Legislator Case Law & Legislation
II AKz 678/23 AI generated

II AKz 678/23 · Sąd powszechny

Case Number II AKz 678/23
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome DECISION

Legislator summary

AI generated

W dniu (...) r. do Sądu Okręgowego w P. wpłynął wniosek Prokuratora Okręgowego w P. o przekazanie V. K. , podejrzanego o przestępstwa z §§ 263 ust. 1, ust. 3 zd. 2 pkt 1, ust. 5, 22, 23 ust. 1, 25 ust. 2, 27 i 52 n. Kodeksu karnego, z terytorium R. do R. (1) na podstawie europejskiego nakazu aresztowania wydanych przez Sąd Krajowy (L.) w D. w dniu (...)r. w sprawie o sygn. (...) oraz o zastosowanie wobec niego tymczasowego aresztowania. Postanowieniem z dnia (...) r. Sąd Okręgowy w P. (sygn. akt (...)) postanowił m. in. (pkt 1) przekazać podejrzanego V.

Legislator headnote

AI generated

art. 437 § 1 k.p.k, art. 607 § 1 pkt 5 k.p.k; II AKz 678/23 · Sąd powszechny: Hudzik, Europejski..., s. 25-26). Trzeba podkreślić, że kontrola warunków formalnych (...) nie może przebiegać w oparciu o przepis art. 607c k.p.k., lecz w oparciu o odpowiednie uregulowania prawa państwa wydającego nakaz, będące wynikiem implementacji do krajowego porządku prawnego tego państwa (por. postanowienie Sądu Najwyższego w sprawie o sygn. V KK 332/08, LEX nr 524238). Sąd Najwyższy w uchwale wydanej w sprawie o sygn. (...) opowiedział się przeciwko dopuszczalności weryfikacji przez sąd orzekający w przedmiocie wykonania (...), czy zachodzi uzasadnione przypuszczenie popełnienia przestępstwa przez osobę, której dotyczy (...) (stanowisko takie Sąd Najwyższy podtrzymał w postanowieniu w sprawie o sygn.

Keywords

AI generated
European arrest warrant extradition removal eastern europe secondary asylum european order for payment procedure

Cited Legislation

AI generated
art. 437 § 1 k.p.k
art. 607 § 1 pkt 5 k.p.k
art. 607 § 1 pkt 5 k.p.k.

Cited Case Law

AI generated
V KK 332/08
V KK 332/08, LEX nr 524238).
AI generated
II AKz 318/24
Sąd Okręgowy w P., zaskarżonym postanowieniem z dnia (...) r., w sprawie o sygn.
II AKz 144/23
na podst. art. 437 § 1 k.p.k. oraz art. 607o § 1 k.p.k. zmienić zaskarżone postanowienie w tren sposób, że odracza wykonanie pkt 1 postanowienia Sądu Okręgowego w P. z dnia (...) r. wydanego w sprawie o sygn. (...) dotyczącego przekazania obywatela p. E. K., s. J. i M. z d. K., urodzonego w dniu (...) w K. (R.), z terytorium R. do R. (1) na mocy europejskiego nakazu aresztowania wydanego w dniu (...) r. przez Sąd Rejonowy w M. w sprawie o sygnaturze (...) (...) do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie prowadzonej przez Prokuraturę Rejonową P. w P. pod sygn. (...) i – na wypadek wymierzenia kary pozbawienia wolności – odbycia wymierzonej kary
VI Ka 661/24
Sygn. akt VI Ka 661/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 grudnia 2024 r. Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący – Sędzia Andrzej Tekieli (spr.) Sędzia Tomasz Skowron Sędzia Daniel Strzelecki Protokolant Dominika Cieślak przy udziale prokuratora Prokuratury Rejonowej w Jeleniej Górze Mariusza Rybaka po rozpoznaniu w dniach 14 listopada 2024r. i 6 grudnia 2024 roku sprawy M. S. ur. (...) w L. s. J., M. z domu T. oskarżonego z art. 288 § 1 kk i in. z powodu apelacji wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 9 lipca 2024 r. sygn. akt II K 92/23 uchyla zaskarżony wyrok wobec oskarżonego M. S. i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu w Jeleniej Górze do ponownego rozpoznania. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt VI Ka 661/24 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 9 lipca 2024 r. sygn. akt II K 92/23 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☐ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☒ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 1. M. S. - złożenie wniosku do Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze w dniu 28.11.2023 r. przez Przewodniczącego II Wydziału Karnego Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze o wydanie ENA wobec M. S. celem jego zatrzymania i wydania do Polski dla przeprowadzenia postępowania wykonawczego w zakresie wykonania prawomocnych kar pozbawienia wolności orzeczonych wyrokami Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze w sprawach sygn. akt II K 1100/22, II K 1330/22, II K 1261/22, II K 1425/22, II K 1765/22; - wydanie w w/w zakresie ENA przez Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze postanowieniem z dnia 3.01.2024 r. w sprawie III Kop 104/23; - uznanie przez stronę niemiecką ekstradycji za dopuszczalną w zakresie spraw II K 1513/22, II K 1261/22 i II K 1765/22 i wydanie M. S. do Polski 4.09.2024 r. Akta III Kop 104/23 Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze, dokumenty z akt niniejszej sprawy k.1, k.137, k.250 – 263 akt III Kop 104/23 Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze; k.85 – 103 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 1. Akta III Kop 104/23 Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze, dokumenty k. 85 – 103 Akta sądowe nie budzą wątpliwości co do wiarygodności podobnie jak dokumenty z tych akt. 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut naruszenie przepisów prawa procesowego ( postępowania karnego ) mające wpływ na treść zapadłego orzeczenia tj. art. 415 k.p.k. poprzez orzeczenie od oskarżonego M. S. w punkcie II i III części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku środków kompensacyjnych w postaci obowiązku naprawienia szkody oraz zadośćuczynienia na rzecz pokrzywdzonych N. K. i M. B. w sytuacji w której o środkach tych orzeczono już w innym postępowaniu dotyczącym tego samego czynu i innego jego współsprawcy – S. M. zakończonego prawomocnym wyrokiem skazującym z dnia 30 czerwca 2023 r. sygn. akt II K 2020/22 ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Wobec okoliczności zaistniałych w niniejszej sprawie, które skutkowały koniecznością wydania wyroku kasatoryjnego, odnoszenie się do zarzutu zawartego w apelacji prokuratora było przedwczesne ( art. 436 k.p.k. ). Zdaniem Sądu Okręgowego Sąd Rejonowy procedując w niniejszej sprawie naruszył prawo do obrony oskarżonego ( art. 6 k.p.k. ), co powoduje, że zaskarżony wyrok nie mógł się ostać. W Sądzie Rejonowym w Jeleniej Górze zalegało 6 spraw w których prawomocnie orzeczone wobec M. S. kary pozbawienia wolności nie były wykonywane wobec wyjazdu oskarżonego za granicę, skład orzekający w niniejszej sprawie co najmniej od zainicjowania wydania wobec oskarżonego ENA tj. od 28.11.2023 r. wiedział, że oskarżony nie przebywa w miejscu zamieszkania w Polsce lecz jest za granicą, przy czym domniemane miejsce jego pobytu było znane z informacji przekazanej przez policję, miał on zostać zatrzymany w N. w związku z kradzieżą pojazdu i przebywać w klinice w miejscowości W. ( k. 1 akt III Kop 104/23 ). Pomimo tego Sąd Rejonowy zawiadomił oskarżonego o terminie rozprawy w dniu 25.06.2024 r. jedynie na znane mu dwa adresy w Polsce, nie przeprowadził postępowania dowodowego bezpośrednio na rozprawie ograniczając się do odczytania wyjaśnień oskarżonego, wyjaśnień współoskarżonych których sprawy były lub są prowadzone w odrębnych postępowaniach i zeznań świadków oraz wydał wyrok. Oskarżony nie miał w sprawie obrońcy, sprawa procedowana była na rozprawie wyłącznie w obecności stron przeciwnych do oskarżonego tj. prokuratora i pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego ( k. 46 ). Sąd Okręgowy dostrzega, że oskarżony nieprzebywając w kraju nie wypełnił obowiązku wynikającego z art. 138 k.p.k., niemniej w zaistniałej sytuacji znając prawdopodobne miejsce jego pobytu za granicą Sąd Rejonowy przynajmniej powinien podjąć próbę zawiadomienia go o rozprawie na ten adres. Wniosek o wydanie ENA wobec oskarżonego nie dotyczył niniejszej sprawy. Zgodnie z art. 607e § 1 k.p.k. osoby przekazanej w wyniku wykonania ENA nie można ścigać za przestępstwa inne niż te które stanowiły podstawę przekazania. Wyłączenie tej zasady następuje m.in. wtedy gdy osoba ścigana po jej przekazaniu złoży przed Sądem oświadczenie o zrzeczeniu się tego prawa w odniesieniu do konkretnego czynu popełnionego przed przekazaniem ( art. 607e § 3 pkt 7 k.p.k.). Oskarżony M. S. zapytany przez Sąd Okręgowy na rozprawie odwoławczej nie zrzekł się tego prawa, określanego jako tzw. zasada specjalności ( k. 112 odwrót ). W tym stanie rzeczy zdaniem Sądu Okręgowego zaskarżony wyrok należało uchylić na podstawie art. 440 k.p.k. i sprawę przekazać Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania, tym bardziej że zgodnie z art. 437 § 2 k.p.k. należy powtórzyć przewód sądowy w całości, w sytuacji gdy de facto naruszona została zasada bezpośredniości, bowiem postępowanie dowodowe bezpośrednio na rozprawie nie zostało przeprowadzone. Wniosek O zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uchylenie rozstrzygnięć zawartych w pkt II i III części dyspozytywnej i orzeczenie w ich miejsce w oparciu o treść art. 57a § 2 k.k. nawiązek na rzecz N. K. i M. B. w kwocie po 5.000 zł. i utrzymanie go w mocy w pozostałym zakresie. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wniosek okazał się niezasadny wobec konieczności wydania wyroku kasatoryjnego przez sąd odwoławczy z powodów wskazanych powyżej. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji Przedmiot utrzymania w mocy ---------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach utrzymania w mocy -------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji Przedmiot i zakres zmiany ----------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. Bezwzględna przyczyna odwoławcza ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu sądowego ☒ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia Mając na uwadze całą argumentację przedstawioną powyżej zaskarżony wyrok wobec oskarżonego M. S. należało uchylić i sprawę przekazać Sądowi Rejonowemu w Jeleniej Górze do ponownego rozpoznania. 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 4.1. Zasada ne peius ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania Ponownie rozpoznając sprawę Sąd Rejonowy wyznaczy oskarżonemu obrońcę z urzędu, o ile oskarżony złoży w tym zakresie uargumentowany wniosek. Następnie Sąd ten rozważy wystąpienie następczo do strony niemieckiej o zgodę na wydanie oskarżonego także w niniejszej sprawie, ewentualnie rozważy inne możliwości prowadzenia i zakończenia postępowania. Gdy ustanie przeszkoda do prowadzenia postępowania Sąd przed wyrokowaniem przeprowadzi w całości przewód sądowy i prawidłowo oceni materiał dowodowy, także pod kontem zarzutu stawianego w apelacji prokuratora. 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności --------------------- ------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności --------------------- --------------------------------------------------------------------------------------------- 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Prokurator Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Rozstrzygnięcie co do środków kompensacyjnych. 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☒ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana
II AKz 314/24
Sąd Okręgowy w Z., po rozpoznaniu wniosku prokuratora, postanowieniem z dnia (...) r., sygn.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt II AKz 678/23 POSTANOWIENIE dnia 27 października 2023 r. Sąd Apelacyjny w Poznaniu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: Sędzia Piotr Michalski Protokolant: st.sekr.sąd. Małgorzata Zwierzchlewska po rozpoznaniu w sprawie V. K. ( (...)) podejrzanego o przestępstwa z §§ 263 ust. 1, ust. 3 zd. 2 pkt 1, ust. 5, 22, 23 ust. 1, 25 ust. 2, 27 i 52 n. Kodeksu karnego na skutek zażalenia obrońcy podejrzanego na postanowienie Sądu Okręgowego w P. z dnia (...) r. (sygn. akt (...)) o przekazaniu podejrzanego z terytorium R. do R. (1) na podstawie europejskiego nakazu aresztowania, p o s t a n o w i ł na podst. art. 437 § 1 k.p.k. zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy

UZASADNIENIE

W dniu (...) r. do Sądu Okręgowego w P. wpłynął wniosek Prokuratora Okręgowego w P. o przekazanie V. K. , podejrzanego o przestępstwa z §§ 263 ust. 1, ust. 3 zd. 2 pkt 1, ust. 5, 22, 23 ust. 1, 25 ust. 2, 27 i 52 n. Kodeksu karnego, z terytorium R. do R. (1) na podstawie europejskiego nakazu aresztowania wydanych przez Sąd Krajowy (L.) w D. w dniu (...)r. w sprawie o sygn. (...) oraz o zastosowanie wobec niego tymczasowego aresztowania. Postanowieniem z dnia (...) r. Sąd Okręgowy w P. (sygn. akt (...)) postanowił m. in. (pkt 1) przekazać podejrzanego V.

K. , s. K. i J. z d. K., ur. (...) we F. (R.), obywatela n., do R. (1), w celu przeprowadzenia przeciwko niemu postępowania karnego o czyny objęte Europejskim Nakazem Aresztowania z dnia (...) r., wydanym przez Sąd Krajowy w D. w sprawie o sygn. (...). Postanowienie powyższe, w całości, zaskarżył obrońca podejrzanego zarzucając: „ obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na jego treść, tj. art. 607 § 1 pkt 5 k.p.k. (zapewne chodzi o art. 607r § 1 pkt 5 k.p.k. – przyp. S.A.), a to poprzez przekazanie pana V. K. do R. (1), podczas gdy zgodnie z treścią europejskiego nakazu aresztowania zarzucane mu czyny popełnione zostały częściowo na terytorium R., obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na jego treść, tj. art. 2 ust. 1 Decyzji ramowej Rady z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między Państwami Członkowskimi, a to poprzez przekazanie pana V.

K. do R. (1) w wykonaniu europejskiego nakazu aresztowania z dnia (...) r. w sytuacji, w której sąd pierwszej instancji orzekł za zarzucane mu czyny karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, w konsekwencji czego stosowanie (…) środka o tak daleko idących konsekwencjach (zatrzymanie, pozbawienie wolności i przekazanie na terytorium innego państwa) jest niewspółmierne i nieproporcjonalne względem celu w postaci przeprowadzenia przeciwko niemu postępowania karnego w instancji odwoławczej”. Formułując powyższe zarzuty obrońca wniósł więc o zmianę zaskarżonego postanowienia „poprzez odmowę przekazania V.

K. na terytorium R. (1) w wykonaniu europejskiego nakazu aresztowania”. Sąd Apelacyjny zważył co następuje. Zażalenie obrońcy podejrzanego okazało się być nieuzasadnionym i jako takie na uwzględnienie nie zasługiwało. Po pierwsze wskazać zatem należy, iż Sąd I instancji ma rację, że w niniejszej sprawie nie zachodziły żadne podstawy obligatoryjnej odmowy wykonania n. nakazu aresztowania zawarte w art. 607p § 1 i 2 k.p.k. Nie kwestionuje tego zresztą sam skarżący. Przede wszystkim nie budziła wątpliwości Sądu Apelacyjnego okoliczność, że (...), w oparciu o który Sąd Okręgowy podjął decyzję o wydaniu ściganego z terytorium R. na terytorium R. (1), spełniał ustawowe wymagania formalne oraz cel jakiemu ma służyć przekazanie ściganego na terytorium innego kraju w jego wykonaniu.

Wprawdzie ścigany nie wyraził zgody na przekazanie i odmówił ustosunkowania się do treści zarzutu, objętego (...), jednakże sąd orzekający w przedmiocie wykonania (...) generalnie nie bada zasadności jego wydania, chyba że ujawnią się okoliczności podważające wzajemne zaufanie stron. W tym miejscu stwierdzić należy, że w orzecznictwie sądowym i piśmiennictwie kontrowersje wzbudzało uprawnienie sądu orzekającego w przedmiocie wykonania (...) do weryfikacji przesłanek wydania (...). Przykładowo Sąd Apelacyjny w K. stanął na stanowisku, że (...) podlega kontroli, ale nie można odmówić wykonania go, o ile spełnia warunki formalne, a nie zachodzą negatywne przesłanki z art. 607p i 607r (por. postanowienie Sądu Apelacyjnego w K. w sprawie o sygn.

II AKz 257/04, KZS z 2004 r., z. 9, poz. 41; zob. też postanowienie Sądu Apelacyjnego w Szczecinie w sprawie o sygn. II AKz 123/06, niepubl.; M. H., (...)..., s. 25-27; przeciwko weryfikacji opowiedziała się D. R., Prawne..., s. 88). Kwestia ta była rozważana również w orzecznictwie sądów innych państw członkowskich (np. belgijski Sąd Kasacyjny - C. de C. uznał, że sędzia orzekający w przedmiocie wykonania (...) nie ma kompetencji do badania legalności (...) orzeczenie z (...) r., P.05. (...).N, www.ecba-eaw.org). W tym zakresie za trafne co do zasady należy uznać wyważone stanowisko polskiego Sądu Najwyższego, że organ sądowy państwa wykonania (...) może odmówić przekazania osoby ściganej, jeśli ustali, że (...) wydany został wbrew przesłankom dopuszczalności jego wydania.

Kontrolne badanie tych przesłanek musi poprzedzić ocenę, czy nie zachodzą podstawy odmowy jego wykonania (zarówno obligatoryjne, jak i fakultatywne). Dopuszczalność negatywnej weryfikacji przesłanek wydania (...) w państwie jego wykonania jest ograniczona do zupełnie wyjątkowych wypadków, o czym przesądza zasada wzajemnego zaufania, stanowiąca fundament współpracy sądowej między państwami członkowskimi U.. Dlatego też nie jest dopuszczalne weryfikowanie zasadności decyzji organu sądowego państwa wydania (...), które mają charakter ocenny.

Kontroli organu sądowego państwa wykonania (...) podlega natomiast kompetencja konkretnego organu do wydania (...) oraz cel, w jakim (...) został wydany. Nie ulega bowiem wątpliwości, że (...) nie może być wydany w celu przeprowadzenia przeciwko osobie ściganej innego postępowania niż postępowanie karne. W takich sytuacjach odmowa przekazania osoby ściganej następuje nie z powodu wystąpienia negatywnych przesłanek wykonania (...), ale z tego powodu, że (...) wydano pomimo braku spełnienia przesłanek jego wydania w państwie żądającym przekazania osoby ściganej.

Ocena spełnienia lub niespełnienia przesłanek wydania (...) musi być w każdym wypadku dokonywana przez pryzmat prawa krajowego państwa, w którym (...) ten wydano, jednak zawsze przy uwzględnieniu treści decyzji ramowej o (...) (por. postanowienie Sądu Najwyższego w sprawie o sygn. I KZP 21/06, OSNKW z 2006 r., nr 9, poz. 77 z glosą aprobującą A. Lacha, OSP 2007, z. 6; aprobująco również A. Górski, A. Sakowicz (w:) K.T. Boratyńska i in., Kodeks..., 2009, s. 1395-1396; M. Wąsek-Wiaderek, Dopuszczalność..., s. 134-135; por. też M.

Hudzik, Europejski..., s. 25-26). Trzeba podkreślić, że kontrola warunków formalnych (...) nie może przebiegać w oparciu o przepis art. 607c k.p.k., lecz w oparciu o odpowiednie uregulowania prawa państwa wydającego nakaz, będące wynikiem implementacji do krajowego porządku prawnego tego państwa (por. postanowienie Sądu Najwyższego w sprawie o sygn. V KK 332/08, LEX nr 524238). Sąd Najwyższy w uchwale wydanej w sprawie o sygn. (...) opowiedział się przeciwko dopuszczalności weryfikacji przez sąd orzekający w przedmiocie wykonania (...), czy zachodzi uzasadnione przypuszczenie popełnienia przestępstwa przez osobę, której dotyczy (...) (stanowisko takie Sąd Najwyższy podtrzymał w postanowieniu w sprawie o sygn.

V KK 332/08, LEX nr 524238). Wydaje się, że nie można jednak wykluczyć takich wyjątkowych sytuacji, gdy weryfikacja tej przesłanki okaże się konieczna. Chodzi tu zwłaszcza o przypadki, gdy w świetle materiału dowodowego uzyskanego już po wydaniu i przekazaniu (...) (np. na skutek informacji uzyskanych od przebywającego na terytorium Polski domniemanego pokrzywdzonego) jest oczywiste, iż do popełnienia przestępstwa przez osobę ściganą nie doszło (podobnie M. W.-Wiaderek, Dopuszczalność..., s. 139-140; por. też postanowienie Sądu Apelacyjnego w K. w sprawie o sygn.

II AKz 518/06, KZS z 2007 r., z. 1, poz. 99; postanowienie Sądu Apelacyjnego w K. w sprawie o sygn. II AKz 56/08, KZS z 2008 r., z. 4, poz. 56; za dopuszczalnością odmowy wykonania (...) na podstawie art. 607p § 1 pkt 5 k.p.k. w sytuacji, gdy dla sądu orzekającego w przedmiocie jego wykonania oczywiste jest, że osoba ścigana nie dopuściła się czynu, w związku z którym (...) został wydany, opowiedział się również Trybunał Konstytucyjny w wyroku SK 26/08, OTK-A 2010, nr 8, poz. 73). Wydaje się bowiem, że zasada wzajemnego zaufania oznacza nakaz przyjęcia domniemania, iż istniały podstawy wydania (...) przez organ sądowy innego państwa członkowskiego U., z którego wynika zakaz prowadzenia przez sąd szczegółowego dochodzenia "weryfikacyjnego".

Wzajemne zaufanie nie może być jednak podstawą rozstrzygania wówczas, gdy zajdą zdarzenia w sposób zasadniczy poddające w wątpliwość fakt istnienia podstaw wydania (...). Nie można bowiem przyjąć, że wskazane domniemanie ma charakter niewzruszalny. Jeżeli po wpłynięciu (...) ujawnią się okoliczności podważające wzajemne zaufanie, z których w sposób oczywisty wynika możliwość, że brak w ogóle podstaw do wydania (...), obowiązkiem sądu jest zweryfikowanie tych danych. Trzeba zaś podkreślić, iż współpraca sądowa w sprawach karnych między państwami członkowskimi U., w tym także w zakresie (...), opiera się na zasadzie wzajemnego zaufania.

Sens jej polega na tym, że sądy krajów członkowskich U. wzajemnie uznają, że działają zgodnie z zasadami demokratycznego państwa prawnego i standardami praw obywatelskich, do których należy m. in. zakaz pozbawienia człowieka wolności bez wystarczających podstaw prawnych. Zakłada się zatem, że sąd, który wydał nakaz, dysponuje dowodami popełnienia przestępstwa, które gdyby nimi dysponował sąd wykonujący nakaz, uzasadniałyby wydanie orzeczenia tej samej treści. Oczywiście, gdy ujawnią się okoliczności podważające wzajemne zaufanie, z których w sposób oczywisty wynika możliwość, iż brak w ogóle podstaw do wydania (...), obowiązkiem sądu jest zweryfikowanie tych danych.

O takiej sytuacji można by mówić na przykład wtedy, gdyby w danej sprawie wystąpiły przesłanki odmowy wydania nakazu określone w art. w art. 607p § 1 pkt 5 k.p.k., a zakazujące jego wykonania, jeżeli naruszałoby to prawa i wolności człowieka i obywatela. Trudno w świetle tego co przedstawiono powyżej uznać za zasadny zarzut opisany w pkt 2. Nie budzi wszak sporu, iż sprawa prowadzona przeciwko V. K. nie została jeszcze zakończona a zarzuca mu się popełnienie przestępstw zagrożonych według przepisów obowiązujących na terenie R. (1) karą nawet do 10 lat pozbawienia wolności.

Tymczasem, w art. 2 ust. 1 Decyzja ramowa Rady z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między Państwami Członkowskimi ( (...)/ (...)), którego obrazę zarzucił Sądowi I instancji żalący wskazano, iż (...) nakaz aresztowania może zostać wydany w przypadku czynów, które w świetle prawa obowiązującego w wydającym nakaz Państwie Członkowskim zagrożone są karą pozbawienia wolności lub środkiem zabezpieczającym o maksymalnym wymiarze co najmniej 12 miesięcy, albo w przypadku, gdy zapadł wyrok lub wydano środek zabezpieczający o wymiarze co najmniej czterech miesięcy.

Przestępstwa, których popełnienie zarzucono V. K. jak najbardziej mieszczą się w dyspozycji dopiero co przywołanego przepisu w związku z czym o obrazie tegoż przepisu przez Sąd Okręgowy nie może być mowy. Nie przekonuje absolutnie również argumentacja mająca przemawiać za trafnością zarzutu obrazy przez Sąd a quo art. 607r § 5 k.p.k. Nie negując trafności uwag natury teoretycznej tyczącej się uregulowań zawartych w polskim prawie karnym co do miejsca popełnienia przestępstwa Sąd Apelacyjny pragnie zwrócić uwagę, iż przeciwko V.

K. nie toczy się o czyny będące przedmiotem (...), ani o jakiekolwiek inne, nie toczy się w chwili obecnej żadne postępowanie karne. Wynika z tego, iż polski wymiar sprawiedliwości nie jest zainteresowany ściganiem V. K. i brak jest podstaw do wydania decyzji o odroczeniu wykonania postanowienia o przekazaniu (art. 607o § 1 k.p.k.) nie mówiąc już o odmowie wydania takiego postanowienia w ogólności. Argumentacja, że V. K. od wielu lat zamieszkuje na terenie P., posiada tu najbliższą rodzinę oraz że zna język polski nie może mieć najmniejszego wpływu na decyzję o przekazaniu V.

K. niemieckim organom wymiaru sprawiedliwości czy też nie i jej przytroczenie w zażaleniu wręcz zadziwia. Mając zatem na uwadze to, że żaden z zarzutów nie okazał się zasadny, Sąd Apelacyjny utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie czemu dał wyraz na wstępie. P. M. Pouczenie Niniejsze postanowienie jest prawomocne i nie podlega zaskarżeniu