I C 551/24 · Sąd powszechny

Sygn. akt I C 551/2 4

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 kwietnia 2025 r. Sąd Rejonowy w Giżycku I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSR Janusz Supiński Protokolant: Katarzyna Kucharska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 03.04.2025 r. w G. sprawy z powództwa Prokura Niestandaryzowany Fundusz Wierzytelności Fundusz Inwestycyjny Zamknięty we W. przeciwko K. T. o zapłatę I. Powództwo oddala. II. Zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 1.817,00 zł tytułem zwrotu kosztów procesu z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty. Sygn. akt. I C 551/24

UZASADNIENIE

Powód Prokura Niestandaryzowany Fundusz Wierzytelności Fundusz Inwestycyjny Zamknięty z siedzibą we W. domagał się zasądzenia na jego rzecz od pozwanego K. T. kwoty 8.318,08 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie i kosztami postępowania. W uzasadnieniu podniósł, iż w dniu 18 października 2019 r. pozwany zawarł z (...) Bank S.A. z siedzibą w W. umowę pożyczki nr (...), na podstawie której pozwany otrzymał określoną w umowie kwotę, której nie spłacił. Pozwany K. T. nie uznał powództwa i wniósł o jego oddalenie w całości na koszt strony powodowej.

W uzasadnieniu zakwestionował istnienie po stronie powoda legitymacji procesowej czynnej, istnienie stosunku zobowiązaniowego pomiędzy stronami, a także z ostrożności procesowej wskazał na zawarcie w umowie pożyczki klauzul niedozwolonych. Sąd ustalił, co następuje: (...) Bank S.A. z siedzibą w W. w dniu 18 października 2019 r. sporządził na dane osobowe K. T. umowę o kredyt gotówkowy o nr (...) integralną część umowy stanowił formularz informacyjny dotyczący kredytu konsumenckiego. Całkowita kwota do zapłaty wynosiła 7.503,05 zł, na którą składały się kwoty: 4.300 zł tytułem kapitału, 2.228,41 zł tytułem składki ubezpieczenia indywidualnego, a także 974,64 zł tytułem prowizji.

Do akt niniejszej sprawy nie załączono żadnego potwierdzenia przelewu bądź innego sposobu zrealizowania transakcji wypłaty pożyczki, na podstawie których pozwany otrzymał kwotę pożyczki, o której mowa w umowie. ( dowód: umowa nr (...) wraz z formularzem informacyjnym – 17- 23v ) W dniu 9 listopada 2023 r. (...) Bank S.A. z siedzibą w (...) Bank S.A. z siedzibą w W. zawarł z powodem umowę przelewu wierzytelności, do umowy załączono wykaz zawierający dane osobowe pozwanego. Pismem z dnia 28 marca 2024 r. powód wezwał pozwanego do zapłaty zadłużenia.

Wezwanie do zapłaty pozostało bezskuteczne. (dowód: umowa cesji wierzytelności z dnia 9.11.2023 r. - k. 10-15v, załącznik - k. 16, pismo powoda z 28.03.2024 r. – k.

32)

Sąd zważył, co następuje:

Bezspornym w sprawie jest stan faktyczny, wskazany powyżej. Wynika on bowiem z dokumentów. Pozostałe wszystkie kwestie, wymienione w treści pozwu okazały się być spornymi. Przede wszystkim wskazać należy, iż strona pozwana zakwestionowała istnienie po stronie powoda legitymacji procesowej czynnej, wskazując, iż nie istnieje stosunek zobowiązaniowy pomiędzy stronami. Stosownie do art. 720 § 1 k.c., przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości.

Zgodnie z generalną dyrektywą wyrażoną w art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na tym, kto z faktu tego wywodzi skutki prawne. Na gruncie prawa procesowego odpowiednikiem art. 6 k.c. jest przepis art. 232 k.p.c., zgodnie z którym strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne . W myśl przytoczonych przepisów, to na powodzie spoczywał ciężar udowodnienia faktów uzasadniających jego roszczenie. Powód winien zatem wykazać wszystkie okoliczności stanowiące podstawę żądania pozwu, w tym fakt złożenia przez pozwanego w dniu 18 października 2019 r. wniosku o udzielenie pożyczki.

W ocenie Sądu powód obowiązkowi temu nie sprostał. Zgromadzony w sprawie materiał dowody wskazuje, że do zawarcia umowy miało dojść przy użyciu środków porozumiewania się na odległość tj. za pośrednictwem Internetu. Niewątpliwie zawieranie umów za pośrednictwem środków porozumiewania się na odległość jest dozwolone w obrocie prawnym. Nie jest ono wyłączone przez art. 29 ustawy o kredycie konsumenckim i art. 10 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki.

Jednakże strona będąca profesjonalistą, obowiązanym do podwyższonej staranności w obrocie prawnym, powinna być świadoma ograniczeń dowodowych wiążących się z taką formą zawarcia umowy i uzyskać, a następnie przedstawić dowody złożenia oświadczenia woli przez pożyczkobiorcę. Tego powód w niniejszym procesie nie uczynił. Powód na potwierdzenie faktu zawarcia umowy pożyczki i jej wykonaniu przez powoda przedstawił dowody w postaci wydruków komputerowych. Należy zauważyć, że wydruki te pochodzą wyłącznie od pożyczkodawcy, a zawarte w nich treści nie zostały w żaden sposób akceptowane przez wskazane w nich strony.

Wśród nich nie ma żadnego dokumentu potwierdzającego złożenia oświadczenia woli przez pozwanego. Ponadto, powód nie wskazał żadnych danych identyfikujących pozwanego jako osobę, która dokonała czynności prowadzących do zawarcia umowy. W szczególności nie przedstawiono żadnych danych systemowych (np. logów, potwierdzeń elektronicznych, adresu IP, potwierdzenia SMS lub mailowego), które świadczyłyby o faktycznym działaniu pozwanego. W tym przypadku Sąd przyjął, iż wydruki przedłożone przez powoda mogą być jedynie projektem umowy, same zaś nie wywołują skutków prawnych.

W ocenie Sądu powód nie wykazał również, aby doszło do wykonania umowy przez przekazanie pozwanemu środków pieniężnych. Nie przedstawiono żadnego dowodu dokonania przelewu środków na rachunek bankowy pozwanego. Powód ograniczył się jedynie do wskazania numeru rachunku bankowego, który – jak twierdził – należał do pozwanego, jednak nie udokumentował tej okoliczności. Co więcej, podwód podjął próbę przerzucenia ciężaru dowodu na pozwanego, który zdaniem strony powodowej winien wykazać, że podany w umowie numer rachunku bankowego nie należy do niego.

W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom powoda to na nim spoczywał obowiązek udowodnienia, że przekazał pożyczkę konkretnemu odbiorcy. Natomiast w zebranym materiale dowodowym nie ma żadnego dokumentu wskazującego na to, że pozwany przedstawiony przez powoda rachunek bankowy wskazał do wypłaty pożyczki. Zdaniem Sądu, nie można bowiem przyjąć, że pozwany ma obowiązek zapłaty kwoty dochodzonej pozwem z tytułu zwrotu pożyczki w sytuacji niewykazania przez powoda, że pożyczone środki otrzymał. W każdym przypadku domagający się zwrotu pożyczki powinien wykazać wydanie przedmiotu pożyczki – dopiero po wydaniu może się bowiem domagać jej zwrotu.

Przed wydaniem pożyczki nie powstaje wierzytelność pożyczkodawcy (por. wyrok SN z dnia 6 lipca 2012 r. sprawie V CSK 394/11). Zatem w sytuacji, gdy powód nie wykazał wydania środków pozwanemu, nie można mówić o powstaniu obowiązku ich zwrotu. W dalszej kolejności zwrócić należy uwagę na to, iż zgodnie z zapisami umowy, pożyczkodawca zobowiązał się do sfinansowania składki ubezpieczeniowej. Jednak do akt sprawy nie załączono jakiejkolwiek umowy ubezpieczenia, która potwierdzałaby zawarcie takiej umowy ani nie wskazano, na rzecz jakiego podmiotu składka ta miała zostać opłacona.

Podobnie, pożyczkodawca zobowiązał się do sfinansowania prowizji za udzielenie pożyczki, jednak również nie przedłożono żadnych dokumentów potwierdzających ten fakt. Wobec powyższego, Sąd nie uznał tych elementów kosztów pożyczki za należycie udokumentowane. W tym miejscu wskazać należy na nieścisłości pomiędzy przedstawionymi dokumentami w zakresie całkowitego kosztu pożyczki. W umowie o kredyt konsumencki wskazano całkowitą kwotę pożyczki w wysokości 3.203,05 zł, natomiast w formularzu informacyjnym figuruje kwota 5.265,45 zł.

Tego rodzaju zaniedbania i przeoczenia powoda działającego jako profesjonalista od którego wymaga się staranności w wyższym stopniu pociągać muszą za sobą niekorzystne dla niej skutki procesowe. Wobec powyższego nie ma podstaw do przyjęcia, że powodowi przysługuje roszczenie wskazane w pozwie. Mając na uwadze powyższe, na podstawie przywołanych przepisów Sąd w pkt I oddalił powództwo. O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 98 k.p.c. przy uwzględnieniu treści art. 98 §1 1 k.p.c. jak w pkt II sentencji. Do niezbędnych i celowych kosztów procesu poniesionych przez pozwaną należało zaliczyć kwotę 1.800 zł tytułem zastępstwa procesowego oraz 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

SSR Janusz Supiński