Legislator Case Law & Legislation
IV Ka 42/25 AI generated

IV Ka 42/25 · Sąd powszechny

Case Number IV Ka 42/25
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome REASONS

Legislator summary

AI generated

Mając na uwadze potrzebę zapewnienia przejrzystości i czytelności dla stron dokumentu, jakim jest uzasadnienie wyroku, a także względy wskazane w orzecznictwie Sądu Najwyższego (por. postanowienie z dnia 8 kwietnia 2021 roku w sprawie III KK 77/21), Sąd odwoławczy odstąpił od sporządzenia uzasadnienia wyroku w postaci formularza UK 2. W zakresie czynów zarzucanych oskarżonemu S. J. w pkt A.I i A.II aktu oskarżenia, uznanych przez Sąd Rejonowy jako jeden ciąg przestępstw, wyczerpujący dyspozycje art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k., apelacja nie podnosiła zarzutów.

Legislator headnote

AI generated

art. 278 § 1 k.k, art. 64 § 1 k.k, art. 13 § 1 k.k, art. 91 § 1 k.k, art. 440 k.p.k, art. 244 k.k; IV Ka 42/25 · Sąd powszechny: Tym samym brak było podstaw do uwzględnienia apelacji i uniewinnienia oskarżonego od czynu zarzucanego mu w pkt A. III aktu oskarżenia. Nie zostały również spełnione warunki wskazane w art. 437 § 2 zd. 2 k.p.k. zezwalające na uchylenie zaskarżonego wyroku w tym zakresie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Ponieważ orzeczona kara nie nosi także cech niewspółmierności, omawiane tu rozstrzygnięcie Sądu Rejonowego, jako słuszne i odpowiadające prawu – należało utrzymać w mocy. Natomiast odnośnie czynu zarzucanego oskarżonemu S. J. w pkt A.

Keywords

AI generated
deficiencies in evidence unproven judicial bias default of appearance implausible testimony insufficiently substantiated submissions lack of prosecutorial standing

Cited Legislation

AI generated
art. 278 § 1 k.k
w pkt A.I i A.II aktu oskarżenia, uznanych przez Sąd Rejonowy jako jeden ciąg przestępstw, wyczerpujący dyspozycje art. 278 § 1 k.k.
art. 64 § 1 k.k
z art. 64 § 1 k.k., art.
art. 13 § 1 k.k
64 § 1 k.k., art. 13 § 1 k.k.
art. 91 § 1 k.k
z art. 91 § 1 k.k., apelacja nie podnosiła zarzutów.
art. 440 k.p.k
Ponieważ również i wymiar orzeczonej kary nie cechował się rażącą niewspółmiernością i nie zachodziły żadne przesłanki z art. 440 k.p.k.
art. 244 k.k
w dniu 30 grudnia 2023 roku w miejscowości B., pomimo orzeczonego sądownie zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym (przestępstwo z w art. 244 k.k.
art. 11 § 2 k.k
art. 7 k.p.k
Ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd I instancji, a dotyczące sprawstwa i winy oskarżonego w zakresie omawianego tu zarzutu są prawidłowe, gdyż stanowią wynik, nie budzącej żadnych zastrzeżeń i zgodnej z art. 7 k.p.k., oceny zebranych w sprawie dowodów.

Cited Case Law

AI generated
AI generated
II KK 212/23
II KK 212/23 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 września 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jarosław Matras (przewodniczący)‎SSN Kazimierz Klugiewicz‎SSN Eugeniusz Wildowicz (sprawozdawca)Protokolant Klaudia Binienda w sprawie J. J. skazanego z art. 279 § 1 k.k. i in., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k. w dniu 13 września 2023 r. kasacji wniesionej przez obrońcę od wyroku Sądu Okręgowego Warszawa – Praga w Warszawie z dnia 27 października 2022 r., sygn. akt VI Ka 940/21, zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi – Południe w Warszawie z dnia 10 marca 2021 r., sygn. akt III K 454/12 uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej J.
II K 534/23
II K 534/23 (na podstawie art.
II KK 84/24
Sąd Okręgowy w Warszawie, wyrokiem z dnia 30 marca 2023 r., sygn.
II Ka 667/25
Sygn. akt II Ka 667/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 października 2025r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: sędzia SO Paweł Mądry Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Sieczkiewicz przy udziale prokuratora Artura Trębickiego po rozpoznaniu w dniu 30 października 2025 r. sprawy M. B. oskarżonego z art. 270 §1 kk na skutek apelacji, wniesionej przez oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Sokołowie Podlaskim z dnia 4 sierpnia 2025 r. sygn. akt II K 123/25 I. zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; II. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 1020 zł tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 667/25 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 6. CZĘŚĆ WSTĘPNA 6.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Rejonowego w Sokołowie Podlaskim z dnia 4 sierpnia 2025r. w sprawie II K 123/25 6.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☐ obrońca ☒ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 6.3. Granice zaskarżenia 6.1.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 6.1.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 6.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 7. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 7.1. Ustalenie faktów 6.1.3. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.1.1. ------------------------ ---------------------------------------------------------------------- ---------------- ------------------- 6.1.4. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.2.1. ------------------------ ----------------------------------------------------------------------- ----------------- ------------------- 7.2. Ocena dowodów 6.1.5. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ---------------- --------------------------------------------------------------------- ---------------------------------------------------- 6.1.6. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ----------------- --------------------------------------------------------------------- ----------------------------------------------------- 8. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 3.1. zarzut naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik postępowania, a mianowicie zarzut obrazy przepisów postępowania, a to: art. 4 kpk w zw. z art. 7 kpk i art. 5 § 2 kpk oraz art. 410 kpk poprzez niewłaściwe ich zastosowanie prowadzące ostatecznie do dokonania przez Sąd I instancji dowolnej i jednostronnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wskutek obdarzenia walorem pełnej wiarygodności dowodów w postaci zeznań przesłuchanego w sprawie świadka T. Ż. i opinii biegłego ds. piśmiennictwa w powiązaniu z dokumentami nadesłanymi z postępowań cywilnych, jakie toczą się z udziałem oskarżonego, T. Ż. oraz A. B. prowadzącej jednocześnie do jedynie częściowego obdarzenia walorem wiarygodności wyjaśnień samego oskarżonego, co zdaniem skarżącego zostało nienależycie zostało przez Sąd I instancji ocenione jako sprzecznie w szczególności z zasadami logiki i doświadczenia życiowego przy jednoczesnym zaniechaniu uwzględnienia okoliczności świadczących na jego korzyść wobec nieuprawnionego przyjęcia, iż te w/w one spójne oraz zbieżne zeznania świadka, wnioski i opinia biegłego jak też zgromadzone dokumenty ze sprawy o podział majątku wspólnego, a tym samym wiarygodne i mogące stanowić pełnoprawną podstawę do poczynienia przez Sąd I instancji ustaleń faktycznych w sprawie, a tym samym jednocześnie przemawiające za odrzuceniem, jako mających być niewiarygodnymi części wyjaśnień oskarżonego, w których nie potwierdzał on faktu podrobienia przez siebie podpisu T. Ż. na załączonej do wniosku o podział majątku wspólnego z dnia 13 maja 2025r. kserokopii umowy użyczenia z dnia 01 sierpnia 2016r. budynku użytkowego położonego w S. przy ul. (...) stanowiącego własność T. Ż. bez większego znaczenia dla oskarżonego, a zdaniem Sądu przedłożenia przedmiotowej kserokopii jako umowy, jako dokumentu mającego stanowić poprawę jego sytuację procesowej w/w sprawie o podział majątku wspólnego toczącej przed Sądem Rejonowym w Sokołowie Podlaskim w sprawie o sygn. akt I Ns 162/24 z udziałem byłej jego żony A. B., gdy tymczasem, jak podawał oskarżony nie przypominał on sobie, aby takowy dokument podrobił w zakresie naniesienia podpisu T. Ż., opinia biegłego wskazywała jedynie na prawdopodobieństwo możliwości takowego podrobienia, zaś przedłożenie wspomnianej kserokopii samo w sobie nie było ukierunkowane ukształtowanie polepszenia sytuacji oskarżonego w tym postępowaniu z uwagi na fakt, iż jak wynikało z treści jego wniosku żądał on ustalenia i przyznania po połowie jemu i jego byłej żonie A. B. czynionych nakładów obiekt budynku użytkowego posadowionego w S. pod adresem ul. (...) po połowie zaś kwota łącznych nakładów na nieruchomość T. Ż. w postaci m.in, budynku użytkowego, okalającego terenu jak też budynku mieszkalnego wraz w terenem przylegającym szacowana była przez oskarżonego na kwotę 340.000zł. zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, stanowiących podstawę wydania przedmiotowego orzeczenia, polegającego na przyjęciu, że: - skarżący oskarżony M. B. miał dokonać podrobienia, a następnie posłużenia się, jako podrobionym przez siebie, dokumentem w postaci kserokopii umowy użyczenia z dnia 01 sierpnia 2016r. zawartej z T. Ż. w sprawie o podział majątku wspólnego o sygn. akt I Ns 162/24 toczącej się z udziałem A. B., gdy tymczasem fakt podrobienia przez oskarżonego podpisu na w/w kserokopii umowy nie został w sposób nie budzący wątpliwości stwierdzony zgromadzonymi w sprawie dowodami, zaś załączenie wspomnianej kserokopii umowy z dnia 01 sierpnia 2016r. złożonej przez niego przy w/w wniosku z dnia 13 maja 2024r., który wpłynął do Sądu w Sokołowie Podlaskim z dnia 16 maja 2024r., jak wynikało z treści przedmiotowego wniosku wskazywać miało jedynie na prowadzenie w ówczesnym okresie, a to istnienia wspólności ustawowej małżeńskiej oskarżonego i jego małżonki A. B. w budynku użytkowym pod adresem: S. ul. (...) działalności gospodarczej w związku z przekazaniem tego obiektu oskarżonemu przez T. Ż. do korzystania i w konsekwencji udostępnienia w/w m. in. tego obiektu przez byłą teściową czynienia ulepszeń w tym obiekcie, a nie jak błędnie przyjął Sąd I instancji związane było z polepszeniem sytuacji procesowej oskarżonego w przedmiotowym postępowaniu albowiem kwestia zakresu faktu czynionych nakładów miała być przedmiotem dalszego postępowania w sprawie o podział majątku wspólnego; - przyjęcie, że oskarżony M. B. prowadzi działalność gospodarczą, osiągając z tego tytułu dochody na poziomie kwoty 25.000zł miesięcznie, gdy tymczasem okresowo pozostawał on w stosunku pracy oraz świadczył usługi wykonując umowę zlecenia, a z tego tytułu osiągał średnie wynagrodzenie na poziomie kwoty ok. 2.500zł miesięcznie netto; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny - oskarżony w swej apelacji stwierdził, że wyrok Sądu Rejonowego został oparty na błędnym wnioskowaniu, że oskarżony podrobił podpis na umowie z 01 sierpnia 2016r., a następnie świadomie i celowo posłużył się tym dokumentem w postępowaniu sądowym. Oskarżony podkreślił, że w toku postępowania karnego nie przyznał się do podrobienia podpisu T. Ż. ani do świadomego posłużenia się tym dokumentem. Nadto z apelacji wynika, iż wnioskowanie Sądu I instancji o powyższym nie było logiczne zważywszy na zeznania T. Ż., która miała przyznać, że wyrażała zgodę na „ dysponowanie jej podpisem” przez oskarżonego w innych sprawach, zaś z opinii z zakresu badania pisma ręcznego nie wynika w sposób kategoryczny, aby kwestionowany podpis złożył oskarżony. Odnosząc się do tych argumentów oskarżonego należy stwierdzić, że pozostają one niezasadne w świetle zgromadzonego materiału dowodowego. Otóż swobodna ocena zgromadzonych dowodów, a taką przeprowadził Sąd Rejonowy w tej sprawie, prowadzi do wniosku, iż jedynie oskarżony miał interes prawny w tym, aby podrobić podpis T. Ż.. Podpisu tego nie złożyła T. Ż., gdyż wykluczył to biegły z zakresu badania pisma ręcznego, zaś poza oskarżonym nie było innej osoby, która miałaby powód do podrobienia podpisu na umowie, której stronami był oskarżony i T. Ż.. Wbrew oczekiwaniom oskarżonego, fakt przyzwolenia w przeszłości ze strony T. Ż. na to, aby oskarżony składał za nią podpisy w różnego rodzaju pismach czy umowach dodatkowo przemawia za przyjęciem sprawstwa oskarżonego. Opinia z zakresu badania pisma ręcznego dodatkowo wskazuje na to, że oskarżony mógł złożyć kwestionowany podpis, co dodatkowo zawęża krąg osób, które mogły być potencjalnymi sprawcami tego czynu. - Sąd Okręgowy podziela natomiast stanowisko oskarżonego, iż zgromadzony materiał dowodowy nie stanowi podstawy do wyprowadzenia wniosku, że oskarżony podrobił podpis na potrzeby postępowania cywilnego. W tym zakresie należy zwrócić uwagę, że oskarżony po raz pierwszy użył tego dokumentu w postępowaniu o podział majątku wspólnego (pozew został złożony w dniu 16 maja 2024r. przez jego pełnomocnika), a tymczasem we wcześniej złożonym pozwie, tj. pozwie o zapłatę (data złożenia w sądzie to 15 marca 2024r.) nie odwołano się wprost do tego dokumentu, mimo że w tym postępowaniu ten dokument miałby większą wartość dowodową. Dodatkowo porównanie strony graficznej przedmiotowej Umowy użyczenia lokalu do innej umowy użyczenia lokalu, znajdującej się na k. 26-27, prowadzi do wniosku, iż obie umowy, łudząco do siebie podobne, mogły zostać sporządzone w podobny sposób, przez oskarżonego, w podobnym terminie, czyli jeszcze przed kwietniem 2021r. Jednakże ta okoliczność nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż z opisu czynu przypisanego oskarżonemu nie wynika, że oskarżony podrobił przedmiotową umowę w celu złożenia do postępowania o sygn. akt I Ns 162/24. Materiał dowody zgromadzony w sprawie uzasadniał przyjęcie ustalenia o tym, że oskarżony „ w nieustalonym dniu nie później niż 16 maja 2024r.” podrobił podpis T. Ż. „ oraz” posłużył się tym dokumentem w toku postępowania I Ns 162/24. Z tych powodów trafny zarzut apelacji oskarżonego, iż Sąd Rejonowy dokonał „ nadinterpretacji” wnioskowania o tym, że oskarżony na potrzeby postępowania o podział majątku miał wygenerować umowę użyczenia, nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy i nie skutkuje przyjęciem wniosku o tym, że oskarżony nie popełnił przypisanego mu przestępstwa. - wobec powyższego bezpodstawne są zarzuty apelacji oskarżonego zmierzające do wykazania, że oskarżony posługując się podrobionym dokumentem w toku postępowania sądowego nie działał w sposób świadomy. Sprzeczne z logicznym wnioskowaniem i doświadczeniem życiowym byłoby przyjęcie, że oskarżony, który sam wytworzył fałszywy dokument, złożył ten dokument w postępowaniu sądowym nie mają świadomości pochodzenia tego dokumentu. Warto w tym kontekście zwrócić uwagę, że przedmiotowy podpis T. Ż. był na tyle odmienny od własnoręcznego podpisu tej osoby, że już podczas pobieżnej lektury dokumentów dołączonych do pozwu o podział majątku wspólnego córka T. Ż. stwierdziła nieprawdziwość tego podpisu. Oskarżony, podobnie jak jego była żona, miał częsty kontakt z dokumentami podpisanymi przez T. Ż., zatem mógł z łatwością dostrzec brak podobieństwa pomiędzy oryginalnym podpisem a podpisem przez niego złożonym, naśladującym podpis T. Ż.. Wniosek wniosek o: I. zmianę zaskarżonego wyroku Sądu Rejonowego w Sokołowie Podlaskim II Wydziału Karnego z dnia 04 sierpnia 2025r. wydanego sprawie o sygn. akt II K 123/25 poprzez uniewinnienie oskarżonego M. B. od zarzuconego mu aktem oskarżenia czynu; ewentualnie II. uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Rejonowego w Sokołowie Podlaskim z dnia 04 sierpnia 2025r. wydanego w sprawie o sygn. akt II K 123/25 i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi Rejonowemu w Sokołowie Podlaskim II Wydziałowi Karnemu do ponownego jej rozpoznania i rozstrzygnięcia ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. bezzasadność zarzutów apelacji warunkowała brak podstaw do uwzględnienia wniosków apelacji 3.2. (z ostrożności procesowej w przypadku nie podzielenia w/w zarzutów) zarzut rażącej niewspółmierności orzeczonej kary za przypisany punktem I sentencji wyroku oskarżonemu M. B. czyn w postaci kary grzywny w wysokości wymierzonych 200 stawek dziennych przy jednoczesnym ustaleniu wysokości jednej stawki dziennej w kwocie 50 złotych, co zdaniem Sądu I instancji związane miało być z przyjętym działaniem oskarżonego w zakresie przypisanego mu czyny, jako zdaniem Sądu I instancji kary dostosowanej do stopnia jego zawinienia oskarżonego, który to został ocenionym ze strony Sądu, jako znaczny podobnie jak mająca po stronie oskarżonego społeczna szkodliwość jego czynu, a przez wymierzona kara grzywny przy ustalonej jej stawce 50 zł dziennie miała być dostosowaną do tak ocenionego przez Sąd Rejonowy stopnia zawinienia i społecznej szkodliwości jego czynu oraz statusu osoby prowadzącej działalność gospodarczą, która miałaby zarabiać 25.000zł miesięcznie, gdy tymczasem przypisany oskarżonemu czyn były incydentalnym zdarzeniem w jego życiu nienakierowanym bezpośrednio na osiągnięcie jakiejkolwiek korzyści majątkowej w związku z postępowaniem, gdzie takowa kserokopia wspomnianej umowy została załączoną do wniosku inicjującego w/w postępowanie o podział majątku wspólnego, a co w ostateczności o ile już miałoby przemawiać za uznaniem winnym oskarżonego zarzuconego mu czynu to powinno przemawiać za orzeczeniem kary w zdecydowanie niższym jej wymiarze grzywny przy jednoczesnym określeniu stawki dziennej tak orzeczonej grzywny w dolnych granicach jego ustawowego zagrożenia, jako adekwatnej do tego rodzaju przypisanego oskarżonemu (skarżącemu) czynu na płaszczyźnie jego społecznej szkodliwości i stopnia zawinienia zważywszy na okoliczności związane z przedmiotowym zagadnieniem, bowiem wymiar opisanej wyżej kary wbrew temu, co przyjął Sąd I instancji jest nadmiernie uciążliwym oraz dolegliwym dla skarżącego oskarżonego M. B. w kontekście przywoływanych przez zasad wymiaru kary i jej poziomu wskazanego w sentencji wydanego w sprawie orzeczenia uwadniającego rzeczywistą aktualną sytuację osobistą oraz majątkową oskarżonego związanej z osiąganym przez niego przejściowo wynagrodzeniem z tytułu świadczonej umowy uprzednio umowy o pracę oraz umowy o świadczonych usług wadliwie ustalonym ze strony Sądu, co do jego wysokości oraz charakteru osiąganych z tego tytułu dochodów oskarżonego, a co w kontekście w/w okoliczności winno przemawiać za orzeczeniem kary grzywny o zdecydowanie niższym i łagodniejszym jego wymiarze - co do jej wymiaru jak też wysokości jednej stawki dziennej tak orzeczonej grzywny. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny - bezzasadny jest zarzut apelacji oskarżonego, z którego wynika, iż Sąd Rejonowy wadliwie ustalił wysokość dochodów oskarżonego, a w konsekwencji wadliwie ustalił wysokość stawki dziennej grzywny. Otóż w tym zakresie Sąd Rejonowy odwołał się do zapisu w protokole rozprawy, z którego wynika, że oskarżony na dzień rozprawy osiągał dochód w wysokości ok. 25.000 zł miesięcznie. Oskarżony sugeruje w apelacji, iż doszło do omyłki pisarskiej w tym zakresie, lecz nie złożył w tym zakresie stosowanego wniosku o sprostowanie omyłki pisarskiej w protokole rozprawy. Ponadto, gdyby nawet przyjąć hipotetycznie, iż doszło do omawianej omyłki pisarskiej, to stan majątkowy oskarżonego został doskonale opisany w pozwie o podział majątku wspólnego. Na podstawie tego dokumentu należy przyjąć, że wysokość stawki dziennej grzywny, wskazana w wyroku, pozostaje adekwatna do zgromadzonych informacji o stanie majątkowym oskarżonego. - Sąd Okręgowy, wbrew zarzutom apelacji, uznaje za prawidłowe rozważania Sądu Rejonowego co do liczby stawek dziennych grzywny wymierzonej oskarżonemu. Bez konieczności powtarzania trafnych argumentów zawartych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku należy stwierdzić, że w sprawie oskarżony nie wykazał, aby doszło do rażącej surowości wymierzonej mu kary grzywny. Wniosek wniosek o zmianę wyroku poprzez orzeczenie kary grzywny o zdecydowanie niższym i łagodniejszym jego wymiarze - co do jej wymiaru jak też wysokości jednej stawki dziennej tak orzeczonej grzywny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. bezzasadność zarzutu apelacji warunkowała brak podstaw do uwzględnienia wniosku apelacji 9. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 4.1. --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 10. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 10.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 5.1.1 Przedmiot utrzymania w mocy cały zaskarżony wyrok Zwięźle o powodach utrzymania w mocy bezzasadność zarzutów apelacji i brak okoliczności uwzględnianych przez sąd odwoławczy z urzędu 10.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 5.2.1 Przedmiot i zakres zmiany ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 10.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 6.1.7. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 5.3.1.1.1. ------------------------------------------------------------------------------ ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.1.2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.1.3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.1.4.1. ------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6.1.8. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 10.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ------------------- --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 11. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II - apelacja obrońcy okazała się w całości bezzasadna, zatem zgodnie z art. 636 § 1 kpk oskarżony w całości ponosi koszty sądowe za postępowanie odwoławcze, - zasądzono na rzecz Skarbu Państwa od oskarżonego wydatki postępowania odwoławczego (20 zł) oraz opłatę (art. 8 ustawy o opłatach w sprawach karnych: 1.000zł), gdyż wobec oskarżonego nie zachodzą podstawy do zwolnienia go od zapłaty kosztów sądowych. 12. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację oskarżony Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja cały wyrok 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt IV Ka 42/25

UZASADNIENIE

Mając na uwadze potrzebę zapewnienia przejrzystości i czytelności dla stron dokumentu, jakim jest uzasadnienie wyroku, a także względy wskazane w orzecznictwie Sądu Najwyższego (por. postanowienie z dnia 8 kwietnia 2021 roku w sprawie III KK 77/21), Sąd odwoławczy odstąpił od sporządzenia uzasadnienia wyroku w postaci formularza UK 2. W zakresie czynów zarzucanych oskarżonemu S. J. w pkt A.I i A.II aktu oskarżenia, uznanych przez Sąd Rejonowy jako jeden ciąg przestępstw, wyczerpujący dyspozycje art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k., apelacja nie podnosiła zarzutów.

Materiał dowodowy jednoznacznie zresztą wskazywał tu na sprawstwo i zawinienie oskarżonego S. J., czego ten nie kwestionował. Ponieważ również i wymiar orzeczonej kary nie cechował się rażącą niewspółmiernością i nie zachodziły żadne przesłanki z art. 440 k.p.k. i 439 k.p.k. Sąd odwoławczy w tym zakresie utrzymał w mocy zaskarżony wyrok. Sąd odwoławczy nie znalazł także podstaw do jakiejkolwiek modyfikacji rozstrzygnięcia Sądu I instancji w zakresie zarzutu z pkt A. III. aktu oskarżenia, dotyczącego kierowania samochodem przez oskarżonego S. J. w dniu 30 grudnia 2023 roku w miejscowości B., pomimo orzeczonego sądownie zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym (przestępstwo z w art. 244 k.k. w zb. z art. 180a k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.).

Ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd I instancji, a dotyczące sprawstwa i winy oskarżonego w zakresie omawianego tu zarzutu są prawidłowe, gdyż stanowią wynik, nie budzącej żadnych zastrzeżeń i zgodnej z art. 7 k.p.k., oceny zebranych w sprawie dowodów. Sąd I instancji, zgodnie z art. 410 k.p.k., rozważył wszystkie dowody, przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego (art. 4 k.p.k.), a w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, wykazał dlaczego jednym dowodom należało dać wiarę, a innym z kolei – waloru takiego odmówić.

Rozumowanie Sądu Rejonowego jest w pełni poprawne, zgodne z logiką i doświadczaniem życiowym. Nie sposób uwierzyć twierdzeniom oskarżonego S. J., że to nie on był kierującym samochodem marki K. (...) nr rej. (...), którym w dniu 30 grudnia 2023 roku udał się wraz I. M. do miejscowości B., celem dokonania kradzieży kabli. Samochód ten należał przecież do S. J., a nie do I. M.. Ten drugi konsekwentnie twierdził, że był wówczas pod wpływem alkoholu, na miejsce kradzieży przyjechał jako pasażer, a kierującym samochodem był S. J..

To w kieszeni oskarżonego S. J. znaleziono kluczyk pasujący do przedmiotowego samochodu. Wreszcie – w pierwszych spontanicznych wyjaśnieniach oskarżony S. J. przyznał, że to on był wówczas kierującym samochodem K.. Dlatego też późniejsze, odmienne twierdzenia oskarżonego, jakoby ktoś inny był kierującym samochodem, traktować należy jako gołosłowne wymysły, mające na celu uniknięcie odpowiedzialności karnej za popełniony występek. Charakterystycznym jest też, że oskarżony raz twierdzi, iż kierującym jego samochodem był I.

M., innym razem – jakiś trzeci (...). Niczego nie może też zmienić ponowne przesłuchiwanie świadków, którzy dokonywali zatrzymania oskarżonych, gdyż z ich relacji wynika jednoznacznie, że nie widzieli, kto był kierującym samochodem, którym sprawcy przyjechali na miejsce kradzieży. Reasumując powyższe rozważania, stwierdzić należy, iż Sąd odwoławczy nie dopatrzył się w omawianym tu zakresie obrazy przepisów postępowania, w szczególności w zakresie oceny przeprowadzonych w sprawie dowodów, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, jak również błędu w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę wyroku.

Tym samym brak było podstaw do uwzględnienia apelacji i uniewinnienia oskarżonego od czynu zarzucanego mu w pkt A. III aktu oskarżenia. Nie zostały również spełnione warunki wskazane w art. 437 § 2 zd. 2 k.p.k. zezwalające na uchylenie zaskarżonego wyroku w tym zakresie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Ponieważ orzeczona kara nie nosi także cech niewspółmierności, omawiane tu rozstrzygnięcie Sądu Rejonowego, jako słuszne i odpowiadające prawu – należało utrzymać w mocy. Natomiast odnośnie czynu zarzucanego oskarżonemu S. J. w pkt A.

IV aktu oskarżenia apelacja okazała się zasadna w takim stopniu, iż na skutek jej wniesienia powstały podstawy do uchylenia zaskarżonego wyroku w tej części i przekazania sprawy, co tego zarzutu, do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. W polskiej procedurze karnej obowiązuje zasada trafnej reakcji karnej i zasada prawdy materialnej. Z treści art. 2 § 1 pkt 1 i § 2 k.p.k. wynika, że podstawę wszystkich rozstrzygnięć powinny stanowić prawdziwe ustalenia faktyczne, natomiast celem postępowania karnego jest m.in. to, by sprawca przestępstwa został wykryty i pociągnięty do odpowiedzialności karnej, a osoba, której nie udowodniono winy – nie poniosła takiej odpowiedzialności.

Dlatego też ocena materiału dowodowego, dokonywana przez pryzmat art. 7 k.p.k., art. 4 k.p.k. i art. 5 § 2 k.p.k. musi jednoznacznie wskazywać, że sprawstwo i wina oskarżonego co do zarzucanego, a następnie przypisanego mu przestępstwa, są niewątpliwe. W żadnym przypadku samo przyznanie się sprawcy do winy nie może uzasadniać dokonywania odstępstwa od dochowania wyżej wskazanej, zasadniczej powinności sądu orzekającego w sprawie. Tymczasem analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz przebiegu dotychczasowego postępowania, nie upoważnia do merytorycznego rozstrzygnięcia o winie oskarżonego S. J. odnośnie zarzutu z pkt A.IV aktu oskarżenia i nie pozwala na ocenę, czy zapadłe orzeczenie jest pod tym względem jest trafne.

Sąd meriti, zadowalając się przyznaniem się oskarżonego – na etapie postępowania przygotowawczego – do popełnienia omawianego tu czynu, nie zauważył, że przedstawiony przez oskarżyciela materiał dowodowy, a następnie przez tenże sąd niemal bezkrytycznie zaakceptowany, nakazywał podejść z daleko posuniętą ostrożnością do owego przyznania się do winy. Oskarżyciel zawnioskował bowiem w akcie oskarżenia o przesłuchanie w charakterze świadka A. G. (zeznania tegoż świadka Sąd Rejonowy ujawnił na rozprawie w dniu 28.10.2024 roku).

Jest to o tyle istotny świadek, gdyż widział on osobę kierującą krytycznej nocy na ul. (...) w T. samochodem marki K. (...) nr rej. (...). Analiza zeznań tegoż świadka, opisującego wygląd mężczyzn podróżujących tym autem, w tym jego kierowcy, ich przesiadanie się wewnątrz pojazdu oraz kolejność wysiadania, wskazywać może, że jednak to nie oskarżony S. J. był wówczas kierującym (k. 351v). Dołączony do akt sprawy zapis monitoringu sprzed sklepu nocnego, aczkolwiek jest to dowód ważny i może pomóc zweryfikować relacje źródeł osobowych, sam w sobie nie daje odpowiedzi, kto był kierującym, a tym samym nie może przesądzać o sprawstwie oskarżonego S. J. w zakresie omawianego tu czynu.

Mając zatem na uwadze ową zasadniczą rozbieżność w przedstawionym przez oskarżyciela materiale dowodowym (przyznanie się do winy oskarżonego – przeczący temu dowód z zeznań naocznego świadka) oraz wskazane wyżej zasady, jakim powinien kierować się proces karny, Sąd I instancji powinien w pierwszej kolejności bezpośrednio przesłuchać na rozprawie oskarżonego S. J.. Wprawdzie ustawa karnoprocesowa wprowadza regułę nieobowiązkowego udziału oskarżonego w rozprawie głównej, to jednak doznaje ona wyjątków. Przepis art. 374 § 1 zd. 2 k.p.k. przewiduje obowiązkową obecność oskarżonego na rozprawie głównej, gdy organ procesowy uzna jego obecność za obowiązkową.

Decyzja taka powinna być podyktowana potrzebą realizacji celów procesu karnego, to jest wiążącego ustalenia, czy oskarżony jest rzeczywiście sprawcą zarzucanego mu przez prokuratora przestępstwa i powinien on ponieść odpowiedzialność karną, czy też nie. O ile w przypadku pozostałych trzech zarzutów aktu oskarżenia, tego rodzaju wątpliwości być nie mogło i Sąd Rejonowy miał prawo prowadzić rozprawę pod nieobecność oskarżonego, który został prawidłowo zawiadomiony o terminie rozprawy i nie wniósł o jej odroczenie z ważnych przyczyn, to w odniesieniu do zarzutu z pkt A.IV – z powodów wyżej wymienionych – sytuacja wyglądała inaczej.

Sąd Rejonowy winien w takim wypadku bezpośrednio przesłuchać oskarżonego S. J., celem wyjaśnienia wątpliwości odnośnie sprawstwa zarzucanego mu przestępstwa, a także przesłuchać bezpośrednich świadków zdarzenia. Tego jednak Sąd I instancji zaniechał, ograniczając się wyłącznie do ujawnienia dowodów zgłoszonych w akcie oskarżenia. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że zaskarżony wyrok w omawianej tu części zapadł z obrazą przepisów art. 374 § 1 zd. 2 k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 4 k.p.k., art. 366 § 1 k.k. i art. 410 k.p.k. która mogła mieć istotne znaczenie dla treści merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie.

Opisane wyżej uchybienia w procedowaniu, jakie zaistniały przy rozpoznawaniu sprawy przez Sąd Rejonowy sprawiły, że nie jest możliwe merytoryczne ustosunkowanie się przez Sąd odwoławczy, co do trafności zaskarżonego wyroku. W konsekwencji zaskarżony wyrok w pkt 1c, 5, 6 i 8 (w zakresie czynu zarzucanego oskarżonemu S. J. w pkt A.IV aktu oskarżenia i związanych z nim rozstrzygnięć akcesoryjnych) należało uchylić i w tym zakresie przekazać sprawę Sądowi Rejonowemu w Tomaszowie Mazowieckim do ponownego rozpoznania. Zważyć należy, iż konwalidacja zaistniałych błędów oraz braków o charakterze dowodowym w postępowaniu odwoławczym, równałaby się konieczności przeprowadzenia przed sądem odwoławczym całego przewodu sądowego.

Przyjąć należy, że ponowienie przewodu w całości jest konieczne nie tylko w sytuacji, gdy sąd pierwszej instancji przeprowadził w sposób wadliwy, niedopuszczalny lub nieprawidłowy wszystkie dowody, bądź nie przeprowadził ich wcale, ale również gdy nieprawidłowe przeprowadzenie większości dowodów w sądzie pierwszej instancji spowoduje niemożność poddania ocenie tych prawidłowo przeprowadzonych. Postępowanie dowodowe, w wyniku którego nie można dokonać ustaleń, gdyż każdy z dowodów musiałby być oceniany w całkowitym wzajemnym oderwaniu od siebie, powinno być powtórzone w całości.

Jak przyjmuje się w orzecznictwie, konieczność uchylenia wyroku zachodzi wówczas, gdy postępowanie dowodowe przed sądem I instancji w ogóle nie spełniło swego celu w postaci zgromadzenia materiału niezbędnego do dokonania ustaleń faktycznych. W tej sytuacji sąd drugiej instancji musiałby w postępowaniu apelacyjnym przeprowadzić wszystkie dowody ścisłe niezbędne do merytorycznego orzeczenia co do zasadniczego przedmiotu procesu. Stan taki należałoby uznać za powodujący konieczność ponowienia przewodu sądowego w pierwszej instancji.

Jeżeli w ustawie jest mowa o konieczności przeprowadzenia na nowo przewodu przez sąd pierwszej instancji w całości, to tę niemożność należy oceniać w kontekście całego materiału dowodowego sprawy, nie zaś jego części, nawet znacznej (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 22.05.2018 roku – I KZP 3/19). Dodać też trzeba, że przeprowadzenie całego przewodu sądowego w postępowaniu odwoławczym niosłoby za sobą taki skutek, że strona nie zgadzająca się z rozstrzygnięciem Sądu Okręgowego, zawartym w orzeczeniu nie podlegającym już przecież zaskarżeniu w zwykłym trybie, zostałaby pozbawiona realnej możliwości odwołania się i przedstawienia swoich kontrargumentów wyższej instancji.

Przy powtórnym rozpoznaniu sprawy Sąd I instancji winien przeprowadzić ponownie postępowanie dowodowe odnośnie zarzutu z pkt A.IV aktu oskarżenia. W szczególności należy bezpośrednio przesłuchać oskarżonego S. J., na okoliczność przebiegu zdarzenia, osoby kierującej jego samochodem, a także powodów przyznania się do winy na etapie postępowania przygotowawczego. Bezpośrednio przesłuchać należy także w charakterze świadków: M. W., A. G., a także D. S. (k.328), który podobnie jak A. G., zapewne widział osobę kierującą samochodem K. (...).

Ponadto ustalenia (a następnie przesłuchania), wymaga osoba trzeciego z mężczyzn podróżujących wówczas ww. samochodem. Według relacji oskarżonego był to R. K. zam. K. (...). Ponadto do rozważenia jest przesłuchanie w charakterze świadka funkcjonariusza policji J. A., który oglądał nagranie z miejskiego monitoringu (odczytując mu w razie konieczności notatkę urzędową z k. 341). Zeznania wszystkich z przesłuchiwanych osób, winny być, w razie konieczności, skonfrontowane z zapisem monitoringu sprzed sklepu przy ul. (...), poprzez odtworzenie stosownych fragmentów nagrania z płyty CD i wezwania przesłuchiwanego do ustosunkowania się do uwidocznionych tam treści.

Pamiętać należy, że o ile - w świetle art. 442 § 3 k.p.k. - sąd, któremu przekazano sprawę do ponownego rozpoznania, jest związany zapatrywaniami prawnymi oraz wskazaniami, co do dalszego postępowania, wyrażonymi przez sąd wyższego rzędu, to zachowuje całkowitą autonomię w zakresie oceny dowodów, które weryfikuje w oparciu o własne przekonanie, zgodnie z zasadami określonymi w art. 7 k.p.k., a także – co jest oczywiste – ma pełną możliwość poczynienia własnych ustaleń faktycznych, wynikających z przeprowadzonych dowodów (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 października 2014 roku - V KK 144/14; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 2 lutego 2009 roku - II KK 224/08).

Uchylenie przez Sąd odwoławczy zaskarżonego wyroku, co jednego z przypisanych oskarżonemu S. J. czynów, spowodować oczywiście musiało rozwiązanie dotychczasowej kary łącznej, orzeczonej wobec tegoż oskarżonego S. J. w pkt 2 zaskarżonego wyroku, jak również wymierzenie nowej kary łącznej za zbiegające się przestępstwa z pkt 1a i 1b tegoż wyroku (które zostały utrzymane w mocy). Kierując się treścią art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 2 k.k. Sąd Okręgowy wymierzył oskarżonemu S. J. nową karę łączną 1 roku pozbawienia wolności.

Sąd odwoławczy kierował się tu takimi samymi względami przy łączeniu kar, jak uczynił to Sąd Rejonowy (zasada asperacji). Zdaniem Sądu Okręgowego kara łączna 1 roku pozbawienia wolności będzie współmierną reakcją karną za popełnione przez skazanego przestępstwa, odpowiadającą społecznemu poczuciu kary sprawiedliwej, a kara taka spełni w sposób właściwy cel wychowawczy i zapobiegawczy, a także w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet nowo orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności zaliczono oskarżonemu okres zatrzymania od dnia 04 lutego 2024 roku godzina 02:25 do dnia 05 lutego 2024 roku godzina 14:50 przyjmując, że jeden dzień zatrzymania, równa się jednemu dniowi kary pozbawienia wolności.

Biorąc pod uwagę aktualną sytuację życiową i materialną skazanego, Sąd Okręgowy – na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. – zwolnił go w całości od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, którymi obciążył Skarb Państwa.