn.

Sygn. akt II Ka 110/26 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 8 kwietnia 2026r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Sylwia Olimpia Uszyńska Protokolant: st. sekr. sąd. Beata Defut-Kołodziejak przy udziale Prokuratora Jarosława Kowalczyka po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2026 r. sprawy T. V. oskarżonego z art. 62 ust. 1 Ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Węgrowie z dnia 1 grudnia 2025 r. sygn. akt II K 120/25 I. zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; II. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 140 zł tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 110/26 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Węgrowie z dnia 1 grudnia 2025 roku o sygn. akt II K 120/25 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐co do winy ☐co do kary ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐art. 439 k.p.k. ☐brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐uchylenie ☒zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---------------------- ---------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------------------ ---------------------------------------------------------------------- -------------- --------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ---------------- -------------------------------------- ---------------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ----------------------------------------- -------------------------------------------------------------------------- . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut Obrońca oskarżonego zaskarżonego wyrokowi zarzucił: 1) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na treść orzeczenia, a polegający na błędnym przyjęciu, iż czyn przypisany oskarżonemu T. V. stanowi typ podstawowy określony w art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, podczas gdy występujące w sprawie okoliczności, t.j. m.in. ilość ujawnionych przy oskarżonym środków odurzających, które zostały przez niego nabyte na własny użytek, powinny skutkować uznaniem, że czyn ten stanowi wypadek mniejszej wagi art. 62 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, 2) rażącą niewspółmierność kary wymierzonej oskarżonemu polegającą na wymierzeniu mu kary 6 miesięcy pozbawienia wolności, w sytuacji gdy zgromadzony w toku postępowania materiał dowodowy, cele zapobiegawcze kary, jak również te w zakresie prewencji ogólnej i szczególnej, a także stopień winy T. V. uzasadniały wymierzenie oskarżonemu, przy zastosowaniu instytucji z art. 37a kk, kary grzywny w wymiarze 250 stawek dziennych po 20 złotych każda, lub bez zastosowania instytucji z art. 37a kk, kary pozbawienia wolności w wymiarze 1 miesiąca. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Apelacja, jako niezasadna, nie zasługiwała na uwzględnienie. I tak, Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił stan faktyczny w sprawie dokonując następnie poprawnej subsumpcji prawnej zarzucanego oskarżonemu czynu. Pisemne motywy pierwszoinstancyjnego wyroku w sposób klarowny wskazują, z jakich przyczyn w okolicznościach niniejszej sprawy nie doszło do zmaterializowania się znamion typu uprzywilejowanego zarzucanego przestępstwa. Obrońca oskarżonego akcentował przede wszystkim fakt niewielkiej ilości ujawnionych narkotyków, ale Sąd meriti wyraźnie wskazał – i ze stanowiskiem tym trzeba się zgodzić – że przy ocenie, czy posiadanie narkotyku można uznać za wypadek mniejszej wagi w rozumieniu art. 62 ust. 3 upn należy brać pod uwagę nie tylko samą ilość środka odurzającego lub substancji psychotropowej, która wystarczała na utworzenie jednej porcji skutecznej psychoaktywnie, ale także rodzaj narkotyku - w tym przypadku były to zarówno nie należąca do najłagodniejszych amfetamina, jak i marihuana, a także okoliczności podmiotowe czynu, w tym uprzednią karalność za podobne przestępstwa. Nie bez znaczenia w tym kontekście pozostają wnioski wynikające z opinii biegłego odnośnie ilości możliwych do utworzenia porcji niezbędnych do wywołania skutku typowego, charakterystycznego dla działania tych środków i substancji dla osoby przyjmującej po raz pierwszy. Skarżący przekonywał co prawda, powołując się na wskazane w apelacji orzeczenie SN, że w przypadku osób uzależnionych ilość substancji psychoaktywnej niezbędnej do wywołania odurzenia jest większa aniżeli w przypadku osób używających ich okazjonalnie, tym niemniej nie zmienia to faktu, że wskazana przez biegłego ilość czystej amfetaminy znajdująca się w zabezpieczonym proszku nie stanowi ilości znikomej, w szczególności pozwalającej osobie jak oskarżony na wyłącznie pojedyncze czy kilkukrotne użycie celem wywołania stanu odurzenia, skoro – jak obliczył biegły – amfetamina o masie netto 5,063 grama zawierająca w swym składzie 1,154 grama amfetaminy o 100% czystości to ilość, która może być uznana aż za 57-krotną porcję niezbędną do wywołania stanu odurzenia u osoby przyjmującej po raz pierwszy. O ile w przypadku marihuany była to ilość mniejsza, o tyle zachowanie oskarżonego w kontekście zarzucanego czynu należało analizować przez pryzmat posiadania łącznie obu rodzajów narkotyków. Abstrahując od powyższego warto zwrócić także uwagę na wyjaśnienia oskarżonego, które w przeciwieństwie do apelacji zmierzały do wykazania, jakoby nie pozostawał on osobą uzależnioną. Oskarżony utrzymywał, że kiedyś co prawda zażywał narkotyki, obecnie czyni to jednak rzadko, przy czym ze złożonych przez niego oświadczeń czy to w toku dochodzenia, czy przed Sądem nie wynika też, by kiedykolwiek leczył się odwykowo z tego powodu. Tym samym nie sposób nie dostrzec pewnej niespójności pomiędzy założeniami poczynionymi w środku odwoławczym (wskazującymi na uzależnienie) a treścią depozycji podsądnego. Autor apelacji postulując zmianę kwalifikacji prawnej czynu poprzez przyjęcie typu uprzywilejowanego zarzucanego występku powoływał się także na postawę sprawcy w toku postepowania i jego przyznanie się do winy. Zdaniem Sądu II instancji okoliczności tych nie należało jednak przeceniać w kierunku pożądanym przez apelującego jako, że oskarżony został ujęty na gorącym uczynku przestępstwa, a narkotyki ujawniono w trakcie jego kontroli osobistej. W powyższych okolicznościach słusznie uznał Sąd I instancji, że brak było podstaw do przyjęcia zaistnienia typu uprzywilejowanego czynu, a tym samym zmiany kwalifikacji prawnej na art. 62 ust.3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii. Niezasadny pozostawał także zarzut rażącej niewspółmierności orzeczonej kary. Aby kara rzeczywiście miała taki charakter, musi zachodzić znaczna, wyraźna, nie dająca się zaakceptować dysproporcja między karą wymierzoną a karą sprawiedliwą, zasłużoną na podstawie ustalonych okoliczności sprawy. Za rażąco niewspółmierną uznaje się karę, która nie uwzględnia w należyty sposób stopnia społecznej szkodliwości przypisanego czynu oraz nie realizuje wystarczająco celu kary w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, ze szczególnym uwzględnieniem celów zapobiegawczych i wychowawczych, jakie kara ma osiągnąć w stosunku do skazanego. (Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 29 stycznia 2026 r., sygn. akt II ZOW 47/23). Kara wymierzona przez Sąd I instancji odpowiada wszystkim dyrektywom jej wymiaru. Uwzględnia stopień zawinienia oskarżonego, postać zamiaru, stopień społecznej szkodliwości czynu, a nade wszystko uprzednią pięciokrotną karalność, w tym dwukrotnie za przestępstwa przeciwko przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Bezsprzecznie orzeczone uprzednio wobec T. V. nie skłoniły go do pożądanych postaw. Oskarżony nie wyciągnął z nich żadnych wniosków, ponownie dokonał czynów sprzecznych z porządkiem prawnym, w tym ponownie penalizowanych ustawą o przeciwdziałaniu narkomanii. W tych okolicznościach, proponowana przez obrońcę kara grzywny nie spełniłaby swoich funkcji. Mając na uwadze powyższe, Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw do ingerencji w orzeczenie Sądu I instancji i zaskarżony wyrok utrzymał w mocy. Wniosek O zmianę wyroku poprzez przyjęcie, że czyn oskarżonego stanowi wypadek mniejszej wagi z art. 62 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii i orzeczenie wobec T. V. kary grzywny w wymiarze 250 stawek dziennych po 20 zł każda, ewentualnie z daleko idącej ostrożności wymierzenie oskarżonemu, przy zastosowaniu instytucji z art. 37a kk, kary grzywny w wymiarze 250 stawek dziennych po 20 zł każda lub, bez zastosowania instytucji z art. 37a kk, kary pozbawienia wolności w wymiarze 1 miesiąca. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność apelacji skutkowała bezzasadnością wniosku zawartego w środku odwoławczym. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Wyrok Sądu Rejonowego w Węgrowie z dnia 01 grudnia 2025 roku o sygn. akt II K 120/25 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Bezzasadność wniesionej apelacji i brak okoliczności podlegających uwzględnienia z urzędu. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany -------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ----------------------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II O kosztach za postępowanie odwoławcze orzeczono w oparciu o art. 636 § 1 kpk. Na koszty te składa się opłata w wysokości 120 zł orzeczona zgodnie z art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych oraz kwota 20 zł orzeczona tytułem zryczałtowanych wydatków za doręczenia w postępowaniu przed Sądem II instancji. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Cały wyrok 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐co do winy ☐co do kary ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐art. 439 k.p.k. ☐brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐uchylenie ☒zmiana