II Ka 581/24 · Sąd powszechny

H. został oskarżony o to, że:I.w dniu 23 lipca 2015 r. w W., groźbą i przemocą polegającą na szarpaniu oraz kopaniu zmuszał funkcjonariuszy Policji st. sierż. Ł. R. i sierż. K. K. do zaniechania prawnej czynności służbowej podczas i w związku z pełnieniem przez nich obowiązków służbowych, przy czym czynu tego dopuścił się działając w warunkach powrotu do przestępstwa, gdyż był już uprzednio skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w W. z dnia 23 listopada 2011 r. o sygn. II K (…) za czyn z art. 280 § 1 k.k. i inne na karę 2 lat pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od 19 marca 2011 r. do 3 sierpnia 2011 r. i od 21 maja 2013 r. do 4 stycznia 2015 r., tj. o czyn z art. 224 § 2 k.k. i art. 222 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.;II.w czasie i miejscu jak w pkt I zarzutu, znieważył funkcjonariusza Policji st. sierż.

Sygn. akt II Ka 491/21 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 sierpnia 2021r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Grażyna Jaszczuk Sędziowie: SSO Agata Kowalska SSO Jerzy Kozaczuk (spr.) Protokolant: st.sekr.sądowy Agata Polkowska przy udziale Prokuratora Jarosława Kowalczyka po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 2021 r. sprawy skazanego M. T. na skutek apelacji, wniesionych przez prokuratora i obrońcę skazanego od wyroku łącznego Sądu Rejonowego w Sokołowie Podlaskim z dnia 25 marca 2021 r. sygn. akt II K 15/21 I. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że wymierzoną skazanemu łączną karę pozbawienia wolności podwyższa do 4 (czterech) lat i 5 (pięciu) miesięcy; II. w pozostałej części wyrok utrzymuje w mocy; III. zwalnia skazanego od wydatków za postępowanie odwoławcze stwierdzając, że ponosi je Skarb Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 491/21 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok łączny Sądu Rejonowego w Sokołowie Podlaskim z dnia 25 marca 2021 roku wydany w sprawie o sygn. akt II K 15/21. 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☒ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☒ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --------- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. Zarzut wywiedziony przez oskarżyciela publicznego: Rażąca niewspółmierność kary łącznej pozbawienia wolności orzeczonej w wymiarze 3 lat i 6 miesięcy w sytuacji, gdy skazany M. T. był już wielokrotnie skazany za przestępstwa o znacznym stopniu społecznej szkodliwości i znacznym stopniu jego w nich zawinienia, co w połączeniu z jego właściwościami i warunkami osobistymi przemawiało za zastosowaniem zasady asperacji przy wymiarze kary łącznej w innym stopniu, kary surowszej tak, by mogła ona osiągnąć w stosunku do skazanego i w zakresie potrzeby kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa swe cele zapobiegawcze i wychowawcze; ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzut podniesiony przez oskarżyciela publicznego okazał się zasadny, wobec czego zasłużył na uwzględnienie. Wyprzedzając meritum przedmiotowych rozważań Sąd Okręgowy poczuł się zobowiązany, by nadmienić, iż zaprezentowane poniżej uwagi natury ogólnej, dotyczące problematyki kary łącznej bądź jej ewentualnej niewspółmierności, wobec zachodzącej tożsamości treści obu apelacji, będą miały zastosowanie nie tylko wobec wywodów oskarżyciela publicznego, lecz także skarżącego obrońcy, dlatego Sąd Odwoławczy omówi tę materię jednorazowo w sposób zbiorczy w części poniżej, by w następnych wersach lektury odwołać się bezpośrednio do twierdzeń poszczególnych apelacji. Tym samym, na wstępie niniejszych rozważań nadmienić należy, iż przesłanka rażącej niewspółmierności kary (w tym wypadku kary łącznej) jest spełniona tylko wówczas, jeżeli z punktu widzenia nie tylko zainteresowanej strony procesowej, ale i ogółu społeczeństwa, orzeczona kara jawi się jako niesprawiedliwa, zbyt drastyczna, przynosząca nadmierną dolegliwość bądź przeciwnie – jest karą zbyt łagodną, która nie zdoła spełnić swych ustawowych celów. Nie chodzi przy tym o każdą ewentualną różnicę w ocenach co do wymiaru kary, ale o różnicę ocen tak zasadniczej natury, iż karę dotychczas wymierzoną nazwać można byłoby - również w potocznym znaczeniu tego słowa - rażąco niewspółmierną, czyli niewspółmierną w stopniu niedającym się wręcz zaakceptować. Pojęcie rażącej niewspółmierności oznacza zatem znaczną dysproporcję między karą wymierzoną, a karą sprawiedliwą, zasłużoną, która powinna zostać wymierzona w wyniku prawidłowego zastosowania dyrektyw sądowego wymiaru kary oraz zasad ukształtowanych przez orzecznictwo. Uzupełniając powyższe dywagacje natury teoretycznej dodać należy, iż zgodnie z treścią art. 86 kk, Sąd wymierza karę łączną w granicach od najwyższej z kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa do ich sumy, nie przekraczając jednak 810 stawek dziennych grzywny, 2 lat ograniczenia wolności albo 15 lat pozbawienia wolności. Wobec obowiązujących przepisów karnomaterialnych orzeczona względem skazanego M. T. kara łączna pozbawienia wolności winna zatem stanowić wynik połączenia dwóch wskazanych przez Sąd merytoryczny kar jednostkowych, w świetle których granice tejże kary łącznej, przy uwzględnieniu treści art. 86 § 1 kk, winny oscylować pomiędzy karą 2 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności, a karą 4 lat i 10 miesięcy pozbawienia wolności. Analizując tę materię nie należy przy tym tracić z pola widzenia, iż indywidualizacja kary łącznej w każdym konkretnym przypadku należy do ferującego wyrok Sądu, który poza stosowaniem ogólnych dyrektyw i zasad wymiaru kary, uwzględnieniem oceny całokształtu czynów przestępnych i podmiotowo-przedmiotowych relacji między nimi, winien mieć na uwadze okoliczności, które ujawniły się po wydaniu poprzednich wyroków oraz wzgląd na prewencyjne cele karania zarówno w indywidualnym, jak i społecznym aspekcie. Przenosząc te uwagi o charakterze ogólnym na kanwę przedmiotowej sprawy wyraźnie zaakcentować należy, iż występujące w sprawie okoliczności dotyczące M. T. nakazywały przyjąć, że orzeczona w pierwoszoinstancyjnym postępowaniu kara łączna 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności nosiła cechy rażącej łagodności, co spowodowało, w myśl art. 438 pkt 4 kpk, wydanie przez Sąd Okręgowowy orzeczenia reformatoryjnego. Zdaniem ów organu orzekającego, analogicznie uznać zatem należy, iż sankcja karna zaproponowana przez Sąd merytoryczny nie spełniłaby swoich celów w zakresie społecznego oraz indywidualnego oddziaływania. Tym samym, konkludować winno się, iż Sąd Rejonowy, pomimo przeprowadzenia postępowania przeciwko skazanemu w sposób prawidłowy, niewłaściwie uwzględnił wszystkie okoliczności wynikające z kodeksowych dyrektyw wymiaru kary łącznej, wyrażone w art. 85a kk, przyjmując, iż dają one podstawy do wymierzenia jej w oparciu o zasadę silnie wyśrodkowanej asperacji, podczas gdy, okoliczności przedmiotowej sprawy wskazywały, iż bardziej celowym byłoby zastosowanie tożsamego modelu łączenia kar, jednakże zdecydowanie zbliżonego do bardziej rygorystycznej reguły jaką stanowi tzw. kumulacja. W tym miejscu podkreślić należy, co również wydaje się znamienne z punku widzenia zarzutu skarżącego obrońcy, że obowiązujące przepisy prawa nie wprowadzają automatyzmu w zakresie kształtowania kary łącznej i nie dają podstaw w każdej sytuacji do zastosowania czy to zasady pełnej absorpcji (bądż asperacji zbliżonej do absorpcji), czy też pełnej kumulacji. W orzecznictwie i doktrynie od dawna ugruntowany jest pogląd, że im bliższe są związki czasowe i rodzajowe pomiędzy zbiegającymi się przestępstwami, tym bardziej wskazane jest zastosowanie przy wymiarze kary łącznej zasady absorpcji, natomiast im związki te są odleglejsze, tym pełniejsze winno być zastosowanie zasady kumulacji. Jednakże wskazana wytyczna również nie obliguje ferującego karę łączną Sądu do bezrefleksyjnego stosowania którejś ze wspomnianych metod tylko ze względu na rodzajowość przypisanych danemu skazanemu czynów. Wręcz przeciwnie – rzeczona rodzajowość jest tylko jedną ze składowych elementów istotnych dla oceny, która z metod łączenia kar winna mieć zastosowanie na gruncie konkretnej sprawy. Innymi słowy, czyniąc ustalenia tego rodzaju nie należy bazować wyłącznie na tej przesłance z pominięciem tła sytuacyjnego danej sprawy, zwłaszcza okoliczności dotyczących osoby sprawcy, gdyż działanie zgodnie z tak nakreślonym schematem wiązałoby się ze swego rodzaju brakiem obiektywizmu. Niemniej jednak, nieco abstrahując od powyższego, wyraźnie zaznaczyć wypada, iż Sąd Okręgowy w zupełności podzielił deliberacje oskarżyciela publicznego co do rangi i znaczenia okoliczności obciążających skazanego, w szczególności jego negatywnych właściwości i warunków osobistych oraz ilości popełnionych przezeń przestępstw o znacznym stopniu ich społecznej szkodliwości, które to przesłanki Sąd pierwszej instancji po trosze zlekceważył. Tutaj przypomnieć należy, iż M. T. w przeszłości dopuszczał się przestępstw przeciwko mieniu oraz tych penalizowanych przez ustawę narkotykową, które charakteryzują się dość znacznym stopniem społecznej szkodliwości. Jednocześnie nie budzi żadnych wątpliwości, że czyny te nie miały charakteru incydentalnego czy przypadkowego. Wręcz przeciwnie – skazany świadomie wszedł na przestępczą ścieżkę, którą podążał nawet po wszczęciu przeciwko niemu postępowania karnego. Prezentowane przez skazanego zachowanie niewątpliwie świadczyło nie tylko o znacznym stopniu jego zdemoralizowania, ale w pewnym sensie także o zuchwalstwie i premedytacji. Ten bowiem na żadnym etapie postępowania nie wykazał skruchy ani autorefleksji, której wnioski mogłoby pozytywnie wpłynąć na jego dalszą prognozę kryminologiczną. W zaistniałej sytuacji, przyznać należy, iż zupełną rację ma skarżący podnoszący, iż orzeczenie wobec takiego typu sprawcy jakim jest M. T. kary łącznej w wymiarze 3 lat i 6 miesięcy winno być utożsamiane jako obdarzenie skazanego swego rodzaju nieuzasadnioną premią. Tutaj, w ślad za oskarżeniem należy położyć nacisk na okoliczność, iż ten poniekąd skorzystał już z dobrodziejstwa zaistniałej w tzw. międzyczasie zmiany przepisów prawa w zakresie kary łącznej. Wszak, Sąd Rejonowy ferując zaskarżone rozstrzygnięcie zastosował ustawę zdecydowanie względniejszą dla sprawcy co automatycznie wiązało się z orzeczeniem względem niego łagodniejszej represji karnej. Wreszcie, nie należy tracić z pola widzenia postawy prezentowanej przez skazanego po osadzeniu w zakładzie karnym. W tym zakresie nie należy pomijać milczeniem, że istotnie, opinia o M. T. była dość pozytywna, jednakże w obliczu jego bezkrytyczności wobec swoich przestępczych działań oraz pozostałych wskazanych powyżej okoliczności, nie należało jej nadawać nadmiernego znaczenia. Skazany w trakcie odbywania kary nie wykazał się żadną ponadprzeciętną postawą, którą zasłużyłby sobie na tak łagodny wymiar kary łącznej jak ten w wydaniu Sądu pierwszej instancji. Z tych względów Sąd Okręgowy został zobligowany do podjęcia ingerencji w treść zaskarżonego orzeczenia, poprzez podwyższenie zasądzonej wobec skazanego kary łącznej zgodnie z postulatem oskarżyciela publicznego. Ten bowiem w sposób kompleksowy wykazał niewspółmierność orzeczonej w pierwszoinstacyjnym postępowaniu sankcji, przekonująco wykazując z jakich powodów ta nie powinna się ostać. Stąd, w ocenie Instancji Odwoławczej, to orzeczenie wobec M. T. kary łącznej w wymiarze 4 lat i 5 miesięcy pozbawienia wolności spełni swe ustawowe cele, będąc jednocześnie karą słuszną i sprawiedliwą. Wniosek Wniosek prokuratora o zmianę zaskarżonego wyroku i wymierzenie skazanemu M. T. kary łącznej w wymiarze 4 lat i 5 miesięcy; ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wobec zasadności wywiedzionego zarzutu, na uwzględnienie zasłużył wniosek apelacyjny sformułowany przez oskarżyciela publicznego. Lp. Zarzut Zarzut wywiedziony przez obrońcę oskarżonego: Naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 86 §1 kkw zw. z art. 53 § 1 i 2, poprzez uznanie, iż orzeczenie w stosunku do skazanego kary łącznej na zasadzie absorpcji lub na poziomie 3 lat pozbawienia wolności byłoby całkowicie nieuzasadnioną premią dla sprawcy. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzut wywiedziony przez obrońcę oskarżonego okazał się pozbawiony zasadności. Wobec faktu, iż rozważania ogólne dotyczące problematyki kary łącznej zostały szerzej omówione w części stanowiącej odpowiedź na zarzut oskarżenia, Sąd Okręgowy, ażeby bezwiednie nie powielać tych samych treści, uznał za celowe, by w tym miejscu odesłać apelującego obrońcę właśnie do tej części wywodów. Wszak, nadmierne i daremne rozbudowywanie pisemnych motywów orzeczenia nie tylko sprawiłoby, iż te stałyby się chaotyczne i nieprzystępne w odbiorze, lecz przede wszystkim godziłoby w ich ustawowe wytyczne. Otwierając tę cześć rozważań wyraźnie zaznaczyć należy, iż zaprezentowane w części powyżej dywagacje Sądu Okręgowego dotyczące rażącej niewspółmierności orzeczonej wobec M. T. sankcji karnej w odniesieniu do zarzutu obrony należy poczytywać na zasadzie a contrario. Skoro bowiem kontrola instancyjna zaskarżonego orzeczenia doprowadziła Sąd Odwoławczy do przekonania, iż orzeczona względem skazanego kara łączna cechowała się rażącą łagodnością i jako taka nie mogła się ostać, to tym bardziej niesłusznym byłoby jej złagodzenie – zgodnie z życzeniem obrońcy. Odpierając bezpośrednie argumenty obrony zaznaczyć należy, iż ten na łamach wywiedzionego środka zaskarżenia nadmiernie wyeksponował rangę przesłanek rzekomo przemawiających na korzyść skazanego. Rzecz jasna, ich istnienia nie sposób skutecznie zanegować, jednakże w świetle pozostałych okoliczności sprawy istotnych z punktu widzenia wymiaru kary łącznej, te wskazane przez skarżącego zdecydowanie utraciły na znaczeniu. Wszakże, pogląd utrwalony w orzecznictwie wprost wskazuje, iż zachowanie skazanego w czasie wymierzania czy wykonywania kary łącznej może być wprawdzie istotne przy wymiarze tejże kary, jednakże okoliczności tej nie można nadawać nadmiernego znaczenia, gdyż ma ona jedynie funkcję subsydiarną. W tym miejscu warto podkreślić, iż przywołana przez apelującego opinia z zakładu karnego nie jest dla skazanego – wbrew twierdzeniom apelacji – aż na tyle pozytywna, gdyż zawiera w swej treści jednoznaczne i wymowne stwierdzenie, iż M. T. pozostaje bezkrytyczny wobec uprzednio prezentowanych przez siebie postaw, co nie stanowi dobrego prognostyka na jego przyszłe poczynania. Faktem jest też, iż z informacji uzyskanych z Zakładu Karnego wynika, iż skazany nie był karany dyscyplinarnie, a na swoim koncie ma nawet kilka nagród, jednakże nie są to okoliczności szczególne, które winno się nadmiernie poczytywać na jego korzyść. Do podstawowych obowiązków skazanego, płynących wprost z przepisów ustawy, należy bowiem przestrzeganie porządku i dyscypliny, co winno znajdować wyraz m. in. w odpowiednim zachowaniu wobec przełożonych i współosadzonych, zachowaniu czystości w celi mieszkalnej czy ewentualnym wykonywaniu powierzonej pracy w sposób staranny i sumienny. Zdaniem Instancji Odwoławczej, zastosowanie się przez skazanego do pewnych standardów, obowiązujących w miejscu jakim jest jednostka penitencjarna nie mogło w sposób dodatni wpłynąć na jego ocenę. Nie można bowiem niejako premiować zachowań, które w danych okolicznościach winny być uznawane za normalne, a tym samym forować skazanych niewyróżniających się żadną ponadprzeciętną postawą. W świetle powyższego stwierdzić należy, że okoliczności, iż M. T. w zakładzie karnym przestrzegał regulaminu odbywania kary, zachowując się w sposób niebudzący większych zastrzeżeń służby więziennej, nie mogły być przesłankami, które w kluczowej mierze – tak jak tego żądał skarżący - miałyby wpłynąć na wymiar orzeczonej wobec niego kary łącznej. Nie są to bowiem okoliczności wyjątkowe, zasługujące na szczególną aprobatę Sądu. W sposób analogiczny należy ustosunkować się do przekonań skarżącego obrońcy co do podjęcia się przez jego klienta stosownej terapii uzależnień. Istotnie, wskazywana postawa zasługuje na uznanie Sądu Okręgowego, jednakże nie należy ignorować, iż M. T. winien poddać się rzeczonemu leczeniu motywowany choćby troską o swoje zdrowie i życie, nie zaś pod presją sytuacji, w jakiej się znalazł. Tymczasem, Sąd Okręgowy nie mógł oprzeć się przekonaniu, iż takie a nie inne działania ze strony skazanego nakierunkowane były na ewentualne zyski, właśnie czy to perzy wymiarze kary łącznej czy przy czynnościach postępowania wykonawczego, nie będąc siłą rzeczy rezultatem szczerej autorefleksji. Wszak, trudno przyjąć, ażeby z jednej strony M. T. samodzielnie wyprowadził wnioski o konieczności podjęcia stosownej terapii i odcięcia się w przyszłości od używek i środowisk, w których te mogłyby występować, a jednocześnie nie okazywał skruchy wobec swych karygodnych działań, które związane były właśnie ze środkami i substancjami tego typu. Stąd, wobec zaistniałych rozbieżności i swego rodzaju braku konsekwencji w przedsięwzięciach skazanego, Sąd Odwoławczy nie mógł zaufać przekonaniom jego obrońcy na tyle, by uwzględnić postulat o złagodzeniu orzeczonej względem M. T. kary łącznej. Z kolei, utrzymywanie przezeń kontaktów z rodziną nie dowodzi, iż skazany nie jest osobą zdemoralizowaną, a wynika raczej z chęci zaspokojenia podstawowych potrzeb jednostki, w szczególności takich jak poczucie bezpieczeństwa, miłość czy przyjaźń. Co więcej – o rzekomej skrusze ze strony skazanego w żadnym razie nie mógł przeświadczać fakt, iż ten nie wniósł środka zaskarżenia od jednego z wyroków podlegających łączeniu. Wszak, taka a nie inna decyzja procesowa nie musiała wynikać ze przemyślanej akceptacji zapadłego względem niego orzeczenia, czy wreszcie świadomości o konieczności poniesienia konsekwencji za swoje niezgodne z prawem czyny, lecz mogła wynikać z zupełnie innych, abstrakcyjnych czy nawet przypadkowych okoliczności, stąd argument ten, choć zaprezentowany tak, aby wybrzmiał na korzyść M. T., nie mógł przekonać Sądu Okręgowego. Puentując całość powyższych wywodów stosownym jest nadto dodanie, iż zastosowanie zasady absorpcji, zgodnie z którą wobec M. T. orzeczona zostałaby kara łączna w wymiarze 2 roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności, wiązałoby się z bezzasadnym quasi darowaniem skazanemu wykonania jednej z kar orzeczonych w dwóch pozostałych wyrokach, a tym samym implikowałoby bezkarność skazanego za przestępstwa, za które został skazany. W tym miejscu rozważań, należy zwrócić uwagę, że celem kary łącznej nie jest znaczące nagradzanie sprawcy wielokrotnie łamiącego porządek prawny, lecz zapewnienie racjonalnego stosowania kar poprzez likwidację w postępowaniu wykonawczym ich swoistej, wynikającej z kilkukrotnych skazań, konkurencji. Popełnienie większej ilości przestępstw jest istotnym czynnikiem prognostycznym, przemawiającym za orzekaniem kary łącznej surowszej od wynikającej z dyrektywy absorpcji, wskazuje bowiem na daleko posunięty stopień demoralizacji skazanego, dla którego wejście w konflikt z prawem nie ma jednorazowego, przypadkowego charakteru. Wniosek Wniosek obrońcy oskarżonego o zmianę pkt I wyroku, w którym Sąd Rejonowy orzekł wobec skazanego karę łączną w wymiarze 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności poprzez wymierzenie kary łącznej w wymiarze 3 lat pozbawienia wolności (ewentualnie w wymiarze 3 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności). ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wobec bezzasadności wywiedzionego zarzutu, na uwzględnienie nie zasłużył sformułowany przez obrońcę wniosek apelacyjny. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Wyrok łączny Sądu Rejonowego w Sokołowie Podlaskim z dnia 25 marca 2021 roku wydany w sprawie o sygn. akt II K 15/21. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Wobec bezzasadności zarzutu wywiedzionego przez obrońcę oskarżonego, przy jednoczesnym kierunku apelacji prokuratora i braku przesłanek z art. 440 kpk, Sąd Okręgowy w pozostałym zakresie utrzymał w mocy wyrok Sądu pierwszej instancji. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany Wyrok łączny Sądu Rejonowego w Sokołowie Podlaskim z dnia 25 marca 2021 roku wydany w sprawie o sygn. akt II K 15/21. Zwięźle o powodach zmiany Wobec zasadności zarzutu wyprowadzonego przez oskarżyciela publicznego, Sąd Okręgowy zobligowany zostać do podjęcia ingerencji w treść zaskarżonego orzeczenia, poprzez podwyższenie wymierzonej skazanemu łącznej kary pozbawienia wolności do 4 lat i 5 miesięcy. 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 4.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ---------------------- --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu P unkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności III O kosztach procesu Sąd Okręgowy orzekł na podstawie art. 624 kpk w zw. z art. 634 kpk, uznając iż na gruncie przedmiotowej sprawy zaistniały przesłanki za zwolnieniem oskarżonego od ponoszenia kosztów postępowania. Rzeczona decyzja procesowa podyktowana została sytuacją finansową M. T., który ma w perspektywie wykonanie dość długoterminowej kary pozbawienia wolności, co zdecydowanie ograniczy możliwości zarobkowe skazanego. 7. PODPIS

UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II AKa 230/23 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.

Sygn. akt II Ka 189/21 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 maja 2021r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Grażyna Jaszczuk Protokolant: st. sekr. sąd. Agnieszka Walerczak po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2021 r. sprawy M. G. oskarżonej z art. 212 § 1 kk na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonej od wyroku Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 29 grudnia 2020 r. sygn. akt II K 441/19 I. zmienia wyrok w ten sposób, że M. G. uniewinnia od czynu zarzucanego i przypisanego; II. stwierdza, że wydatki tego postępowania ponosi oskarżycielka prywatna A. W.. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 189/21 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 29 grudnia 2020 r., sygn. II K 441/19 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- - ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --------- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ----------------- ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Zarzut 1. 1. Obraza przepisów postępowania karnego, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, mianowicie art. 410 kpk w zw. z art. 2 § 2 kpk, art. 4 kpk, art. 5 § 2 kpk, art. 7 kpk, poprzez : a) rozstrzygnięcie niedających się usunąć wątpliwości w sprawie na niekorzyść oskarżonej M. G.; b) oparcie orzeczenia i winie oskarżonej M. G. z pominięciem korzystnych dla niej zeznań świadka W. S. wskazujących na: - możliwość korzystania z laptopa i komputera przez różne osoby; - braku możliwości obserwowania z pokoju, który zajmowała świadek i A. S. (1) tego, co dzieje się w pokoju obok, tj. tam, gdzie oskarżona miała dokonać wpisu na portalu; - umiejętności P. S. w samodzielnym dokonywaniu wpisów na portalach oraz korzystaniu przez niego z facebooka wcześniej od oskarżonej; c) przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów w odniesieniu do: - zeznań świadka A. S. (1) pomimo, że nie znajdują one potwierdzenia w pozostałym materiale dowodowym, nawet w treści smsów napisanych przez tego świadka, a nadto świadek ten pozostaje w konflikcie z oskarżoną; - zeznań pokrzywdzonej A. W., dotyczących twierdzenia, że skoro oskarżona M. G. rozmawiała telefonicznie z pokrzywdzoną A. W. w dniu 30 października 2017 r., to konsekwencją tej rozmowy było dokonanie przez oskarżona wpisu na portalu internetowym w dniu 6 listopada 2017 r., chociaż nie potwierdza tego żaden dowód w sprawie; d) pominięciu w ocenie Sądu, że pokrzywdzona A. W. jest znajomą byłej żony P. S. A. S. (2) i faktycznie miała wiedzę na temat sprzedawanych nieruchomości, których spadkobiercą był także P. S., a informacje te nie mogły być przekazane A. S. (2) z innych źródeł; 2.Błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, a polegający na: a) przyjęciu, iż na portalu internetowym dokonano wpisu używając czasownika w rodzaju żeńskim, tj. „doświadczyłam”, podczas gdy zapis ten był dokonany w rodzaju męskim „doświadczyłem” i „sprzedałem”; b) przyjęciu, że wpis na portalu został umieszony przez oskarżoną M. G. i P. S. wspólnie i w porozumieniu, chociaż nie potwierdza tego żaden dowód w sprawie; c) przyjęciu, że oskarżona umieściła wpis na portalu, ponieważ była zaangażowana emocjonalnie w sprawę rozwodową P. S.. ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Apelacja obrońcy oskarżonej i przytoczona na poparcie podniesionych zarzutów argumentacja, w konfrontacji z całokształtem materiału dowodowego, okazała się zasadna, wobec czego na uwzględnienie zasługiwał jej najdalej idący wniosek o uniewinnienie M. G. od zarzucanego jej czynu. Zarzucane w pkt 2 apelacji błędy w ustaleniach faktycznych, miały charakter tzw. „błędów dowolności” wynikających z obrazy art. 7 kpk, dlatego też, przy tożsamej argumentacji skarżącego, również Sąd Okręgowy zarzuty te omówił w jednej rubryce. Przechodząc do zasadniczej części rozważań, podkreślenia wymaga, iż w ocenie Sądu Okręgowego, w przedmiotowej sprawie brak było kategorycznych dowodów, których ocena spełniająca wymogi art. 7 kpk i nie pozostawiająca pola do rozważań na gruncie art. 5 § 2 kpk, prowadziłaby do wniosku, iż to oskarżona – a nie P. S., który przyznał się do zamieszczenia przedmiotowego wpisu, dopuściła się zarzucanego jej czynu. Sąd Rejonowy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie wychwycił w wystarczającym stopniu niejasności i niespójności twierdzeń i okoliczności zdarzenia wskazywanych przez przesłuchiwanych w tej sprawie świadków, w szczególności A. S. (1) i W. S.. Konflikty rodzinne, sprawa rozwodowa rodziców i cała związana z tym otoczka, przejawiająca się m.in. kwestią wspólnego zamieszkiwania stron i innymi postępowaniami sądowymi z udziałem P. S., jego byłej żony i obecnej partnerki M. G. winna warunkować po stronie Sądu I instancji podejście do twierdzeń w/w dziewcząt, zajmujących w dniu zdarzenia z a/o jeden pokój, z dużą większą dozą ostrożności i krytycyzmu. Obrońca oskarżonej słusznie zwrócił uwagę, iż zeznania A. S. (1) pozostawały niespójne nawet z jej osobistą korespondencją sms z A. W.. Z treści wiadomości z k. 82 wprost wynika, że A. S. (1) o wpisie dowiedziała się po jakimś czasie i że to napisała M. (G.) ze swoją córką W. S., przy czym ta ostatnio wymieniona temu zaprzecza. Zeznania A. S. (1), dotyczące osobistej obserwacji tego, jak oskarżona wraz z córką zamieściła przedmiotowy wpis, zawierają skrajności i niespójności, których w świetle art. 7 kpk i powyższej wiadomości nie da się pogodzić. Raz jeszcze przypomnieć należy, iż do zamieszczenia przedmiotowego wpisu przyznał się P. S.. Oskarżona M. G. od początku kwestionowała swoją winę twierdząc, że wie, kto umieścił tę opinię, a ostatecznie wskazała P. S.. Opis czynu zarzucanego oskarżonej w prywatnym akcie oskarżenia dotyczy jej samodzielnego działania, w zaskarżonym wyroku – wspólnie z ustaloną osobą, przy czym z uzasadnienia wyroku I instancji wynika wspólne działanie oskarżonej z P. S. (rubryka 1.1 fakt 3), a nie jak zeznała A. S. (1), na której zeznaniach Sąd Rejonowy oparł wyrok skazujący, wspólnie z W. S.. Sąd I instancji do opisu czynu z a/o dodał zatem kluczowy element, przy jednoczesnym braku oparcia poczynionych ustaleń w zgromadzonych dowodach, które ocenił pozytywnie. Taki tok rozumowania nie był ani logiczny, ani spójny. Sąd Rejonowy nie pochylił się również w wystarczającym stopniu nad próbą wyjaśnienia niespójności co do szczegółów zdarzenia, nie rozważył z czego mogły one wynikać, w konsekwencji, nie podjął także próby wyjaśnienia przyczyn różnic w przekazach o umieszczeniu wpisu wskazanego w akcie oskarżenia. Przyznanie się P. S. do winy w związku z umieszczeniem wpisu w sieci Internet zostało ze strony Sądu I instancji ocenione w sposób nader lakoniczny, bez odniesienia się do możliwych rzeczywistych intencji tegoż świadka. Samooskarżenie jako specyficzny dowód, przy poczynieniu ustaleń faktycznych pozostających z nim w sprzeczności, wymaga takiego stanu zgromadzonych dowodów, który nie pozostawia wątpliwości odnośnie sprawstwa innej osoby aniżeli świadomie i bez nacisków przyznający się do winy. W przedmiotowej sprawie mnogość nasuwających się pytań i wątpliwości, odnośnie rzeczywistego przebiegu inkryminowanego zdarzenia popełnionego na szkodę A. W., nie pozwała na wydanie wyroku skazującego oskarżoną M. G.. Zamieszczenie wpisu na portalu dotyczącym opinii o prowadzonej przez kogoś działalności gospodarczej tak, jak w przypadku pokrzywdzonej w zakresie obrotu nieruchomościami, nie należy do czynności skomplikowanych technicznie. W świetle zasad racjonalnego rozumowania osoba, która na co dzień korzysta z ogólnodostępnych portali, np. Allegro, gdzie również wystawia się oceny kontrahentów, nie powinna mieć trudności ze sformułowaniem opinii na innym portalu. Mnogość dostępnych witryn internetowych w zakresie ocen internautów dotyczących różnego rodzaju działalności przeczy zasadności nadania przez Sąd Rejonowy nadmiernego znaczenia okoliczności w postaci braku zapamiętania przez P. S. nazwy tego konkretnego portalu, w którym miał on zamieścić wpis. Zeznania A. W. dotyczyły jedynie domysłów tegoż świadka i jej osobistej opinii, kto mógł zamieścić oczerniający ją wpis w Internecie. Przekonanie świadka wynikało z uprzedniej rozmowy telefonicznej z oskarżoną, a następnie zostało wsparte zeznaniami A. S. (1). Dla możliwości poczynienia ustaleń faktycznych, kluczowych dla kwestii winy konkretnej osoby, miały one jednak mocno ograniczoną przydatność. Stanowczość zeznań A. S. (1) odnośnie osoby, która dokonała zamieszczenia tegoż wpisu, odnotowana przez Sąd Rejonowy w pisemnych motywach wyroku, zweryfikowana przez Sąd Odwoławczy przez pryzmat art. 7 kpk, właściwie nie istniała, co omówiono już powyżej. Wprawdzie świadek podkreśla, że konflikt z M. G. i ojcem P. S. nie ma wpływu na treść zeznań, to należy w to wątpić szczególnie, jeśli prześledzić wypowiedzi A. S. (1) na k.129v i powody, dla których wyprowadziła się do matki. W ocenie Sądu II instancji, we wniesionej apelacji przedstawiono bezzasadną sugestię, zgodnie z którą do komputera w domu P. S. i M. G. dostęp miała nieograniczona liczba osób i w związku z tym każdy mógł tego dokonać. Brak było jednak możliwości rozstrzygnięcia tej kwestii i wątpliwości, kto rzeczywiście tego dokonał stricte pomiędzy konfiguracjami: M. G. sama, M. G. i W. S. razem, M. G. wspólnie i w porozumieniu z P. S., czy też sam P. S., co warunkowało po stronie Sądu ferującego wyrok konieczność sięgnięcia po przepis art. 5 § 2 kpk i zasadę in dubio pro reo. Skazanie powinno być wolne od wątpliwości, a te w dalszym ciągu w przedmiotowej sprawie istniały i istnieją i nie da się ich rozstrzygnąć. Męska forma czasownikowa wskazana w podpunkcie a) zarzutu błędu w ustaleniach, to kolejny argument na korzyść oskarżonej, niemniej jednak, w ocenie Sądu Okręgowego, ani nie wyklucza ani nie potwierdza płci sprawcy przestępstwa. W ten sytuacji trudno uznać ten błąd za mający wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia. Emocjonalne zaangażowanie oskarżonej w sprawę rozwodową P. S. pozostawało faktem, analogicznie jak powyższa okoliczność, samo w sobie ani nie potwierdzało w sposób pewny, ani nie wykluczało sprawstwa oskarżonej M. G.. W toku postępowania sądowego wyczerpano wszelkie źródła dowodowe, aby ustalić rzeczywistego autora wpisu oczerniającego pokrzywdzoną A. W. i prawdziwość linii obrony oskarżonej. W konsekwencji powyższego, w ocenie Sądu Okręgowego, w składzie orzekającym w tej sprawie, jedynym właściwym rozstrzygnięciem w tej sytuacji winien być wyrok uniewinniający. Dlatego też, Sąd Odwoławczy zaskarżony wyrok zmienił w ten sposób, że uniewinnił M. G. od czynu zarzucanego jej i przypisanego. - o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonej M. G. od popełnienia zarzucanego jej czynu, ewentualnie - uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Stwierdzając zasadność zarzutów obrońcy oskarżonej, Sąd Okręgowy wydał rozstrzygnięcie zgodnie z najdalej idącym wnioskiem – tj. uniewinnił oskarżoną od popełnienia zarzucanego jej czynu. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy ------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach utrzymania w mocy -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany Zaskarżony wyrok zmieniono w ten sposób, że M. G. uniewinniono od czynu zarzucanego jej i przypisanego. Zwięźle o powodach zmiany Ze względu na zasadność wniesionej apelacji, Sąd Okręgowy podjął najdalej idącą ingerencję w zaskarżone orzeczenie. 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ---------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 4.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności -------------------- -------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II. Na podstawie art. 632 pkt 1 kpk Sąd Okręgowy stwierdził, że wydatki tego postępowania poniesie oskarżycielka prywatna A. W.. 7. PODPIS

Sygn. akt II Ka 168/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 kwietnia 2023r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Grażyna Jaszczuk Protokolant: st.sekr.sądowy Agata Polkowska przy udziale Prokuratora Łukasza Witowskiego po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2023 r. sprawy K. P. oskarżonej z art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 roku o udostępnianiu informacji gospodarczych i wymianie danych gospodarczych na skutek apelacji, wniesionej przez oskarżoną od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 2 września 2022 r. sygn. akt II K 147/21 I. wyrok utrzymuje w mocy; II. zasądza od oskarżonej K. P. na rzecz Skarbu Państwa 520 złotych tytułem kosztów sądowych za II instancję. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 168/23 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 2 września 2022 r., sygn. II K 147/21 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☐ obrońca ☒ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☒ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☐ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty -------- ---------------------- ------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ----------------- ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ----------------- ------------------------------------ --------------------------------------------------------------------------- 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. Oskarżona w apelacji wniesionej osobiście nie podniosła skonkretyzowanych zarzutów odwoławczych z zakresu względnych (art. 438 pkt 1-4 kpk) i bezwzględnych (art. 439 § 1 pkt 14-11 kpk) przesłanek odwoławczych. Jako podmiot nieprofesjonalny nie miała jednak takiego obowiązku (art. 427 § 2 kpk a contrario). Aby wystrzec się nadinterpretacji i wyprowadzenia zarzutów, które wcale z wniesionego środka odwoławczego nie wynikały, Sąd Okręgowy na potrzeby niniejszego uzasadnienia, przytoczy poniżej krótką apelację oskarżonej w całości w formie cytatu, nie zmieniając w niej absolutnie niczego, łącznie z interpunkcją. „Zaskarżenie wyroku I instancji jest zasadny i podlega rozpatrzeniu ponownie. W wyroku I instancji sędzia orzekając wyrok nie uwzględnił dokumentów przedłożonych jako środki dowodowe., ani również nie przesłuchał oskarżonej, jak również poza oskarżoną zakończył rozprawę. 1) Sędzia powołuje się , iż faktura (...) została zapłacona (Karta 136). Zapłacona na inne konto niż wskazane na fakturze. Fakt iż były zmieniane nr kont do przelewów nie uprawnia kontrahenta do wysyłania wpłaty za fakturę niegodnego z nr konta wskazanego na fakturze. Zapłatę za fakturę w formie przelewowej płaci się na konto wskazane w fakturze .W dniu 23-07-2018 roku napisałam email z zapytaniem „czy faktura (...) dotarła do Państwa”. (Karta nr 138). Dostałam odpowiedź w dniu 24-07.2018, „Tak dotarła I I .07. została zapłacona”(Karta nr 142). Po chwili zadzwoniła p. K. R. z zapytaniem , czy mam możliwość odzyskania należności ponieważ wysłała na inne konto niż wskazane na fakturze. Odpowiedziałam, że nie ponieważ nie wiem do kogo został wysłany przelew i nie mam możliwości cofnąć przelewu w banku kontrahenta. Jedynie właściciel rachunku może cofnąć przelew wysłany na niewłaściwe konto. Po stwierdzeniu przez p. K. R. ,iž przelew został wysłany na inne konto niż wskazane na fakturze zobowiązała się naprawić błąd. Do dnia dzisiejszego firma (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowo-akcyjna nie poczyniła żadnych starań aby odzyskać pieniądze błędnie wysłane. Tym samym nie rozliczyła się z firmą PHU (...). Błędnie wysłany przelew zobowiązuje właściciela rachunku do anulowania transakcji. Sędzia stwierdził , iż „nr rachunku bankowego firma (...) nie miała skąd powziąć na innej drodze niż podanie tego rachunku do rozliczeń przez oskarżoną i jej męża D. P.. W tym momencie Sędzia sam sobie zaprzecza ponieważ do dokumentów była załączona faktura (...) z numerem konta (karta nr 133). Więc pomyłki firma (...) nie powinna zrobić, a skoro dowiedziała się o błędzie powinna w trybie pilnym interweniować. 2) Sędzia w uzasadnieniu powołuje się na stronie 3 pkt 6 na fakturę (...). Nie mogę odnieść się do tej faktury ponieważ nie jest przedmiotem sporu,, ani nie została podana do BIG. 3) Sporna faktura (...) jest zasadnie wystawiona i zgłoszona do BIG. Usługę dla firmy (...) świadczyliśmy do 06/02/2019 roku włącznie od 07-02-2019 roku nie przyjmowaliśmy transportu. W dniu 13-02-2019 roku otrzymałam informację od p. B. K. :”iż rozliczenie za styczeń zostanie do Państwa wysłane po przekazaniu B. oraz (...) (karta nr 146). Jednoznacznie treść email wskazuje na uznanie długu przez p. B. K.. Moja odpowiedź do p. K. (karta nr 148). Według Sędziego nie świadczyliśmy usługi w okresie 01/2019 i 02/2019 i zasadnie N. 24 nie wypłacił nam pieniędzy. Otóż świadczyliśmy usługi do 06/02/2019 roku. Sędzia nie zapoznał się z dokumentami przedłożonymi do Prokuratury wskazującymi na wykonywanie usług. Jako świadek została przesłuchana p. M. W. (1) z którą nie miałam kontaktu i nie wiem kim jest dla firmy (...) . Natomiast osoby , które przesyłały zlecenia t. p. K. K. (2) jak i p. K. K. (3) nie zostały przesłuchane. Od karty 1 do karty 134 ) Jasno vvnika, iż zlecenia były wysłane do nas , były kłótnie odnośnie stawek za usługę. Jak i prośby o wysłąnie raporów zaległych (karta 123 do 134). Nadmieniam również , iż problemy z rozliczeniem były już wcześniej i za firmę (...) wpłacał należności p. R. S. szybkim przelewem ponieważ nie chcieliśmy przyjąć transporu.(karta 53-64, 71-77, 78-83,9096,) wskazują na kontrole w spornym okresie, karta 99-107-112) wskazują na konflikt odnośnie stawek. W związku z powyższym wnoszę o ponowne rozpatrzenie sprawy IIK147/21. Rzetelne przeanalizowanie dokumentów na zasadność świadczenia usług 01/2019 i 02/2019 roku. Jak również zajęcie stanowiska kto jest odpowiedzialny za przelanie pieniędzy na inny nr rachunku bankowego niż wykazany na fakturze. Kto powinien anulować transakcję. Ponownie przedkładam dokumenty potwierdzające zlecenia wysyłane od stycznia do lutego 2019 roku strony od I do 148”. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Apelacja wniesiona przez oskarżoną osobiście była bezzasadna i na uwzględnienie nie zasługiwała. Argumenty wykorzystane przez jej autorkę nie przekonały Sądu Okręgowego do tego, że zaskarżony wyrok jest wadliwy i wymaga jakiejkolwiek ingerencji w postępowaniu odwoławczym. Granice rozpoznania apelacji wyznacza przepis art. 433 § 1 kpk, zgodnie z którym sąd odwoławczy rozpoznaje sprawę w graniach zaskarżenia, a jeżeli w środku odwoławczym zostały wskazane zarzutu stawiane rozstrzygnięciu – również w granicach poniesionych zarzutów, uwzględniając treść art. 447 § 1-3, a w zakresie szerszym w wypadkach wskazanych w art. 435, art., 439 § 1, at. 440 i art. 455 kpk. Wobec braku konkretyzacji zarzutów, Sąd Okręgowy rozpoznając przedmiotową sprawę w II instancji w następstwie środka odwoławczego wniesionego osobiście przez oskarżoną w kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku kierował się przytoczonym powyżej art. 433 § 1 kpk i nie stwierdził w postępowaniu apelacyjnym uchybień, które mógłby skutkować uchyleniem zaskarżonego wyroku i cofnięciem sprawy do stadium postępowania przed Sądem I instancji. Przepisy ustawy z dnia 9 kwietnia 2020 r. o udostępnianiu informacji gospodarczych i wymianie danych gospodarczych (Dz.U.2023.528 t.j. z dnia 2023.03.21) rozszerzają zakres ustaw, które tworzą tzw. pozakodeksowe prawo karne polskiego systemu prawnego. Penalizacja wskazanych w tejże ustawie czynów jest dowodem na to, że ustawodawca wymaga skrupulatności, rzetelności i prawdziwości systemu wymiany informacji gospodarczych, zdając sobie sprawę jakie zagrożenia i doniosłe skutki mogą płynąć dla poszczególnych podmiotów z danych w KRD odbiegających od rzeczywistości. To akurat było bezdyskusyjne. Wniesiony środek odwoławczy nie zawierał niczego nowego w stosunku do linii obrony prezentowanej przez oskarżoną w postępowaniu przygotowawczym i pierwszoinstancyjnym w fazie jurysdykcyjnej, ograniczając się do rozbudowanej, ale w dalszym ciągu polemiki, a nie merytorycznego i skutecznego podważenia faktów prawidłowo ustalonych przez Sąd Rejonowy. Osią apelacji oskarżonej były kwestie, do których Sąd I instancji już się odniósł formułując uzasadnienie zaskarżonego wyroku. Brak było przy tym racjonalnych kontr-argumentów ze strony skarżącej w stosunku do wywodu Sądu Rejonowego. Przechodząc do meritum, jeżeli strona nie wykazuje inicjatywy dowodowej, nie może czynić Sądowi merytorycznemu zarzutu, że określone dowody z dokumentów nie były uwzględnione przy wyrokowaniu. Sąd I instancji nie narusza art. 167 kpk, gdy nie podejmuje czy to z urzędu, czy na wniosek strony inicjatywy dowodowej, uznając zebrany w sprawie materiał dowodowy za wystarczający do sprawiedliwego wyrokowania (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 stycznia 2019 r., sygn. II KK 466/18, Prok. i Pr. 2019 nr 5, poz. 8, Legalis Numer 1872509). Przestawiona przez oskarżoną korespondencja e-mail nie zawierała bowiem żadnych okoliczności, których Sąd a quo nie mógł wyprowadzić z przeprowadzonych dotychczas dowodów o charakterze osobowym, a dotyczących szczegółów współpracy między firmami PHU (...) a (...) Sp. z o.o. W korespondencji tej oskarżona K. P. również spierała się ze swoim kontrahentem, negując wyniki przeprowadzonej kontroli, od której uzależnione były niższe stawki. Doskonałym przykładem w tym względzie jest e-mail z karty 380 akt sprawy. Odnosząc się do kwestii obecności oskarżonej (a właściwie braku tejże na co wskazywała skarżąca) na rozprawie i wydania wyroku pod jej nieobecność, podkreślić należy, iż oskarżona stawiła się przed Sądem I instancji jedynie raz, w dniu 25 sierpnia 2022 r. (k. 326 i nast.) emocjonalnie wyrażając niezadowolenie z doprowadzenia jej męża (który również się nie stawiał na wezwania) do budynku Sądu przez Policję. Zgodnie z art. 177 § 1 kpk każda osoba wezwana w charakterze świadka ma obowiązek stawić się i złożyć zeznania. Mężowi/żonie osoby oskarżonej co prawda przysługuje prawo do odmowy składania zeznań, jednak dana osoba mogła z niego skorzystać, musi najpierw stawić się przed Sądem, aby złożyć stosowne oświadczenie. Skoro mąż oskarżonej uchylał się od stawienia się na rozprawie i złożenia zeznań, to jego zatrzymanie i przymusowe doprowadzenie stanowiło jedyną możliwość spowodowania, by ten obowiązek wykonał. Idąc dalej, obecne brzmienie art. 374 § 1 kpk nie postawia wątpliwości co do tego, że udział oskarżonego w rozprawie głównej jest co do zasady jego prawem, a nie obowiązkiem, chyba że Przewodniczący lub Sąd uzna obecność oskarżonego za obowiązkową lub jeśli chodzi o wyjątki wskazane w ustawie (art. 374 § 1a kpk.). Uznanie obecności oskarżonego za obowiązkową musi natomiast wynikać z decyzji procesowej i wskazywać na konkretne czynności, podczas których udział oskarżonego jest niezbędny, gdyż takiej decyzji nie można domniemywać. Samo wysłanie do oskarżonego wezwania do stawiennictwa na rozprawie, nie oznacza jeszcze wydania w sposób niewątpliwy decyzji o uznaniu obecności oskarżonego za obowiązkową w rozumieniu art. 374 § 1 zdanie drugie kpk (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21.09.2022 r., sygn. V KK 94/22, LEX nr 3455744). Przepisy KPK określają standardy, które pozwalały oskarżonej na realizację jej prawa do obrony materialnej, z czego nie skorzystała, gdyż bez należytego usprawiedliwienia, dobrowolnie na kolejne terminy wyznaczone przez Sąd Rejonowy się nie stawiała, będąc jednocześnie zawiadomioną prawidłowo. Powyższy stan rzeczy uprawniał, a nawet obligował Sąd Rejonowy do otwarcia przewodu sądowego na rozprawie i prowadzenia postępowania pod nieobecność oskarżonej, a w efekcie tego wydania wyroku, skoro nie zaistniały żadne ku temu przeszkody procesowe. W świetle art. 117 § 2a kpk właściwym usprawiedliwieniem niestawiennictwa z powodu choroby jest zaświadczenie od lekarza sądowego. Przepis ten zawiera normę mającą na celu dyscyplinowanie stron procesu w celu zapobieżenia wykorzystywania przez nie powodów zdrowotnych do stosowania swoistej taktyki procesowej o znamionach obstrukcji. Jak już wskazano, zwrócić należało uwagę, iż oskarżona stawiła się do Sądu Rejonowego dopiero i wyłącznie wtedy, gdy na rozprawę główną za pośrednictwem Policji doprowadzono jej męża. W kontekście przedstawionych przez oskarżoną zwolnień ZUS-ZLA, dodać można, iż nie każde badanie lekarskie, choroba, a nawet nie każda hospitalizacja uzasadniają usprawiedliwienie niestawiennictwa na wezwanie, ale takie tylko, które stanowią chorobę obłożną bądź wynikającą z nagłego i poważnego pogorszenia zdrowia, wymagającego niezwłocznego poddania się leczeniu szpitalnemu (postanowienie Sądu Apelacyjnego w Krakowie z 17.11.1993 r., II AKz 318/93, KZS 1993, Nr 11, poz. 20). Zaświadczenie lekarskie sąd ocenia w kontekście innych dowodów zgromadzonych w sprawie, jak też dotychczasowej postawy oskarżonego, w ramach przestrzegania przepisów statuujących jego dyspozycyjność wobec organów procesowych (wyrok Sądu Najwyższego z 27.01.2016 r., V KK 321/15, LEX nr 2007809). Postawa oskarżonej i jej dyspozycyjność dla organów ścigania w sprawie niniejszej była wysoce dyskusyjna. Oskarżona powołując się na chorobę swoją lub dzieci nie wytłumaczyła dlaczego z jej dziećmi (i w jakim są wieku) nie mogła zostać inna, aniżeli ona, osoba. Nie wskazała również, aby jej stan zdrowia uniemożliwiał jej poruszanie się i wstawanie z łózka. Wszakże niezdolność do pracy w standardowym wymiarze godzin nie równa się niemożności stawienia się w Sądzie na kilka godzin lub kilkadziesiąt minut. Nie należy to do zadań wyczerpujących fizycznie. Nie jest także wystarczające wyłącznie usprawiedliwienie rozumiane jako podanie jakiejkolwiek, nawet najbardziej błahej przyczyny utrudniającej lub uniemożlwiającej udział w czynności, lecz musi on obejmować wskazanie okoliczności, które w ujęciu obiektywnym, a nie tylko subiektywnym przekonaniu danej osoby są na tyle ważkie, że uzasadniają odstąpienie od przeprowadzenia czynności. Niestawiennictwo oskarżonego po zamknięciu przewodu sądowego (a tak dokładnie było w tej sprawie, tj. oskarżona była obecna na rozprawie, na której na podstawie art. 411 § 1 kpk odroczono wydanie wyroku) nie stanowi przeszkody w ogłoszeniu wyroku niezależnie od przyczyny, która do tego doprowadziła. Reasumując ten wątek rozważań, Sąd Okręgowy nie stwierdził naruszenia prawa do obrony oskarżonej w powyższych aspektach uwypuklanych we wniesionym środku odwoławczym. Ze zgromadzonego materiału dowodowego w sposób niebudzący jakichkolwiek wątpliwości wynikało, że oskarżona sama podawała swoim kontrahentom rachunek bankowy M. W. (2) – pracownika PHU (...), domagając się od niej karty bankomatowej i wypłacając środki, gdy tylko pojawiły się na jej koncie. Sąd Rejonowy zeznaniom tegoż świadka przypisał właściwe znaczenie w kontekście stawianego oskarżonej zarzutu, ocenił je w sposób zgodny z art. 7 kpk i wyprowadził z nich prawidłowe wnioski. Nie było tutaj pola do nadinterpretacji. Pieniądze za wykonane usługi, wynikające z faktury (...) dotarły do K. P. i to powinno stanowić punkt wyjścia przez pryzmat którego należało ocenić linię obrony oskarżonej, sprowadzającą się do prostego zaprzeczenia mimo stanu dowodów zgromadzonych w tej sprawie, opierającą się na wykrętnym przedstawieniu fragmentów rzeczywistości. To oskarżona nadinterpretowała we wniesionej apelacji znaczenie numeru rachunku bankowego jako ciągu cyfr, mimo tego, że jej kontrahenci posiadali numer rachunku M. W. (2) i nastąpiło to wyłącznie wskutek dążeń nikogo innego, tylko oskarżonej. A zatem mówić najprościej i odpowiadając na pytanie czy ze zgromadzonych dowodów wynikało, że K. P. dostała finalnie pieniądze za wykonaną usługę, należało udzielić odpowiedzi twierdzącej - tak, jak najbardziej. Czy sama oskarżona, a nie firma windykacyjna K. (...) wyszła z inicjatywą wpisu roszczeń do Krajowego Rejestru Długów? Na to pytanie także należało odpowiedzieć twierdząco. Przeciwwagą dla twierdzeń oskarżonej z rozprawy odwoławczej były zeznania M. W. (1) „Z naszej strony wierzytelność nie była wpisana do KRD” (k. 234v). Nie było racjonalnych powodów, aby wątpić w ich szczerość. Autorka apelacji w żaden sposób się do nich nie odniosła, a być może nawet nie zapoznała z nimi lub uczyniła to dawno i zapomniała o szczegółach, które zawierały. Obowiązek uwzględnienia całokształtu okoliczności sprawy (art. 410 kpk) obciążał jednak Sąd merytoryczny. Oczywiście, prawem oskarżonej było jest złożenie w sprawie takich wyjaśnień, jakie uznawała za najbardziej korzystne z punktu widzenia swojej obrony. Oskarżona odnosząc się do stawianego jej zarzutu mogła uciec przed nim nawet w świat fikcji. Tak długo jednak oskarżona może skutecznie w ten sposób realizować swoje uprawnienia procesowe, a Sąd a quo zobowiązany jest interpretować wątpliwości na jej korzyść, jak długo oskarżona nie popadnie w sprzeczność z obiektywnie ustalonymi faktami, których źródłem były wiarygodne dowody. Oskarżona wskazała we wniesionej apelacji, iż „ Sędzia w uzasadnieniu powołuje się na stronie 3 pkt 6 na fakturę (...). Nie mogę odnieść się do tej faktury ponieważ nie jest przedmiotem sporu,, ani nie została podana do BIG”, na co należało odpowiedzieć krótko – ależ została zgłoszona. Ani Sąd I, ani II instancji nie musiał w tym względzie opierać się na relacjach osobowych. Wystarczającym było sięgnięcie do wpisu z Krajowego Rejestru Długów (k. 25), znajdującego się już w pierwszym tomie akt. Literówka w numerze faktury ( (...) w uzasadnieniu wyroku Sądu I instancji zamiast 8/03/2019), jako oczywista omyłka pisarska mająca miejsce już po wydaniu wyroku, nie była obecna ani w akcie oskarżenia, ani w samym wyroku. Tego rodzaju uchybienie, niedokładność redakcyjną po stronie Sądu ad quo występującą jedynie w uzasadnieniu a nie wyroku , Sąd ad quem ocenił zatem zgodnie z art. 455a kpk. Zgodnie z tym przepisem, nie można uchylić wyroku z tego powodu, że jego uzasadnienie nie spełnia wymogów określonych w art. 424. Sąd Okręgowy podkreśla także, iż pkt 3 apelacji to przykład ponownego twierdzenia, że firma oskarżonej zasadnie wystawiła fakturę (...) mimo tego, że Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił, że nie powinna ona być wystawiona z uwagi na warunki umowy, określające sposób naliczenia roszczenia ze ściśle określonymi obwarowaniami. Tego rodzaju zarzut sprowadzał się zatem do prostego „pójścia w zaparte”. K. P. nie wstąpiła na drogę cywilną sporu, lecz od razu zgłosiła osobiście roszczenie (jej i tylko jej zdaniem wymagalne) do Krajowego Rejestru Długów, co wskazuje na celowe dokuczenie kontrahentowi biznesowemu, szarganie jego dobrej opinii jako partnera biznesowego, narażenie na utratę zaufania w branży i możliwość nieuzyskania w przyszłości kredytu. Zresztą w treści e-maila wskazanego przez oskarżoną Sąd Okręgowy wcale nie stwierdził uznania długu, na co bezzasadnie się powoływała. Oskarżona na rozprawie Sądu Rejonowego oświadczyła, że wyrok jest prawdopodobnie kupiony i jest to sąd złodziei i oszustów (k. 326v). Bynajmniej nie była to ocena retoryki argumentów wykorzystanych przez przeciwnika procesowego lub Sąd Rejonowy. Oskarżona formułując atakującą Sąd I instancji wypowiedz, nie skonkretyzowała dlaczego tak uważa, odreagowując w ten sposób swoje niezadowolenie ze sposobu procedowania Sądu Rejonowego, do którego Sąd Odwoławczy nie miał zastrzeżeń. Wyroków nie wydaje się, aby zadowolić stronę głośniej i dobitniej wyrażającą swoje niezadowolenie, lecz obiektywnie w stosunku do obu stron rozpatrując zachowania osób oskarżonych w oparciu o znamiona zarzucanych im przestępstw. We wniesionej apelacji oskarżona również nie wykazała, aby sposób procedowania Sądu I instancji przekroczył granice ustawowych uprawnień i obowiązków wynikających ze sprawowania urzędu sędziego i art. 366 § 1 kpk. Sąd Odwoławczy podzielił stanowisko Sądu I instancji, iż w przypadku oskarżonej prognoza kryminologiczna jest negatywna i w tym względzie wystarczy dokonać analizy wyjaśnień oskarżonej w ich sferze językowej, jak też analizy prowadzonej przez nią korespondencji e-mail z k. 125. Wynika z tego, że oskarżona ma problem z wypowiedzeniem się na jakikolwiek temat w sposób powściągliwy i ów brak powściągliwości dotyczy także sposobu prowadzenia działalności gospodarczej. Spór cywilny o określonej wartości przedmiotu sporu i próba górowania nad przeciwnikiem owego sporu poprzez celowe wpisanie sporej wierzytelności do Krajowego Rejestru Długów implikowały zdaniem Sądu Okręgowego wniosek o wysokim stopniu winy oskarżonej. Zagrożeniem ustawowym czynu przypisanego oskarżonej jest jedynie kara grzywny do 30.000 (trzydziestu tysięcy) złotych. Oskarżonej w I instancji wymierzono grzywnę w wysokości 5.000 (pięciu tysięcy), a zatem w zdecydowanie dolnych granicach. Sąd Odwoławczy nie widział żadnych podstaw do jej złagodzenia zgodnie z kierunkiem wniesionej apelacji, z uwagi na konieczność położenia nacisku na prewencję w aspekcie indywidualnym. Wniosek - o ponowne rozpatrzenie sprawy; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność zarzutu warunkowała bezzasadność wniosku. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Zaskarżony wyrok utrzymano w mocy w całości. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Bezzasadność wniesionej apelacji i brak okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany --------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 4.1. ---------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności -------------------- --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II. Sąd Okręgowy na podstawie art. 634 kpk w zw. z art. 636 § 1 kpk w zw. z art. 627 kpk i art. 2 ust.2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (tekst jedn. Dz. U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223 z późn. zm.), obciążył oskarżoną kosztami sądowymi za II instancję (500 zł opłaty od kary, tj. 10 % kary grzywny wymierzonej w I instancji oraz 20 zł ryczałtu za doręczenia pism w postępowaniu apelacyjnym). 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Oskarżona Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Cały wyrok 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☐ zmiana

Wyrok łączny Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 28 lipca 2022 r., sygn.