IV Ka 678/24 · Sąd powszechny

UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt IV Ka 678/24 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 2 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Bełchatowie wydany w dniu 01 lipca 2024 roku w sprawie o sygn. akt II K 727/23. 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☒ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3.

Granice zaskarżenia 1.1.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☒ w części ☒ co do winy ☒ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.1.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k.

– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 1.5.

Ustalenie faktów 1.1.3. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.1.1. 1.1.4. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.2.1. 1.6. Ocena dowodów 1.1.5. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 1.1.6. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu 3.

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 3.1. Obrońca oskarżonego w punkcie pierwszym (1) wniesionej apelacji zaskarżonemu wyrokowi zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych stanowiący skutek dowolności i przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na treść orzeczenia, polegających na przyjęciu, że oskarżony dokonał zarzucanego mu czynu w akcie oskarżenia, tj. o czyn z art. 35 ust. l i 1a ust. z dn. 21.08.1997 r. o ochronie zwierząt w zw. z art. 37a § 1 k.k., w sytuacji, gdy: - z części wyjaśnień oskarżonego M.

S., z których wynika, że oskarżony dowiedział się o tym, że na jego działce znaleziono kota złapanego we wnyki, po jego przybyciu na miejsce, od policjantów, którzy dokonali od razu przeszukania w całości działki rekreacyjnej oraz usytuowanego na niej domku, gdzie nie znaleziono żadnych narzędzi służących do zakładania pułapek na zwierzęta oraz, że drut w kształcie litery Y służył jako podpórka do węża ogrodowego; - z notatki urzędowej z dnia 21.06.22 r. karta akt 11, z której wynika, że żadnych narzędzi nie ujawniono na działce oskarżonego mogących służyć popełnieniu zarzucanego mu czynu; - z zeznań policjanta S. Ł. (karta akt 399) z których wynika, że oskarżony nie był zastawiony przez nich w celu swobodnej rozmowy z pokrzywdzonym oraz, że obeszli bez żadnych problemów całą działkę; - z zeznań policjanta D.

K. (karta akt 240 verte i 406), z których wynika, że „oskarżony był bardzo zdziwiony, że taka rzecz znajduje się na jego działce”, „byłoby to logiczne, że w tamtym miejscu takie urządzenie mogłoby zamontowane jako podpórka do węża ogrodowego (...), jak już wcześniej mówiłem, że na działce nic podobnego nie widziałam. My wchodziliśmy na działkę w obecności oskarżonego, dzwoniliśmy po niego żeby przyjechał i otworzył działkę. O. też domek letniskowy i z nami współpracował” oraz, że stał on z oskarżonym, gdy jego kolega rozmawiał z pokrzywdzonym i że nie słyszał, aby oskarżony mówił do M.

W., że nie wiedział, że takie urządzenie są nielegalne; - z opinii biegłego Ł. U. wynika, że da się jednoznacznie zakwalifikować, ani wykluczyć, że narzędzie znalezione na działce oskarżonego znajduje się w katalogu narzędzi służących do łapania zwierząt; Obrońca oskarżonego podniosła, że bacząc na powyższe nie sposób się zgodzić z ustaleniami faktycznymi jakoby oskarżony swoim zachowaniem wypełnił znamiona z art. 35 ust. 1 i 1a ust. o ochronie zwierząt w zw. z art. 37a § 1 § 1 k.k. gdyż oskarżony od początku współpracował z policjantami i od razu chciał wyjaśnić zaistniałą sytuację z pokrzywdzonymi.

Obrońca oskarżonego ponadto zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła. błąd w ustaleniach faktycznych stanowiący skutek „braku”, a nie przyjęty za podstawę zaskarżonego wyroku i mających wpływ na jego treść, polegający na pominięciu okoliczności faktycznych wynikających z zeznań w/w policjantów, że oskarżony współpracował z nimi, był zaskoczony oraz z dwóch opinii biegłych, że nie da się jednoznacznie wypowiedzieć czy urządzenie odnalezione na działce oskarżonego służyło do łapania zwierząt. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzut zawarty w punkcie pierwszym apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego M.

S. nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd I instancji w sposób wyczerpujący zgromadził w sprawie materiał dowodowy i dokonał jego oceny. Wbrew twierdzeniom obrońcy oskarżonego sąd I instancji dokonał oceny zeznań funkcjonariusza Policji S. Ł. i dał im wiarę w szczególności wskazując, że M. S. mówił do niego, iż ma problem ze zwierzętami, które przychodzą na jego działkę w miejsce, gdzie ma staw z rybami. Prawidłowo ustalił sąd I instancji, iż był to powód, aby oskarżony właśnie w tym miejscu zastawił pułapkę na zwierzę, które tam się pojawi.

Także z zeznań świadka D. K.- funkcjonariusza Policji, który był na działce oskarżonego po zaistniałym zdarzeniu wynika, że oskarżony informował go, że ma oczko wodne z rybami na działce. Sam fakt, że oskarżony w obecności funkcjonariuszy Policji nie przyznał się do zastawienia pułapki na zwierzęta w postaci urządzenia działającego jak wnyki, w okolicach oczka wodnego na swojej działce nie wyklucza jego sprawstwa. Skoro nie przyznał się do tego czynu to logiczne jest, że musiał być zdziwiony w obecności funkcjonariuszy Policji zaistniałym zdarzeniem, gdyż sugerował, że mogli to zrobić inni działkowcy, z którymi jest skonfliktowany.

Nie wyklucza także sprawstwa oskarżonego fakt, że funkcjonariusze Policji nie znaleźli podobnych urządzeń (ani klasycznych wnyków) na działce oskarżonego po zaistniałym zdarzeniu. W tym miejscu wskazać należy, że sąd I instancji dokonał oceny zeznań świadków M. W. i I. S. i uzasadnił dlaczego dał im wiarę. Zeznania ww. świadków wskazują na sprawstwo oskarżonego, który próbował ,,dogadać się" po przybyciu na działkę ( po ujawnieniu złapanego w pułapkę kota) z I. S., gdyż myślał, że on jest właścicielem złapanego kota w pułapkę, na swojej działce.

I. S. poinformował go, że nie jest właścicielem złapanego kota oraz, że ,,za głupotę trzeba płacić”. W obecności M. W. oskarżony stwierdził, że nie wiedział, że zastawianie takich pułapek jest nielegalne. Ponadto miejsce, w którym było ustawione to urządzenie przez oskarżonego było bardzo trudno dostępne dla ludzi. Pokrzywdzona musiała na kolanach dostać się do miejsca, gdzie był złapany w urządzenie działające na zasadzie wnyków jej konający już wtedy kot, gdyż rosły tam tuje. Tym bardziej w takim miejscu nikt nie korzystał z zamontowanej tam kiedyś podpórki, która mogła kiedyś służyć do mocowania węża ogrodowego.

Zdaniem sądu okręgowego urządzenie, w które złapał się kot pokrzywdzonych było wykonane w celu złapania w nie jednego ze zwierząt przychodzących na działkę oskarżonego do oczka wodnego, w którym były ryby. Zwrócił na to uwagę świadek D. K. (funkcjonariusz Policji), który zeznając na rozprawie przed sądem I instancji w dniu 31 marca 2024 roku stwierdził ,,ja myślę, że było to urządzenie wykonane domowym sposobem do łapania zwierzaków” (k-240v). Za takimi ustaleniami przemawia także opinia pisemna wydana przez powołanego przez sąd I instancji biegłego sądowego z zakresu broni i amunicji Ł.

U.. Biegły wskazał, że urządzenie, w które złapał się kot pokrzywdzonych nie jest typowym urządzeniem kłusowniczym, ale nie można wykluczyć, że oskarżony stworzył właśnie nietypowe urządzenie kłusownicze, które miało mu posłużyć do schwytania jakiegoś zwierzęcia, czy nawet kota, którego dotyczy sprawa. Zdaniem sądu okręgowego w przedmiotowej sprawie przyjąć należy, że skoro tak zwinne i sprytne zwierzę jak kot zostało złapane w urządzenie zastawione na działce oskarżonego, to było to nielegalne urządzenie kłusownicze do łapania zwierząt działające tak, jak wnyki.

Oskarżony do protokołu rozprawy przed sądem II instancji w głosie końcowym stwierdził, że przez wiele lat był strażnikiem ochrony przyrody i wie na czym polegają sidła. Potrafił zatem zrobić nietypowe, ale skuteczne urządzenie kłusownicze działające na zasadzie wnyków, skoro złapał się w nie kot pokrzywdzonych. Podnieść należy, że świadek I. W. bardzo precyzyjnie opisał urządzenie, w które złapał się jego kot. Metrowy pręt był wbity w ziemię i do tego pręta był przymocowany kabel miedziany, przy czym otulina gumowa znajdowała się na tym kablu tylko tam, gdzie kabel był zawiązany.

Wnyki były ustawione między tujami, gdzie znajdowało się takie przejście, którym mogło przejść zwierzę typu kot. Oprócz tego pręta i miedzianego drutu przy tych wnykach w ziemię był wbity pręt w kształcie litery Y. Na pręcie w kształcie litery Y zaczepia się koło od wnyków, które zaciska się, jak zwierzę wejdzie w to koło i koło zsunie się z pręta w kształcie litery Y. W ten miedziany drut złapał się kot pokrzywdzonych i drut zacisnął się wokół jego brzucha. Kot musiał walczyć i zawinął się zupełnie w ten kabel (zeznania świadka przed sądem I instancji k-170) Nie trzeba uzasadniać, że zanim kot całkowicie stracił siły bardzo cierpiał, a po uwolnieniu go z tej pułapki przez pokrzywdzonych nie udało się go uratować.

I. W. wychował się na wsi i wielokrotnie widział wnyki zastawione na zwierzęta przez kłusowników w lesie i urządzenie, w które złapał się jego kot działało analogicznie jak wnyki. Nie bez znaczenia dla ustalenia stanu faktycznego w tej sprawie jest także ocena osoby oskarżonego i jego dotychczasowego zachowania na w stosunku do innych osób posiadających obok działki rekreacyjne. W aktach sprawy jest dołączona kserokopia uchwały nr 11/2022 z dnia 07 lipca 2022 roku Zarządu(...) w B. w sprawie wypowiedzenia umowy dzierżawy działkowej Państwu T. i M.

S. dotyczącej działki (...). W uzasadnieniu podjętej uchwały stwierdzono, że ,,od 2017 roku trwa naruszenie przepisów Regulaminu (...) przez p. M. S. w stosunku do sąsiadujących działkowców z działki (...), a także poniżania, pomówień i gróźb pobicia działkowców z działki (...). Pan M. S. również zachowywał się agresywnie w stosunku do Zarządu" (k-70). Ponadto uchwałą z dnia 14 grudnia 2020 roku Zarządu (...) (...) w B. stwierdzono wygaśniecie z dniem 14 grudnia 2020 roku członkostwa (...) M. S. w związku z notorycznie pojawiającymi się skargami ustnymi i pisemnymi na ww. naganne zachowania względem działkowców i ich rodzin oraz Zarządu O. (k-91).

Jest rzeczą oczywistą, że inni działkowcy nie chcieli mieć kontaktu z oskarżonym i nikt poza oskarżonym nie zainstalował tego urządzenia działającego jak wnyki na jego działce. Jako były strażnik ochrony przyrody oskarżony ryby znajdujące się w oczku wodnym na jego działce mógł chronić przed przychodzącymi tam przypadkowymi zwierzętami w inny sposób. Reasumując dokonana przez sąd meriti ocena wyjaśnień oskarżonego w części, której nie przyznał się do popełnienia zarzuconego mu czynu, a także ocena zeznań przesłuchanych w sprawie świadków i nieosobowego materiału dowodowego jest zgodna z zasadami prawidłowego rozumowania, wskazaniami wiedzy oraz doświadczenia życiowego i pozostaje pod ochroną art. 7 kpk.

Wniosek O zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Skoro zarzut zawarty w puncie pierwszym (1) apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego nie zasługiwał na uwzględnienie, to jednocześnie stwierdzić należy, że brak było podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku w sposób postulowany przez apelanta. 3.2. Obrońca oskarżonego w punkcie drugim (2) wniesionej apelacji zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia, tj.:

a) art. 7 k.p.k. przez ocenę dowodów sprzeczną z zasadami doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania polegającą na dewaluowaniu wyjaśnień oskarżonego w całości w sytuacji, gdy oskarżony wyjaśniał, że drut w kształcie litery Y służył mu od kilkunastu jako podpórka do węża ogrodowego oraz co do zeznań policjantów, którzy podawali zaskoczoną reakcję oskarżonego, jego chęć współpracy;

b) art. 5 § 2 kpk poprzez rozstrzygnięcie niedających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonego wynikających z opinii biegłych, w tym i z opinii biegłego Ł. U. - karta akt 372-383;

c) art. 170 § 1 punkt 3 k.p.k. w zw. z art. w zw. z art. 366 § 1 kpk poprzez oddalenie wniosku dowodowego obrońcy, ujęty w protokole rozprawy z dnia 26.06.24 r. o dopuszczeniu dowodu z opinii uzupełniającej biegłego na okoliczność czy linka o długości 50 cm mogła służyć do łapania kota (okoliczność wynikająca z zeznań policjantki R. C., a której zeznania Sąd pominął) podczas, gdy Sąd Rejonowy nie mógł poczynić takowych ustaleń, że dowodu nie da się przeprowadzić z uwagi na znikomy materiał dowodu i to bez odpowiedzi biegłego.

Już z informacji podanej przez biegłego wynika, że przedmiot znaleziony na działce oskarżonego nie może zostać jednoznacznie zakwalifikowany jak i wykluczony z katalogu nietypowych urządzeń (...), co także w odp. na pytanie do biegłego czy z linki 50 cm wykonanej z druta da się wykonać pułapkę, a co mogłoby rozstrzygnąć przedmiot niniejszej sprawy. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzut zawarty w punkcie drugim (2) apelacji obrońcy oskarżonego nie zasługuje na uwzględnienie.

Aby skutecznie podnosić zarzut naruszenia wynikającej z art. 7 kpk zasady swobodnej oceny dowodów należy wykazać, że ustalenia sądu meriti oraz ocena zgromadzonego w niniejszej sprawie istotnego materiału dowodowego z punktu widzenia postawionego oskarżonemu zarzutu nie została poprzedzona ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy (art. 410 kpk) i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy (art. 2 § 2 kpk), a nadto nie była wynikiem rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego (art. 4 kpk) oraz uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego uargumentowane w uzasadnieniu wyroku (art. 424 § 1 pkt 1 kpk) - zobacz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 listopada 1990 r., OSNKW 1991 r., nr 7-9, poz. 41 oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 września 1998 r., Prok i Pr. 1999 r., nr 2 poz.6).

Sąd rejonowy zgromadził pełny materiał dowodowy w przedmiotowej sprawie i dokonał jego oceny. Zdaniem sądu okręgowego nie jest trafny zarzut obrońcy oskarżonego dotyczący obrazy przepisów postępowania mającej wpływ na treść orzeczenia tj. art. 170 § 1 punkt 3 k.p.k. w zw. z art. w zw. z art. 366 § 1 kpk poprzez oddalenie wniosku dowodowego obrońcy, ujętego w protokole rozprawy z dnia 26.06.24 r. o dopuszczeniu dowodu z opinii uzupełniającej biegłego na okoliczność czy linka o długości 50 cm mogła służyć do łapania kota (okoliczność wynikająca z zeznań policjantki R.

C., a której zeznania sąd pominął). Podnieść należy, że powołany przez sąd meriti biegły sadowy Ł. U. stwierdził, w wydanej opinii pisemnej, że nie jest w stanie wnieść w przyszłości żadnych nowych okoliczności i stwierdzeń w niniejszej sprawie. Biegły sądowy w wydanej opinii pisemnej zaopiniował, że dowód w postaci przedmiotu (zespołu przedmiotów) zabezpieczonych w sprawie nie może zostać jednoznacznie zakwalifikowany i wykluczony z katalogu nietypowych urządzeń mogących służyć do niezgodnego z prawem uśmiercania zwierzęcia czy to domowego czy też stanowiącego w stanie wolnym własność Skarbu Państwa (k- 378v-379).

Długość linki miedzianej, w którą złapał się kot pokrzywdzonych nie została precyzyjnie zmierzona, gdyż została pocięta podczas uwalniania zawiniętego w nią kota. Zdaniem sądu okręgowego w tym składzie skoro kot pokrzywdzonych skutecznie został złapany za pomocą tego urządzenia i w efekcie zginął w cierpieniach tzn., że konstrukcja ta spełniała zasady działanie wnyków, których zakładanie jest zabronione. Dokładny sposób działania tego urządzenia, jego wygląd i konstrukcję opisał świadek I. W. składając uzupełniające zeznania na rozprawie apelacyjnej w dniu 22 września 2023 roku.

W tym miejscu wskazać należy, że sąd okręgowy w innym składzie rozpoznając apelację od wydanego wyroku Sądu Rejonowego w Bełchatowie w dniu 16 czerwca 2023 roku uniewinniającego oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu, w uzasadnieniu do wydanego wyroku (uchylającego wyrok sądu I instancji) w dniu 22 września 2023 roku w sprawie o syn. akt IV Ka 574/23 wprost stwierdził ,,opis przez świadka I. W. tej pułapki, sposób i miejsce jej zamontowania dla określenia czy stanowiła ona wnyki do łapania zwierząt - zdaniem, sądu okręgowego - nie wymaga wiadomości specjalnych, a tylko merytorycznej analizy jej budowy i sposobu działania, co może zrobić sąd merytorycznie rozpoznający sprawę” (k-353 uzasadnienie).

Podnieść należy, że sposób i miejsce zamontowania dwóch prętów wbitych mocno w ziemię z przymocowanym kablem elektrycznym miedzianym (bez izolacji) w sposób opisany przez pokrzywdzonego, w które to urządzenie złapał się kot pokrzywdzonych wskazuje, że służyło ono do łapania zwierząt mogących przechodzić na działce oskarżonego przez wolną przestrzeń w żywopłocie z tui w kierunku oczka wodnego z rybami. Biegły sądowy Ł. U. wskazał w wydanej opinii pisemnej także bardzo ważną okoliczność, a mianowicie, że koty powodują śmierć ptaków, gdyż regularnie polują na nie.

Jest to dodatkowy motyw działania oskarżonego, gdyż ptaki bez głów (upolowane przez kota) na swojej działce znajdowała świadek E. Ł. i nie miała wątpliwości, że podrzucił je oskarżony. Jako były strażnik ochrony przyrody oskarżony wiedział, że na ptaki polują dzikie koty i oprócz ochrony rybek znajdujących się w jego oczku wodnym na działce także miał dodatkowy motyw, aby zastawić urządzenie działające na zasadzie wnyków na swojej działce w miejscu, do którego mogło wejść małe zwierzę - kot. Odnośnie oceny ujawnionego w toku przewodu sądowego materiału dowodowego przez sąd meriti aktualne są rozważania sądu okręgowego zawarte w punkcie 3.1 uzasadnienia.

Sądowi I instancji nie można skutecznie postawić zarzutu naruszenia art. 5 § 2 kpk. Podnieść należy, że regulacje art. 7 kpk i art. 5 § 2 kpk mają rozłączny problem wiarygodności danego dowodu musi być rozstrzygnięty na płaszczyźnie art. 7 kpk, zaś stosowanie reguły in dubio pro reo (art. 5 § 2 kpk) powinno odnosić się tylko do nie dających się usunąć wątpliwości w sferze faktów. Tego rodzaju wątpliwości nie mogą się zaś wiązać z kwestią oceny wiarygodności danego dowodu. Należy zwrócić uwagę, że nie dające się usunąć wątpliwości, to nie istnienie w dowodach sprzecznych wersji zdarzenia, ale brak rozstrzygnięcia między nimi przy użyciu zasad oceny dowodów.

Dopiero, gdy sprzeczności nie da się rozstrzygnąć, to jest wątpliwości usunąć, wtedy wątpliwość rozstrzyga się na korzyść oskarżonego Tłumaczenie wątpliwości na korzyść oskarżonego nie oznacza powinności wybierania wersji korzystniejszej. Najpierw bowiem wybiera się wersję wynikającą z racjonalnej analizy dowodów, to jest tę, która wynika z decyzji o ich wiarygodności (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 stycznia 2004 roku, V KK 60/03; wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 15 stycznia 2003 roku, II Ka 360/02).

Wniosek O zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Skoro zarzut zawarty w puncie drugim (2) apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego nie zasługiwał na uwzględnienie, to jednocześnie stwierdzić należy, że brak było podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku w sposób postulowany przez apelanta. 3.3. Pełnomocnik oskarżycieli posiłkowych P. W. i I. W. zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła rażącą niewspółmierność kary, poprzez wymierzenie jej jako zbyt łagodnej.

☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzut podniesiony w apelacji pisemnej wniesionej przez obrońcę oskarżonego zasługuje na uwzględnienie. Sąd okręgowy podziela stanowisko zawarte w wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie, że zarzut rażącej niewspółmierności kary jako zarzut z kategorii ocen zasługuje na uwzględnienie wówczas, gdy pomiędzy karą orzeczoną przez sąd I instancji, a karą jaką należałoby orzec w instancji odwoławczej, w następstwie prawidłowo zastosowanych dyrektyw wymiaru kary, istnieje wyraźna, istotna, „bijąca wręcz po oczach” różnica.

Oznacza to, że zarzut określony w art. 438 pkt 4 kpk zasługuje na uwzględnienie wówczas gdy spełnione są łącznie dwa warunki. Pierwszy z nich to wskazana wyżej, wyraźna, istotna różnica pomiędzy karą orzeczoną, a karą jaką należałoby orzec w instancji odwoławczej, a drugi to stwierdzenie naruszenia przez sąd meriti dyrektyw wymiaru kary określonych w art. 53 kk, co może nastąpić poprzez pominięcie określonych okoliczności o charakterze obciążającym lub łagodzącym lub też nie nadanie tym okolicznościom właściwego znaczenia przy określaniu rodzaju i wymiaru kary wobec osoby oskarżonej (wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 21.09.2021 r., II AKa 252/20).

Zdaniem sądu okręgowego w tym składzie wysokość wymierzonej oskarżonemu kary grzywny za popełnienie przypisanego mu czynu jest rażąco niewspółmiernie łagodna. Z analizy akt sprawy wynika, że kot pokrzywdzonych nie zginął od razu złapany we urządzenie działające jak wnyki zastawione przez oskarżonego, tylko bardzo cierpiał walcząc z zaciśniętym na jego ciele drutem miedzianym (bez izolacji) zanim opadł całkowicie z sił. Podnieść należy, że oskarżony jako były strażnik ochrony przyrody wiedział jak działają wnyki i jak bardzo cierpi zwierzę w taką pułapkę złapane zanim zginie.

W tym przypadku zginął kot, który miał swoich właścicieli i jak w większości takich przypadków był traktowany przez nich ,,jako członek rodziny”. Dodatkowo był ulubieńcem ich małoletniej córki. Sąd okręgowy mając na uwadze dyrektywy wymiaru kary wynikające z treści art 53 kk zmienił zaskarżony wyrok i podwyższył oskarżonemu wymierzoną karę grzywny przez sąd I instancji do wysokości 250 stawek dziennych, przyjmując wysokość jednej stawki dziennej kary grzywny na kwotę 20 złotych. Przy ustalaniu wysokości jednej stawki dziennej grzywny sąd II instancji miał na uwadze sytuację rodzinna i majątkową oskarżonego.

Orzeczona kara powinna spełnić swe cele w zakresie obu prewencji. Wniosek O zmianę orzeczenia i wymierzenie oskarżonemu kary znacznie surowszej. ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Skoro zarzut pełnomocnika oskarżycieli posiłkowych podniesiony w apelacji rażącej niewspółmierności kary, poprzez wymierzenie jej jako zbyt łagodnej zasługiwał na uwzględnienie, to sąd okręgowy zmienił zaskarżony wyrok zgodnie z wnioskiem apelanta.

4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 4.1. Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 1.7. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 5.1.1. Przedmiot utrzymania w mocy Sąd okręgowy utrzymał w pozostałej części w mocy wyrok sądu meriti, który został zaskarżony na korzyść przez obrońcę oskarżonego M. S. i na niekorzyść przez pełnomocnika oskarżycieli posiłkowych P. W. i I. W. w zakresie dotyczącym kary w odniesieniu do oskarżonego. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Skoro zarzuty podnoszone w apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego nie zasługiwały na uwzględnienie, a także brak było podstaw do uchylenia wyroku sądu I instancji z urzędu należało utrzymać w mocy zaskarżony wyrok w pozostałej części, gdyż został zmieniony w części dotyczącej wymiaru kary. 1.8.

Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 5.2.1. Przedmiot i zakres zmiany Sąd okręgowy zmienił wyrok sądu meriti, który został zaskarżony na korzyść przez obrońcę oskarżonego M. S. i na niekorzyść przez pełnomocnika oskarżycieli posiłkowych P. W. i I. W. w zakresie dotyczącym kary wymierzonej oskarżonemu w ten sposób, że:

a) podwyższył orzeczoną w punkcie 1 karę grzywny do wysokości 250 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej grzywny na kwotę 20 złotych;

b) za podstawę prawną orzeczenia przepadku w punkcie 3 przyjął przepis art. 35 ust. 4c ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o ochronie zwierząt ( Dz. U. Nr 11, poz. 724). Zwięźle o powodach zmiany Skoro apelacja wniesiona przez pełnomocnika oskarżycieli posiłkowych zasługiwała na uwzględnienie, to sąd okręgowy zmienił zaskarżony wyrok w sposób postulowany przez apelanta i podwyższył orzeczoną oskarżonemu karę grzywny do wysokości 250 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki dziennej grzywny na kwotę 20 złotych.

Sąd okręgowy za podstawę prawną orzeczenia przepadku w punkcie 3 przyjął przepis art. 35 ust. 4c ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o ochronie zwierząt (Dz. U. Nr 11, poz.724), gdyż jest to przepis umożliwiający orzeczenie przepadku przedmiotów w nim wymienionych, które służyły do popełnienia przestępstwa przypisanego oskarżonemu w punkcie 1 zaskarżonego wyroku. 1.9. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 1.1.7. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 5.3.1.1.1. ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 5.3.1.2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 5.3.1.3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia 5.3.1.4.1. ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 1.1.8. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania 1.10. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności Punkt 3 wyroku sądu okręgowego.

Sąd okręgowy zasądził od oskarżonego M. S. na rzecz oskarżycieli posiłkowych: P. W. i I. W. kwoty po 840 złotych z tytułu zwrotu kosztów zastępstwa prawnego za postępowanie odwoławcze. Wysokość ww. kosztów została ustalona na podstawie §11 ust.2 pkt 4 w zw. z § 11 ust. 7, § 16 i § 17 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku opłat za czynności adwokackie w sprawie (Dz. U. z 2023 r., poz. 1184 ze zm.). Punkt 4 wyroku sądu okręgowego O kosztach sądowych sąd okręgowy orzekł na podstawie art. 635 kpk Sąd okręgowy zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 500 złotych z tytułu opłaty za obie instancje i kwotę 20 złotych z tytułu zwrotu wydatków za postępowanie odwoławcze.

Wysokość opłaty sąd okręgowy ustalił na podstawie art. 3 ust 1 w zw. z art. 10 ust 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych (t.j. Dz.U. nr 49 z 1983 r., poz. 223 z późn. zm.).

7. PODPIS 1.11. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonego M. S. Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Skarżone jest rozstrzygnięcie uznające oskarżonego za winnego zarzuconego mu czynu. 0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☒ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k.

– obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k.

– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 0.1.1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 1.12. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 2 Podmiot wnoszący apelację Pełnomocnik oskarżycieli posiłkowych P. W. i I. W.. Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Skarżone jest rozstrzygnięcie dotyczące wymiaru rażąco niewspółmiernie niskiej kary oskarżonemu. 0.1.1.3.1.

Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☒ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k.

– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 0.1.1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana