IV Ka 181/24 · Sąd powszechny

art.438 pkt 1 k.p.k, art. 438 pkt 2 k.p.k, art. 438 pkt 3 k.p.k, art. 438 pkt 4 k.p.k, art.439 k.p.k, art. 7 k.p.k; IV Ka 181/24 · Sąd powszechny: Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Rejonowego w C., II Wydział Karny z dnia 30 października 2023 r., sygn. akt II K 536/21 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☐ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.1.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐na korzyść ☒na niekorzyść ☐w całości ☒w części ☒ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.1.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art.438 pkt 1 k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k.– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art.439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☐ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 1.5. Ustalenie faktów 1.1.3. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.1.1. ------------ ---------------- ----------- ----------- 1.1.4. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.2.1. ------------- ---------------- ------------ ------------ 1.6. Ocena dowodów 1.1.5. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------- -------------- --------------------- 1.1.6. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ------------- ----------------- --------------------------- 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 3.1. I. obraza prawa procesowego, mająca wpływ na treść orzeczenia, a to art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez niedokładną i dowolną ocenę dowodu w postaci opinii sporządzonych przez biegłych z L. (...) w Ł. i przyjęcie, że nie wystąpił stan narażenia dziecka na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu w I okresie porodu, kiedy stały monitoring KTG był obligatoryjny, podczas gdy wnioski opinii są jednoznaczne w tym zakresie i wynika z nich, że stan taki w realiach niniejszej sprawy wystąpił, ☒zasadny ☐częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Apelacja Prokuratora okazała się zasadna i skutkowała w efekcie uchyleniem zaskarżonego wyroku, albowiem zarzut obrazy art. 7 kpk w zw. z art. 410 kpk okazał się zasadny. Należy na wstępie zauważyć, że o zachowaniu zasady swobodnej oceny dowodów zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego i sądów powszechnych oraz poglądami doktryny decyduje: ujawnienie w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy zgodnie z regułami wskazanymi w art. 2 § 2 kpk, rozważenie wszystkich okoliczności, przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego i wreszcie argumentacja wyczerpująca i logiczna, z jednoczesnym uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, zawarta w uzasadnieniu orzeczenia. Tymczasem ocena materiału dowodowego dokonana przez Sąd Rejonowy uchybia wymogom art. 7 kpk przez stwierdzenie, że materiał dowodowy nie pozwala na stwierdzenie, iż oskarżone wyczerpały znamiona zarzucanego im przestęstwa. Do wniosku takiego doprowadziła bowiem Sąd I instancji dowolna ocena opinii lekarskich biegłych z L. (...) w Ł.. Sąd Rejonowy zupełnie zignorował bowiem zawarte w tych opiniach wnioski wskazujące na niedopatrzenie i nieprawidłowy nadzór ze strony oskarżonych lekarek nad rodzącą A. K. (1), szczególnie w I fazie porodu. Nie budzi wątpliwości, że kluczowe znaczenie dla oceny w przedmiocie odpowiedzialności oskarżonych za zarzucone im przestępstwo miały w/w opinie biegłych z zakresu medycyny. Kolejne opinie uzupełniające w sprawie sporządzane były z uwagi na konieczność uwzględnienie nowych dowodów pojawiających się w miarę toczącego się postępowania. Biegli wypowiadali się w nich co do prawidłowości poszczególnych postąpień personelu medycznego, który sprawował opiekę nad rodzącą A. K. (2) i noworodkiem F. W.. Jednoznacznie też wskazywali na nieprawidłowości w zakresie działań poszczególnych osób. W szczególności konsekwentnie wskazywali na istniejące w analizowanej sytuacji, a związane z brakiem monitorowania KTG pacjentki w 1 okresie porodu stymulowanego oksytocyną, narażenie na bezpośrednie niebezpieczeństwo zagrożenia życia lub zdrowia płodu. Jednakże Sąd I instancji - jako „najwyższy biegły” okoliczności te ocenił w sposób odmienny – zdaniem Sądu Odwoławczego dowolny. Sąd I instancji, dokonując oceny wszystkich sporządzonych w sprawie opinii, co prawda przyjął do wiadomości ich stanowisko dotyczące braku stałego monitorowania KTG, jednakże nie powiązał go z możliwością przypisania oskarżonym odpowiedzialności karnej z art. 160 § 2 kk. Tymczasem biegli upatrywali narażenie na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu pod postacią choroby realnie zagrażającej życiu w braku podłączenia ciągłego monitorowania tętna płodu i czynności skurczowej macicy za pomocą zapisu KTG, co ewidentnie ograniczało możliwości stwierdzenia zagrożenia, gdyby takie wystąpiło. Co prawda biegli wskazywali, że nie da się określić okresu, w którym mogło pojawić się bezpośrednie niebezpieczeństwo zagrożenia życia lub zdrowia płodu - czy w I czy w II okresie porodu, a nadto, że nie jest możliwe określenie prawdopodobieństwa wykrycia stanu zagrożenia dziecka gdyby monitorowanie stałe było prowadzone, jednakże niemożność ta stanowiła konsekwencję odłączenia monitoringu i braku miarodajnego zapisu KTG od godz. 14.15, nie zaś faktu, że okoliczności te w ogóle nie są możliwe do ustalenia. Pomijając zupełnie wnioski płynące z opinii, Sąd I instancji uznał się za „najwyższego biegłego”, gdy tymczasem, jak trafnie wskazał w apelacji prokurator za wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 6 listopada 2000 r., IV KKN 477/99, LEX nr 51136, dyskwalifikacja dowodów z opinii biegłych wymaga uprzedniego wykazania, że były one oparte na błędnych przesłankach, nie odpowiadają aktualnemu stanowi wiedzy w danej dziedzinie lub są sprzeczne z zasadami logicznego rozumowania. Skoro dowód z opinii biegłego przeprowadza się wtedy, gdy dla stwierdzenia pewnej okoliczności niezbędne są wiadomości specjalne, to niezależnie od deklaracji, że to sąd jest najwyższym biegłym, realna możliwość zakwestionowania należytego poziomu tych wiadomości specjalnych również wymaga odpowiedniego zasobu wiedzy specjalistycznej. Stąd też zastrzeżenia sądu do poziomu opinii biegłego, jego wiedzy i prawidłowości przedstawionego rozumowania zwykle będą wymagały merytorycznego zweryfikowania tego dowodu, chociażby dla sprawdzenia, czy założenia, metody i sposób rozumowania przyjęte przez biegłego odpowiadają obecnemu stanowi nauki. Odpowiednie kroki przewiduje w tym zakresie przepis art. 201 kpk, który obliguje organ procesowy nie tylko do kontroli dowodu z opinii biegłych, ale również do podjęcia konkretnych działań zmierzających do wyjaśnienia ewentualnych wątpliwości i zastrzeżeń (tak trafnie Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 6 listopada 2000 r., IV KKN 477/99, LEX nr 51136). Analiza postępowania Sądu I instancji wskazuje na sprzeczność, skoro Sąd nie opiera się na opinii biegłych, a wcześniej dochodzi do przekonania, że kwestia istnienia bądź nie narażenia na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia płodu wymaga wiadomości specjalnych. Ponadto – jak trafie zauważył apelujący – z opinii biegłych wynika, że niedotlenienie u małoletniego musiało trwać dłuższy czas, o czym świadczą brak szybkiej poprawy stanu klinicznego po urodzeniu, zakres postępowania resustacyjnego, zielone zabarwienie wód płodowych, trwały deficyt neurologiczny. Tymczasem Sąd I instancji wskazał, że okres niedotlenienia nie mógł być nadmierny skoro dziecko urodziło się żywe, przeszło rekonwalescencję i obecnie funkcjonuje prawidłowo pod względem zdrowotnym. Taka ocena razi dowolnością, w szczególności mając na względzie to, że u dziecka po urodzeniu słyszalne były jedynie pojedyncze szmery serca oraz że przeżyło ono wyłącznie dzięki szybkiemu postępowaniu resustytacyjnemu podjętemu przez neonatologa oraz jak wyżej wskazano biegli stwierdzili u niego trwały deficyt neurologiczny. Wniosek uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w C.. ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Zarzuty postawione w apelacji okazały się zasadne należało i doprowadziły do uchylenia wyroku celem ponownego rozpoznania sprawy. 3.2. II. błąd w ustaleniach fatycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na treść tego orzeczenia, a polegający na bezpodstawnym i dowolnym przyjęciu, że: - oskarżone o odłączeniu kroplówki z oksytocyną i jednocześnie zaniechaniu monitorowania KTG, co miało miejsce około godz. 14.15. dowiedziały się dopiero około godz. 15.30 - zachowanie oskarżonych od godz. 15.30 było prawidłowe i wystarczające w ramach sprawowanego przez nie nadzoru i kontroli porodu stymulowanego oksytocyną, co w konsekwencji skutkowało uniewinnieniem oskarżonych od popełnienia zarzuconego każdej z nich przestępstwa kwalifikowanego z art. 160 § 2 kk ☒zasadny ☐częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Tytułem wstępu wskazać należy, że ustalenia faktyczne dokonywane przez Sąd tylko wtedy mieszczą się w ramach swobodnej oceny dowodów, gdy poczynione zostały na podstawie wszechstronnej analizy przeprowadzonych dowodów, których ocena nie wykazuje błędów natury faktycznej czy logicznej, zgodna jest ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego oraz prowadzi do sędziowskiego przekonania, odzwierciedleniem którego powinno być uzasadnienie orzeczenia. Ustalenia faktyczne Sądu wyrokującego w pierwszej instancji pozostają zatem pod ochroną art. 7 kpk tylko wtedy, gdy sąd ten rozważył we wzajemnym ze sobą powiązaniu, wynikające z każdego z zebranych w sprawie dowodów, okoliczności, które mogą mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia o winie oskarżonego. Tymczasem Sąd I instancji zaniechał powyższego. Popełniony błąd w ustaleniach faktycznych jest wynikiem błędu w logicznym rozumowaniu, a zarazem naruszenia wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, czyli niewątpliwie doszło do zarzucanej przez Prokuratora co do obydwu oskarżonych obrazy art. 7 kpk w zw. za art. 410 kpk ,co skłoniło Sąd Odwoławczy do uchylenia wyroku w zaskarżonej części, tj. odnośnie uniewinnienia oskarżonych J. F. i P. P.. Nie budzi wątpliwości, że z obowiązujących na dzień 1 lipca 2018 roku przepisów, w szczególności standardów postępowania medycznego przy udzielaniu świadczeń zdrowotnych w dziedzinie położnictwa i ginekologii, wynika, że w przypadku stymulacji czynności skurczowej, co ma miejsce przy podawaniu pacjentce oksytocyny, należy prowadzić ciągły nadzór kardiotokograficzny. Kontrola przebiegu porodu i obserwacja ciężarnej, w przypadku porodu niefizjologicznego, spoczywały na lekarzach. Poród stymulowany oksytocyną ze względu na brak prawidłowej czynności skurczowej macicy nie jest już porodem fizjologicznym, nad którym nadzór samodzielnie może prowadzić położna. W dokumentacji lekarskiej winno znajdować się zlecenie w zakresie stałego monitorowania KTG, które zobowiązywało położne do jego realizowania. Trafnie ustalił zatem Sąd I instancji, że położnej wydane zostało polecenie ustne dotyczące podłączenia KTG pacjentce w związku z podaniem jej wlewu z oksytocyną, które nie zostało wprowadzone pisemnie do dokumentacji medycznej pacjentki w dniu porodu. Następnie monitorowanie kardiotokograficzne prowadzone było od godz. 9.15-14.15, co wynika z dokumentacji medycznej pacjentki. W ocenie Sądu Odwoławczego zabrakło jednak wnikliwych ustaleń odnośnie do poziomu świadomości położnych A. G. i M. L. (1) co do obligatoryjności prowadzenia stałego monitorowania KTG. W szczególności z treści nagrania rozmowy między oskarżonymi lekarkami a położnymi A. G. i M. L. (1) wynika, że położne te, choć doświadczone, nie miały takiej świadomości. Wynika to również z depozycji składanych przez położne, a także z zeznań oddziałowej M. L. (2), która wskazała, że „nie musi być prowadzony stały monitoring KTG przy każdym porodzie z oksytocyną”. Trafnie zatem skonkludował apelujący, że uzasadnione jest twierdzenie, iż stałe monitorowanie KTG w tym oddziale nie było rozumiane i stosowane zgodnie z przepisami ustawowymi, nadającymi tej czynności charakter obligatoryjny w porodach stymulowanych oksytocyną. W takiej sytuacji, kiedy wśród personelu pomocniczego brak było jednolitych standardów, nadzwyczaj istotny był rzetelny nadzór lekarzy nad rodzącą. Dlatego też ustalenia i wnioskowanie Sądu I instancji, iż nie można oczekiwać od lekarza dyżurującego, aby prowadził stały nadzór nad czynnościami podwładnego ocenić należy jako dowolne – sprzeczne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Sąd Odwoławczy nie zgadza się ze stwierdzeniem Sądu I instancji, że oskarżone mogły oczekiwać od położnej – profesjonalistki, iż będzie respektować polecenia lekarza dyżurującego. W szczególności błędnie przyjął Sąd Rejonowy, że „jeżeli podwładna raz uchybiła temu obowiązkowi, to zwrócenie jej uwagi przez przełożonego na konieczność dalszego monitoringu (tak jak to miało miejsce ok. godz. 15.40) powinno po stronie profesjonalisty wywołać odpowiednią reakcję, polegająca na wyeliminowaniu uprzedniego uchybienia”. Wręcz przeciwnie – to odkrycie popełnionego po raz pierwszy uchybienia powinno wzmóc czujność lekarza, pod którego kierunkiem przebiega poród pozbawiony cech porodu fizjologicznego. W niniejszej sprawie kluczowe dla przyjęcia odpowiedzialności oskarżonych lekarek były ustalenia w zakresie postępowania z pacjentką od godz. 14.15 do godz. 16.30 – kiedy zaczął się II okres porodu niewymagający już prowadzenia stałego monitorowania KTG. Za apelującym należy wskazać, iż Sąd Rejonowy w pierwszej kolejności przyjął, że położna A. G. samodzielnie, bez autoryzacji personelu lekarskiego, dokonała odpięcia pacjentce KTG o godz. 14.15 w celu udania się pacjentki na imersję wodną, o czym lekarki miały dowiedzieć się dopiero około godz. 15.30. Argumentacja apelującego jest przekonująca, iż z ustaleniem tym nie można się zgodzić. W pierwszej kolejności wskazać bowiem należy, że z pierwszych zeznań świadka A. G., uznanych przez Sąd I instancji za wiarygodne, wynika, iż o odłączeniu kroplówki z oksytocyną położna ta informowała lekarza. Z wpisów w obserwacjach lekarskich wynika, że pacjentka była badana przez lekarza P. P. o godz. 14.05 – choć z protokołu operacyjnego wynika, że do godz. 14.10 trwał zbieg cesarskiego cięcia, w którym lekarka ta uczestniczyła, podobnie jak położna A. G.. Następnie po odłączeniu kroplówki i zapisu KTG pacjentka została odprowadzona na imersję wodną, gdzie przebywała pod opieką innej położnej, a sama A. G. udała się na zabieg cesarskiego cięcia wykonywany przez lekarki J. F. i P. P., który jak wynika z protokołu operacyjnego trwał w godz. 14.55-15.25. Trafnie zwraca uwagę apelujący Prokurator, iż trudno przyjąć, że położna opiekująca się przecież A. K. (2) od godzin rannych, o czym lekarki te wiedziały, w trakcie kontaktu z nimi związanego z zabiegiem u innej pacjentki nie poinformowała ich o stanie rodzącej A. K. (2) i miejscu jej aktualnego przebywania tj. w imersji wodnej. Podkreślenia wymaga, że to lekarz J. F. zlecała w godzinach rannych podanie pacjentce oksytocyny, a zatem miała świadomość, że poród tej pacjentki jest porodem niefizjologicznym, za który odpowiada lekarz. O wiedzy lekarek w zakresie losów pacjentki A. K. (2) po godz. 14.00 świadczy ich postawa, kiedy ponownie pojawiły się w sali porodowej wspólnie z położną A. G.. Żadna z oskarżonych nie wyraziła jakichkolwiek zastrzeżeń, zdziwienia czy wątpliwości w zakresie pobytu pacjentki na imersji wodnej, o czym świadczą choćby zeznania świadka K. J. - położnej, która opiekowała się pacjentką w tracie imersji i która przyprowadziła pacjentkę z imersji na salę porodową. Żadna z lekarek nie zawarła jakiejkolwiek adnotacji w dokumentacji medycznej pacjentki w zakresie przerwy w podawaniu oksytocyny czy prowadzeniu zapisu KTG, co przecież w razie ich rzekomej niewiedzy w tym zakresie, stanowiło poważne uchybienie. Co więcej żadna z lekarek nie przeprowadziła badania pacjentki - na konieczność zbadana pacjentki po półtoragodzinnej przerwie w zapisie zwracali uwagę biegli w opinii uzupełniającej z dnia 8 stycznia 2023 roku, ograniczając się jedynie do wydania polecenia w zakresie podłączenia zapisu KTG, który ostatecznie nie został przez nie w żaden sposób oceniony. Apelujący niezmiernie trafnie wypunktował również kwestie, które nie pozwalając uznać za prawidłowe ustaleń faktycznych Sądu I instancji prowadzących go do wniosku, że działanie położnej polegające na zaprzestaniu monitorowania KTG było samowolne i dokonane bez autoryzacji oskarżonych i że oskarżone nie godziły się na to. Jak słusznie wskazuje apelacja, z pierwszych zeznań A. G. uznanych przez Sąd za wiarygodne wynika, że odpięła KTG celem umożliwienia pacjentce przyjęcia pozycji wertykalnych. Nadto z wpisów w dokumentacji medycznej pacjentki wynika, że co najmniej o godz. 16.24 oskarżone miały kontakt z pacjentką albowi em o godz. 16.24 w dokumentacji medycznej zawarto wpis o badaniu pacjentki dokonany przez lekarza P. P., bowiem po zleceniu ponownego podpięcia KTG miały udać się do przyjętej na SOR w trybie nagłym pacjentki. Zauważyć jednak należy, że pacjentka ta na SOR została przyjęta dopiero około godz. 16.00, co wskazała w swych wyjaśnieniach oskarżona J. F.. Wskazać również należy, że z wiarygodnych w ocenie Sądu pierwszych zeznań A. G. wynika również, że o godz. 16.10, także na polecenie oskarżonej J. F., podała pacjentce czopek, a skoro tak to co najmniej w tym czasie albo wcześniej musiała mieć kontakt z tą lekarką. Tymczasem żadna z lekarek od godz. 15.40 nie dokonała sprawdzenia czy zapis KTG jest faktycznie prowadzony, mimo, że według ustaleń Sądu I instancji A. G. już wcześniej tj. od godz. 14.15 - 15.40 miała nie wykonywać polecenia w tym zakresie i monitoringu nie prowadzić. Nie bez znaczenia są tu wyjaśnienia oskarżonej J. F., która wskazała, że ocena odczytu KTG jest umieszczana w obserwacjach lekarskich. Koreluje to z treścią dokumentu - obserwacji lekarskich, mianowicie z wpisów z godz. 11.38 oraz 14.05 wynika, że zawarto w nich adnotację o treści „KTG” i z poczynionych ustaleń wynika, że faktycznie w tych godzinach mogły zapoznać się z zapisem. Natomiast wpis z godz. 16.24 nie zawiera tej adnotacji, co również świadczy o tym, że ocena zapisu KTG nie została przez nie dokonana, wbrew obowiązkom wynikającym z kontroli i nadzoru porodu niefizjologicznego. Rację też ma Prokurator, iż z materiału dowodowego wynika, że oskarżone miały świadomość, iż monitorowanie KTG nie było prowadzone od godz. 14.15. Z treści nagrania rozmowy między oskarżonymi a położnymi, w konfrontacji z przebiegiem porodu i poszczególnych jego momentów, wynika, że położna A. G. w swych wypowiedziach odnosi się do odpięcia KTG z godz. 15.46 - nie z godz. 14.15: k. 26 „bo zapieprzyłam z KTG, bo go nie podłączyłam „... odłączyłam, pacjentka miała duże rozwarcie w mojej ocenie ...”, „...chciałam jej, jemu dać, pozycja wertykalna, uważałam, że zapis będzie ....”, natomiast oskarżone w tej rozmowie wskazują, że były przekonane, że zapis trwa: k. 26 „... ja patrzyłam na tą kartkę i myślałam, że się pisze...”, Ja też, ja też.”. Zwrócić należy jeszcze uwagę na wypowiedź J. F. z tejże rozmowy z k. 27„..no bo ja przyszłam i mogłam powiedzieć tak: proszę włączyć zapis, który de facto powinien być włączony, ale mogłam powiedzieć: proszę włączyć zapis”. Wszystkie trafnie szczegółowo wypunktowane w apelacji Prokuratora okoliczności prowadzą do wniosku, że oskarżone nie prowadziły rzetelnego nadzoru i kontroli w zakresie przebiegu porodu u A. K. (2), mimo, że były do tego zobowiązane. Ten nadzór był szczególnie uzasadniony w kwestii oceny zapisu z KTG. Biegli wskazywali bowiem, że samo prowadzenie zapisu bez oceny lekarskiej stanowiłoby działanie bezcelowe i nie spełniałoby funkcji monitorowania. Wniosek uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w C.. ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Zarzuty postawione w apelacji okazały się zasadne należało i doprowadziły do uchylenia wyroku celem ponownego rozpoznania sprawy. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 4.1. ------------------------ Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 1.7. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 5.1.1. Przedmiot utrzymania w mocy -------------------- Zwięźle o powodach utrzymania w mocy --------------------- 1.8. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 5.2.1. Przedmiot i zakres zmiany --------------------- Zwięźle o powodach zmiany --------------------- 1.9. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 1.1.7. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 5.3.1.1.1. ------------------------ ☐ art.439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------- 5.3.1.2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ---------------------------- 5.3.1.3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia -------------------------- 5.3.1.4.1. Sąd Okręgowy uważa, że oskarżone należy skazać za przestępstwo z art. 160 § 2 kk. ☒ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia Reguły ne peius nie pozwalają Sądowi Odwoławczemu skazać oskarżonego, który był uniewinniony w pierwszej instancji, czy wymierzyć jakiejkolwiek kary. 1.1.8. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania Ponownie rozpoznając sprawę Sąd może poprzestać na ujawnieniu dotychczas zgromadzonego materiału dowodowego, następnie winien ustalić stan faktyczny dokonać prawidłowej jego oceny, a przede wszystkim prawidłowo zastosować prawo materialne, rozważając zachowanie oskarżonych pod kątem realizacji znamion przestępstwa z art. 160 § 2 kk, dokonując szczególnie wnikliwej analizy znamion tego przestęstwa w kontekście zgromadzonego materiału dowodowego, w tym przede wszystkim opinii biegłych z zakresu medycyny. 1.10. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ------------ ---------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ------------- ------------------ 7. PODPIS Sędzia Sądu Okręgowego Rafał Lisak 1.11. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Prokurator Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja wyrok Sądu I instancji w części dotyczącej oskarżonych J. F. i P. P., co do winy, na niekorzyść oskarżonych 1.1.3.1.Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☒ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.1.3.2.Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art.438 pkt 1 k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k.– błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k.– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art.439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☐ zmiana