II AKz 318/24 · Sąd powszechny

POSTANOWIENIE Dnia 25 czerwca 2024 r. Sąd Apelacyjny w P. w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: sędzia Izabela Pospieska Protokolant: prot. sąd. Sylwester Leńczuk przy udziale Prokuratora Prok. Rej. del. do Prok. Okręg. w P. – Magdaleny Kęsy-Pietrus po rozpoznaniu w sprawie skazanego P. G. zażalenia prokuratora na postanowienie Sądu Okręgowego w P. z dnia (...) r., w sprawie o sygn. (...) w przedmiocie zaliczenia okresu rzeczywistego pozbawienia wolności na poczet kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 i 2 k.p.k. i art. 607f k.p.k. p o s t a n o w i ł zmienić zaskarżone postanowienie w ten sposób, że w miejsce wskazanych nim okresów, zaliczyć skazanemu P. G. na poczet kary 1 roku i 10 miesięcy pozbawienia wolności, orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w S. z dnia (...) r. sygn. (...) i zarządzonej do wykonania postanowieniem Sądu Rejonowego w S. z dnia (...) r., sygn. (...), jedynie okres jego zatrzymania na terenie W. od dnia (...) r. godz. (...)

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy w P., zaskarżonym postanowieniem z dnia (...) r., w sprawie o sygn. (...), działając na podstawie art. 607f k.p.k., zaliczył na poczet kary 1 roku i 10 miesięcy pozbawienia wolności wymierzonej P. G. wyrokiem Sądu Rejonowego w S. z dnia (...) r. sygn. (...) i zarządzonej do wykonania postanowieniem Sądu Rejonowego w S. z dnia (...) r., sygn. (...), okres jego pozbawienia wolności na terenie W. od dnia (...) r. godz. (...)r. oraz od dnia (...) Sąd Okręgowy wskazał przy tym, że zaliczeniu podlegały okresy stosowania wobec skazanego na terenie Z.

W. tymczasowego aresztowania i aresztu domowego w związku z procedurą przekazania go do P. na podstawie ena. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł prokurator, zaskarżając je na niekorzyść skazanego i zarzucając obrazę przepisów postępowania, art. 607f k.p.k., poprzez niezasadne przyjęcie, że areszt domowy połączony z dozorem elektronicznym i innymi obowiązkami stanowił faktyczne pozbawienia wolności skazanego – co skutkowało błędnym zaliczeniem tego okresu na poczet kary pozbawienia wolności podlegającej wykonaniu w P..

Podnosząc te zarzuty, skarżący prokurator wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i zaliczenie skazanemu na poczet kary wyłącznie okresu od dnia (...) r. godz. (...)

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

Zażalenie okazało się zasadne. Trafny okazał się wyrażony w nim pogląd, iż tzw. „areszt domowy” polegający na dozorze elektronicznym, stosowany w W. jako środek zapobiegawczy, nie powinien być zaliczany na poczet orzeczonej w P. kary pozbawienia wolności (por.: postanowienie Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 14 grudnia 2017 r., II AKz 472/17 oraz postanowienie Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 28 listopada 2013 r., II AKz 422/13, KZS 12/13 poz. 45, zbiór (...)). W realiach niniejszej sprawy, ten nieznany polskiemu prawu środek zapobiegawczy miał niewątpliwie charakter wolnościowy, bowiem wymagał od skazanego pobytu w miejscu zamieszkania jedynie w porze nocnej, co nie powodowało istotnej dolegliwości, ani w ewentualnym wykonywaniu pracy zarobkowej, ani utrudnienia w życiu codziennym.

Jako środek należący de facto do nieizolacyjnych środków zapobiegawczych, nie może on być zaliczony na poczet wykonywanej w P. kary pozbawienia wolności na podstawie art. 607f k.p.k. Przepis ten zezwala bowiem zaliczyć na poczet orzeczonej lub wykonywanej kary pozbawienia wolności jedynie okres faktycznego pozbawienia wolności w państwie wykonania nakazu w związku z przekazaniem. Podzielić zatem należało stanowisko zażalenia, że wskazanie okresu zaliczanego na poczet kary, zawarte w zaskarżonym postanowieniu i obejmujące nie tylko okres zatrzymania skazanego, ale też okres stosowania wobec niego wspomnianego „aresztu domowego”, było nieprawidłowe i wymagało skorygowania.

W tej sytuacji, Sąd Apelacyjny orzeczenie to zmienił, zaliczając na poczet kary jedynie ów okres zatrzymania. Dodać należało – podzielając w tym wypadku stanowisko Sądu I instancji, którego skarżący prokurator w tym zakresie nie kwestionował – że wobec braku możliwości precyzyjnego ustalenia początkowej godziny zatrzymania skazanego w dniu (...) r. („około godziny (...)”) oraz braku wskazania przez stronę brytyjską godziny jego zwolnienia w dniu (...) r., wątpliwości w tym zakresie winny być rozstrzygnięte na korzyść skazanego (art. 5 § 2 k.p.k.).

Wobec tego zaliczeniu podlegał okres zatrzymania skazanego w W. od dnia (...) r. godz. (...) I. P. Pouczenie Niniejsze postanowienie jest prawomocne i nie podlega zaskarżeniu.