II Ka 43/25 · Sąd powszechny

Sygn. akt II Ka 153/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 kwietnia 2024 r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: Sędzia SO Grażyna Jaszczuk Protokolant: st. sekr. sąd. Beata Defut-Kołodziejak po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2024 r. sprawy T. M. oskarżonego z art. 217 § 1 kk i art. 212 § 1 kk na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 5 października 2023 r. sygn. akt II K 652/22 I. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że: 1. uznaje, że czyn w pkt I został spowodowany prowokacyjnym zachowaniem się Z. M. (1) i na podstawie art. 217 § 2 kpk odstępuje od wymierzenia kary, 2. ustala, że czyn z pkt II polegał na tym, że w dniu 4 czerwca 2022 r. w C. woj. (...) oskarżony T. M. znieważył Z. M. (1) w jej obecności kierując do niej słowa, że jest chora psychicznie, co wyczerpało dyspozycję art. 216 § 1 kk i uznając, że społeczna szkodliwość czynu jest znikoma na podstawie art. 437 § 2 kpk w zw. z art. 17 § 1 pkt 3 kpk postępowanie umarza, II. uchyla rozstrzygnięcia z pkt II, III i V, III. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy, IV. zwalnia oskarżonego T. M. od opłaty na rzecz Skarbu Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 153/24 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 5 października 2023 r. w sprawie II K 652/22 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- -------------------------- --------------------------------------------------------------------------- ----------------- ----------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ----------- -------------------------- --------------------------------------------------------------------------- ----------------- ----------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu --------------------- -------------------------------------------- ------------------------------------------------------------------------------------------ 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu --------------------- -------------------------------------------- ------------------------------------------------------------------------------------------ . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. Zarzuty apelacji obrońcy (k. 60v-64) Odnośnie do rozstrzygnięcia dotyczącego czynu z pkt I aktu oskarżenia 1) obraza przepisów prawa procesowego mająca wpływ na treść wyroku, tj. art. 7 kpk poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zeznań świadka M. J. (…), 2) obraza przepisów prawa procesowego mająca wpływ na treść wyroku, tj. art. 7 kpk poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zeznań świadka Z. M. (1) (…). Odnośnie do rozstrzygnięcia dotyczącego czynu z pkt II aktu oskarżenia 1) obraza przepisów prawa materialnego, tj. art. 212 § 1 kk poprzez uznanie, że oskarżony pomówił Z. M. (1) o takie właściwości, które mogły ją poniżyć w opinii publicznej wypowiadając do niej słowa, iż jest nienormalna, nie ma rozumu, jest głupia i chora psychicznie w sytuacji, gdy przepis art. 212 § 1 kk należy rozumieć przez pomawianie – przypisywanie, zarzucanie, posądzanie lub oskarżanie innej osoby o określone postępowanie lub właściwości, które zawierają negatywną ocenę mającą jednak w konsekwencji prowadzić do poniżenia pomawianego w opinii publicznej lub narazić na utratę zaufania potrzebnego dla danego stanowiska, zawodu lub rodzaju działalności. Treścią pomówienia będą zazwyczaj rozgłaszane informacje nieprawdziwe. W przedmiotowym stanie faktycznym oskarżony nie miał w zamiarze poniżenia swej matki, nie przypisywał jej negatywnych właściwości, a jedynie stwierdzał próbując sobie wytłumaczyć jej zachowanie faktem, iż według biegłego sądowego jej zachowanie jest spowodowane zaburzeniami poznawczymi, chorobą psychiczną i przez ten pryzmat należy tłumaczyć zachowania matki. 2) obraza przepisów prawa procesowego, mająca wpływ na treść wyroku, tj. art. 7 kpk poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zeznań świadka M. J. (…), 3) obraza przepisów prawa procesowego, mająca wpływ na treść wyroku, tj. art. 7 kpk poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zeznań świadka Z. M. (1) (…), 4) niewłaściwa analiza zeznań i obdarzenie walorem wiarygodności świadków całkowicie niewiarygodnych, zeznających sprzecznie z dostępnymi dowodami w postaci dokumentów doprowadziło Sąd do błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, polegającym na niezasadnym przyjęciu, że oskarżony T. M. w dniu 14 czerwca 2021 r. w C. uderzył ręką Z. M. (1) w okolice prawego ucha oraz pomówił Z. M. (1) o takie właściwości, które mogły by ją poniżyć w opinii publicznej wypowiadając do niej słowa, iż jest nienormalna, nie ma rozumu, jest głupia i chora psychicznie w sytuacji, gdy brak jest wystarczających dowodów świadczących o sprawstwie oskarżonego w tym zakresie, co skutkowało bezpodstawnym skazaniem oskarżonego i warunkowym umorzeniu postępowania na okres 2 lat próby. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny - na wstępie należy zaznaczyć, że niewątpliwie przy ocenie wiarygodności osób przesłuchanych w sprawie uwzględnia się relacje panujące między nimi, jednakże nie jest to wyłączne kryterium tej oceny, bowiem o wartości dowodu decyduje przede wszystkim jego treść, zarówno w aspekcie jego wewnętrznej spójności, jak też w konfrontacji z treścią innych dowodów przeprowadzonych w sprawie, chociażby z dokumentów. Tak zwane pomówienie, czyli obciążanie odpowiedzialnością za przestępstwo, o ile należy oceniać ze szczególną wnikliwością i ostrożnością, jest w ujęciu prawa karnego procesowego dowodem podlegającym swobodnej ocenie na równi z innymi dowodami i nie może ograniczane do pojęcia fałszywego oskarżenia. Opinia biegłego z kolei jest podstawą do wyciągnięcia pewnych wniosków w sprawie przez organ orzekający, nie jest jednak decydująca. Podlega też, tak jak każdy inny dowód, swobodnej ocenie sądu. - w ocenie Sądu obdarzenie wiarą relacji oskarżycielki prywatnej oraz współ brzmiących z nią zeznań świadka M. J., w zakresie w jakim wskazywali na winę oskarżonego co do zarzucanego mu w pkt I aktu oskarżenia czynu, przez Sąd I instancji było słuszne. Z. M. (1) w dniu zdarzenia, w niedalekim odstępie czasowym od jego zaistnienia, udała się do Komendy Policji wskazując, że jej syn – T. M. – uderzył ją otwartą prawą ręką w okolice prawego ucha. Następnie niezwłocznie skierowała się do szpitala, wskazując tożsamą wersję zdarzenia. Lekarz rozpoznał u niej powierzchowny uraz powłok głowy. Oczywistym jest, że karta z izby przyjęć, która została dołączona do akt (i inna dokumentacja medyczna), nie są dowodami faktu – są to wszakże dowody pośrednie – ale nie sposób przeczyć, że zgłoszenie się do szpitala niedługo po zdarzeniu, poprzedzone wcześniejszą wizytą na Komendzie Policji, logicznie potwierdza fakt, że powodem takiego zgłoszenia się było rzeczywiste zdarzenie, tym bardziej, że przekaz oskarżycielki był spójny na przestrzeni całego postępowania – znajdował odzwierciedlenie w zeznaniach M. J., ale również częściowo w wyjaśnieniach oskarżonego czy zeznaniach P. M. – co do zaistnienia konfliktowej sytuacji. Co więcej, biegły w opinii z 3 lipca 2021 r., pomimo, iż nie wyraził pewności, to jednak wskazał, że zaczerwienie małżowiny usznej prawej stwierdzone u Z. M. (1) mogło powstać w wyniku uderzenia otwartą ręką, a wniosek ten potwierdził w wywołanej w sprawie opinii uzupełniającej (k. 23). Tym samym w świetle przedstawionych okoliczności twierdzenie skarżącego jakoby wnioski opinii OZSS (k. 67-81, k. 118-120) miałyby obalać sprawstwo oskarżonego, nie zdołało przekonać Sądu odwoławczego, zresztą jak wskazania odnośnie tendencyjności w składaniu zeznań zarówno przez oskarżycielkę prywatną, jak i świadka M. J.. Istniejący pomiędzy stronami konflikt na tle majątkowym, jak to już wcześniej wskazano, nie powoduje z góry uznania ich depozycji procesowych za niewiarygodnych, podobnie jak okoliczność pozostawania w konkubinacie świadka M. J. z Z. M. (1). Nie należy zapominać, że żona oskarżonego, również z uwagi na konflikt między jej mężem, a teściową, jest zainteresowana rozstrzygnięciem sprawy, ale w tym wypadku na korzyść oskarżonego. Obrońca nie zdołał również skutecznie zakwestionować wiarygodności M. J. w zakresie podnoszonych przez niego twierdzeń o obserwowaniu przez niego zdarzenia z odległości ok. 5 metrów. Co więcej, nawet gdyby było tak, jak twierdzi skarżący, to zarówno z relacji oskarżonego, jak i świadka M. J. wynika, iż pokrzywdzona przekazała swemu konkubentowi, że została pobita przez oskarżonego – a sytuacja taka nie wykluczałaby możliwości oparcia stanu faktycznego o uzyskaną w ten sposób przez tegoż świadka wiedzę (tzw. ze słyszenia) co do inkryminowanego zajścia. - Sąd I instancji, pomimo, iż zasadnie uznał relacje oskarżonego, a także świadka P. M. za niewiarygodne w części w jakiej wskazywali, że T. M. nie zadał ciosu pokrzywdzonej w głowę, to jednak dokonał błędnej oceny wiarygodności wyjaśnień oskarżonego oraz świadka P. M. co do podanego przez nich sposobu zachowania oskarżycielki prywatnej poprzedzającego owe zdarzenie. Obydwoje zgodnie podnosili, że Z. M. (1) usilnie próbowała nawiązać kontakt z wnuczkiem, pomimo, iż oskarżony wyraził dobitnie, iż nie chce aby się zbliżała do dziecka. Okoliczność ta uwidacznia się w depozycjach świadka M. J., ale również oskarżycielki prywatnej, które Sąd Okręgowy w drodze wyjątku przytoczy: „Syn powiedział abym się nie zbliżała, ja byłam dalej (…)” (k. 38). Należy podkreślić, że na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 31 marca 2021 r. wydanego w sprawie III Nsm 156/21 ustalono osobiste kontakty Z. M. (1) z jej małoletnimi wnukami, m.in. J. M. w każdą trzecią sobotę miesiąca w godzinach od 09.00 do 13.00, w C. przy ul. (...) w obecności rodziców małoletnich. Tym samym, dążąc usilnie do kontaktu z małoletnim w dniu 14 czerwca 2021 r., a więc w poniedziałek, nie respektowała owego orzeczenia, przerywając możliwość synowi niezakłóconego spędzania czasu ze swym dzieckiem i to na należącej do niego części działki. Konflikt między stronami mógł potęgować odczuwane wówczas przez oskarżonego emocje. W następstwie zaistniałych okoliczności doprowadziło to do nieprzemyślanych, nagłych zachowań z jego strony. Uznając zatem, że czyn w pkt I aktu oskarżenia został spowodowany prowokacyjnym zachowaniem się Z. M. (1), Sąd Okręgowy zmienił w tym zakresie zaskarżony wyrok i na podstawie art. 217 § 2 kpk odstąpił od wymierzenia kary. - odnosząc się do czynu z pkt II aktu oskarżenia, Sąd Rejonowy niesłusznie odmówił przymiotu wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego w części w której wskazywał, iż wyłącznie wypowiedział w stosunku do matki słowa, że jest chora psychicznie, w następstwie zachowania jakie podjęła (k. 33) oraz, że prosił, aby uprzątnęli, tj. Z. M. (1) i jej konkubent M. J. drzewo z przejazdu, w której to części również niezasadnie nie uznano za wiarygodnych depozycji P. M., a obdarzył w tym zakresie wiarą zeznania Z. M. (1) oraz M. J.. Należy zwrócić uwagę, że w dokładnie takiej samej kolejności przywołali oni zestaw epitetów, jakich miał użyć oskarżony względem matki, co przy dynamice zdarzenia, a także ze względu na upływ ponad roku czasu, dzielący datę zdarzenia i datę składania zeznań na rozprawie w dniu 3 sierpnia 2023 r. sprawia wrażenie wyuczenia tej wersji wydarzeń na potrzeby toczącego się postępowania. Zwrócić należało także uwagę, iż biegły psycholog w opinii z dnia 23 sierpnia 2023 r. stwierdził u Z. M. (1) tendencję do zniekształcania i nadinterpretacji zachowań innych osób co wynika z jej cech osobowości, a nie zaburzeń poznawczych, w tym otępiennych (k. 43-45), co również powinno zostać uwzględnione przez Sąd I instancji w ocenie jej depozycji. Co więcej relacja Z. M. (1) oraz M. J. odnośnie chęci udrożnienia podjazdu przez oskarżonego nie była spójna. Z. M. (1) wskazywała, że nie było rozmowy, aby syn ją prosił o to, aby uprzątnęła drzewo bo nie może przejechać, zaś M. J. podniósł następujące słowa: „On nie mówił wcześniej nic aby to drzewo przerzucać, może i mówił, ale to nie przeszkadzało we wjeździe” (k. 40). Nie było natomiast powodów, aby zakwestionować ocenę Z. M. (1) oraz M. J., w zakresie, w jakim ich relacja pokrywała się z przekazem oskarżonego. Niewątpliwie T. M. na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2023 r. potwierdził, iż skierował do Z. M. (2) słowa, że jest chora psychicznie. Sąd Okręgowy dokonując analizy zachowania oskarżonego uznał, iż na gruncie przedmiotowej sprawy brak jest jakichkolwiek dowodów, aby uznać, że Z. M. (1) nie tylko została poniżona, ale dokonano tego w oczach opinii publicznej, co oznacza, że chodzi tu nie tyle o urazę osobistych uczuć osoby pokrzywdzonej, ale o to, jak osoba będzie postrzegana przez szeroki nieokreślony krąg osób. Bezspornym jest jednak, że oskarżony w obecności obcej osoby, tj. M. J., wypowiedział do niej słowa, że jest chora psychicznie, a zatem jego zachowanie wypełniło znamiona czynu z art. 216 § 1 kk. - pomimo, iż wina i sprawstwo oskarżonego co do czynu z art. 216 § 1 kk nie budzą wątpliwości, a w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z niestosownym i nieakceptowanym społecznie zachowaniem oskarżonego wobec pokrzywdzonej to nie miało ono charakteru przestępczego. Przy tego typu zajściach sprawiedliwym może być tylko takie orzeczenie, które nie przyczynia się do niepotrzebnego wzrostu napięcia między stronami i które nie będzie przez żadną z nich wykorzystywane jako kolejny argument w sporze. Takim właśnie orzeczeniem, znajdującym przy tym pełne uzasadnienie w realiach niniejszej sprawy, jest właśnie orzeczenie umarzające postępowanie bez uciekania się do jakiejkolwiek represji karnej. Nie jest bowiem tak, że każde naruszenie godności i czci popełnione w sposób wskazany w art. 216 § 1 kk stanowiło będzie przestępstwo i wymagało sięgania po represję karną. Sąd Okręgowy przypomina, że niezbędnym warunkiem przyjęcia, że mamy do czynienia z przestępstwem jest – między innymi – ustalenie, że czyn człowieka charakteryzował się społeczną szkodliwością w stopniu większym niż znikomy. Zatem nie każdy czyn karalny realizujący znamiona czynu zabronionego jest karygodny. Przechodząc na grunt przedmiotowej sprawy, należy wskazać, że T. M. działał w anormalnej sytuacji motywacyjnej. Na decyzje o skierowaniu w stosunku do swej matki słów, że jest chora psychicznie nałożył się eskalujący konflikt między nimi dotyczący sfery majątkowej. Sformułowanie to nie było jednak na tyle drastyczne, aby uznać je za przestępczą zniewagę. Tego rodzaju słowa, padają w wielu kłótniach na podłożu rodzinnym i osobistym nie wywołując poważnych szkód. W realiach niniejszej sprawy, z uwagi na ostrość konfliktu, były one niestety pewnego rodzaju standardem, choć co należy podkreślić oskarżony w tej konkretnej sytuacji dążył do jej załagodzenia, m.in. prosił o uprzątnięcie drzewa. Wniosek zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od obydwu czynów oraz o ponowne rozstrzygnięcie o kosztach postępowania przed Sądem I instancji ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Częściowa zasadność wywiedzionych zarzutów skutkowała dokonaniem zmiany zaskarżonego wyroku w sposób ukazany w podsekcji 5.2., lecz nie w takim kształcie o jaki wnioskował obrońca. Z tego też względu nie zaznaczano okienka z oceną zasadności wywiedzionych wniosków. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 5 października 2023 r. w sprawie II K 652/22 - w pozostałej części, niewymienionej w podsekcji 5.2. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy W zakresie tych rozstrzygnięć wyrok jako słuszny i odpowiadający prawu należało utrzymać w mocy. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że: - uznał, że czyn z pkt I został spowodowany prowokacyjnym zachowaniem się Z. M. (1) i na podstawie art. 217 § 2 kpk odstąpił od wymierzenia kary, - ustalił, że czyn z pkt II polegał na tym, że w dniu 4 czerwca 2022 r. w C. woj. (...) oskarżony T. M. znieważył Z. M. (1) w jej obecności kierując do niej słowa, że jest chora psychicznie, co wyczerpało dyspozycję art. 216 § 1 kk i uznając, ze społeczna szkodliwość czynu jest znikoma na podstawie art. 437 § 2 kpk w zw. z art. 17 § 1 pkt 3 kpk umorzył postępowanie, W pkt II zaś uchylił rozstrzygnięcia z pkt II, III i V zaskarżonego wyroku. Zwięźle o powodach zmiany Powody zmiany wskazane w rubryce 3.1. Uchylenie zaś rozstrzygnięć z pkt II, III i V zaskarżonego wyroku stanowiło naturalną konsekwencję rozstrzygnięć zawartych w wyroku Sądu Okręgowego. 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ----------------------------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☒ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia art. 17 § 1 pkt 3 kpk - powody umorzenia wskazane w rubryce 3.1. 4.1. ----------------------------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności -------------------------- -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu P unkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności IV. Wskutek zmiany zaskarżonego wyroku w sposób ukazany w podsekcji 5.2. Sąd Okręgowy zwolnił oskarżonego T. M. od opłaty na rzecz Skarbu Państwa. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację obrońca Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja cały wyrok 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana

Sygn. akt VI Ka 452/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 sierpnia 2025 r. Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący – Sędzia Tomasz Skowron Protokolant Joanna Szmel przy udziale prokurator Prokuratury Rejonowej w Jeleniej Górze Magdaleny Kolasińskiej po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2025 roku sprawy 1. R. S. ur. (...) w J. s. M., G. z domu M. 2. T. S. ur. (...) w J. s. M., G. z domu M. oskarżonych z art. 279 § 1 kk w zw. z art. 64 § 2 kk w zw. z art. 65 § 1 kk i in. z powodu apelacji wniesionych przez obrońców oskarżonych i prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 7 lutego 2024 r. sygn. akt II K 85/21 I. zmienia zaskarżony wyrok wobec oskarżonego R. S. w pkt IV części dyspozytywnej w ten sposób, że wymierza mu karę łączną 2 (dwóch) lat i 7 (siedmiu) miesięcy pozbawienia wolności; II. zmienia zaskarżony wyrok wobec oskarżonego T. S. w pkt XII części dyspozytywnej w ten sposób, że wymierza mu karę łączną 2 (dwóch) lat i 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności; III. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; IV. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. W. W. i adw. M. N. kwoty po 840 złotych tytułem nieopłaconej obrony oskarżonych z urzędu w postępowaniu odwoławczym oraz dalsze kwoty po 193,20 złotych tytułem podatku od towarów i usług; V. zwalnia oskarżonych od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt VI Ka 452/25 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 3 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 7 lutego 2024 r. w sprawie o sygn. akt II K 86/21 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca oskarżonego ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☒ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------------------ -------------------------------------------------- ---------------- --------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------------------ -------------------------------------------------- -------------- --------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------------------ -------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu --------------- ------------------------------ -------------------------------------------------------------- . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut W apelacji oskarżyciela publicznego: obrazy prawa materialnego art. 86 § 1 kk poprzez wymierzenie wobec R. S. kary łącznej równej najwyższej z kar podlegających łączeniu, wymierzonych za poszczególne przestępstwa tj. kary łącznej 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, w sytuacji gdy łączeniu podlegały kary jednostkowe 2 lat i 6 miesięcy, kara 2 miesięcy pozbawienia wolności oraz kara 3 miesięcy pozbawienia wolności, w sytuacji gdy wymierzona kara łączna powinna być wyższa od najwyższej z kar czyli od kary 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności; ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny obrazy prawa materialnego art. 86 § 1 k.k. poprzez wymierzenie wobec T. S. kary łącznej równej najwyższej z kar podlegających łączeniu, wymierzonych za poszczególne przestępstwa tj. kary łącznej 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, w sytuacji gdy łączeniu podlegały kary jednostkowe 2 lat i 6 miesięcy, kara 6 miesięcy pozbawienia wolności w sytuacji gdy wymierzona kara łączna powinna być wyższa od najwyższej z kar czyli od kary 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności; ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny rażącej niewspółmierności wymierzonej R. S. kary jednostkowej w wymiarze 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności za przypisane mu czyny z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. za czyny opisane w pkt 1-3 oraz 5-8 części wstępnej wyroku, przy przyjęciu, iż stanowiły one ciąg przestępstw określony w art. 91 § 1 k.k., a więc w dolnych granicach ustawowego zagrożenia, a przez to nie uwzględniającej w sposób należyty okoliczności popełnienia przestępstw, ich ilości, stopnia społecznej szkodliwości, a przede wszystkim wobec faktu popełnienia przestępstwa w ramach recydywy specjalnej wielokrotnej oraz uznania, iż oskarżony z popełnienia przestępstw uczynił sobie stałe źródło dochodu, przy braku jakichkolwiek okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego poza początkowym przyznaniem się do winy, nie stanowi dla oskarżonego adekwatnej dolegliwości, nie realizując tym samym względem niego celów tak wychowawczych jak też zapobiegawczych, a następnie w konsekwencji jej wymierzenia orzeczenia w pkt IV części dyspozytywnej kary łącznej w wymiarze zaledwie 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności za wszystkie przypisane oskarżonemu czyny, co sprawia, że wymierzone kary zarówno jednostkowa oraz łączna są niewspółmierne do stopnia zawinienia oskarżonego, nie spełniają swych zadań w zakresie prewencji szczególnej, a nade wszystko nie spełniają swej roli w zakresie kształtowania świadomości prawej społeczeństwa, pozostając niesłusznymi i społecznie nieakceptowalnymi; ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny rażącej niewspółmierności wymierzonej T. S. kary jednostkowej w wymiarze 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności za przypisane mu czyny z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. za przestępstwa opisane w pkt 10 - 18 części wstępnej wyroku, przy przyjęciu, iż stanowiły one ciąg przestępstw określony w art. 91 § 1 k.k., a więc w dolnych granicach ustawowego zagrożenia, a przez to nie uwzględniającej w sposób należyty okoliczności popełnienia przestępstw, ich ilości, stopnia szkodliwości społecznej, a przede wszystkim wobec faktu popełnienia przestępstwa w ramach recydywy specjalnej wielokrotnej i uczynienia sobie z popełnienia przestępstw stałego źródła dochodu, a następnie w konsekwencji jej wymierzenia orzeczenia kary łącznej w wymiarze zaledwie 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności za wszystkie przypisane oskarżonemu czyny, co sprawia, że wymierzone kary zarówno jednostkowa oraz łączna są niewspółmierne do stopnia zawinienia oskarżonego, nie spełniają swych zadań w zakresie prewencji szczególnej, a nade wszystko nie spełniają swej roli w zakresie kształtowania świadomości prawej społeczeństwa, pozostając niesłusznymi i społecznie nieakceptowalnymi. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny W apelacji obrońcy oskarżonego T. S.: błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, polegający na przyjęciu, że T. S. dopuścił się kradzieży z włamaniem i kradzieży opisanych w pkt 14, 15, 16, 18, 19, 20 części wstępnej wyroku, podczas gdy zżerany w sprawie materiał dowodowy nie pozwalał na poczynienie takich ustaleń ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny naruszenie przepisów postępowania tj. art. 4, art. 7 KPK polegające na jednostronnej, wybiórczej i dowolnej ocenie dowodów, przyjęciu i interpretacji okoliczności przypisywanych w zakresie zdarzeń, do których oskarżony się nie przyznawał, wyłącznie na niekorzyść oskarżonego i pominięciu okoliczności świadczących na jego korzyść ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny rażąca niewspółmierność (surowość) kar jednostkowych wymierzonych oskarżonemu T. S., a także kary łącznej poprzez orzeczenie kar pozbawienia wolności w nadmiernej wysokości ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny W apelacji obrońcy oskarżonego R. S.: naruszenia art. 7 k.p.k. poprzez błędną ocenę zebranego w toku sprawy materiału dowodowego w szczególności wyjaśnień oskarżonego R. S. i bezpodstawne przyjęcie, że oskarżony R. S. dopuścił się czynów opisanych w pkt 1, 6, 7 części wstępnej wyroku w sytuacji, gdy poza wyjaśnieniami R. S. złożonymi w toku postępowania przygotowawczego, gdzie początkowo przyznał się do ich popełnienia następnie zmienionymi w toku przewodu sądowego, sad nie dysponował żadnym innymi dowodami, które potwierdzałby sprawstwo oskarżonego w zakresie tych czynów ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Na wstępie wskazać należy, że Sąd Rejonowy wyrokiem z dnia 7 lutego 2024 r. w sprawie o sygn. akt II K 86/21 uznał winę i sprawstwo oskarżonych A. L., T. S. i R. S.. Apelację od tego orzeczenia wnieśli obrońcy wszystkich oskarżonych jak również oskarżyciel publiczny. Niniejsza sprawa była uprzednio przedmiotem rozpoznania przez Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze, który to wyrokiem z dnia 13 sierpnia 2024 r. w sprawie o sygn. akt VI Ka 387/24 zmienił zaskarżony wyrok w zakresie orzeczenia o karach łącznych orzeczonych wobec oskarżonych T. S. oraz R. S. jak również w zakresie orzeczonych wobec tych oskarżonych środków kompensacyjnych, utrzymując w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok w mocy. Następnie w wyniku kasacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego T. S. Sąd Najwyższy wyrokiem z dnia 29 maja 2025 r. w sprawie o sygn. akt I KK 477/24 uchylił powoływany wyrok Sądu Okręgowego wobec oskarżonego T. S. oraz w oparciu o art. 536 k.p.k. w zw. z art. 435 k.p.k. również wobec oskarżonego R. S. w części orzekającej wobec tych skazanych kary łączne przekazując sprawę w tym zakresie do ponownego rozpoznania tutejszemu Sądowi w postępowaniu odwoławczym, jednocześnie oddalając w pozostałym zakresie kasację jako oczywiście bezzasadną. Przyczyną wskazanego uchylenia pozostawało wadliwe zastosowanie norm prawa materialnego w zakresie orzekania o karze łącznej poprzez orzeczenie ich wymiaru w uprzednio prowadzonym postępowaniu odwoławczym ponad ustawowe maksimum. Mając na względzie powyższe stwierdzić należy, że niniejsze postępowanie ograniczało się jedynie do orzekania o karach łącznych wobec oskarżonych T. S. oraz R. S., bowiem ustalenia odnośnie winy i sprawstwa obu tych oskarżonych jak i pozostałe rozstrzygnięcia pozostają aktualne. Z tego też względu wniesione środki odwoławcze w zakresie w jakim zamierzały do zakwestionowania innych rozstrzygnięć zawartych w zaskarżonym wyroku zostały pominięte w niniejszym postępowaniu. Aktualne i jednocześnie trafne pozostawały zarzuty wywiedzione w apelacji oskarżyciela publicznego w zakresie obrazy prawa materialnego innego niż w zakresie kwalifikacji prawnych czynów przypisanych oskarżonemu tj. art. 86 § 1 k.k. poprzez wymierzenie wobec oskarżonych R. S. oraz T. S. kar łącznych na zasadach pełnej absorbcji. Sąd I instancji orzekając o karze łącznej stracił z pola widzenia, że wobec oskarżonych T. S. oraz R. S. orzeczone zostały jednostkowe kary pozbawienia wolności wynoszące 2 lata i 6 miesięcy. Stosownie do powoływanego przepisu wymierzając karę łączną orzekający sąd zobligowany jest do wymierzenia kary łącznej w granicach powyżej najwyższej z kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa do ich sumy. Ustawodawca wyłączył zatem w obecnym stanie prawnym możliwość zastosowania pełnej absorpcji, zatem słusznie skarżący dostrzegł, że orzeczenie Sądu Rejonowego we wskazanym zakresie naruszało normy prawa materialnego. Ponadto oskarżyciel publiczny częściowo trafnie podniósł również zarzut rażącej niewspółmierności kar, choć zakres tego zarzutu jest obecnie ograniczony jedynie do orzeczenia o karach łącznych wymierzonych wobec oskarżonych R. S. oraz T. S.. Jednocześnie orzeczenie o karze również w wywiedzionej w przeciwnym kierunku apelacji kwestionował obrońca oskarżonego T. S., jednak zarzut ten stał się nieaktualny. Orzeczenie w zakresie kar jednostkowych pozostaje przesądzone, a jedynie zamiana kar jednostkowych pozwalałaby orzeczenie kary łącznej w łagodniejszym wymiarze, niż uczynił to Sąd Rejonowy w zaskarżonym wyroku w dodatku określając ich wymiar poniżej ustawowego minimum, o czym mowa w poprzednim akapicie niniejszego uzasadnienia. Odnosząc się natomiast do orzeczenia o karze łącznej Sąd Okręgowy dostrzegł stosowność podwyższenia ich wymiaru mając przede wszystkim na względzie wadliwe zastosowanie przez Sąd Rejonowy art. 86 § 1 k.k. Konieczna pozostawała zmiana na niekorzyść obu oskarżonych, jednak nie w tak znaczna jak oczekiwał tego oskarżyciel publiczny we wniesionej apelacji. W orzecznictwie Sądu Najwyższego wskazuje się, że rażąca niewspółmierność kary występuje w sytuacji, gdy kara orzeczona nie uwzględnia w należyty sposób stopnia społecznej szkodliwości przypisywanego czynu oraz nie realizuje wystarczająco celu kary. Pojęcie rażącej niewspółmierności oznacza więc znaczną i oczywistą, niedającą się zaakceptować dysproporcję między karą wymierzoną, a karą sprawiedliwą. Nie miał racji oskarżyciel publiczny wykazując konieczność znacznego zaostrzania tych kar, jednak jego argumenty sprowadzały się w głównej mierze do wykazania konieczności podważenia wymiaru kar jednostkowych co w niniejszym postępowaniu nie było możliwe. W ocenie Sądu Okręgowego w rozpoznawanej sprawie wobec obu oskarżonych stosownym pozostawało orzeczenie kary łącznej z zastosowaniem zasady aspiracji jednak zbliżonej w znacznej mierze do zasady absorpcji. Przy orzeczeniu o karze łącznej na korzyść obu oskarżonych przemawiała bliskość czasowa popełnianych czynów jak co do zasady również tożsamość naruszonych przez nich dóbr prawnie chronionych. Ponadto odnośnie obu oskarżonych wymierzono m.in. jednostkowe kary 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, które stanowią stanowczy środek represji karnej i w zestawieniu z nimi pozostałe kary jednostkowe orzeczone w zaskarżonym wyroku miały charakter wręcz symboliczny. Sąd Okręgowy mając na uwadze związek rodzajowy i czasowy zachodzący pomiędzy przypisanymi oskarżonym czynami zabronionymi wymierzył R. S. karę łączną pozbawienia wolności w minimalnym wymiarze 2 lat i 7 miesięcy oraz T. S. karę łączną pozbawienia wolności w wymiarze 2 lat i 8 miesięcy. Zastosowana dysproporcja pomiędzy karami uwzględnia, że drugiemu z oskarżonych przypisano więcej czynów zabronionych, zatem takie rozwiązanie zapewnia wewnętrzną sprawiedliwość wyroku. Sąd Okręgowy przy doborze wymiaru kar łącznych miał również na względzie relatywnie długi okres od ujawnionych czynów zabronionych. W ocenie Sądu wskazany wymiar kar łącznych właściwie zrealizuje cele kary w zakresie społecznego oddziaływania, a także cele zapobiegawcze wobec obu oskarżonych. Wniosek W apelacji oskarżyciela publicznego: 1. o zmianę zaskarżonego wyroku w pkt I części dyspozytywnej poprzez orzeczenie wobec oskarżonego R. S. w zakresie czynów z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. i w zw. z art. 65 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 91 § 1 k.k. kary 5 lat pozbawienia wolności; 2. o zmianę zaskarżonego wyroku w pkt IV części dyspozytywnej poprzez orzeczenie wobec oskarżonego R. S. kary łącznej w wymiarze 5 lat i 5 miesięcy pozbawienia wolności; 3. o zmianę zaskarżonego wyroku w pkt X części dyspozytywnej poprzez orzeczenie wobec oskarżonego T. S. w zakresie czynów z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. i w zw. z art. 65 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 91 § 1 k.k. kary 5 lat pozbawienia wolności; 4. zmianę zaskarżonego wyroku w pkt XII części dyspozytywnej poprzez orzeczenie wobec oskarżonego T. S. kary łącznej w wymiarze 5 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności; 5. w pozostałym zakresie o utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny W apelacji obrońcy oskarżonego T. S.: 1. O zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego T. S. od zarzucanych mu czynów opisanych w pkt 14, 15, 16, 18, 19 i 20 2. O zmianę rozstrzygnięcia w zakresie kar przez orzeczenie kar jednostkowych w najniższej możliwej wysokości i ew. kary łącznej w oparciu o zasadę pełnej absorbcji ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny W apelacji obrońcy oskarżonego R. S.: 1. o uniewinnienie oskarżonego R. S. od czynów opisanych w pkt 1, 6 i 7 części wstępnej wyroku 2. o zmianę rozstrzygnięcia w zakresie kary orzeczonej w pkt I oraz kary łącznej (pkt IV) poprzez wyeliminowanie z jej składowych kar rzeczonych za czyny opisane w pkt 1, 6 i 7 części wstępnej wyrku 3. o zmianę pkt VII poprzez wyeliminowanie obowiązku naprawienia szkody w stosunku do Z. J., Z. W. i A. W. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Z przyczyn opisanych w poprzedniej części uzasadnienia aktualne pozostawały jedynie wnioski nr 2, 4 i 5 oskarżyciela publicznego oraz wniosek nr 2 obrońcy oskarżonego T. S.. Słusznie oskarżyciel publiczny domagał się podwyższenia wymiaru orzeczonych kar łącznych, jednak oczekiwania te opierały się w głównej mierze o skierowanie apelacji przeciwko karze jednostkowej, co nie było przedmiotem rozpoznania w niniejszym postępowaniu odwoławczym. Wskazać należy, że koniecznym było podwyższenie wobec oskarżonych R. S. i T. S. wymiaru kar łącznych co czyni wnioski skarżącego częściowo zasadnymi. Jednocześnie ewentualny wniosek apelacyjny obrońcy oskarżonego T. S. był oczywiście niezasadny, ze względu na niemożność orzekania w obecnym stanie prawnym kary łącznej na zasadach pełnej absorbcji. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 5. --------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Pozostały zakres zaskarżonego wyroku niewymieniony w pkt 5.2 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Wyrok Sądu I instancji w omawianym zakresie jest wolny od jakichkolwiek uchybień toteż należało go w tej części utrzymać w mocy. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany Zmiana zaskarżonego wyroku w pkt IV części dyspozytywnej poprzez wymierzenie wobec oskarżonego R. S. kary łącznej 2 lat i 7 miesięcy pozbawienia wolności oraz w pkt XII części dyspozytywnej poprzez wymierzenie wobec oskarżonego T. S. kary łącznej 2 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności Zwięźle o powodach zmiany Mając na względzie słuszność zarzutów oskarżyciela publicznego zwłaszcza w zakresie naruszenia przez Sąd Rejonowy prawa materialnego jak i argumentację wyrażoną w poprzedniej części uzasadnienia koniecznym było zmienić zaskarżony wyrok w zakresie orzeczenia o karze łącznej z niekorzyścią dla obu oskarżonych. Powody zmiany zostały opisane w poprzedniej części uzasadnienia. 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. --------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. --------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności -------------- ------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności IV. Na podstawie art. 29 ustawy – Prawo o adwokaturze Sąd Okręgowy zasądził od Skarbu Państwa na rzecz obrońców oskarżonych z urzędu adw. W. W. i adw. M. N. kwoty po 840 złotych tytułem kosztów nieopłaconej obrony z urzędu postępowaniu odwoławczym powiększone o kwoty 193,20 złotych należnego podatku od towarów i usług. V. Podstawę rozstrzygnięcia o wydatkach poniesionych w postępowaniu odwoławczym stanowił art. 624 § 1 k.p.k. Kierując się względami słuszności Sąd Okręgowy zwolnił oskarżonych od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze prowadzone w wyniku częściowego uchylenia wyroku w postępowaniu kasacyjnym. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację oskarżyciel publiczny Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja wadliwe zastosowanie prawa materialnego w zakresie orzeczenia o karze łącznej oraz rażąco łagodny wymiar kar wymierzonych oskarżonym T. S. i A. S. 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☒ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 2 Podmiot wnoszący apelację obrońca oskarżonego R. S. Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja uznanie winy i sprawstwa oskarżonego w zakresie czynów zabronionych opisanych w pkt 1, 6 i 7 części wstępnej zaskarżonego wyroku 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 3 Podmiot wnoszący apelację obrońca oskarżonego T. S. Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja uznanie winy i sprawstwa oskarżonego w zakresie czynów zabronionych opisanych w pkt 14, 15, 16, 18, 19, 20 części wstępnej zaskarżonego wyroku 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana

Formularz UK 2 Sygnatura akt VII Ka 956/25 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.

Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 657/20 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.

Wyrok Sądu Rejonowego w Lwówku Śląskim z dnia 6 marca 2024r.