IV Ka 528/24 · Sąd powszechny

Formularz UK 2 Sygnatura akt V Ka 363/22 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.

Sygn. akt II Ka 259/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 lipca 2024r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Dariusz Półtorak Protokolant: st. sekr. sąd. Paulina Jarczak przy udziale Prokuratora Artura Oleszka po rozpoznaniu w dniu 26 lipca 2024 r. sprawy I. W. oskarżonego z art. 244 kk na skutek apelacji, wniesionej przez oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Łukowie z dnia 17 stycznia 2024 r. sygn. akt II K 67/23 I. wyrok utrzymuje w mocy; II. zasądza od oskarżonego na rzecz oskarżycielki posiłkowej R. W. 840 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego za postępowanie odwoławcze; III. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 260 złotych kosztów procesu za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 259/24 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Łukowie z dnia 17 stycznia 2024 r. w sprawie II K 67/23 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☐ obrońca ☒ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------------ --------------- ---------------------------------------------------------------------- ------------------------ -------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---------- ----------------- --------------------------------------------------------------------- ------------------------ --------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------ ------------------------------- ------------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ----------------------- ---------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------------- . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. I. Naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na treść wydanego rozstrzygnięcia, tj. art. 4 k.p.k., art. 5 k.p.k. i art. 7 k.p.k., poprzez brak rzetelnego i obiektywnego wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, oraz dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wskutek uznania za udowodnione, iż oskarżony popełnił zarzucane mu czyny z własnej winy, mimo iż istnieją w tym zakresie poważne wątpliwości, które rozstrzygnięte zostały na jego niekorzyść, co sprawia, że w niniejszej sprawie wina nie została mu udowodniona, w sposób pewny, nie budzący żadnych wątpliwości. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzut podniesiony przez oskarżonego okazał się niezasadny, co warunkowało nieuwzględnieniem apelacji. Sąd Okręgowy nie stwierdził uchybień w procedowaniu Sądu meriti, na które powoływał się skarżący. Sąd Rejonowy oceniając zgromadzony w sprawie materiał dowodowy uczynił to obiektywnie, zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, kierując się przy tym wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, nie pozostawiając w sprawie żadnych niedających się usunąć wątpliwości, które mogłyby być rozstrzygane na korzyść oskarżonego. Jak wynika z treści wniesionego przez oskarżonego środka odwoławczego, skarżący podważa wiarygodność materiału dowodowego w postaci zeznań oskarżycielki posiłkowej oraz świadków P. W. i M. W.. Argumentując swoje stanowisko związane z wadliwością oceny tych depozycji oskarżony podaje fakt, że te osoby pozostają z nim w konflikcie rodzinnym i złożone w sprawie zeznania są ukierunkowane na działanie na jego niekorzyść i nie mogą być brane pod uwagę jako wiarygodne. W dalszej części apelacji, skarżący opisuje szereg okoliczności, które co prawda nie dotyczą przedmiotu zarzuconego mu czynu, jednakże miałyby świadczyć o nieszczerym i złośliwym postępowaniu oskarżycielki posiłkowej względem niego. Na podkreślenie zasługuje to, że poprzez swoje zachowanie oskarżony wypełniał znamiona przestępstwa z art. 244 k.k., godząc tym samym w funkcjonowanie wymiaru sprawiedliwości i postawa oskarżycielki posiłkowej nie miała znaczenia dla ustalenia czy zostały wyczerpane znamiona tego występku co do jego istoty. W polu widzenia należało mieć istniejący w rodzinie konfliktu, przy czym szczególną uwagę należało zwrócić przede wszystkim na okoliczności związane stricte z zarzuconym czynem. Przy analizie depozycji składanych przez przesłuchanych członków rodziny na względzie trzeba mieć było to, iż nie wolno oceniać wiarygodności zeznań złożonych przez osoby najbliższe, choćby były zainteresowane wynikiem postępowania tylko na podstawie osobistych powiązań i stosunków – czy to pozytywnych, czy też negatywnych i „z góry” oceniając je jako niewiarygodne, bądź zasługujące na wiarę, ponieważ istotą oceny dowodów jest ich treść, a nie pochodzenie (por. Wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 11 lipca 2013 r., II AKa 81/13). Ustalając przebieg wydarzeń z dnia 19 grudnia 2022 r. Sąd Rejonowy słusznie oparł się na zeznaniach oskarżycielki posiłkowej i świadka P. W., albowiem logicznie, konsekwentnie, jasno i korespondując ze sobą opisywały przebieg zdarzenia mającego miejsce w przedsionku domu, kiedy to oskarżony zbliżył się do oskarżycielki posiłkowej na kilka metrów, naruszając tym samym nałożony na niego sądowy zakaz zbliżania się i kierował w jej stronę wulgaryzmy. W wypowiedziach R. W. nie można doszukać się treści, które wskazywałyby na podejmowane przez nią próby celowego oskarżania I. W., zwiększania jego winy, na co trafnie zwrócił uwagę Sąd Rejonowy. Gdyby oskarżycielka posiłkowa dążyła do celowego, „za wszelką cenę” – jak to określił skarżący, osadzenia go w zakładzie karnym, to skierowałaby wobec niego szereg innych zarzutów, które dotyczyłyby wskazanych przez nią uciążliwości przedsiębranych przez oskarżonego, również o których wypowiadała się przesłuchiwana kurator M. P.. Jeśli chodzi zaś o twierdzenia skarżącego, iż zdarzenie z dnia 12 grudnia 2022 r. nie zostało dostatecznie udowodnione, ponieważ nikt oprócz oskarżycielki posiłkowej nie był świadkiem tego zajścia wskazać należy, że właśnie biorąc pod uwagę, to o czym wspomniano powyżej, ten zarzut należało uznać za chybiony. Na uwadze mieć trzeba, że zasada swobodnej oceny dowodów nie stoi na przeszkodzie dokonywania ustaleń na podstawie relacji jednego świadka, o ile uznanie ich za wiarygodne nie wykracza poza zasady prawidłowego rozumowania, wskazania wiedzy i doświadczenia życiowego (por. Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30 czerwca 2022 r., II KK 287/22). Taka sytuacja ma właśnie miejsce w niniejszym przypadku, ponieważ oskarżycielka posiłkowa zeznawała szczerze, obiektywnie, logicznie, a jej zeznania korelowały z pozostałym prawidłowo uwzględnionym materiałem dowodowym i zostały słusznie przez Sąd Rejonowy uwzględnione. Na marginesie należało odnieść się również do kwestionowania przez skarżącego prawidłowości uwzględniania przy ocenie dowodów zeznań świadków, którzy nie uczestniczyli bezpośrednio przy konkretnym zdarzeniu. W orzecznictwie powszechnie przyjęte jest stanowisko, iż sytuacja, w której sąd swoje ustalenia opiera również na zeznaniach osób, które nie były bezpośrednimi obserwatorami zdarzeń nie dyskwalifikuje automatycznie wartości dowodowej depozycji, o ile zostały uznane za wiarygodne. Sąd może dokonywać zabezpieczenia i oceny zarówno bezpośrednich jak i pośrednich źródeł dowodowych (por. Wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 23 czerwca 2022 r., II AKa 34/21). Sąd meriti dostatecznie wykazał, który materiał dowodowy został uwzględniony do ustalenia stanu faktycznego w sprawie i w jakim zakresie, podchodząc do tego z należytą uwagą, analizując równocześnie ten przemawiający na korzyść, jak i niekorzyść oskarżonego. Bacząc na powyższe, nie można doszukać się braku obiektywizmu w procedowaniu Sądu. Ustalony zaś stan faktyczny nie uzasadniał zastosowania art. 5 k.p.k., na który powołuje się skarżący, albowiem nie pozostawił niedających się usunąć wątpliwości, które mogłyby być rozstrzygane na korzyść oskarżonego. Pamiętać przy tym należy, że skoro to organ procesowy ma dokonać oceny i w ramach swobodnej oceny dowodów dojść do określonego przekonania, to oczywistym jest, że wątpliwości muszą być powzięte przez sąd orzekający, a nie przez stronę. Samo subiektywne przekonanie strony o istnieniu wątpliwości nie przesądza o naruszeniu zasady in dubio pro reo. Podkreślić należy na koniec, że sam przebieg i okoliczności dokonanych przez oskarżonego naruszeń zakazu zbliżania pozwalają wykluczyć aby doszło do tego przez przypadek, nieintencjonalnie ze strony oskarżonego, a miło być wynikiem zamieszkiwania przez strony w pobliskich domach, czy przy wykonywaniu przez oskarżonego prac przy inwentarzu. Działanie bowiem I. W. nie ograniczało się jedynie do zbliżenia się do pokrzywdzonej na odległość sprzeczną z orzeczonym zakazem i przebywania w takiej odległości przez pewien czas (mimo obiektywnej możliwości natychmiastowego oddalenia się), ale również na kierowaniu do R. W. słów wulgarnych. Gdyby chcieć zarzucać oskarżycielce posiłkowej dążenie do jak najbardziej obciążenia oskarżonego skutkami jego działań, to zapewne zdecydowałaby się na dochodzenie swoich praw w postępowaniu prywatno-skargowym zarzucając oskarżonemu zniewagi. Wniosek Wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku w całości i uniewinnienie oskarżonego od stawianego mu zarzutu, ewentualnie umorzenie postępowania karnego, z uwagi na znikomą społeczną szkodliwość czynu. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wobec niezasadności zarzutu podniesionego przez oskarżonego, wniosek apelacyjny nie zasługiwał na uwzględnienie. Okoliczności niniejszej sprawy nie uzasadniały oceny stopnia społecznej szkodliwości czynu jako znikomego i tym samym umorzenia postępowania z uwagi na treść art. 1 § 2 k.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 3 k.p.k. Oskarżony działał z pełną świadomością posiadanego sądowego zakazu zbliżania się do oskarżycielki posiłkowej na odległość mniejszą niż 20 metrów, który celowo naruszył dwukrotnie, używając jednocześnie wobec niej wulgaryzmów. Pomimo obszernej argumentacji oskarżonego dotyczącej, jego zdaniem, niewłaściwego zachowania oskarżycielki posiłkowej względem niego, uwagę należy zwrócić na to, że popełniając przestępstwo z art. 244 k.k. wystąpił on przede wszystkim przeciwko funkcjonowaniu wymiaru sprawiedliwości, choć naruszając również pośrednio dobra oskarżycielki posiłkowej, m.in. poczucie bezpieczeństwa, prywatność. Oskarżony po raz kolejny popełnił przestępstwo na szkodę tej samej pokrzywdzonej nie respektując prawomocnego orzeczenia sądu, które zmierzało do zapewnienia jej spokoju i bezpieczeństwa okazując w ten oczywisty brak poszanowania dla porządku prawnego. Dlatego uznać należało, że brak odpowiedniej sankcji za popełnienie przestępstw będących przedmiotem niniejszego postepowania mógłby stanowić dla niego zachętę do analogicznych zachowań w przyszłości. Z uwagi na powyższe wniosek skarżącego w tym zakresie także nie zasługiwał na uwzględnienie. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Wyrok w całości. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Wskazano w rubryce 3.1. Jednocześnie Sąd Okręgowy nie dopatrzył się uchybień podlegających rozpatrzeniu z urzędu. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. -------------------------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 4.1. ----------------------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ---------------------- --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II, III. Z uwagi na nieuwzględnienie apelacji, na podstawie art. 636 § 1 k.p.k., na wniosek pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej, Sąd Okręgowy zasądził od oskarżonego I. W. na rzecz oskarżycielki posiłkowej R. W. kwotę 840 zł tytułem zwrotu poniesionych przez nią kosztów zastępstwa procesowego za postępowanie odwoławcze, wg stawek określonych w § 11 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. Ponadto, Sąd Okręgowy zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 260 zł kosztów procesu za postępowanie odwoławcze, zgodnie ze stawkami wskazanymi w art. 8 w zw. z art. 3 ust. 1 Ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych oraz § 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Oskarżony Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Wyrok w całości 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana

mającej wpływ na treść zaskarżonego wyroku obrazy przepisów postępowania, tj.

Sygn. akt II Ka 564/22 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 8 września 2022 r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: Sędzia SO Agata Kowalska Protokolant: st. sekr. sąd. Beata Defut-Kołodziejak przy udziale Prokuratora Marka Sęktasa po rozpoznaniu w dniu 8 września 2022 r. sprawy A. N. oskarżonego z art. 178a § 1 kk i art. 288 § 1 kk na skutek apelacji, wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 16 maja 2022 r. sygn. akt II K 966/20 uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu w Mińsku Mazowieckim do ponownego rozpoznania. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 564/22 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1. 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 16 maja 2022 roku, wydany w sprawie o sygn. akt II K 966/20; 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☐ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☐ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --- ------------------- ------------------------------------------------------ ------------- ------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty -------- ------------------- ------------------------------------------------------- ------------- ------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ---------------- --------------------------------- ------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ---------------- --------------------------------- ------------------------------------------------------------------- 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1) Obraza przepisów prawa procesowego, a mianowicie artykułu 387 § 1 kpk, poprzez uwzględnienie wniosku obrońcy i wydanie wyroku przeciwko A. N. w oparciu o w/w przepis w sytuacji, gdy etap postępowania jurysdykcyjnego polegający na możliwości złożenia wniosku o dobrowolne poddanie się karze został już definitywnie zakończony, co miało wpływ na treść orzeczenia; 2) Obraza przepisów prawa karnego procesowego mającą wpływ na treść orzeczenia w postaci art. 333 § l kpk. art. 352 kpk, art. 366 kpk, oraz art. 368 kpk, poprzez całkowite zaniechanie przeprowadzenia w toku rozprawy wszystkich dowodów zawnioskowanych aktem oskarżenia, a mianowicie bezzasadne odstąpienie od przesłuchania wezwanych przez Sąd świadków J. N., P. D. (poprzednio T.) i M. D. i odczytania ich zeznań; 3) rażące i mające wpływ na treść wyroku naruszenia prawa materialnego, to jest art. 42 § 2 kk, polegające na błędnej wykładni tego przepisu, co doprowadziło w konsekwencji do zaniechania orzeczenia wobec oskarżonego A. N. zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych kategorii ”C"; 4) Rażąca niewspółmierność środka karnego określonego w art. 42 § 2 kk w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych orzeczonej wobec oskarżonego A. N. wyrażającą się w wymierzeniu mu tego środka na okres 3 lat z wyjątkiem tych pojazdów mechanicznych, do których prowadzenia nie jest wymagane posiadanie uprawnień oraz za wyjątkiem tych pojazdów do których prowadzenia wymagana jest kategoria „A”, „B” oraz „C” prawa jazdy w sytuacji, gdy zgromadzony materiał dowodowy oraz ustalone na jego podstawie okoliczności sprawy, przede wszystkim zaś wysoki stopień winy i stopień społecznej szkodliwości czynu, świadome lekceważenie przez oskarżonego porządku prawnego, nagminność tego typu przestępstw, a także wzgląd na cele kary w zakresie jej oddziaływania społecznego z jednoczesnym uwzględnieniem celów zapobiegawczych i wychowawczych, jakie ma osiągnąć w stosunku do oskarżonego oraz poczucie sprawiedliwości społecznej przemawiają za orzeczeniem wobec oskarżonego środka karnego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych bez wyłączania kategorii na okres 4 lat; ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzut apelującego okazał się zasadny. Pierwszoinstancyjne orzeczenie zapadło z obrazą przepisów postępowania, która niewątpliwie miała wpływ na treść zaskarżonego wyroku. Jednocześnie ranga i charakter wyartykułowanych przez apelującego uchybień zobligowały Sąd Okręgowy do wydania orzeczenia kasatoryjnego. Na gruncie niniejszej sprawy, Sąd pierwszej instancji niezasadnie sięgnął po regulację, o której mowa w treści art. 387 § 1 kpk. Zgodnie z tym przepisem, ujmując problem w znacznym uproszczeniu, do chwili zakończenia pierwszego przesłuchania wszystkich oskarżonych na rozprawie głównej oskarżony, któremu zarzucono przestępstwo zagrożone karą nieprzekraczającą 15 lat pozbawienia wolności, może złożyć wniosek o wydanie wyroku skazującego i wymierzenie mu określonej kary lub środka karnego (…) bez przeprowadzania postępowania dowodowego. Przez powyższe rozumieć zatem należy, iż organ sądowy może posłużyć się przywołaną instytucją wyłącznie w dokładnie nakreślonych przez ustawę warunkach, tj. po rozpoczęciu przewodu sądowego, ale przed przystąpieniem do postępowania dowodowego, a nie kiedy uzna to za pożądane, na co wskazuje już chociażby umiejscowienie jej przez ustawodawcę w określonej części Kodeksu postępowania karnego. Tymczasem, jak słusznie spostrzegł skarżący rozpoczęcie przewodu sądowego w niniejszym procesie nastąpiło na rozprawie w dniu 10 stycznia 2022 roku, na którą wezwane zostały wszystkie strony postępowania, w tym oskarżony, który pomimo prawidłowo doręczonego wezwania, nie pojawił się przed Sądem. W jego imieniu natomiast stawił się obrońca, który nie złożył żadnych wniosków procesowych związanych z nieobecnością A. N., ani też nie wyraził swoich zapatrywań co do potencjalnego skazania swojego klienta w warunkach art. 387 § 1 kpk. W tej sytuacji, słusznie zresztą, Sąd pierwszej instancji uznał obecność oskarżonego A. N. za nieobowiązkową i postanowił rozprawę prowadzić pod nieobecność tego oskarżonego. Następnie, przewodniczący odczytał akt oskarżenia, a w ślad za nim wyjaśnienia oskarżonego złożone w uprzednim stadium postępowania i odroczył rozprawę wzywając na nią świadków wskazanych przez oskarżenie. W dniu 14 marca 2022 roku organ procesowy, pomimo dalszej nieobecności oskarżonego, zarządził postępowanie dowodowe i przesłuchał 6 świadków. Dopiero przy kolejnym, trzecim już terminie rozprawy, Sąd odebrał od obrońcy wniosek o poddanie się karze przez oskarżonego w trybie art. 387 kpk, odstępując od kontynuowania postępowania dowodowego. Tym samym uwzględnił tenże wniosek, do którego przyłączył się oskarżony, który nie złożył wyjaśnień co do okoliczności zarzucanego mu czynu. Sąd odstąpił od dalszych czynności dowodowych i wydał wyrok zgodny z wnioskiem. W ocenie Sądu Okręgowego wniosek, o którym mowa powyżej był nieadekwatny co do etapu postępowania, na jakim został złożony. Bez wątpienia, już sama redakcyjna forma art. 387 § 1 kpk wyraźnie wskazuje na to, że możliwość skorzystania z dobrodziejstwa tejże instytucji jest ściśle obwarowana terminem, co stanowi warunek formalny pozwalający na jego uwzględnienie. Ustawodawca dobitnie bowiem zaznaczył, iż to może mieć miejsce jedynie, gdy uprawniony z postulatem tego rodzaju wystąpi do czasu zakończenia pierwszego przesłuchania wszystkich oskarżonych na rozprawie głównej. Następuje to zatem z momentem udzielenia odpowiedzi na ostatnie z pytań zadanych ostatniemu oskarżonemu w fazie odbierania od niego wyjaśnień. Analogicznie zatem, jeżeli przesłuchanie uległo zakończeniu, to przejście do kolejnej czynności, którą powinno być pouczenie oskarżonych o przysługującym im prawie do zadawania pytań osobom przesłuchiwanym oraz składania wyjaśnień co do każdego dowodu, oznacza wygaśnięcie tego uprawnienia. Zaznaczenia wymaga, że w doktrynie zagadnienie to bywało dość problematyczne i teoretycy niekiedy pojmowali je w odmienny sposób, jednakże w ocenie Sądu Okręgowego to argumenty zaprezentowane powyżej są logiczne i słuszne. Pomimo zaistniałych obiekcji, zdaniem Sądu Odwoławczego, zamysł prawodawcy został przezeń wyrażony na tyle jasno, że zastosowana forma redakcyjna przepisu nie powinna pozostawiać miejsca na jakąkolwiek odmienną, dowolną interpretację. Jednakże, wobec wszelkich ewentualnych wątpliwości dodać nadto należy, iż w wypadku niestawiennictwa oskarżonego i ujawnienia jego wyjaśnień w trybie art. 389 § 1 kpk to właśnie taka czynność stanowi pierwsze przesłuchanie, co wyłącza z kolei opcję zastosowania wobec niego przywileju, o jakim mowa w treści art. 387 § 1 kpk. Tak też było na kanwie przedmiotowej sprawy. Sąd meriti w trybie art. 389 § 1 kpk, ujawnił wyjaśnienia A. N., w związku z czym na kolejnym terminie rozprawy podsądny nie mógł już skutecznie złożyć wniosku o zastosowanie trybu z art. 387 § 1 kpk. W tej sytuacji, organ ten nie powinien uwzględniać wniosku obrońcy, lecz w zamian kontynuować rozprawę na zasadach ogólnych i dokonać przesłuchania kolejnych świadków, zwłaszcza że ci stawili się przed Sądem. Finalnie, nie sposób odmówić słuszności przekonaniom skarżącego, iż określony w art. 387 § 1 kpk, termin ma charakter prekluzyjny, a co za tym idzie - po jego upływie uprawnienie podsądnego ostatecznie wygasa, gdyż nie jest on ani przywracalny ani nie odżywa wskutek podjęcia pewnych działań czy dokonania określonych czynności. Co więcej – nie sposób pominąć, iż wykładnia funkcjonalna przywołanego przepisu wskazuje, że instytucja dobrowolnego poddania się karze na rozprawie ma na celu ograniczenie dowodów tylko do wyjaśnień oskarżonego, co podyktowane zostało postulatami szybkości i ekonomiki procesowej. Chodzi tu zatem o zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego w szerszym kształcie niż sprowadzające się właśnie do tego, jedynego źródła dowodowego i jest motywowane właśnie określonymi względami. Zaprezentowany przez Sąd Rejonowy sposób procedowania nie tylko był nieuprawniony, ale jednocześnie w żaden sposób nie przyczynił się do usprawnienia postępowania. Chociaż wadliwa procedura nie pozwoliła skarżącemu zaskarżyć pierwszoinstancyjnego rozstrzygnięcia w zakresie sankcji karnej, to i na ten aspekt należy zwrócić uwagę Sądu merytorycznego. Rację miał bowiem skarżący przekonując, iż już na tzw. pierwszy rzut oka wyrok wydany w części dotyczącej orzeczenia o środku karnym w postaci zakazu prowadzenia pojazdów raził niewspółmiernością. Pozornie organ procesowy orzekł wobec sprawcy zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, co wydawać by się mogło uzasadnione, jednak jednocześnie wyłączył spod niego pojazdy kategorii A, B i C, jednocześnie nakreślając czas jego trwania jako jedynie 3 lata . Nie tracąc z pola widzenia okoliczności przedmiotowej sprawy, które celnie przywołał prokurator, trudno racjonalnie wytłumaczyć jakie pobudki kierowały Sądem niższego rzędu. Oskarżony w chwili popełnienia czynu znajdował się w stanie nietrzeźwości (z wynikiem badania 0.86 mg/1 alkoholu), zaś czynność sprawcza sprowadzała się do prowadzenia samochodu ciężarowego z naczepą. Pozostawienie mu zatem uprawnień do kierowania pojazdami w tak szerokim zakresie poddaje w wątpliwość nie tylko słuszność i sprawiedliwość, lecz nadto celowość takiego a nie innego rozstrzygnięcia. Z praktycznego punktu widzenia bowiem Sąd Rejonowy pozbawił A. N. wyłącznie uprawnień do kierowania samymi naczepami, a pozostałymi pojazdami oskarżony mógłby nadal jeździć - co wynika z ustawy o kierujących pojazdami z dnia 5 stycznia 2011 roku, gdzie w art. 6 zostały określone kategorie prawa jazdy i to do kierowania jakimi pojazdami uprawniają. Sąd Okręgowy przychyla się do postulatów oskarżyciela publicznego co do konieczności ponownego zweryfikowania przez Sąd meriti czy orzeczone rozstrzygnięcie odpowiada ustawowym postulatom sprawiedliwości i współmierności oraz czy spełni postawione przed nim cele. Orzeczenie danego środka karnego, zwłaszcza tyczy się to zakazu prowadzenia pojazdów, ma na celu zadanie sprawcy realnych dolegliwości, stanowiących dla niego poniekąd przestrogę na przyszłość. Jednocześnie ten winien choćby czasowo lecz w sposób rzeczywisty wyeliminować danego stwarzającego zagrożenie kierowcę z przestrzeni dróg publicznych. Nie należy też pomijać kontekstu sytuacyjnego niniejszej sprawy. Prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości, niejako już samo z siebie, wiąże się z wystąpieniem wysokiego stopnia zawinienia sprawcy oraz tożsamego stopnia społecznej szkodliwości zarzucanego mu czynu. Jednocześnie, stężenie alkoholu w organizmie oskarżonego przekraczało dopuszczalną normę aż czterokrotnie, a pomimo to kierował on pojazdem ciężarowym, o dużym gabarycie, a zatem potencjalnie stwarzającym poważne niebezpieczeństwo dla pozostałych uczestników ruchu drogowego. Jak słusznie wskazał skarżący, nie należy pomijać związku między rodzajem pojazdu, który sprawca prowadził w chwili popełnienia czynu, a zakresem orzeczonego przez Sąd zakazu. Z zakresu orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów nie mogą być bowiem wyłączone uprawnienia do prowadzenia pojazdu takiego rodzaju, który sprawca prowadził, dopuszczając się przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji (wyrok Sądu Najwyższego z dnia wyrok z dnia 7 stycznia 2008 roku, wydany w sprawie o sygn. akt II KK 225/07). Wniosek - o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd Rejonowy w Mińsku Mazowieckim; ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wobec zasadności wywiedzionego zarzutu, na uwzględnienie zasłużył także sformułowany przez oskarżyciela wniosek apelacyjny. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy ----------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach utrzymania w mocy ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany --------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. -------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☒ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia Kwestia ta została szerzej skomentowana w części stanowiącej odpowiedź na zarzuty apelacji. 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. -------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania Procedując po raz kolejny, Sąd pierwszej instancji przeprowadzi postepowanie dowodowe w sposób pozbawiony wyżej opisanych uchybień, dogłębnie analizując kwestie wskazane przez Sąd Okręgowy. 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ------------------ --------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ----------------- ---------------------------------------------------------------------------------------------------- 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika Podmiot wnoszący apelację Oskarżyciel publiczny; Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Wyrok Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 16 maja 2022 roku, wydany w sprawie o sygn. akt II K 966/20; 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☐ zmiana

Sygn. akt II Ka 438/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 sierpnia 2023r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: sędzia (del.) Paweł Mądry Protokolant: sekr. sąd. Beata Wilkowska przy udziale prokuratora Agnieszki Gańko po rozpoznaniu w dniu 18 sierpnia 2023 r. sprawy 1) J. J. oskarżonego o czyny z art. 278§1 kk i inne 2) D. D. (1) oskarżonego o czyny z art. 278§1 kk i inne na skutek apelacji wniesionych przez oskarżyciela publicznego i obrońcę oskarżonego J. J. od wyroku Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 31 stycznia 2023 r. sygn. akt II K 20/19 I. zaskarżony wyrok wobec J. J. zmienia w ten sposób, że: 1. rozwiązuje karę łączną pozbawienia wolności orzeczoną w pkt III wyroku, 2. podwyższa do 6 (sześć) lat karę pozbawienia wolności orzeczoną w pkt II wyroku, 3. na podstawie art. 91 § 2 kk orzeczone wobec J. J. kary pozbawienia wolności łączy i wymierza mu karę łączną 7 (siedem) lat pozbawienia wolności; II. w pozostałej części wyrok wobec J. J. utrzymuje w mocy; III. zaskarżony wyrok w części dotyczącej D. D. (1) uchyla i sprawę tego oskarżonego w zakresie wszystkich zarzuconych mu czynów przekazuje Sądowi Rejonowemu w Mińsku Mazowieckim do ponownego rozpoznania; IV. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. Ł. W. kwotę 840 złotych (w tym 157,07 zł VAT) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej J. J. z urzędu w postępowaniu odwoławczym; V. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. E. D. kwotę 840 złotych (w tym 157,07 zł VAT) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej D. D. (1) z urzędu w postępowaniu odwoławczym; VI. zwalnia oskarżonego J. J. od zapłaty kosztów sądowych związanych z jego udziałem w postępowaniu odwoławczym określając, że wchodzące w ich skład wydatki ponosi Skarb Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 438/23 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 2 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 6.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 31 stycznia 2023r. w sprawie II K 20/19 6.2. Podmiot wnoszący apelację ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 6.3. Granice zaskarżenia 6.1.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 6.1.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 6.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 6.5. Ustalenie faktów 6.1.3. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.1.1. -------------------- ---------------------------------------------------------- ------------- ---------------- 6.1.4. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.2.1. -------------------- ---------------------------------------------------------- ------------- ---------------- 6.6. Ocena dowodów 6.1.5. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ---------------- -------------------------------------------------------------- ------------------------------------------------ 6.1.6. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu --------------- --------------------------------------------------------------- ------------------------------------------------ 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 3.1. (zarzut z pkt I apelacji obrońcy) zarzut obrazy przepisów prawa karnego procesowego mającej wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 4 kpk, art. 5 kpk i art. 7 kpk w zw. z art. 410 kpk, poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów, prowadzącą do uznania, że: 1) wyjaśnienia oraz zeznania P. Ś. (1) (k. 1395v-1396, 1423-1425, 200- 201, 202- 210, 219- 220, 228- 229, 606- 607,1376-1378,1594v-1596) stanowią wiarygodny dowód popełnienia przez J. J. czynów wskazanych w pkt I- VII, pomimo to, że: a) świadek zeznał na rozprawie, że podpisał protokół podsunięty przez funkcjonariuszy policji bez zaznajamiania się z jego treścią, z uwagi na ekstremalnie złe samopoczucie powodowane nieotrzymaniem w dniu składania wyjaśnień dawki metadonu, którym był leczony od uzależnienia od heroiny; b) świadek nie potrafił wskazać nawet kierunków, w których udawać miał się na włamania z J. J., gdzie miał w trakcie oględzin z funkcjonariuszami policji wskazywać budynki, do których się włamał wspólnie i w porozumieniu z innym sprawcą i szczegółowo opisywać przebieg zdarzeń; c) na rozprawie przyznał, że w trakcie wizji lokalnych pokazywał to, co kazali mu pokazać policjanci, którzy podwozili go na miejsca zarejestrowanych zdarzeń, a samodzielnie nie był w stanie rozpoznać konkretnych budynków, a nawet miejscowości; d) na rozprawie przyznał, że w czasie rzekomego popełniania czynów zabronionych z oskarżonym zażywał znaczne ilości narkotyków - heroiny oraz spożywał alkohol, co powodowało, że nie wiedział w jakim kierunku jeździ, a tym samym mało prawdopodobne jest, aby zapamiętał inne okoliczności zdarzeń; e) świadek jest skonfliktowany z J. J., który obwinia świadka o śmierć swojego brata P. J.; f) wedle wiedzy oskarżonego P. S. mógł dokonywać włamań z jego bratem P. J.; g) wedle relacji P. Ś. (1) w czasie wszystkich zdarzeń sprawcy poruszać mieli się wyłącznie samochodem marki D. (...) w sytuacji, gdy z relacji oskarżonego potwierdzonej przez świadka S. Ś. (k. 1129) wynika, iż w dniu 17 lipca 2018 r. samochód marki D. (...) należący do oskarżonego uległ awarii, w związku z czym następnie oskarżony nabył samochód marki F. (...), a na nagraniach dotyczących zdarzeń wskazanych w pkt I i II wyroku pojawia się należący obecnie do oskarżonego samochód marki F. (...) oraz pojazd podobny; h) P. Ś. (1) skorzystał z dobrodziejstwa art. 60 § 3 kpk, w tym celu zmuszony był wskazać informacje dotyczące osób uczestniczących w popełnieniu przestępstwa (co najmniej dwóch) oraz istotne okoliczności jego popełnienia, pomawiając o sprawstwo: D. D. (1), który został uniewinniony w sprawie oraz J. J., z którym pozostaje w konflikcie, gdzie nie mógł wskazać P. J., z którym się przyjaźnił, a który w dacie składania wyjaśnień przez P. S. już nie żył; 2) zeznania M. C. (1) (k. 140-142, 1106v-1107) stanowią wiarygodny dowód popełnienia przez J. J. czynów wskazanych w pkt IV- VI, pomimo to, że: a) w tym czasie J. J. wykonywał kontrolowaną pracę w ramach kary ograniczenia wolności (k. 1080, 1134-1136), co prawda w postaci transportu własnym autem, załadunku i rozładunku książek, jednakże bezsprzecznie w formie wykonywania kontrolowanej pracy zgodnie z rygorami kkw w wymiarze 7 godzin, gdzie organ nadzorujący pracę rejestrował wszelkie nieprawidłowości; b) świadek rozpoznał oskarżonego po bardzo ogólnych cechach wyglądu („okrągły") oraz charakterystycznym chodzie, dokonując rozpoznania na fotografii, a następnie nagraniu z innego zdarzenia, które biegły antropolog uznał za zbyt niskiej jakości, aby można na jego podstawie dokonać analizy twarzy (k. 1705-1709), gdzie nie okazano świadkowi zdjęcia brata oskarżonego- P. J. (k. 1394), który jest bardzo podobny do oskarżonego i zgodnie z relacją oskarżonego mógł dokonywać włamań wspólnie z P. Ś. (1), który został przez tego świadka rozpoznany; c) świadek wskazał, że sprawcy poruszali się charakterystycznym samochodem marki D. (...), którego koloru nie pamięta, w sytuacji, gdy z relacji oskarżonego potwierdzonej przez świadka S. Ś. (k. 1129) wynika, iż 17 lipca 2018 r. samochód marki D. (...) należący do oskarżonego uległ awarii i w tym czasie nie mógł on poruszać się tym samochodem, ewentualnie samochodem F. (...) nabytym po awarii D. (...); 3) zeznania D. K. (k. 28- 30, 1104v) stanowią wiarygodny dowód zaistnienia i popełnienia przez J. J. czynu wskazanego w pkt V, pomimo: a) ustalenia, iż sprawca dokonywał zaboru przedmiotów, które mógł zmieścić w małej torbie typu nerka (przewieszonej przez ramię), tj. pieniądze i biżuteria, zaś w wyniku zdarzenia rzekomo skradziono aparat fotograficzny marki N. oraz tablet marki M., których z całą pewnością nie można by zmieścić w takiej torebce; b) celem dostania się do wnętrza domu wybito szybę, gdzie we wszystkich pozostałych przypadkach szyby nie zostały wybite; c) szkła pochodzące z rozbitej szyby znalazły się na zewnątrz budynku, co świadczy o tym, iż szyba została wybita od środka, a więc ewentualnie zostałaby wybita w celu wydostania się z budynku (lub np. w celu upozorowania zdarzenia), a nie dostania do niego, gdzie racjonalnym działaniem jest otworzenie okna od wewnątrz, a nie wybijanie szyby ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny - skarżący kwestionując ocenę wyjaśnień i zeznań P. Ś. (1) dokonaną przez Sąd Rejonowy wskazał jedynie na twierdzenia tego świadka złożone na rozprawie, zatem oparł swą argumentację w tym zakresie jedynie na odosobnionym fragmencie zeznań tego świadka nie uzasadniając w żaden sposób, że jedynie w tej części depozycje świadka zasługują na walor wiarygodności. Tendencyjność zarzutu obrońcy wynika chociażby z twierdzeń obrońcy, że świadek podczas eksperymentu procesowego „ nie potrafił wskazać nawet kierunków”, że świadek ” jedynie pokazywał to co kazali mu pokazać policjanci” czy to, że świadek „ zmuszony był wskazać informacje dotyczące osób uczestniczących w popełnieniu przestępstwa (co najmniej dwóch)”. Tymczasem na stronie podnoszącej zarzut obrazy przepisu art. 7 kpk ciąży obowiązek przedstawienia argumentacji stanowiącej wynik oceny całego materiału dowodowego w zgodzie z art. 7 kpk, w tym przypadku wyjaśnień i zeznań P. Ś. (1). W innym bowiem przypadku takiego rodzaju zarzut należy uznać wyłącznie za zarzut mający charakter polemiczny z prawidłowymi ocenami przeprowadzonymi przez sąd. W tej sprawie obrońca zdaje się nie dostrzegać, że świadek w tej sprawie składał wielokrotnie wyjaśnienia i zeznania, zaś jego depozycje zostały uznane za wiarygodne, gdyż w przeciwnym razie nie zostałby wydany wobec niego wyrok skazujący. Znamienne jest to, że świadek nie kwestionował własnej zdolności do składania wyjaśnień do czasu wydania wobec niego wyroku skazującego. Gdyby istotnie P. Ś. (1) nie znał szczegółowych okoliczności popełnienia przypisanych mu przestępstwa, nie znał miejsc popełnienia zarzuconych mu czynów i został „ zmuszony” do złożenia obciążających wyjaśnień, to rodzi się pytanie, dlaczego świadek nie ujawnił tych okoliczności na etapie postępowania karnego w swojej sprawie, a zdecydował się na ich ujawnienie dopiero na rozprawie w sprawie II K 20/19. W ocenie Sądu Okręgowego, zmiana postawy świadka nastąpiła w przedmiotowej sprawie jedynie w celu złożenia zeznań korzystnych procesowo dla oskarżonego J. J.. Sąd Okręgowy podziela w tym zakresie rozważania Sądu I instancji, który słusznie wskazał, że wyjaśnienia i zeznania P. Ś. (1) w wielu elementach znajdują potwierdzenie w zeznaniach innych świadków czy dowodach nieosobowych. Na zakończenie tych rozważań należy wskazać, że P. Ś. (1) w toku postępowania przygotowawczego został przesłuchany nie tylko przez funkcjonariusza policji, ale także przez prokuratora (k. 219-220) i Sąd Rejonowy (k. 228-229) i w żadnych z tych przesłuchań nie zgłaszał jakichkolwiek dolegliwości związanych ze stanem jego zdrowia, w tym zdrowia psychicznego (ówczesny podejrzany wręcz podał w protokole, że „ w trakcie czynności mój stan psychofizyczny był dobry” ­– k. 219v). - niezrozumiałe jest także przypisywanie przez obrońcę nadmiernej wagi do nieudowodnionej sugestii, iż P. Ś. (1) przypisanych mu czynów mógł dokonać z P. J. (bratem oskarżonego J. J.). Po pierwsze, z zeznań (a wcześniej z wyjaśnień) tego świadka nie wynika, aby miał on jakiekolwiek wątpliwości co do tożsamości osoby, z którą dokonał przypisanych mu czynów. Absurdalne są zatem sugestie obrońcy, z których można byłoby wysnuć wniosek, że P. Ś. (1) znający od wielu lat, z wieku młodzieńczego jeszcze, J. J. mógł pozostawać w błędzie co do tego, że przypisanych mu czynów miał dokonać z oskarżonym. - obrońca nie wykazał w żaden sposób, aby P. Ś. (1) był skonfliktowany z J. J.. Świadek w jednym z protokołów zeznań przyznał, że obawia się D. D. (1), lecz podczas tego postępowania nie sformułował żadnych obaw wobec drugiego z oskarżonych, ani nie wskazywał, aby pomiędzy nim a J. J. istniał konflikt. - podobnie jak wyżej, także w zakresie zarzutu dotyczącego wadliwej oceny zeznań M. C. (1), obrońca posłużył się argumentacją nie mającą podstawy w wiarygodnym materiale dowodowym. Zdaniem obrońcy, rozpoznanie J. J. przez tego świadka nie jest wiarygodne, gdyż oskarżony w czasie zarzuconego mu czynu przebywał w innym miejscu wykonując kontrolowaną pracę na cele społeczne, gdy tymczasem obrona w toku procesu nie wykazał, aby J. J. w czasie popełnienia przypisanych mu czynów wykonywał pracę w ramach kary ograniczenia wolności. Obrońca zdaje się nie dostrzegać, że na monitoringu J. J. został rozpoznany nie tylko przez M. C. (1), ale także przez P. Ś. (1). - podobnie nie sposób uznać za trafny argument obrońcy, że nie są wiarygodne zeznania M. C. (1) w zakresie wskazania, że sprawcy poruszali się samochodem marki D. (...), jedynie z tego powodu, że S. Ś. stwierdził, iż samochód ten w dniu 17 lipca 2018r. uległ awarii. Należy mieć na względzie, że M. C. (1) zeznawał na temat nieodległego zdarzenia i nie miał, jako osoba obca, żadnego interesu w składaniu fałszywych zeznań w zakresie samochodu, którym poruszali się sprawcy. - obrońca kwestionując wartość dowodową zeznań pokrzywdzonego D. K. nie przedstawił żadnych przekonywujących argumentów przemawiających za uznaniem zeznań tego świadka za niewiarygodne. Sąd Rejonowy, a w ślad za nim Sąd Okręgowy, nie znalazł powodów, aby kwestionować twierdzenia tego pokrzywdzonego co do utraconych wskutek kradzieży przedmiotów. Okoliczność, że zazwyczaj sprawcy kradli przedmioty małych rozmiarów nie wyklucza tego, że tym razem zabrali dodatkowo aparat czy tablet (pomijając fakt, że aparat można zmieścić do tzw. nerki). Sprawstwa oskarżonych nie wyklucza także to, iż w czasie omawianego włamania sprawcy zbili szybę w oknie. Nie są znane szczegóły pokonania przez sprawców zabezpieczenia w postaci drzwi, zatem nie można wykluczyć, iż do stłuczenia szyby doszło w czasie próby siłowego wejścia do domu. Odłamki szkieł mogły znajdować się na zewnątrz budynku chociażby w sytuacji, gdy na szybę działała siła skierowana na zewnątrz budynku. Wniosek wniosek o: - zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego J. J. od popełnienia czynów zarzucanych mu w pkt. I-VII; - uznanie oskarżonego za winnego czynu z pkt VIII i przy zastosowaniu kwalifikacji prawnej z art. 279 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk wymierzenie mu kary 1 roku pozbawienia wolności oraz zobowiązanie na podstawie art. 46 § 1 kk do zapłaty na rzecz I. Ś. kwoty 31.000 zł oraz na rzecz P. Ś. (2) kwoty 4500 zł tytułem całkowitego naprawienia szkody; - ewentualnie uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. bezzasadność zarzutu warunkowała brak podstaw do zmiany lub uchylenia wyroku zgodnie z wnioskiem apelacji 3.2. (zarzut z pkt II apelacji obrońcy) zarzut obrazy przepisów prawa karnego procesowego mającej wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 4 kpk, art. 5 kpk i art. 7 kpk w zw. z art. 410 kpk, poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów, prowadzącą do uznania, że: 1) dowodem popełnienia przez J. J. wskazanych w wyroku czynów jest to, że należący do oskarżonego telefon logował się w okolicach popełnienia wskazanych czynów, z pominięciem tej okoliczności, że w tym okresie nieograniczony dostęp do tego telefonu miał również brat oskarżonego - P. J.; 2) dowodem popełnienia przez J. J. wskazanych w pkt I, II i VII wyroku czynów jest to, że należące do oskarżonego samochody marki F. (...) nr rej. (...) i D. (...) nr rej. (...) pojawiły się na nagraniach związanych z tymi zdarzeniami z pominięciem tej okoliczności, że w tym okresie posługiwał się tymi samochodami również brat oskarżonego, P. J.. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny - argumentacja obrońcy dotycząca omawianego zarzutu, podobnie jak w przypadku zarzutu z pkt I apelacji, opiera się wyłącznie na nieudowodnionych poszlakach. Z żadnego dowodu zgromadzonego w aktach sprawy nie wynika, aby P. J., mając dostęp do telefonu oskarżonego J. J., używał tego telefonu w ten sposób, że logował się, zamiast brata, w miejscach i czasie popełnienia czynów zarzuconych J. J.. Podobnie należy uznać za bezpodstawne sugestie obrońcy, iż P. J. posługiwał się w tym czasie i miejscu samochodem, którego użytkownikiem i jedynym kierowcą był wyłącznie J. J. Wniosek wniosek o: - zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego J. J. od popełnienia czynów zarzucanych mu w pkt. I-VII; - uznanie oskarżonego za winnego czynu z pkt VIII i przy zastosowaniu kwalifikacji prawnej z art. 279 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk wymierzenie mu kary 1 roku pozbawienia wolności oraz zobowiązanie na podstawie art. 46 § 1 kk do zapłaty na rzecz I. Ś. kwoty 31.000 zł oraz na rzecz P. Ś. (2) kwoty 4500 zł tytułem całkowitego naprawienia szkody; - ewentualnie uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. bezzasadność zarzutu warunkowała brak podstaw do zmiany lub uchylenia wyroku zgodnie z wnioskiem apelacji 3.3. (zarzut z pkt III apelacji obrońcy) zarzut obrazy przepisów prawa karnego procesowego mającej wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 167 kpk w zw. z art. 170 § 2 kpk w zw. z art. 193 § 1 kpk w zw. z art. 4 kpk, art. 5 § 2 kpk i art. 7 kpk w zw. z art. 410 kpk - poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów polegającej na oddalenie wniosku o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego antropologa na okoliczność przeprowadzenia porównania wizerunków utrwalonych na zabezpieczonych w toku postępowania nagraniach z wizerunkiem oskarżonego J. J. celem stwierdzenia, czy na zabezpieczonych nagraniach utrwalono wizerunek oskarżonego, na podstawie uznania przez nieposiadającą wiedzy specjalistycznej Przewodniczącą, że rozpoznaje na nagraniach oskarżonego, z pominięciem tej okoliczności, że włamań z P. Ś. (1) dokonywać mógł podobny do oskarżonego jego brat P. (k. 1394), zaś wskazane nagrania są nagraniami słabej jakości, co potwierdza opinia wydana na podstawie przeprowadzonych badań antroposkopijnych (k. 1705-1709), wykonanymi z oddalenia i nie widoczne są na nich szczegóły anatomiczne pozwalające na dokonanie rozpoznania uwidocznionych osób bez posiadania specjalistycznej wiedzy ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny - odnosząc się do zasadności postawionego zarzutu należy na wstępie rozważań zauważyć, że przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego, a zatem osoby posiadającej wiedzę nieprzeciętną, specjalistyczną, jest uzasadnione jedynie wówczas, gdy danej okoliczności nie sposób ustalić bez wiedzy takiego specjalisty. Analiza materiału wideo oraz wydruków znajdujących się w aktach sprawy prowadzi do wniosku, że zabezpieczony materiał był dostatecznie czytelny, aby możliwe było ustalenie, czy w tym materiale zarejestrowano wizerunek J. J.. Z tych względów bezpodstawne i zmierzające wyłącznie do przedłużenia postępowania karnego były wnioski obrońcy o to, aby w tym zakresie zasięgnąć opinii biegłego. Należy przypomnieć, że dwóch świadków, zeznając oddzielnie, zgodnie rozpoznało na monitoringu wizerunek J. J. Wniosek wniosek o: - zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego J. J. od popełnienia czynów zarzucanych mu w pkt. I-VII; - uznanie oskarżonego za winnego czynu z pkt VIII i przy zastosowaniu kwalifikacji prawnej z art. 279 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk wymierzenie mu kary 1 roku pozbawienia wolności oraz zobowiązanie na podstawie art. 46 § 1 kk do zapłaty na rzecz I. Ś. kwoty 31.000 zł oraz na rzecz P. Ś. (2) kwoty 4500 zł tytułem całkowitego naprawienia szkody; - ewentualnie uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. bezzasadność zarzutu warunkowała brak podstaw do zmiany lub uchylenia wyroku zgodnie z wnioskiem apelacji 3.4. (zarzut z pkt IV apelacji obrońcy) zarzut obrazy przepisów prawa karnego procesowego mającej wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 167 kpk w zw. z art. 170 § 2 kpk w zw. z art. 4 kpk, art. 5 § 2 kpk i art. 7 kpk w zw. z art. 410 kpk poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów polegającej na oddaleniu wniosku o ponowne przesłuchanie świadka M. C. (2), po uzyskaniu fotografii brata oskarżonego - P. J., na tej wyłącznie podstawie, że świadek nie miał wątpliwości co do rozpoznania J. J., co jest wnioskiem co najmniej przedwczesnym ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny decyzja Sądu Rejonowego o zaniechaniu ponownego przesłuchaniu świadka M. C. (2) była słuszna, gdyż wynik okazania świadkowi wizerunku brata oskarżonego byłby pozbawiony waloru poznawczego. Okazanie wizerunków osób, w tym wizerunku sprawcy, ma znaczenie procesowe jedynie na początkowym etapie postępowania, gdy świadek odnosi się do zdarzeń z nieodległej przeszłości. Oczekiwanie obrońcy, że świadek będzie mógł odnieść się do kwestii wizerunku sprawcy po upływie prawie 5 lat od zdarzenia było bezpodstawne, zaś wniosek zmierzał jedynie do przedłużenia postępowania karnego w sprawie Wniosek wniosek o: - zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego J. J. od popełnienia czynów zarzucanych mu w pkt. I-VII; - uznanie oskarżonego za winnego czynu z pkt VIII i przy zastosowaniu kwalifikacji prawnej z art. 279 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk wymierzenie mu kary 1 roku pozbawienia wolności oraz zobowiązanie na podstawie art. 46 § 1 kk do zapłaty na rzecz I. Ś. kwoty 31.000 zł oraz na rzecz P. Ś. (2) kwoty 4500 zł tytułem całkowitego naprawienia szkody; - ewentualnie uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. bezzasadność zarzutu warunkowała brak podstaw do zmiany lub uchylenia wyroku zgodnie z wnioskiem apelacji 3.5. (zarzut z pkt V apelacji obrońcy) zarzut błędu w ustaleniach faktycznych mającego wpływ na treść orzeczenia poprzez uznanie, że J. J. popełnił czyny zabronione wskazane w pkt. I-VII ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny zarzut bezpodstawny, gdyż zaskarżone orzeczenie nie zostało dotknięte brakami w zakresie gromadzenia i oceny dowodów (postulowanymi przez obrońcę w poprzednich zarzutach). Zdaniem Sądu Okręgowego, ustalenia faktyczne poczynione w sprawie, stanowiące podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, zostały poczynione w wyniku swobodnej oceny dowodów, dokonanej w zgodzie z art. 7 kpk. Na szczególne podkreślenie zasługuje także szczegółowość i drobiazgowość sporządzonego uzasadnienia zaskarżonego wyroku, w którym wyczerpująco wskazano dowody stanowiące podstawę do przyjętych ustaleń faktycznych w zakresie sprawstwa J. J.. Wniosek wniosek o: - zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego J. J. od popełnienia czynów zarzucanych mu w pkt. I-VII; - uznanie oskarżonego za winnego czynu z pkt VIII i przy zastosowaniu kwalifikacji prawnej z art. 279 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk wymierzenie mu kary 1 roku pozbawienia wolności oraz zobowiązanie na podstawie art. 46 § 1 kk do zapłaty na rzecz I. Ś. kwoty 31.000 zł oraz na rzecz P. Ś. (2) kwoty 4500 zł tytułem całkowitego naprawienia szkody; - ewentualnie uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. bezzasadność zarzutu warunkowała brak podstaw do zmiany lub uchylenia wyroku zgodnie z wnioskiem apelacji 3.6. (zarzut z pkt VI apelacji obrońcy) zarzut obrazy przepisów prawa karnego procesowego, tj. art. 626 § 1 kpk poprzez nieorzeczenie o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Sąd Okręgowy nie dokonał zmiany wyroku w zakresie kosztów obrony sprawowanej przez obrońcę z urzędu w postępowaniu przed Sądem I instancji, gdyż z protokołu rozprawy z dnia 31 stycznia 2023r. (k. 2068) wynika wprost, że Sąd Rejonowy zamierzał wnioski obrońców w zakresie należnego im wynagrodzenia rozpoznać na odrębnym posiedzeniu niejawnym. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, aby Sąd Rejonowy negatywnie ocenił wnioski obrońców, w tym obrońcy J. J., zatem należy uznać, że Sąd Rejonowy przeoczył treść wydanego zarządzenia i brak wydania odpowiedniego postanowienia wynika wyłącznie z tego faktu. W tej sytuacji nie ma potrzeby, aby Sąd Okręgowy, jako Sąd II instancji, zastępował Sąd Rejonowy i orzekał co do wynagrodzenia obrońców za reprezentowanie oskarżonych w postępowaniu pierwszoinstancyjnym. Nadal w tym zakresie właściwy jest Sąd Rejonowy (art. 626 § 2 kpk), także po wydaniu wyroku w sprawie przez sąd odwoławczy. Wniosek wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej w całości, ani w części, pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w obu instancjach ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. wniosek w zakresie kosztów obrony sprawowanej z urzędu w postępowaniu przed Sądem Rejonowym podlega rozpoznaniu przez ten Sąd 3.7. (zarzut z pkt VII apelacji obrońcy) (z ostrożności procesowej) zarzut obrazy przepisów prawa karnego procesowego mającej wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 167 kpk w zw. z art. 170 § 3 kpk w zw. z art. 193 § 1 kpk w zw. z art. 4 kpk, art. 5 § 2 kpk i art 7 kpk w zw. z art 410 kpk - poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów polegająca na oddaleniu wniosku oskarżonego o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego ds. szacowania wartości ruchomości na okoliczność wartości przedmiotów, których zaboru dokonać miał oskarżony, na tej podstawie, że wystarczające ma być ustalenie ich wartości na podstawie oświadczeń pokrzywdzonych, w sytuacji, gdzie wedle wiedzy powszechnej wskazane wartości szkód zostały przez pokrzywdzonych zawyżone; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny - zasadnie Sąd Rejonowy w toku postępowania sądowego nie przeprowadził dowodu z opinii biegłego rzeczoznawcy, gdyż biegły ten nie dysponowałby dostateczną wiedzą (pozyskaną od pokrzywdzonych), aby dokonać oszacowania mienia skradzionego pokrzywdzonym. Niemniej, zeznania pokrzywdzonych, w których opisali oni skradzione mienie i przedstawili jego wartość, jest dowodem, na podstawie którego dokonuje się ustaleń faktycznych w postępowaniu karnym. Sąd Rejonowy, a także Sąd Okręgowy, nie znalazł żadnych podstaw do tego, aby kwestionować wiarygodność zeznań świadków w tym zakresie. Obrońca był obecny na rozprawie podczas odbierania zeznań od pokrzywdzonych, lecz nie wykorzystał tej możliwości, aby dążyć do pełniejszego wyjaśnienia sprawy. Stawianie natomiast następnie w apelacji zarzutu, iż „ wskazane wartości szkód zostały przez pokrzywdzonych zawyżone” wskazuje jedynie na polemiczny charakter tego zarzutu. Znamienne jest natomiast to, że obrońca we wnioskach apelacji nie kwestionował wartości szkody w przypadku szkody P. Ś. (2) czy I. Ś., mimo iż także w ich przypadku wartość szkody została ustalona jedynie na podstawie ich zeznań Wniosek brak wniosku apelacji ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.8. (zarzut z pkt VIII apelacji obrońcy) (z ostrożności procesowej) zarzut obrazy prawa karnego materialnego, tj. art. 46 § 1 kk poprzez nałożenie na oskarżonego w pkt. VI-XIII wyroku obowiązku naprawienia szkód w całości, które nie zostały w sposób prawidłowy wykazane ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny w sprawie nie doszło do obrazy przepisu prawa materialnego w sposób opisany w zarzucie. Uzasadnienie zarzutu wskazuje na to, że w istocie obrońca nie kwestionuje wadliwego zastosowania przepisu art. 46 § 1 kk w sprawie, a jedynie kwestionuje ustalenia faktyczne Sądu Rejonowego co do faktu zaistnienia i wysokości szkody majątkowej po stronie pokrzywdzonych. W tym zaś zakresie Sąd Okręgowy wypowiedział się powyżej. Wniosek brak wniosku apelacji ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.9. (zarzut z pkt II apelacji prokuratora) II. w zakresie oskarżonego J. J. - rażącą niewspółmierność orzeczonych wobec J. J. jednostkowych kar pozbawienia wolności oraz łącznej kary pozbawienia wolności w stosunku do winy i społecznej szkodliwości popełnionych przez niego czynów zabronionych, podczas gdy wysoki stopień winy i społecznej szkodliwości przypisanych oskarżonemu czynów zabronionych, właściwości i warunki osobiste J. J., sposób życia przed popełnieniem zarzucanych mu czynów zabronionych i zachowanie po ich popełnieniu, jak również dyrektywy prewencji indywidualnej i generalnej nakazywały orzeczenie surowszych jednostkowych kar pozbawienia wolności oraz kary łącznej ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny - Sąd Okręgowy podziela twierdzenie prokuratora zawarte w apelacji, iż Sąd Rejonowy rozstrzygając kwestie kary dla J. J. nie uwzględnił w pełni wszystkich dyrektyw kary, opisanych w art. 53 i in. kk. Należy zgodzić się z prokuratorem, iż całokształt okoliczności czynów popełnionych przez tego oskarżonego (w tym rozmiar wyrządzonych szkód czy zuchwały sposób działania), wysoki stopień winy oskarżonego, brak skruchy czy woli naprawienia wyrządzonej szkody, wcześniejsza karalność oraz działanie w warunkach art. 64 § 1 kk uzasadniają zarzut rażącej niewspółmierności kar pozbawienia wolności. Wniosek wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku w części dotyczącej oskarżonego J. J. poprzez: a) rozwiązanie orzeczenia o karze łącznej, b) skazanie oskarżonego za czyn zarzucany mu w pkt I aktu oskarżenia na karę 1 jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, c) uznanie oskarżonego za winnego popełnienia czynów zabronionych mu w pkt II-VII aktu oskarżenia, przyjmując w ramach czynu z pkt VI, że wysokości strat wyniosła 2.200 zł, ustalając, że czyny z pkt II, III, IV, VI i VIII wyczerpały znamiona z art. 279 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk w zw. z art. 65 § 1 kk, a czyn z pkt V - art. 279 § 1 kk w zb. z art. 288 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 64 § 1 kk w zw. z art. 65 § 1 kk i czyn z pkt VII - art. 13 § 1 kk w zw. z art. 279 § 1 kk w zb. z art. 288 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 64 § 1 kk w zw. z art. 65 § 1 kk, przyjmując, że wyżej wymienione czyny zostały popełnione w warunkach ciągu przestępstw skazanie oskarżonego i wymierzenie mu na podstawie art. 279 § 1 kk w zw. z art. 11 § 3 kk w zw. z art. 65 § 1 kk w zw. z art. 91 § 1 kk kary 7 (siedmiu) lat pozbawienia wolności, d) na podstawie art. 85 § 1 kk, art. 86 § 1 kk i art. 91 § 2 kk orzeczenie wobec J. J. kary łącznej 8 (ośmiu) lat pozbawienia wolności i utrzymanie w mocy wyroku w pozostałym zakresie ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. wnioski prokuratora okazały się zasadne w części, tj. Sąd Okręgowy uznał, że odpowiednimi karami będą kara 6 lat pozbawienia wolności za czyny z pkt II wyroku i w konsekwencji kara łączna 7 lat pozbawienia wolności 3.10. (zarzut z pkt I apelacji prokuratora) w zakresie oskarżonego D. D. (1) - obrazę przepisów prawa karnego procesowego, która miała wpływ na treść wyroku - a mianowicie art. 4 kpk, art. 7 kpk oraz art. 410 kpk, polegającą na jednostronnej, dowolnej ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego, dokonanej z przekroczeniem przez Sąd granic swobodnej oceny dowodów, przeprowadzonej tylko i wyłącznie na korzyść oskarżonego, bez uwzględnienia okoliczności przemawiających na jego niekorzyść oraz dokonaniu oceny materiału dowodowego w sposób sprzeczny ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, następstwem, czego było uniewinnienie oskarżonego od popełnienia czynów zabronionych zarzucanych mu w pkt I i II aktu oskarżenia ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Sąd Okręgowy w całości podziela argumentację zawartą w apelacji dotyczącą podniesionego zarzutu. Bez potrzeby powielania każdego z tych argumentów należy wskazać, że Sąd Rejonowy w sprawie wykazał się niezrozumiałą niekonsekwencją w ocenie wartości dowodowej zabezpieczonego w sprawie monitoringu. Z jednej bowiem strony uznał, że zabezpieczony materiał wideo jest na tyle wyraźny, iż możliwe jest rozpoznanie wizerunku J. J., lecz jednocześnie jest zbyt słabej jakości, aby rozpoznać wizerunek D. D. (1). Dodatkowo Sąd Rejonowy bezpodstawnie odmówił wiarygodności zeznaniom P. Ś. (1), który rozpoznał na monitoringu tego oskarżonego. Sąd Rejonowy nie uwzględnił dostatecznie faktu, iż świadek ten doskonale znał także drugiego z oskarżonych, zatem znał nie tylko jego rysy twarzy, posturę, czy sposób chodzenia, ale także styl ubierania się, czy mimikę twarzy. Tego rodzaju rozpoznanie jest zatem bardziej wiarygodne, niż wnioski biegłego antropologa, który nie znalazł w materiale źródłowym dostatecznej ilości danych badawczych, aby na ich podstawie dokonać identyfikacji sprawcy. Sąd Okręgowy miał, podobnie jak Sąd I instancji, możliwość zapoznania się osobiście z osobą D. D. (2). Porównanie wizerunku sprawcy zabezpieczonego w sprawie poprzez zapis monitoringu z wizerunkiem oskarżonego na rozprawie prowadzi Sąd Okręgowy do wniosku odmiennego, niż Sąd Rejonowy, a mianowicie do wniosku, iż sprawcą czynów z 30 sierpnia 2018r., obok J. J., jest D. D. (1). Wniosek uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej czynów zarzucanych oskarżonemu D. D. (1) (pkt V i VI części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku) i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Mińsku Mazowieckim do ponownego rozpoznania ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. w sprawie zebrane dowody wskazują na to, że D. D. (1), obok J. J., dokonał czynów opisanych w pkt I i II aktu oskarżenia 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 4.1. --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 6.7. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 5.1.1. Przedmiot utrzymania w mocy - kwestia winy J. J., - rozstrzygnięcie o obowiązku naprawienia szkody Zwięźle o powodach utrzymania w mocy bezzasadność zarzutów apelacji i brak okoliczności uwzględnianych przez sąd odwoławczy z urzędu 6.8. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 5.2.1. Przedmiot i zakres zmiany - wysokość kary pozbawienia wolności orzeczonej wobec J. J. w pkt II wyroku - wymiar kary łącznej pozbawienia wolności Zwięźle o powodach zmiany jak wyżej 6.9. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 6.1.7. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 5.3.1.1.1. ------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.1.2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.1.3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.1.4.1. w sprawie zachodzą podstawy do skazania D. D. (1) ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia w sprawie zachodzą podstawy do skazania D. D. (1) za popełnienie czynów zarzuconych mu w pkt I i II aktu oskarżenia, lecz z uwagi na ustawowy zakaz, Sąd Okręgowy nie mógł w sprawie wydać wyroku skazującego wobec tego oskarżonego 6.1.8. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania Sąd Rejonowy przy ponownym rozpoznaniu sprawy przeprowadzi postępowanie dowodowe jedynie w ograniczonym zakresie, tj. w zakresie niezbędnym do dokonania ustaleń faktycznych w zakresie czynów zarzuconych D. D. (2). Sąd Rejonowy ferując wyrok w sprawie winien uwzględnić argumenty przedstawione przez Sąd Okręgowy, przemawiające za skazaniem oskarżonego za zarzucone mu czynu. 6.10. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ------------------- ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności IV V VI - Sąd Okręgowy uwzględnił wnioski obrońców i zasądził od Skarbu Państwa na ich rzecz kwoty po 840 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego za postępowanie odwoławcze ustalając należne kwoty na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. (Dz.U. 2015, poz. 1800 ze zm.) uznając, że znajduje ono zastosowanie w sprawie z uwagi na treść wyroku TK z dnia 20 grudnia 2022r. w sprawie SK 78/21 - J. J. przebywa w ZK, z akt sprawy nie wynika, aby miał możliwości zapłaty kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, zatem Sąd Okręgowy zwolnił go w całości od zapłaty wydatków tego postępowania (które poniesie Skarb Państwa) i od zapłaty opłaty za II instancję 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację obrońca Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja cały wyrok 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☒ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 2 Podmiot wnoszący apelację prokurator Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja rozstrzygnięcie z pkt V i VI wyroku 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☒ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☐ zmiana