II Ka 803/24 · Sąd powszechny

Sygn. akt II Ka 331/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 czerwca 2024r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Agata Kowalska Protokolant: st. sekr. sądowy Agnieszka Walerczak przy udziale Prokuratora Joanny Zaniewicz po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2024 r. sprawy M. T. oskarżonego z art. 279 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk, art. 278 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 15 lutego 2024 r. sygn. akt II K 250/23 I. zmienia zaskarżony wyrok w pkt I w ten sposób, że oskarżonego M. T. uniewinnia od popełnienia czynu zarzuconego mu w pkt VIII aktu oskarżenia; II. w pozostałej części wyrok utrzymuje w mocy; III. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. P. D. 1033,20 zł (w tym 193,20 zł podatku VAT) za obronę z urzędu wykonywaną w imieniu oskarżonego w postępowaniu odwoławczym; IV. zwalnia oskarżonego od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze ustalając, że wydatki tego postępowania ponosi Skarb Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 331/24 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 15 lutego 2024 r. w sprawie II K 250/23 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☒ co do winy ☒ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --------- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. W zakresie czynu zarzucanego oskarżonemu w pkt V aktu oskarżenia 1. obraza przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 7, 410 kpk, poprzez dokonanie dowolnej i sprzecznej z zasadami logicznego rozumowania oceny dowodu w postaci zeznań świadka K. B. oraz dowodu w postaci protokołu okazania rzeczy w/w. i w konsekwencji tej wadliwej oceny uznanie winy oskarżonego za zarzucany mu aktem oskarżenia czyn, podczas gdy dowodowy te nie wskazują na sprawstwo oskarżonego, 2. obraza przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 5 § 2 kpk, polegająca na błędnym uznaniu, że oskarżony M. T. w okresie od dnia 11 marca 2022 r. do dnia 12 marca 2022 r. w S. przy ul. (...) woj. (...) na terenie ogródków działkowych (...) dokonał włamania do domku letniskowego na działce nr (...) po uprzednim przecięciu mocowania kłódki przy furtce oraz mocowania kraty zabezpieczającej drzwi wejściowe, skąd dokonał zaboru w celu przywłaszczenia zastawy stołowej, sztućców, czajnika elektrycznego, 3 garnków, walizki podróżnej, 12 sztuk przedłużaczy elektrycznych, drabinki metalowej, odzieży, ponadto z niezabezpieczonej komórki dokonał kradzieży narzędzi ogrodniczych w postaci grabi, łopaty, wideł, dwóch węży ogrodowych oraz z terenu działki drewnianej skrzyni ze złomem powodując łączne straty w kwocie 2000 zł na szkodę K. B., podczas gdy poza dowodem w postaci protokołu okazania rzeczy w/w., brak jest innych obiektywnych dowodów potwierdzających tą okoliczność, co w konsekwencji doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych, przyjętego za podstawę orzeczenia, mającego wpływ na treść orzeczenia, a polegającego na błędnym ustaleniu, że oskarżony M. T. w okresie od dnia 11 marca 2022 r. do dnia 12 marca 2022 r. w S. przy ul. (...) woj. (...), na terenie ogródków działkowych (...) dokonał włamania do domku letniskowego na działce nr (...) po uprzednim przecięciu mocowania kłódki przy furtce oraz mocowania kraty zabezpieczającej drzwi wejściowe, skąd dokonał zaboru w celu przywłaszczenia zastawy stołowej, sztućców, czajnika elektrycznego, 3 garnków, walizki podróżnej, 12 sztuk przedłużaczy elektrycznych, drabinki metalowej, odzieży ponadto z niezabezpieczonej komórki dokonał kradzieży narzędzi ogrodniczych w postaci grabi, łopaty, wideł, dwóch węży ogrodowych oraz z terenu działki drewnianej skrzyni ze złomem powodując łączne straty w kwocie 2000 zł na szkodę K. B.. W zakresie czynu zarzucanego oskarżonemu w pkt VIII aktu oskarżenia: 1. obraza przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 7, 410 kpk, poprzez dokonanie dowolnej i sprzecznej z zasadami logicznego rozumowania oceny dowodu w postaci zeznań świadka M. M., a w konsekwencji tej wadliwej oceny uznanie winy oskarżonego za zarzucany mu aktem oskarżenia czyn, podczas gdy w/w., zeznania nie wskazują na sprawstwo oskarżonego, 2. obraza przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 5 § 2 kpk, polegająca na błędnym uznaniu, że oskarżony M. T. w okresie od dnia 11 marca 2022 r. do dnia 12 marca 2022 r. w S. przy ul. (...) woj. (...) na terenie ogródków działkowych (...) usiłował dokonać włamania do skrzynki elektrycznej po uprzednim podważeniu drzwiczek, skąd nie dokonał zaboru mienia z uwagi na brak przedmiotów będących w zainteresowaniu na szkodę ROD „(...), podczas gdy brak jest obiektywnych dowodów potwierdzających tą okoliczność, co w konsekwencji doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych, przyjętego za podstawę orzeczenia, mającego wpływ na treść orzeczenia, a polegającego na błędnym ustaleniu, że oskarżony M. T. w okresie od dnia 11 marca 2022 r. do dnia 12 marca 2022 r. w S. przy ul. (...) woj. (...) na terenie ogródków działkowych (...) usiłował dokonać włamania do skrzynki elektrycznej po uprzednim podważeniu drzwiczek , skąd nie dokonał zaboru mienia z uwagi na brak przedmiotów będących w zainteresowaniu na szkodę ROD(...). W zakresie czynów zarzuconych oskarżonemu w pkt. I, II, III, IV, VI, VII aktu oskarżenia orzeczenie wobec oskarżonego M. T. niewspółmiernie surowej kary za poszczególne czyny jednostkowe, jak i kary łącznej w wymiarze 1 roku i 6 miesięcy bezwzględnego pozbawienia wolności, przy której orzeczeniu Sąd w sposób ujemny i niekorzystny dla oskarżonego ocenił wszystkie dyrektywy sądowego wymiaru kary. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Odnosząc się do zarzutów podniesionych w apelacji należy stwierdzić, że Sąd I instancji w prawidłowy sposób przeprowadził postępowanie dowodowe w zakresie czynów z pkt I-VII aktu oskarżenia i w tej części dokonał trafnej z punktu widzenia dyrektyw, wyrażonych w treści art. 7 kpk, oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, wyciągając właściwe wnioski o winie oskarżonego co do przypisanych mu zaskarżonym wyrokiem czynów. Tok rozumowania i sposób wnioskowania Sądu Rejonowego w tym zakresie został przekonująco umotywowany w pisemnym uzasadnieniu, spełniającym wymogi z art. 424 kpk, co pozwoliło na prawidłową kontrolę odwoławczą zaskarżonego orzeczenia. Nie można jednak tego samego stwierdzić w zakresie ustaleń Sądu I instancji dotyczących czynu z pkt VIII aktu oskarżenia, o czym szerzej w dalszej części niniejszych wywodów. Z uwagi na to, że obrońca oskarżonego zaskarżył wyrok co do winy oskarżonego jedynie w zakresie czynów z pkt V i VIII aktu oskarżenia, Sąd Okręgowy odniesie się do przedstawionych przez obrońcę zarzutów z art. 438 pkt 2 i 3 kpk wyłącznie co do tych czynów. I tak należy wskazać, że Sąd Rejonowy prawidłowo ocenił depozycje świadków K. B. oraz M. M.. K. B. konsekwentnie podnosiła, że po telefonicznym powiadomieniu przez Prezesa ROD o dokonaniu włamania, udała się na teren swej działki, oznaczonej numerem (...), położonej przy ulicy (...), gdzie stwierdziła, że mocowanie kłódki przy furtce oraz karty zabezpieczającej drzwi wejściowe do domku letniskowego zostało przecięte. Opisała dokładnie jakie przedmioty zostały skradzione. Podczas rozprawy w dniu 27 czerwca 2023 r. potwierdziła uprzednio złożone zeznania w sprawie, dodając, że została jej skradziona również wiertarka o wartości ok. 150 zł, po czym określiła wartość szkody jaką poniosła z tego tytułu na kwotę 2000 zł, wskazując, że nie została naprawiona. Podczas okazania zaś w dniu 10 października 2022 r. była całkowicie pewna, że okazane jej łyżki koloru srebrnego (szt. 11), widelce koloru srebrnego (szt. 6), noże koloru srebrnego (szt. 3) oraz przedłużacz na zielonym zawijaku są jej własnością. Protokół okazania w tej sprawie został sporządzony przez uprawnioną osobę, w zakresie jej działania i brak było podstaw do podważenia wiarygodności tego dokumentu. Nadto podkreślić należy, że w toku postępowania przed Sądem Rejonowym strony nie kwestionowały jego autentyczności i rzetelności. W tych okolicznościach słusznie nadano przymiot wiarygodności relacjom świadka, natomiast odmówiono wiary wyjaśnieniom oskarżonego w części w jakiej nie przyznał się do popełnienia czynu z pkt V aktu oskarżenia, ze wskazaniem, że stanowią one jedynie linię obrony, mającą na celu uniknięcie odpowiedzialności karnej za ten właśnie czyn. Ujawnienie w toku przeszukania pomieszczeń mieszkalnych zajmowanych przez oskarżonego w/w przedmiotów, bezspornie należących do pokrzywdzonej, przy uwzględnieniu, że oskarżony w tym samym czasie dokonał szeregu włamań do domków letniskowych znajdujących się w tej samej okolicy, w podobny sposób, świadczy o tym, że rozstrzygnięcie Sądu Rejonowego w zakresie przypisania mu włamania do domku letniskowego na działce nr (...) i dokonania zaboru ustalonych w zaskarżonym wyroku rzeczy jest prawidłowe. Sąd Okręgowy mając na uwadze poczynione rozważania i ustalenia przyjął również, że zarzut odwoławczy obrazy prawa procesowego, tj. art. 5 § 2 kpk był nieuzasadniony. Zgromadzone w sprawie dowody poddawały się ocenie i pozwalały na niebudzące wątpliwości uznanie winy oskarżonego co do zarzucanego mu w pkt V aktu oskarżenia, a przypisanego w pkt I zaskarżonego wyroku czynu. Przypomnieć w tym miejscu należy, iż zasada in dubio pro reo wyrażona w wyżej wskazanym przepisie ma zastosowanie tylko wtedy, gdy pomimo przeprowadzenia wszystkich dostępnych dowodów, w dalszym ciągu pozostają w sprawie niewyjaśnione okoliczności. Zdaniem Sądu II instancji w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły żadne takie wątpliwości, które miałyby charakter nieusuwalnych i które należałoby rozstrzygnąć na korzyść oskarżonego M. T. w sposób podany przez apelującego obrońcę. Z kolei jeśli chodzi o czyn z pkt VIII aktu oskarżenia, Sąd Rejonowy pomimo, iż właściwie ocenił zeznania świadka M. M., to jednak na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wywiódł błędne ustalenia faktyczne co do sprawstwa oskarżonego. Nie sposób bowiem przypisać oskarżonemu usiłowania włamania do skrzynki elektrycznej w celu dokonania zaboru nieokreślonego w treści zarzutu mienia, opierając się wyłącznie o sposób działania, jaki prezentował oskarżony włamując się do domków letniskowych. Należy zauważyć, że skrzynka elektryczna znajdowała się w miejscu, do którego dostęp był nieograniczony. W tej sytuacji nie można wykluczyć, że to inna osoba odgięła zamek wewnętrzny drzwiczek omawianej skrzynki elektrycznej. W oparciu o zgromadzone dowody, zbyt daleko idący jest także wniosek, że celem sprawcy była kradzież elementów znajdujących się wewnątrz skrzynki. Nie można wykluczyć, że sprawca dokonał jedynie odgięcia elementów skrzynki. W sytuacji zaś, gdy, jak wynika z oświadczenia M. M., w wyniku powyższego nie powstała żadna szkoda majątkowa, przypisanie oskarżonemu winy za dokonanie tego czynu było błędne. Wniosek ten jest o tyle uzasadniony, że żaden dowód w sprawie nie wskazuje w sposób niebudzący wątpliwości, że do tego przestępstwa doszło w okresie od 11 marca 2022 r. do 12 marca 2022 r., kiedy to M. T. przebywał w S., przy ulicy (...) na terenie ogródków działkowych (...). Wywiedzione przez Sąd Rejonowy wnioski o charakterze przeciwnym do powyższych były zatem zbyt daleko idące i raziły dowolnością - zwłaszcza, w kontekście treści art. 5 § 2 kpk. Wszakże, w myśl reguły „in dubio pro reo”, wywodzącej się z przytoczonego przepisu, niedające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść oskarżonego. Zdaniem Sądu II instancji, na gruncie przedmiotowej sprawy okoliczności tego typu zaszły, a jednocześnie, organy procesowe pozbawione zostały możliwości oraz środków dowodowych, które mogłyby te obiekcje wyeliminować. Wątpliwości te jednakże Sąd I instancji zbagatelizował i kierując się zasadami uproszczonej dedukcji wydał wyrok skazujący. W tej sytuacji Sąd Okręgowy powziął ingerencję w treść zaskarżonego orzeczenia i uniewinnił oskarżonego od popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt XVIII aktu oskarżenia. Odnosząc się do kwestii wymiaru kar jednostkowych pozbawienia wolności, jak i kary łącznej pozbawienia wolności, pomimo, iż uniewinniono oskarżonego od czynu z pkt VIII aktu oskarżenia, to w ocenie Sądu Okręgowego należało uznać, że rozstrzygnięcia w tym zakresie są prawidłowe, słuszne i zasadne. Wymierzone oskarżonemu kary, nie tylko uwzględniają dyrektywy wymiaru kary określone w art. 53 kk, ale są wręcz karami łagodnymi, z uwagi na to, że jak wykazało ostatecznie postępowanie odwoławcze M. T. dopuścił się w ramach dwóch ciągów przestępstw aż siedmiu czynów (trzech z art. 278 § 1 kk oraz czterech z art. 279 § 1 kk). Sąd Rejonowy miał możliwość wymierzenia mu za przypisane czyny kary w wysokości do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę, co w przypadku czynów z art. 278 § 1 kk oraz art. 279 § 1 kk oznacza odpowiednio karę pozbawienia wolności do 7 lat i 6 miesięcy oraz do lat 15. Tymczasem wymierzył kary pozbawienia wolności w wymiarze roku i 2 miesięcy oraz 8 miesięcy pozbawienia wolności. Są to zatem kary, które tylko nieznacznie przekraczają najniższe możliwe do orzeczenia za te przestępstwa, tj. 3 miesiące i rok. Sąd Rejonowy w prawidłowy sposób ustalił i wyeksponował w pisemnym uzasadnieniu oraz ocenił wszystkie okoliczności mające wpływ na wybór rodzaju i rozmiaru jednostkowych kar pozbawienia wolności oraz kary łącznej. Kary jednostkowe zostały w należytym stopniu dostosowane do stopnia zawinienia oskarżonego oraz stopnia szkodliwości społecznej popełnionych występków. Kara łączna trafnie odzwierciedla zakres przedmiotowych i podmiotowych zbieżności pomiędzy wszystkimi występkami M. T. i realizuje dyrektywy z art. 85a kk. Żadna z orzeczonych kar nie nosi cech rażącej i niewspółmiernej surowości, o jakiej mowa w treści art. 438 pkt 4 kpk. W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz wynikających z niego okoliczności faktycznych, z faktu przyznania się oskarżonego do znacznej ilości zarzucanych mu czynów i prezentowania takiego stanowiska na przestrzeni całego postępowania nie można upatrywać okazji do nadmiernego łagodzenia sankcji karnych. Pomimo, iż Sąd Rejonowy nie ujął tych okoliczności w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku to nie sposób przyjąć, wobec wymiaru kar jakie orzekł (w dolnej granicy ustawowego zagrożenia), iż nie zostały one wzięte pod uwagę przy ich ferowaniu. Należy jednak podkreślić, że to okoliczności obostrzające przeważały w tej sprawie w sposób wręcz przytłaczający nad okolicznościami łagodzącymi. Niewątpliwie takimi na kanwie przedmiotowej sprawy są: uprzednia karalność oskarżonego za podobne przestępstwa umyślne (k. 437-444), z których to wymierzonych kar, w tym wolnościowych, nie wyciągnął on właściwych wniosków i ponownie wkroczył na ścieżkę przestępczą, zamiar bezpośredni kierunkowy jaki towarzyszył działaniom oskarżonego, które podejmował w sposób przemyślany, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, a także brak naprawienia szkód, jakie w następstwie tych działań ponieśli pokrzywdzeni. Sąd Rejonowy zasadnie także orzekając o karze łącznej miał na względzie związek przedmiotowy, jak i podmiotowy pomiędzy popełnionymi przez oskarżonego przestępstwami. Czyny przypisane oskarżonemu popełnione zostały w zbliżonym czasie, stanowią rodzajowo podobne umyślne przestępstwa przeciwko mieniu, na szkodę różnych osób pokrzywdzonych. Uznając zatem istniejący i dość ścisły związek pomiędzy przypisanymi oskarżonemu przestępstwami, Sąd meriti orzekł słusznie wobec oskarżonego karę łączną pozbawienia wolności, tj. roku i 6 miesięcy na zasadzie asperacji, zbliżonej jednak do absorpcji. Także orzeczony środek kompensacyjny w postaci obowiązku naprawienia szkody na rzecz ośmiu pokrzywdzonych jest słuszny, spełniając swe cele kompensacyjne, ale i wychowawcze. Wniosek O zmianę zaskarżonego wyroku poprzez: 1. uniewinnienie oskarżonego od czynów przypisanych mu w pkt. V i VIII aktu oskarżenia, 2. uznanie oskarżonego za winnego wyłącznie czynów przypisanego mu w pkt. od I do III aktu oskarżenia oraz IV, VI, i VII aktu oskarżenia i obniżenie orzeczonych za nie poszczególnych kar jednostkowych jak i kary łącznej, tj. orzeczenie kary łącznej w niższym wymiarze niż w zaskarżonym wyroku. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Zarzuty obrońcy były słuszne jedynie w zakresie czynu z pkt VIII aktu oskarżenia, w pozostałym zakresie były niezasadne i jako takie skutkowały w tej części utrzymaniem w mocy zaskarżonego wyroku. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 15 lutego 2024 r. w sprawie II K 250/23 – w części niewymienionej w podsekcji 5.2. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy W zakresie tych rozstrzygnięć zaskarżony wyrok – jako słuszny i odpowiadający prawu – należało utrzymać w mocy. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 15 lutego 2024 r. w sprawie II K 250/23 zmieniono w pkt I w ten sposób, że oskarżonego M. T. uniewinniono od popełnienia czynu zarzuconego mu w pkt VIII aktu oskarżenia Zwięźle o powodach zmiany Powody zmiany zostały przedstawione w rubryce 3.1. 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 4.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ---------------------- --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu P unkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności III., IV. Apelacja obrońcy oskarżonego okazała się w dużej części niezasadna, zatem w oparciu o przepisy art. 627 w zw. z art. 634 kpk, należało w tej części obciążyć M. T. kosztami sądowymi postępowania odwoławczego. Sąd Okręgowy, mając jednakże na uwadze konieczność odbycia przez oskarżonego wymierzonej mu zaskarżonym wyrokiem łącznej kary pozbawienia wolności w wymiarze roku i 6 miesięcy oraz jego sytuację majątkową, uznał na podstawie art. 624 § 1 kpk w zw. z art. 634 kpk, że względy słuszności przemawiają za tym, aby zwolnić go od zapłaty kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. Z uwagi na to, że oskarżony reprezentowany był przez obrońcę ustanowionego z urzędu, Sąd Okręgowy na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1184 z późn. zm.), a także § 17 ust. 2 pkt 4 i § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. poz. 763) zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. P. D. kwotę 1033, 20 (w tym 193,20 zł podatku VAT) za obronę z urzędu wykonywaną w imieniu oskarżonego w postępowaniu odwoławczym. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację obrońca Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja W zakresie czynów z pkt V i VIII aktu oskarżenia co do winy, co do pozostałych czynów zawartych w akcie oskarżenia co do kar jednostkowych, jak też w zakresie kary łącznej 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☒ co do winy ☒ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana

Sygn. akt II Ka 753/20 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 11 stycznia 2021r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Dariusz Półtorak Sędziowie: SO Karol Troć (spr.) (del.) Paweł Mądry Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Sieczkiewicz przy udziale prokuratora Rafała Guza po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2021 r. sprawy B. R. oskarżonego z art. 177 § 2 kk na skutek apelacji, wniesionych przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego i obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 6 października 2020 r. sygn. akt II K 1181/19 I. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że z opisu czynu eliminuje stwierdzenie, iż oskarżony nienależycie obserwował jezdnię, wskutek czego nie zauważył znajdującego się na jezdni pieszego i przyjmuje w to miejsce, iż oskarżony dostrzegając stan zagrożenia w ruchu drogowym wynikający z wtargnięcia na jezdnię w miejscu niedozwolonym pieszego A. B. nie podjął manewrów obronnych w postaci hamowania, bezpodstawnie przyjmując, iż pieszy po chwilowym zatrzymaniu nie będzie kontynuował przekraczania jezdni i podjął manewr hamowania zbyt późno, wskutek czego doszło do potrącenia pieszego; II. w pozostałej części utrzymuje zaskarżony wyrok w mocy; III. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 240 zł tytułem opłaty za II instancję; IV. zasądza od oskarżonego B. R. oraz od oskarżyciela posiłkowego A. B. po 10 zł tytułem wydatków poniesionych przez Skarb Państwa w postępowaniu odwoławczym. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 753/20 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 6 października 2020 r., sygn. II K 1181/19 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☒ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☐ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☒ co do kary ☒ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- ---------------------- ------------------------------------------------------------- ------------- -------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --------- ---------------------- ------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ---------------- ------------------------------------ --------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Zarzut 1. Obraza przepisów postępowania, skutkująca uznaniem, że A. B. przechodził przez ulicę (...) w S. poza wyznaczonym przejściem dla pieszych, podczas gdy zebrany materiał dowodowy jest dotknięty szeregiem wad i brakami, które nie zostały uzupełnione i zastąpione innymi dowodami, a co skutkowało wymierzeniem oskarżonemu łagodnej kary i przyjęciu, że A. B. przyczynił się do zaistniałego zdarzenia, a mianowicie: 1) art. 4, art. 7 kpk, poprzez nienależyte rozważenie i ocenienie zebranego w sprawie materiału dowodowego, a sprowadzające się do: a) odmowy obdarzenia walorem wiarygodności zeznań pokrzywdzonego A. B. i H. B., w szczególności tej części, w której wskazują one na fakt przechodzenia przez pokrzywdzonego przez przejście dla pieszych; b) obdarzenia walorem wiarygodności zeznań świadków M. F. i A. F., którzy jadąc samochodem prowadzonym przez oskarżonego mieli widzieć miejsce przechodzenia przez jezdnię przez pokrzywdzonego, podczas gdy działo się to w znacznej odległości od nich i w porze nocnej, a świadkowie ci nie potrafili znaleźć spójności w swoich zeznaniach i popadali w sprzeczność stwierdzając choćby, że do zdarzenia doszło przy Urzędzie Wojewódzkim w S. (zeznania M. F.); c) zaniechanie wyjaśnienia przyczyn położenia pokrzywdzonego na chodniku, co wynika z zeznań świadka K. G., podczas gdy pokrzywdzony upadł na jezdni, a zatem należy domniemywać że został przemieszczony w inne miejsce; d) pominięcia istotnych dokumentów takich jak meldunek Szpitala Wojewódzkiego w S. w odniesieniu do potrącenia pieszego na przejściu oraz pismo z Wydziału Dróg Urzędu Miasta S., z którego wynika, że do potrącenia doszło na skrzyżowaniu ulic (...) (czyli w okolicy przejścia dla pieszych); 2) art. 167 w zw. z art. 193 § 1 kpk, poprzez nieprzeprowadzenie z urzędu dowodu z opinii biegłego z zakresu medycyny wypadkowej, który w oparciu o odniesione przez pokrzywdzonego obrażenia wypowiedziałby się jaki był mechanizm powstania obrażeń i czy pokrzywdzony przemieszczał się na masce pojazdu prowadzonego przez oskarżonego zanim upadł na jezdnię; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny W procesie rekonstrukcji przebiegu wypadku drogowego z udziałem oskarżonego B. R. jako kierowcy oraz A. B. jako pokrzywdzonego (potrąconego pieszego) nie doszło do wskazanych w apelacji pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego uchybień, utożsamianych z naruszeniem zasady obiektywizmu, zasady swobodnej oceny dowodów oraz przepisów art. 167 kpk w zw. z art. 193 § 1 kpk, dotyczących inicjatywy dowodowej i przesłanek przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego. Dla przyznania racji skardze nie wystarczy podniesienie zarzutu, że sąd dopuścił się uchybienia i ograniczenie się do wyrażenia przekonania, iż inaczej należało ocenić dowody. Polemika z oceną zaprezentowaną przez sąd ma wartość wtedy, gdy wskazuje logiczne i przekonujące argumenty podważające tę ocenę, a tego w skardze brak. W przekonaniu Sądu II instancji, Sąd Rejonowy nie naruszył przepisów procesowych art. 4 kpk, art. 7 kpk, ustalając, iż pokrzywdzony A. B. w dniu zdarzenia z a/o przechodził poza wyznaczonym przejściem dla pieszych. Stan zgromadzonych dowodów pozwalał na przyjęcie, iż pierwszoinstancyjne postępowanie dowodowe nie wymaga uzupełnienia w postulowanym przez skarżącego kierunku. Sąd Rejonowy odnośnie pory dnia, dokładnej godziny, warunków atmosferycznych i miejsca, w którym doszło do potrącenia pokrzywdzonego, dysponował m.in. dowodami osobowymi w postaci wyjaśnień oskarżonego i zeznań świadków: M. i A. F. (postronnych, przypadkowych osób jadących innym autem za oskarżonym), zeznaniami K. G., G. S. (ratowników medycznych) oraz J. N. (technika kryminalistyki). Sąd Rejonowy słusznie uznał, iż dowody te wzajemnie się uzupełniają, w sposób pozwalający na poczynienie kluczowych dla rozstrzygnięcia ustaleń. W tym miejscu warto zwrócić uwagę, iż nawet jeśli monitoring miejski (k. 66) nie obejmował miejsca zdarzenia, jednak pozwalał na pozbawione jakichkolwiek wątpliwości ustalenie przez Sąd I instancji warunków pogodowych w czasie zdarzenia, dlatego też przedłożenie przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego informacji meteorologicznej (k. 94) nie mogło wnieść bardziej szczegółowych treści i służyć wykazaniu korzystnych dla tej strony procesowej okoliczności. Dalsze kwestionowanie warunków pogodowych we wniesionej apelacji stało się pozbawione racji bytu. W ocenie Sądu Okręgowego, we wniesionym środku odwoławczym do czynienia mieliśmy z bezpodstawnym tworzeniem i mnożeniem wątpliwości, które w ogóle w sprawie nie zaistniały i nie mogły zaistnieć w stanie zgromadzonych dowodów. Uwaga ta dotyczy również możliwości przemieszczania się czy też przeniesienia pokrzywdzonego po momencie uderzenia. B. R. w postępowaniu przygotowawczym wskazał jednoznacznie, że pokrzywdzony A. B. po wypadku miał połamane, w nienaturalny sposób złożone nogi i nie pozwalał mu wstać (k. 15). Zeznania świadka M. F. z postępowania przygotowawczego z k. 38v, składane bezpośrednio po zdarzeniu, dotyczyły dokładnej lokalizacji miejsca zdarzenia na ul. (...) i charakterystycznego punktu odniesienia - słupa ogłoszeniowego (za placem (...) i zieloną toaletą miejską koło sklepu (...)). W wyjaśnieniach oskarżonego również pojawił się charakterystyczny element – uderzenie przez pokrzywdzonego plecami w latarnię miejską przed upadkiem na chodnik (k. 15). Latarnia znajduje się obok w/w toalety. Również wg protokołu oględzin miejsca zdarzenia i szkicu (k. 7v i 9) miejsce zdarzenia było dalekie od przejścia dla pieszych. Miejsce wypadku, którego dotyczyła przedmiotowa sprawa, znajduje się około 150 metrów od tutejszego Sądu Okręgowego. Wszystkie powyższe punkty odniesienia są stałymi elementami na mapie miasta i są Sądowi znane z urzędu. Przyczyny wtargnięcia pieszego A. B. na jezdnię, dodatkowo poza wyznaczonym przejściem dla pieszych, logicznie wynikały z niekwestionowanych przez skarżącego okoliczności - znajdował się on w stanie znacznego upojenia alkoholowego, świadkowie wyraźnie wyczuwali od niego charakterystyczną woń, a przeprowadzone po wypadku badanie stanu jego trzeźwości wykazało 1,24 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, a zatem aż 2,48 ‰ we krwi. Meldunek ze Szpitala Wojewódzkiego w S. (k. 1), którego dotyczył podpunkt 1 d) omawianego zarzutu, dotyczył potrącenia na przejściu dla pieszych, w którym wskazano na brak bliższych danych. Z kolei z pisma Naczelnika Wydziału Dróg Urzędu Miasta S. (k. 62) wynika jedynie, iż stałoczasowa sygnalizacja świetlna na skrzyżowaniu ulicy (...) działała w dniu 26.09.2018 r. prawidłowo w trybie żółty migacz, a sterownik nie zapisał stanu awaryjnego. Również biegły (k. 231) wykluczył fizyczną możliwość „wiezienia” pokrzywdzonego na masce samochodu od przejścia dla pieszych do miejsca, skąd zabrało go pogotowie. We wniesionej apelacji zabrało argumentacji odnośnie tego, dlaczego obrońca wnioskuje i w jaki logiczny sposób chce przekonać do swojego toku rozumowania Sąd wyrokujący w tej sprawie, że na podstawie powyższych dokumentów przyjąć należy, iż do potrącenia stanowiącego przedmiot zarzutu z a/o doszło na skrzyżowaniu ulic (...). Tylko rzetelne sporządzenie środka odwoławczego pozwala na podjęcie rzeczowej dyskusji ze skarżącym. W ocenie Sądu Okręgowego, w powyższym kontekście do czynienia mieliśmy z dowolnym i pozbawionym logiki (a zatem sprzecznym z art. 7 kpk) wyprowadzeniem wniosku, który po pierwsze – wcale z powyższych dowodów z dokumentów nie wynikał, po drugie zaś – pozostawałby w sprzeczności z dowodami o charakterze osobowym (i to w postaci zeznań tych postronnych świadków, którzy nie mają jakiegokolwiek interesu złożenia zeznań na korzyść którejkolwiek ze stron). Jak orzekł Sąd Apelacyjny w Warszawie w wyroku z dnia 29 czerwca 2016 r., sygn. II AKa 129/16 o przekroczeniu zasady swobodnej oceny dowodów można mówić tylko wtedy, gdy ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego zawiera oczywiste błędy natury faktycznej (np. niedostrzeżenie istotnych dowodów czy okoliczności) bądź logicznej (niezrozumienie implikacji wynikających z treści dowodów). Krytyka odwoławcza, aby była skuteczna, musi wykazać usterki rozumowania zaskarżonego orzeczenia, jeśli tego nie czyni, a ogranicza się jedynie do zapewnienia, że badane zdarzenia miały inny przebieg, to nie można oczekiwać, że krytyka ta zostanie uwzględniona. Byłoby to bowiem postępowanie dowolne, przenoszące gołosłowne zapewnienia nad działalność racjonalną, opartą na dowodach (OSA 2016 nr 12, poz. 35, str. 25, KZS 2017 nr 2, poz. 85, KZS 2017 nr 2, poz. 109, Legalis Numer 1576271). Zarzut obrazy art. 167 kpk w zw. z art. 193 § 1 kpk, dotyczący nieprzeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z zakresu medycyny „wypadkowej” również należało ocenić jako nietrafny. Przede wszystkim, w działaniu pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego, w formułowanych przez niego wnioskach i postulatach w tym względzie, trudno o konsekwencję. Na rozprawie w dniu 22 września 2020 r. po przesłuchaniu biegłego M. A. (1) wycofał on wcześniejszy pisemny wniosek o dopuszczenie dowodu biegłego lekarza (k. 264), który wcześniej najpierw poza rozprawą rozważał, a następnie na piśmie popierał. Nie do zaakceptowania jest taki stan rzeczy, w którym pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego zachowując się pasywnie i wycofując wniosek dowodowy liczy na inicjatywę dowodową ze strony Sądu I instancji, a następnie z braku tej inicjatywy czyni zarzut apelacyjny. Warto również przypomnieć, iż z ustnej opinii biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków M. A. jednoznacznie wynikało, iż dodatkowa opinia biegłego z zakresu medycyny nie jest w stanie wpłynąć na wnioski końcowe jego opinii. Z kolei na rozprawie apelacyjnej pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego wniósł warunkowo o przeprowadzenie dowodu zawnioskowanego w apelacji w sytuacji, gdyby Sąd uwzględnił wniosek zawarty w apelacji obrońcy, a dotyczący wywołania dowodu z opinii biegłego z zakresu ruchu drogowego (a wniosku obrońcy Sąd Okręgowy nie uwzględnił). Przepis art. 167 kpk nakłada na sąd meriti obowiązek przeprowadzenia dowodów z urzędu, ale tylko wówczas i w takim zakresie, w jakim jest to niezbędne dla wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy - innymi słowy – w jakim jest to niezbędne dla prawidłowego wyrokowania. Tym samym sąd orzekający ma obowiązek dochodzenia do prawdy obiektywnej również w sytuacji, gdy strony nie wnioskują o przeprowadzenie nowych dowodów, ale dopiero wówczas, gdy dokonując oceny dowodów uzna, że materiał dowodowy jest niepełny i nasuwa wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy i tym samym wymaga uzupełnienia (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 kwietnia 2019 r., sygn. IV KK 95/19, KZS 2020 nr 3, poz. 2, Legalis Numer 1899232). W przedmiotowej sprawie sytuacja taka nie zaistniała. Wniosek - o zmianę zaskarżonego orzeczenia i wymierzenie oskarżonemu kary 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym jej zawieszeniem na okres 2 lat; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność zarzutu warunkowała bezzasadność wniosku. Zarzut 2. Błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, a mający wpływ na jego treść, polegający na przyjęciu, iż pokrzywdzony przechodził przez jezdnię w miejscu do tego nieprzeznaczonym w porze deszczu, podczas gdy jak wynika z akt sprawy, dokumentacja w aktach sprawy nie wskazuje na padający deszcz w chwili zdarzenia, a nadto przeprowadzenie całości dowodów skutkowałoby uznaniem, że A. B. wszedł na przejście dla pieszych. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzut wtórny w stosunku do omówionego powyżej. Dowody osobowe odnośnie warunków atmosferycznych oraz wejścia przez pokrzywdzonego na jezdnię poza przejściem dla pieszych miały jednoznaczną i kategoryczną wymowę. Dodatkowo zapis monitoringu miejskiego uznać należało za wykluczający samą racjonalność kwestionowania warunków atmosferycznych w dniu zdarzenia. Pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego we wniesionej apelacji nie wykazał ani tzw. „błędu braku”, ani „błędu dowolności”, który wywarłby wpływ na kluczowe pierwszoinstancyjne ustalenia faktyczne, które kwestionuje. Wniosek - o zmianę zaskarżonego orzeczenia i wymierzenie oskarżonemu kary 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym jej zawieszeniem na okres 2 lat; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność zarzutu warunkowała bezzasadność wniosku. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Rozstrzygnięcie o winie i ustalenia faktyczne w tym zakresie oraz rozstrzygnięcie o wymierzonej oskarżonemu karze. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Bezzasadność wniesionej apelacji i brak okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany Opis czynu przypisanego oskarżonemu. Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że z opisu czynu wyeliminował stwierdzenie, iż oskarżony nienależycie obserwował jezdnię, wskutek czego nie zauważył znajdującego się na jezdni pieszego i przyjął w to miejsce, iż oskarżony dostrzegając stan zagrożenia w ruchu drogowym, wynikający z wtargnięcia na jezdnię w miejscu niedozwolonym pieszego A. B. nie podjął manewrów obronnych w postaci hamowania, bezpodstawnie przyjmując, iż pieszy po chwilowym zatrzymaniu nie będzie kontynuował przekraczania jezdni i podjął manewr hamowania zbyt późno, wskutek czego doszło do potrącenia pieszego. Zwięźle o powodach zmiany W orzecznictwie wskazuje się, iż „ustalenia faktyczne” będące podstawą dokonywanej subsumpcji pod normy prawa karnego powinny znajdować się w wyroku, nie zaś w pisemnym jego uzasadnieniu (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 31 stycznia 2013 r., sygn. II KK 70/12, Legalis Numer 1766690). W zaskarżonym wyroku doszło do przypisania oskarżonemu czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia, mimo tego, iż w następstwie wyników postępowania dowodowego, zachodziła konieczność dokonania zmiany opisu czynu przypisanego w wyroku w stosunku do treści zarzutu z a/o. Oskarżony przyznał, iż pokrzywdzony zatrzymał się po wejściu na jezdnię, widział go (a zatem należycie obserwował jezdnię), ale nie podjął manewrów obronnych w postaci hamowania, bezpodstawnie przyjmując, iż pieszy po chwilowym zatrzymaniu nie będzie kontynuował przekraczania jezdni i podjął manewr hamowania zbyt późno. Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił winę oskarżonego B. R., jego wyjaśnienia w uzasadnieniu wyroku słusznie uznając za wiarygodne, niemniej jednak nie wyciągnął z nich prawidłowych wniosków odnośnie dokładnego określenia rodzaju naruszonych przez oskarżonego zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym w związku z zaistniałym w dniu 26.09.2018 r. wypadkiem, mimo iż zachodziła taka konieczność. Zmiana opisu czynu przypisanego oskarżonemu w wyroku Sądu Odwoławczego nie miała jednak wpływu na wymierzoną mu represję karną, która nie nosi cech niewspółmierności i nie wymaga zaostrzenia ani złagodzenia. 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 4.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ------------------- -------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu P unkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności III. Sąd Okręgowy na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (tekst jedn. Dz. U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223 z późn. zm.) w związku z nieuwzględnieniem również apelacji jego obrońcy , obciążył oskarżonego opłatą od kary (240 zł opłaty od kary, tj. 10 % kary grzywny wymierzonej w I instancji). IV. Na podstawie art. 634 kpk w zw. z art. 636 § 1 kpk w zw. z art. 627 kpk zasądzono od oskarżonego oraz od oskarżyciela A. B. po 10 zł tytułem wydatków poniesionych przez Skarb Państwa w postępowaniu odwoławczym (ryczałt za doręczenia pism w sprawie podzielono na 2, albowiem w przedmiotowej sprawie wyrok zaskarżono niezasadnymi apelacjami obu stron). 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Błąd w ustaleniach co do przebiegu zdarzenia oraz rozstrzygnięcie o karze 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☒ co do kary ☒ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana

Sygn. akt II Ka 594/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 grudnia 2025r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Sylwia Olimpia Uszyńska Protokolant: sekr. sąd. Beata Wilkowska przy udziale prokuratora Jakuba Pogorzelskiego po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2025 r. sprawy A. W. oskarżonego z art. 286 § 1 kk na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 5 czerwca 2025 r. sygn. akt II K 81/25 I. zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; II. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 140 złotych tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 594/25 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 05 czerwca 2025 r., sygn. akt II K 81/25 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --------- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ----------------- ------------------------------------ -------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ----------------- ------------------------------------ -------------------------------------------------------------------------- . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1) obrazy przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a to: a) art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodu z wyjaśnień oskarżonego A. W. i uznanie ich w dużej części za niewiarygodne, podczas gdy prawidłowa analiza wyjaśnień oskarżonego pozwala twierdzić, że wersja prezentowana przez A. W. jest spójna i konsekwentna, b) art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zeznań pokrzywdzonej I. W., podczas gdy prawidłowa ocena jej zeznań dokonana w oparciu o całokształt materiału dowodowego, w szczególności: wyjaśnień oskarżonego, braku dowodów w postaci adresów IP i logowań do stacji (...), prowadzi do wniosku, że zeznania te nie zasługują na wiarygodność w części wskazującej A. W. jako sprawcy oszustwa; 2) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, polegający na uznaniu, że oskarżony dopuścił się popełnienia zarzucanego mu przestępstwa, podczas gdy prawidłowa ocena zgromadzonego materiału dowodowego, oparta o zasady doświadczenia życiowego, jak i zasady logiki oraz prawidłowego rozumowania, prowadzić powinna do wniosku, że oskarżony nie dopuścił się oszustwa i powinien zostać uniewinniony od zarzutu jego popełnienia. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Apelacja wywiedziona przez obrońcę oskarżonego wraz z przytoczonymi na jej poparcie argumentami, w konfrontacji z całokształtem zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, okazała się niezasadna. Bezzasadność przedmiotowego środka odwoławczego wynikała przede wszystkim z faktu, iż kontrola instancyjna zaskarżonego orzeczenia nie potwierdziła, by postępowanie w niniejszej sprawie obarczone było uchybieniami wskazanymi przez skarżącego. Na wstępie nadmienić należy, iż całość wywodów skarżącego koncentrowała się wokół jednej tylko materii i miała na celu zdyskredytowanie czy też umniejszenie wartości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, który to materiał dowodowy jednoznacznie przemawiał za przyjęciem winy oskarżonego, zaś w zamian wyeksponowanie tych dowodów i okoliczności, które interpretowane po myśli samego autora przemówiłyby za korzystnym z jego punktu widzenia rozstrzygnięciem sprawy, a które tak naprawdę sprowadzały się wyłącznie do podkreślania treści wyjaśnień A. W. i wskazanej przez niego wersji zdarzenia. Tymczasem, bez zawahania stwierdzić należy, iż w niniejszej sprawie wina oskarżonego została wykazana w oparciu o całokształt zebranych dowodów, przede wszystkim zaś w oparciu o zeznania pokrzywdzonej I. W. oraz świadka J. W., a także dowody w postaci dokumentów. Jednocześnie, Sąd Rejonowy dokonał prawidłowej wykładni treści płynących z rzeczonych źródeł dowodowych, wyprowadzając racjonalne i należyte konkluzje. Jednocześnie, nie sposób powiedzieć tego samego o przekonaniach autora apelacji, który za wszelką cenę starał się nadać wspomnianym dowodom i płynącym z nich okolicznościom wyraźnie nazwany, intencjonalny wydźwięk, niejako zatracając płynącą z nich rzeczywistą i jasną treść. Idee apelującego nie zostały przy tym poparte choćby żadnymi poszlakami, a jedynie bazowały na uprzednich, drobiazgowo przenalizowanych przez Sąd Rejonowy, wyjaśnieniach A. W., czyli, swoją drogą, podmiotu niewątpliwie zainteresowanego określonym rozstrzygnięciem sprawy. I o ile rzecz jasna, pozostawał on stosunkowo konsekwentny w swych twierdzeniach dotyczących swej niewinności, przekonując, iż jego numer bankowy został wykradziony, a wypłata środków przelanych na jego konto przez pokrzywdzoną wynikała z potrzeby uniknięcia zajęcia tych pieniędzy przez komornika, o tyle fakt ten nie mógł jeszcze stanowić podstawy dla poczynionych przez organ sądowy ustaleń faktycznych. Wręcz przeciwnie, właśnie do treści płynących z tego dowodu, z naturalnych i logicznych względów, należało podjeść z minimum zdwojoną ostrożnością, bacząc iż relacja prezentowana przez A. W. może stanowić wyłącznie realizację przyjętej linii obrony. Stąd, Sąd Rejonowy zobligowany został nie tylko do kompleksowego przeanalizowania stanowiska procesowego zajmowanego przez podsądnego, ale również przez pryzmat właśnie tych przekonań – oceny pozostałej części ujawnionego materiału dowodowego. Bez wątpienia jednak, Sąd merytoryczny sprostał tak nakreślonej powinności, czemu wyraz dał w pisemnych motywach do zaskarżonego orzeczenia. I tak, nie budziło wątpliwości, iż konto, na które pokrzywdzona przelała środki należało do A. W., bowiem okoliczność ta została potwierdzona przez samego oskarżonego. Zgodnie z linią obrony prezentowaną w treści apelacji, osoby trzecie miały nabyć wiedzę o numerze rachunku oskarżonego i wykorzystywać go następnie do popełniania przestępstwa oszustwa. Wersja ta jest oczywiście nielogiczna i niezgodna z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego. Z perspektywy rzekomych innych sprawców przestępstwa, uzyskanie samego numeru rachunku i wykorzystywanie go do oszustw prowadziłoby do sytuacji, w której przestępcy pozbawialiby się dostępu do uzyskanych w wyniku wprowadzenia w błąd środków pieniężnych. Oskarżony natomiast nie zgłaszał, że całkowicie stracił dostęp do bankowości internetowej, udostępnił komuś hasło albo kartę płatniczą. Wręcz przeciwnie, jak wynika z akt sprawy, do oszustwa na szkodę I. W. doszło zaledwie kilka dni po otwarciu rachunku. Zestawienie operacji na rachunku (k. 4-5) koresponduje z zeznaniami świadka J. W., co prowadzi do niezaprzeczalnego wniosku, że od samego początku jedynym użytkownikiem konta był oskarżony. Jak wynika z zestawienia, już tego samego dnia, gdy założono rachunek, A. W. założył konto na portalu allegro.pl, co może świadczyć o powstaniu zamiaru wystawiania oszukańczych ogłoszeń na tego typu portalach. Kilka dni później, oskarżony doładował konto na stronie efortuna.pl, czyli portalu bukmacherskim, co również koresponduje z zeznaniami świadka J. W., który wskazał, że A. W. ma problem z hazardem. Krótki, lecz treściwy schemat aktywności na koncie bankowym użytym do popełnienia przestępstwa nie pozwala na zaakceptowanie tezy obrońcy oskarżonego, że to inne osoby, a nie A. W. popełniły przestępstwo oszustwa na szkodę I. W.. Stąd dalsze dywagacje obrony, w tym kwestionowanie zeznań pokrzywdzonej - tak naprawdę niepoparte żadnymi konkretnymi argumentami i które również nie stanowiły w zasadzie żadnego novum, nie mogły znaleźć uznania Sądu Okręgowego. Co więcej, analizując tak wyjaśnienia oskarżonego, jak i wtórne przekonania jego pełnomocnika procesowego zawarte w apelacji - i to nie tylko przez pryzmat pozostałej części zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, ale także pod kątem podstawowych zasad rozsądku i obycia społecznego i nie tracąc jednocześnie z pola widzenia kontekstu sytuacyjnego sprawy oraz jego tła - należy dojść do przekonania o braku szczerości z jego strony. W przedstawionym stanie rzeczy wyjaśnienia oskarżonego nie tylko nie mogły stanowić wyznacznika dla odtworzonego przebiegu inkryminowanego zdarzenia, ale także miernika dla oceny wiarygodności pozostałych zgromadzonych dowodów, a właśnie takie intencje w rzeczywistości przyświecały autorowi apelacji. Tym samym, reasumując całość niniejszych wywodów stwierdzić należy, że Sąd Okręgowy podzielił stanowisko Sądu pierwszej instancji w zakresie oceny wiarygodności ujawnionego w toku postępowania materiału dowodowego, stwierdzając przy tym winę A. W. w zakresie zarzucanego mu czynu. Apelujący w wywiedzionym środku zaskarżenia w sposób obiektywny nie wykazał zaś nieprawidłowości procesu pierwszoinstancyjnej oceny dowodów, które skutkowałyby uwzględnieniem przedstawionych zarzutów. Odnosząc się do zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych należy wskazać, że zarzut ten jest tylko wówczas słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego, nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania. Zarzut ten nie może jednak sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu wyrażonymi w uzasadnieniu wyroku, lecz do wykazania, jakich mianowicie konkretnych uchybień w zakresie logicznego rozumowania dopuścił się sąd w ocenie zebranego materiału dowodowego. Argumentacja zarzutów zawierająca się w uzasadnieniu wniesionej apelacji nie była wystarczającą podstawą do uznania ich za zasadne, w świetle prawidłowych ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę skarżonego orzeczenia. Wniosek O zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego A. W. od popełnienia zarzucanego mu czynu. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność zarzutów warunkowała bezzasadność wniosków. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Wyrok Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 05 czerwca 2025 r., sygn. akt II K 81/25 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Bezzasadność wniesionej apelacji i brak okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ---------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. ---------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności --------------------- -------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II. Sąd Okręgowy na podstawie art. 636 §1 kpk w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 123 z późn. zm.) zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 140 złotych tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze (120 złotych opłaty od kary pozbawienia wolności oraz 20 złotych ryczałtu za doręczenia pism w postępowaniu apelacyjnym). 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Cały wyrok 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana

wyrok Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 28 listopada 2022 r.

Sygn. akt II Ka 131/21 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 1 kwietnia 2021r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Karol Troć Sędziowie: SSO Agata Kowalska (spr.) SSR del. Paweł Mądry Protokolant: st. sekretarz sądowy Paulina Jarczak przy udziale Prokuratora Andrzeja Boruty po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2021 r. sprawy P. Ł. i R. G. oskarżonych z art. 298 § 1 kk i inne na skutek apelacji, wniesionej przez obrońców oskarżonych od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 30 listopada 2020 r. sygn. akt II K 512/18 I. wyrok utrzymuje w mocy; II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. R. K. (1) 516,60 zł (w tym 96,60 zł podatku VAT) tytułem obrony z urzędu wykonywanej w imieniu oskarżonego R. G. w postępowaniu odwoławczym; III. zasądza od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa po 480 złotych tytułem opłaty za postępowanie odwoławcze oraz tytułem wydatków za II instancję - od oskarżonego P. Ł. 10 złotych, zaś od oskarżonego R. G. 526,60 złotych. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 131/21 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 30 listopada 2021 roku wydany w sprawie o sygnaturze akt II K 512/18. 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --------- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. Obraza przepisów postępowania – art. 4 kpk, art. 5 § 2 kpk, art. 7 kpk i art. 410 kpk, poprzez dokonanie dowolnej oceny dowodów i rozstrzygnięcie na niekorzyść oskarżonego niedających się usunąć wątpliwości co do tego, czy działając z inną osobą sfingował on tzw. kolizję drogową, a następnie zgłosił do ubezpieczyciela szkodę i wyłudził odszkodowanie w łącznej wysokości 17.547,94 złotych w sytuacji, gdy Sąd dysponował sprzecznymi ze sobą opiniami biegłych, w tym wydaną przez mgr J. W. opinią, że analiza dokumentacji oraz przeprowadzona symulacja komputerowa zdarzenia analizująca możliwość zaistnienia zdarzenia w sposób opisany przez oskarżonych – P. Ł. i R. G. prowadzą do wniosku, iż mogło dojść do zderzenia w sposób opisany przez oskarżonych – P. Ł. i R. G. prowadzą do wniosku, iż mogło dojść do zderzenia samochodu osobowego marki M. (...) o nr rej. (...) oraz samochodu marki P. nr rej. (...) w okolicznościach przedstawionych przez uczestników zdarzenia; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Konfrontując zarzuty apelacyjne o obrazie przepisów prawa procesowego stanowczo stwierdzić należy, iż te nie znalazły potwierdzenia w kontestowanym rozstrzygnięciu. Sąd drugiej instancji w pełni podzielił analizę i ocenę dowodów przeprowadzoną przez Sąd merytoryczny, który dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych w oparciu o wszystkie zgromadzone w sprawie dowody, ocenione swobodnie, lecz nie dowolnie, a przy tym zgodnie z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, w sposób pozbawiony luk logicznych, niejasności i sprzeczności. Nie ulega przy tym wątpliwości, że Sąd Rejonowy rozważył dowody w ich całokształcie i wzajemnym powiązaniu ze sobą oraz dokonał trafnego i słusznego wyboru, szczegółowo i przekonująco wskazując, które z nich zasługują na obdarzenie ich przymiotem wiarygodności, a którym należy tego przymiotu odmówić i z jakich przyczyn. W tym miejscu zauważyć wypada, iż ustanowiony w art. 7 kpk, stanowiącym fundament wywiedzionego zarzutu, obowiązek dokonania oceny wiarygodności materiału dowodowego w oparciu o wszechstronną, zgodną z zasadami logicznego rozumowania, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego dotyczy nie tylko Sądu orzekającego, bowiem także odwołujący, podnoszący ów zarzut, nie może ograniczyć się do prostego, subiektywnego zanegowania oceny dowodów przeprowadzonej przez Sąd i arbitralnego stwierdzenia, że walorem wiarygodności nie powinny być obdarzone dowody niekorzystne dla oskarżonego. Ta metoda kwestionowania trafności zaskarżonego orzeczenia nie może być uznana za wystarczającą. Obowiązkiem skarżącego każdorazowo jest bowiem skuteczne wykazanie jakich konkretnych uchybień dopuścił się Sąd meriti w kontekście zasad wiedzy, w szczególności logicznego rozumowania oraz doświadczenia życiowego przy ocenie materiału dowodowego. Uwiarygodnienie zarzutu dowolnej oceny dowodów wymaga zatem wykazania, w oparciu o fakty i ich pogłębioną logiczną analizę, że rzeczywiście Sąd pominął dowody istotne (nie jakiekolwiek, lecz istotne) dla rozstrzygnięcia o sprawstwie i winie, że włączył do podstawy ustaleń dowody nieujawnione, że uchybił regułom prawidłowego logicznego rozumowania, że uchybił wskazaniom wiedzy lub życiowego doświadczenia (wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 19 kwietnia 2012 roku w sprawie o sygn. akt II AKa 67/12). Tymczasem, na kanwie przedmiotowej sprawy skarżący nie był w stanie skutecznie przekonać Instancji Odwoławczej o słuszności swoich przekonań wyrażonych w treści zarzutów, bowiem te nie zostały w logiczny i racjonalny sposób uargumentowane. Wprawdzie, kwestionując prawidłowość pierwszoinstancyjnego postępowania, apelujący wskazał jakich rzekomych uchybień w zakresie oceny dowodów tenże Sąd miałby się dopuścić, jednakże wywody sprowadzające się w istocie do zdyskredytowania obciążającego P. Ł. materiału dowodowego i wyeksponowania przebiegu zdarzeń wykreowanego właśnie przez oskarżonego, nie mogły znaleźć uznania w oczach Sądu Odwoławczego. Na względzie mieć bowiem należy, iż sama tylko okoliczność, że oceniono poszczególne dowody, w aspekcie ich wiarygodności, nie w taki sposób, jak życzyłby sobie tego oskarżony czy jego obrońca, nie jest tożsama ze stwierdzeniem, że w procesie ich weryfikacji doszło do naruszenia reguły płynącej z treści art. 7 kpk. Rzecz jasna, odmienna ocena dowodów - korzystna dla oskarżonego – jest naturalnym prawem tak jego jak i jego obrońcy, jednakże nie wynika z niej samo przez się, by analiza dokonana w niniejszej sprawie charakteryzowała się dowolnością. W ocenie Sądu Okręgowego, wywody apelującego stanowią jedynie alternatywną wersję oceny dowodów, wobec czego należy je uznać wyłącznie za werbalną i bezowocną polemikę z prawidłowymi ustaleniami Sądu Rejonowego, która nie została poparta żadnymi logicznymi i przekonującymi argumentami, wobec czego nie jest w stanie spowodować uwzględnienia omawianego zarzutu. Odwołując się bezpośrednio do twierdzeń płynących z treści apelacji nadmienić należy, iż w istocie na materiał dowodowy zgromadzony w toku przedmiotowej sprawy składały się m. in. dwie opinie sporządzone przez niezależnych biegłych, tj. dr inż. J. P. oraz mgr J. W., przy czym wnioski zaprezentowane przez owych specjalistów dość znacznie różniły się do siebie. Jednakże, zaistniała sytuacja procesowa, w której biegli nie pozostawali zgodni co do konkluzji końcowych, nawet tych istotnych z punktu widzenia ewentualnego sprawstwa P. Ł., nie winna być niejako automatycznie utożsamiana - zgodnie z życzeniem obrony - z wystąpieniem w toku procesu niedających się usunąć wątpliwości, które zgodnie z ustawą powinny być rozpatrywane na korzyść oskarżonych, lecz obligowała tenże Sąd do zważenia obu wywołanych źródeł dowodowych oraz dokonania ich konfrontacji z pozostałą częścią materiał dowodowego, a następnie – wskutek tak nakreślonego schematu – dokonania oceny czy któraś z opinii zasługuje na przyznanie jej przymiotu wiarygodności, a jeśli tak to w jakim zakresie czy może istotnie w sprawie wystąpiły wątpliwości, o których mowa w treści art. 5 § 2 kpk. I tak, Sąd Rejonowy procedując po raz kolejny uczynił zadość swej powinności i dokonując oceny każdej z wywołanych opinii – czego dokonał przez pryzmat całości okoliczności przedmiotowej sprawy - doszedł do słusznego przekonania, iż to wnioski wyprowadzone przez biegłego dr inż. J. P. zasługują na uwzględnienie w całości. Bacząc na całość powyższych rozważań nie sposób zatem do końca zgodzić się ze skarżącym, który w części motywacyjnej apelacji wskazał, iż niezależnie od tego (…), że w postępowaniu sądowym przeprowadzone zostały inne dowody (…), podstawę wyroku stanowiła zaaprobowana przez Sąd opinia biegłego – co, wobec całości wywodów, wybrzmiało w ten sposób, jakby Sąd Rejonowy odtworzył stan faktyczny wyłącznie na podstawie traktowanego dowodu z bezpodstawnym pominięciem pozostałych źródeł dowodowych. Rzecz jasna, omawiana opinia okazała się dość istotna dla odtworzenia rzeczywistej konwencji zdarzeń z czasookresu objętego zarzutem, jednakże Sąd Rejonowy – dowodu tego (podobnie jak każdego innego) nie rozpatrywał jedynie autonomicznie, tj. w oderwaniu chociażby od wskazanych przez apelującego źródeł dowodowych w postaci dokumentów czy zeznań świadków, lecz wręcz przeciwnie – z uwzględnieniem całości zgromadzonego materiału dowodowego i wynikających z poszczególnych źródeł dowodowych okoliczności pośrednio przemawiających za winą oskarżonych. Faktu, iż procedowanie Sądu Rejonowego było prawidłowe i zgodne z przedstawionymi powyżej wytycznymi dowodzi uważna i wnikliwa lektura pisemnych motywów zaskarżonego orzeczenia, gdzie ów Sąd kompleksowo wykazał, które dowody i w jakim zakresie przyczyniły się do poczynienia ustaleń faktycznych oraz które i z jakich względów temu celowi nie służyły. Powracając stricte do problematyki wywołanych opinii wskazać należy, iż w ocenie Instancji Odwoławczej słusznie Sąd Rejonowy w całości dał wiarę zakwestionowanym przez obronę wnioskom sformułowanym przez biegłego dr inż. J. P.. Wydana przez niego opinia nie tylko sporządzona została przez fachowca, posiadającego rozległą i specjalistyczną wiedzę odnośnie do opiniowanej problematyki, lecz przy tym była nadto spójna, logiczna i nie zawierała wewnętrznych sprzeczności. Co więcej – biegły w sposób kompleksowy udzielił odpowiedzi na wszystkie nakreślone przez Sąd zagadnienia, detalicznie prezentując podstawę dla takich, a nie innych wniosków – czego de facto nie można powiedzieć o dokumencie powierzchownie sporządzonym przez mgr. J. W.. Wydanie opinii przez biegłego dr inż. J. P. poprzedzone zostało nie tylko dogłębną analizą akt sprawy, ale również diagnostyką uszkodzeń obu pojazdów, które to uszkodzenia okazały się znamienne dla skutecznego zakwestionowania przebiegu zdarzeń prezentowanego przez oskarżonych. Co nie mniej istotne – wnioski biegłego jednoznacznie przemawiające za przyjęciem winy obu sprawców, znalazły odzwierciedlenie w pozostałej części materiału dowodowego, zaś zwłaszcza pokryły się z konkluzjami zaprezentowanymi przez innego biegłego – H. T.. Tę ostatnią opinię również z całą słusznością uznano za wiarygodny i pełnowartościowy dowód w sprawie. Tu przypomnieć należy, iż owi biegli pozostawali niezwykle zgodni co do spostrzeżeń, jakoby uszkodzenia ujawnione w pojazdach oskarżonych nie mogły powstać w opisywanych przez nich warunkach, bowiem niewątpliwie samochód marki M. podczas zderzenia musiał znajdować się w pozycji statycznej. W ten sposób biegli skutecznie obalili wersję zdarzeń wykreowaną m. in. przez P. Ł.. Wnioski biegłych, zwłaszcza rozpatrywane przez pryzmat innych bezsprzecznych okoliczności sprawy, takich jakt choćby fakt, iż obaj oskarżeni - wbrew pierwotnie prezentowanym zapewnieniom - uprzednio znali się i to dość dobrze, nie pozostawiają miejsca na margines wątpliwości co do rzeczywistego sprawstwa tak P. Ł. jak i jego wspólnika. Na tym etapie niniejszych wywodów uzupełniająco wskazać należy, iż prawidłowo Sąd meriti nie przyznał przymiotu wiarygodności opinii biegłego mgr J. W.. Analizując postulaty zaprezentowane przez wywołanego biegłego w kontekście ich wiarygodności bądź niewiarygodności, nie należało pomijać podstawy dla ich przyjęcia oraz samego sposobu przedstawienia przez biegłego toku dedukcji, którym podążał przy wydawaniu swojej opinii. Innymi słowy, Sąd Rejonowy zobligowany był do oceny czy wywołana opinia odpowiadała wymaganiom płynącym z treści art. 200 kpk. I tak, słusznie stwierdzono, iż wskazane powyżej aspekty w przypadku dokumentu sporządzonego przez biegłego mgr J. W. pozostawiały wiele do życzenia. Opinia sporządzona została w sposób lakoniczny i pobieżny. Biegły nie zgłębiając opiniowanej problematyki całość autorskich ustaleń oparł wyłącznie na oświadczeniach, które w toku postępowania odszkodowawczego złożyli oskarżeni, nie podejmując nawet próby weryfikacji ich prawdziwości. Co przy tym kluczowe –w swoich wyliczeniach zignorował konieczność, by w sposób skrupulatny i rzetelny określić czy ujawnione na pojazdach uszkodzenia mogły powstać czy to w okolicznościach wskazywanych przez sprawców, czy w sytuacji, gdy jeden z pojazdów nie znajdował się w ruchu, a były to przecież okoliczności kluczowe dla ustalenia winy oskarżonych. Co więcej – z opinii nie wynika, aby przedmiotem rozważań ów biegłego stała się nadto wysokość nadwozia aut względem siebie i jej związek z wzajemnym usytuowaniem pojazdów, co z kolei winno stanowić podstawę dla dalszych wyliczeń. W ocenie Sądu Odwoławczego, wobec tak znacznych uchybień, opinia nie mogła znaleźć uznania w oczach Sądu merytorycznego i tam samym stanowić postawy dla ustaleń dotyczących stanu faktycznego sprawy. Zamykając całość powyższych rozważań uznać należy, iż autor apelacji nie przedstawił żadnych racjonalnych okoliczności, które choćby uprawdopodobniły tezę, że w toku postępowania pierwszoinstancyjnego doszło do sytuacji bezkrytycznego dania wiary jakimkolwiek dowodom przemawiającym na niekorzyść jego klienta, co równałoby się z bezzasadnym wyeksponowaniem jedynie tych dowodów, które potwierdzały zarzut postawiony P. Ł. w akcie oskarżenia. Zaprezentowaną przez apelującego obrońcę ocenę dowodową, odmienną od tej w wydaniu Sądu pierwszej instancji, uznać należy za nic innego, jak tylko jałową, bezowocną polemikę, która nie wykazała rzeczywistego naruszenia przez Sąd Rejonowy dyspozycji normy wynikającej z art. 7 kpk. Jednocześnie, czyniąc niniejsze pisemne motywy wyroku kompleksowymi dodać należy, iż w ocenie Sądu Okręgowego, bezzasadne było podnoszenie przez skarżącego równoległej obrazy art. 5 kpk i art. 7 kpk. Zarzuty te mają charakter rozłączny i wzajemnie się wykluczają. Zarzut obrazy art. 5 § 2 kpk nie może być podnoszony jednocześnie z zarzutem naruszenia art. 7 kpk, gdyż dotyczy wtórnej do ustaleń faktycznych płaszczyzny procedowania. W orzecznictwie problematyka wzajemnych relacji art. 7 kpk i art. 5 § 2 kpk była wielokrotnie rozważana. Wskazuje się nawet, iż apelacja skonstruowana w ten sposób, podnosząca równocześnie w/w zarzuty, pozostaje w sprzeczności z zasadami racjonalnego rozumowania (wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 6 października 2015 roku, wydany w sprawie o sygn. II AKa 127/15). Po dokonaniu prawidłowej oceny dowodów nie pozostały w sprawie żadne wątpliwości, w szczególności co do sprawstwa oskarżonego, które należałoby rozstrzygać po myśli art. 5 § 2 kpk, wobec czego Sąd Rejonowy nie musiał po tenże przepis sięgać i w konsekwencji nie mógł dokonać jego obrazy. Podobnie, powiązanie przez skarżącego obrazy treści przepisu art. 410 kpk z naruszeniem art. 7 kpk również oceniono jako pozbawione merytorycznych podstaw. Oczywistym pozostaje, iż konstruowanie prawdziwych ustaleń faktycznych musi opierać się na dowodach wiarygodnych, a dowody niewiarygodne temu celowi nie służą. Pominięcie określonych dowodów uznanych za niewiarygodne przez Sąd meriti przy konstruowaniu ustaleń faktycznych jest rezultatem dokonanej oceny dowodów i wyboru jednej ze sprzecznych wersji zdarzenia, w sytuacji, w której wersje te absolutnie się wykluczają. Nie oznacza to jednak, że nie dokonano oceny określonych dowodów w ogóle, a tym samym nie świadczy o naruszeniu art. 410 kpk (wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 29 września 2017 roku, wydany w sprawie o sygn. II AKa 285/17). Wniosek 1. Zmiana zaskarżonego wyroku i uniewinnienie P. Ł. od popełnienia zarzucanego mu czynu; Ewentualnie: 2. Uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wobec bezzasadności wywiedzionych przez obronę zarzutów apelacyjnych, na uwzględnienie nie zasłużył żaden z wniosków apelacyjnych. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 30 listopada 2021 roku wydany w sprawie o sygnaturze akt II K 512/18. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Wobec bezzasadności zarzutów wywiedzionych przez obrońcę oskarżonego i przy jednoczesnym braku przesłanek płynących z treści art. 440 kpk, Sąd Okręgowy utrzymał w mocy zaskarżonego orzeczenie. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany ----------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ---------------------- --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II III O kosztach procesu Sąd Okręgowy orzekł na podstawie art. 634 kpk w zw. z art. 627 kpk w zw. z art. 636 § 1 kpk, uznając, że w sprawie nie zachodzą podstawy do zwolnienia oskarżonego od ich zapłaty. Sąd Odwoławczy na podstawie art. 29 ust. 2 Prawo o adwokaturze i § 17 ust. 2 pkt 4 w zw. z § 4 ust. 1 i 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. 2019, poz. 18) zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. R. K. (2) kwotę 516,60 zł (w tym 96,60 zł VAT) za obronę oskarżonego R. G. sprawowaną z urzędu w postępowaniu odwoławczym; 7. PODPIS