II AKa 494/23 · Sąd powszechny

Sygn. akt V KK 372/16 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 kwietnia 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jarosław Matras (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Jerzy Grubba‎SSN Przemysław KalinowskiProtokolant Katarzyna Wełpa przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Jerzego Engelkinga,‎w sprawie M. S.‎skazanego z art. 190 § 1 kk w zw. z art. 91 § 1 kk‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie‎w dniu 6 kwietnia 2017 r.,‎kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego‎od wyroku Sądu Okręgowego w W.‎z dnia 7 lipca 2016 r., sygn. akt IV Ka …/16‎utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Ś.‎z dnia 3 listopada 2015 r., sygn. akt II K …/14, I. uchyla zaskarżony wyrok oraz utrzymany nim w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Ś. z dnia 3 listopada 2015 r., sygn. akt II K …/14 i oskarżonego M.

CZĘŚĆ WSTĘPNA 0.11.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Rejonowego w Bełchatowie z dnia 26 lipca 2024 r. w sprawie II K 61 / 24 0.11.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 0.11.3. Granice zaskarżenia 0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.11.3.2.

Sygn. akt II Ka 568/21 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 października 2021 r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący SSO Karol Troć Protokolant st. sekr. sąd. Anna Sieczkiewicz przy udziale prokuratora Lidii Bem po rozpoznaniu w dniu 18 października 2021 r. sprawy M. S. oskarżonego z art. 286§1 kk na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 24 marca 2021r. sygn. akt II K 1161/20 I. utrzymuje wyrok w mocy; II. zasądza od oskarżonego M. S. na rzecz T. C. (1) 840 (osiemset czterdzieści) zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym; III. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 140 zł kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 568/21 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 24 marca 2021r. w sprawie II K 1161/20 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty -------------------- ------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty -------------------- ---------------------------------------------------------- ------------- -------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu --------- ----------------------------------- -------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu --------------- ------------------------------------ ----------------------------------------------------------------------- 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut Obrońca oskarżonego wyrokowi zarzucił: 1. obrazę przepisów prawa materialnego, a to art. 286 § 1 kk poprzez błędną jego wykładnię i przyjęcie, iż działanie oskarżonego wypełniało znamiona czynu z art. 286 kk, podczas gdy zachowanie oskarżonego należałoby ostatecznie traktować jako delikt cywilny; 2. obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na wynik sprawy, a to art. 391 § 1 kpk i art. 366 § 1 kpk na skutek poprzestania na odczytaniu, mimo braku przesłanek ku temu zeznań świadka K. S., podczas gdy zeznania te miały kluczowy charakter dla sprawy. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzuty apelacji obrońcy oskarżonego pozostają bezzasadne, bowiem Sąd Rejonowy procedując w niniejszej sprawie nie dopuścił się błędów na jakie wskazuje apelujący, a poczynione przez Sąd Rejonowy ustalenia faktyczne spotkały się z całkowitą akceptacją ze strony Sądu odwoławczego. W nawiązaniu do pierwszego z zarzutów apelacji wskazać należy, iż zachowanie karalne przestępstwa z art. 286 § 1 kk skierowane jest na osobę, którą sprawca zamierza doprowadzić do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, w niniejszym wypadku na osobę T. C. (1). Oszustwo jest złożonym działaniem lub zaniechaniem i może przybierać postać wprowadzenia w błąd tej osoby, wyzyskania błędu tejże osoby, bądź wyzyskania jej niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania. Elementem, którym musi się charakteryzować każdy sposób wprowadzenia w błąd jest to, iż ma ono wywołać w konkretnym podmiocie wyobrażenie o istniejącym stanie rzeczy, nie odpowiadające prawdzie. Ustawa wymaga, aby zachowanie sprawcy było ukierunkowane na określony cel, którym w przypadku oszustwa jest osiągnięcie korzyści majątkowej, co bezsprzecznie miało miejsce w niniejszej sprawie, bowiem oskarżony nie uregulował opłaty za wystawioną przez pokrzywdzoną fakturę na kwotę 14.021,63 zł. Od samego początku oskarżony nie miał zamiaru wywiązania się ze zobowiązań w stosunku do pokrzywdzonej, czemu miały służyć określone zabiegi, tj. wskazanie w zleceniu transportowym nr 110/08/219/MA pod pozycją fracht kwoty 2600 netto (płatny w PLN – kurs NBP z dnia poprzedzającego rozładunek), nie prostowanie tejże kwoty za fracht (jej waluty) w trakcie rozmów telefonicznych ze spedytorką z firmy (...).T. C. sp. j., nie podejmowanie kontaktu z firmą pokrzywdzonej do momentu upływu odroczonego terminu płatności faktury nr (...). Wskazania w tym miejscu wymaga, iż zamiar oszustwa przyjmować musi postać chęci skierowanej na zachowanie, prowadzące do wywołania błędu. Oszustwo z punktu widzenia znamion strony podmiotowej może być bowiem popełnione wyłącznie z zamiarem bezpośrednim obejmującym zarówno cel, jak i sposób działania sprawcy, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie. Oskarżony w ramach prowadzonej działalności gospodarczej po zawarciu umowy o świadczenie usługi transportowej z firmą (...).T. C. s.j., w której to umowie kwotę frachtu określił na 2600 netto, korzystając z niedopatrzenia pokrzywdzonej jako właścicielki firmy, nie prostował, iż kwota ta w rzeczywistości powinna dotyczyć kwoty w euro, a nie w złotych, skorzystał z usług tej firmy i dopiero po upływie terminu do jej uiszczenia zgłosił pretensje odnośnie wskazanej tam kwoty za rzeczoną za usługę. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, iż pokrzywdzona w toku swoich zeznań wskazała na fakt, iż rzeczywista kwota za wymaganą przez firmę (...) sp. z o.o. należącą do oskarżonego usługę (z uwzględnieniem charakteru ładunku oraz odległości na jakiej miał odbyć się transport ładunku oraz miejsce docelowe tego transportu) kształtowała się wtedy na około 2600 euro, z czego zapewne oskarżony doskonale zdawał sobie sprawę. Usługa w takiej cenie, ale w złotych, byłaby dla firmy transportowej po prostu nieopłacalna, gdyż nie pokrywałaby rzeczywistych kosztów takiej usługi na którą składał się koszt paliwa, dodatek do paliwa ad blue, koszt promu, pensja kierowcy oraz amortyzacja samochodu i naczepy. Nadto kluczowym dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest fakt, iż tego typu rozliczenia za usługi transportowe na terenie Europy odbywały się w euro bądź na życzenie klienta w walucie kraju docelowego, a nie w PLN. Okoliczność tę potwierdzili w toku swoich wiarygodnych zeznań świadkowie T. C. (1) i K. S.. Z widniejących w aktach faktur za usługi transportowe z krytycznego czasookresu przedstawionych poglądowo przez pokrzywdzoną wynika, iż usługi transportowe o podobnym charakterze ładunku, na podobnej trasie (Polska -Wielka Brytania) kształtowały się owym czasie w wysokości mniej więcej 2400-2800 euro za kurs. Przyjąć zatem z całą stanowczością należy, iż pokrzywdzona nie podjęłaby się wykonania usługi transportowej zleconej przez oskarżonego za wskazywaną przez niego w zleceniu kwotę 2600 zł, jako dla siebie nierentownej, a i oskarżony jako przedsiębiorca, korzystający z takich usług, miał świadomość przeciętnej ich ceny oraz tego, że same koszty transportu (bez zysku świadczącej go firmy) znacznie przekraczają rzekomo zgodnie ustaloną kwotę. Ważnym jest bowiem dla przyjęcia bytu oszustwa ustalenie, czy pokrzywdzony w ogóle zdecydowałby się na zawarcie kontraktu (uznając ekwiwalentność świadczeń wzajemnych), gdyby nie został wprowadzony w błąd, gdyby znajdował się w sytuacji umożliwiającej należyte pojmowanie przedsiębranego działania lub gdyby jego błędu nie wyzyskano ( wyrok SA w Gdańsku z 18.01.2017r., II AKa 409/16, LEX nr 2333200; wyrok SA w Katowicach z 12.08.2016r., II AKa 194/16, LEX nr 2109571). Oskarżony musiał zdawać sobie sprawę z ich nieekwiwalentności w chwili zawierania kontraktu, ale nie tylko na wykorzystaniu błędu polegało jego działanie, lecz na świadomym wprowadzeniu kontrahenta w błąd co do waluty frachtu – o czym świadczy wprost wskazanie przy kwocie sposobu przeliczenia ustalonej sumy na złote. O celowości działania świadczy też jednoczesne niewskazanie waluty przy cenie, a ukrycie jej dopiero w trzynastym punkcie szczegółowych uregulowań – choć cena jest przecież najistotniejszym punktem porozumienia. Dodatkowo także jego późniejsze zachowanie przeczy tezie o nieporozumieniu i wyłącznie cywilnoprawnym charakterze sporu – oskarżony nie zakwestionował faktury bezpośrednio po jej otrzymaniu, nie wnosił od razu o jej korektę, nie podjął żadnej próby polubownego załatwienia sprawy (co odpowiadałoby zasadom dobrej praktyki w obrocie gospodarczym). Powyższe praktyki oskarżonego miały ewidentnie na celu doprowadzenie do niekorzystnego rozporządzenia mieniem pokrzywdzonych, przez co miał on uzyskać korzyść majątkową. Na marginesie już tylko zauważyć należy, iż wobec oskarżonego poza przypadkiem niniejszej sprawy toczą się jeszcze inne postępowania, w których stoi pod zarzutem wyłudzenia usług transportowych od różnych przewoźników, gdzie za każdym razem modus operandi pozostawał tożsamy z zachowaniem oskarżonego w stosunku do pokrzywdzonej w niniejszej sprawie. Reasumując powyższe stwierdzić należy, z bezpośrednim ukierunkowaniem do pierwszego zarzutu apelacji, że jeżeli spór ma charakter wyłącznie cywilnoprawny i dotyczy wyłącznie nienależytego wykonania umowy, to rzeczywiście powinien być rozstrzygany wyłącznie na drodze postępowania cywilnego, a nie karnego. Prawo karne stanowi bowiem w systemie prawnym ultima ratio, co oznacza, że ingerencja prawa karnego w danej dziedzinie życia powinna nastąpić wówczas, gdy inne dziedziny prawa są niewystarczające dla rozstrzygnięcia stosunków prawnych pomiędzy stronami. Zatem prawo karne powinno mieć zastosowanie tylko w takich sprawach, gdy w sposób ewidentny dochodzi do celowego wyłudzenia mienia przez sprawców przy pomocy wyzyskania błędnego przeświadczenia drugiej strony ( wyrok SA w Katowicach z 27.09.2017r. II AKa 311/17, LEX nr 2414606). Tymczasem jednak owo celowe wyłudzenie miało miejsce w niniejszej sprawie, co wykazane zostało prawidłowo przez Sąd Rejonowy, a które to stanowisko podzielił Sąd Odwoławczy, dlatego też zarzut powyższy nie mógł zostać uznany za trafny. Chybionym pozostaje także drugi z zarzutów apelacji, dotyczący odstąpienia od bezpośredniego przesłuchania świadka K. S.. Przede wszystkim oskarżony i jego obrońca wprost wyrazili zgodę na odczytanie jej zeznań na rozprawie głównej w dniu 19 marca 2021r, co znalazło odzwierciedlenie w protokole z tejże rozprawy na k. 236, wobec czego czynienie sądowi zarzutu, że mimo woli stron nie postąpił inaczej, co uniemożliwiło stronom zadawanie świadkowi pytań (których nie mieli) jest całkowicie nieuzasadnione. Ponadto wskazane przez świadka okoliczności znalazły odzwierciedlenie w innych dowodach niniejszej sprawy, wobec czego brak było wątpliwości co do kompletności jej depozycji. Wniosek O zmianę wyroku i uniewinnienie oskarżonego. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność zarzutu warunkowała bezzasadność wniosku. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Zaskarżony wyrok w całości utrzymano w mocy. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Bezzasadność zarzutów i brak okoliczności, podlegających uwzględnieniu z urzędu powodowała bezzasadność wniosku. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany ---------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ---------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. ---------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II Na podstawie art. 636 § 1 kpk w zw. z art. 616 § 1 pkt 2 kpk i § 11 ust. 2 pkt 4 i § 15 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie ( Dz.U. 2015, poz. 1800) Sąd zasądził od M. S. na rzecz T. C. (1) kwotę 840 zł tytułem zwrotu poniesionych przez nią kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym. 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności III O kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze wobec oskarżonego Sąd orzekł na podstawie art. 636 § 1 kpk i art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 8 ustawy o opłatach w sprawach karnych z dnia 23 czerwca 1973r. (Dz.U. z 1983r. Nr 49, poz. 223 t.j.). 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Całość wyroku 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana

Sygn. akt VI Ka 93/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 maja 2023 r. Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący – Sędzia Tomasz Skowron (spr.) Sędzia Robert Bednarczyk Sędzia Andrzej Tekieli Protokolant Monika Mazur przy udziale prokuratora Prokuratury Rejonowej w Lwówku Śląskim: Dariusza Skowrona po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2023 r. sprawy S. K. ur. (...) w L. s. Z., L. z domu J. oskarżonego z art. 291 § 1 kk w związku z art. 294 § 1 kk i art. 239 § 1 kk, art. 291 § 1 kk z powodu apelacji wniesionych przez prokuratora i obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Lwówku Śląskim z dnia 24 listopada 2022 r. sygn. akt II K 702/20 I. zmienia zaskarżony wyrok wobec oskarżonego S. K. w ten sposób, że: - uniewinnia oskarżonego od popełnienia czynu przypisanego mu w pkt 2 części dyspozytywnej i w tej części kosztami sądowymi w sprawie obciąża Skarb Państwa, - stwierdza, że orzeczenie o karze łącznej z pkt 3 części dyspozytywnej straciło moc, - uchyla rozstrzygnięcie z pkt. 4 części dyspozytywnej, - na podstawie art. 69§1 i 2 k.k. i art. 70§1 pkt. 1 k.k. w zw. z art. 4§1 k.k. wykonanie wymierzonej oskarżonemu kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza na okres próby wynoszący 2 (dwa) lata, - w pkt 5 części dyspozytywnej okres zatrzymania i tymczasowego aresztowania zalicza na poczet kary pozbawienia wolności, - w pkt 6 części dyspozytywnej wymierzoną opłatę obniża do kwoty 120 złotych; II. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; III. zwalnia oskarżonego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt VI Ka 93/23 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 2 CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Lwówku Śląskim z dnia 24 listopada 2023 r., sygn. akt II K 702/20 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca oskarżonego ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☒ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 1 Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ----------------- ----------------------------------------- -------------------------- ---------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ----------------- ----------------------------------------- -------------------------- ---------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu -------------- ------------------------------ -------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu -------------- ------------------------------ -------------------------------------------------------------- 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. Prokurator w wywiedzionej przez siebie apelacji zarzucił rażącą niewspółmierność orzeczonej wobec oskarżonego S. K. kary łącznej 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby wynoszący 2 lata, przez co wymierzona kara nie jest adekwatna do wysokiego stopnia zawinienia oskarżonego i stopnia społecznej szkodliwości popełnionego przez niego przestępstwa. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 2. Obrońca oskarżonego zarzucił obrazę przepisów prawa procesowego: art. 2 § 2 k.p.k., art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k. w zw. z art. 92 k.p.k. i art. 410 k.p.k. poprzez dokonanie w sprawie ustaleń faktycznych z rażącym naruszeniem zarówno podstawowych zasad polskiego procesu karnego, tj. zasady obiektywizmu, swobodnej oceny dowodów oraz czynieniu prawdziwych ustaleń faktycznych, których podstawę mógł stanowić tylko całokształt okoliczności ujawnionych w postępowaniu w postaci dowodów w procesie zgromadzonych i ujawnionych, skutkiem czego dokonano ustaleń dowolnych, pozbawionych obiektywności, a zwłaszcza nie mających swego oparcia w zebranych w sprawie dowodach. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny 3. Ponadto obrońca oskarżonego sformułował zarzut rażącego błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mający istotny wpływ na jego treść polegający na: - zasadniczo chybionym uznaniu za udowodnione, że oskarżony udostępnił P. J. i N. W. pomieszczenie gospodarcze w R. nr (...) w celu ukrycia w nim dwóch samochodów, którymi mężczyźni ci tam przyjechali, czym to udzielił pomocy nieustalonej osobie; - zasadniczo chybionym uznaniu za udowodnione, że oskarżony pomógł nieustalonej osobie w ukryciu samochodu R. (...) przez zaparkowanie go w pomieszczeniu gospodarczym w R. nr (...) w sytuacji, gdy żaden ze zgromadzonych w sprawie dowodów takich okoliczności nie potwierdza, a wręcz ustalenia organów ścigania zaprzeczają takim ustaleniom przez ujawnienie osoby, która miała rzeczywisty i faktyczny dostęp do pomieszczeń gospodarczych w R. nr (...) dysponując kluczami do tych zamkniętych pomieszczeń i umożliwiając funkcjonariuszom straży granicznej przeszukanie ich. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Ad. 1 Odnosząc się do zarzutów prokuratora zawartych w wywiedzionej przez niego apelacji w pierwszej kolejności przypomnieć należy, iż dyrektywy wymiaru kary zawarte są w art. 53 k.k., zaś przesłanki warunkowego zawieszenia kary pozbawienia wolności określają art. 69 k.k. i 70 k.k. i kryteria te oceniane są niezależnie od dyrektyw wymiaru kary – o ile jej wymiar zgodnie z art. 69 § 1 (w. zw. z art. 4 § 1 k.k.) na to pozwala. Ponadto, zgodnie ze stanowiskiem utrwalonym w judykaturze, które podziela także Sąd Odwoławczy, do skutecznego podniesienia zarzutu rażącej niewspółmierności kary na gruncie art. 438 pkt 4 k.p.k. konieczne jest wykazanie, iż pomiędzy karą sprawiedliwą w ocenie skarżącego a karą orzeczoną zachodzi różnica tak zasadnicza, iż karę wymierzoną nazwać można byłoby - również w znaczeniu potocznym - rażąco niewspółmierną, tj. niewspółmierną w stopniu nie dającym się wręcz zaakceptować. Niewspółmierność rażąca to znaczna, zasadnicza, "bijąca w oczy" różnica między karą wymierzoną a karą sprawiedliwą. Zarzut rażącej niewspółmierności kary jako zarzut z kategorii ocen można zasadnie podnosić tylko wówczas, gdy kara jakkolwiek mieści się w granicach ustawowego zagrożenia, nie uwzględnia w sposób właściwy zarówno okoliczności popełnienia przestępstwa, jak i osobowości sprawcy ( por. m. in. wyrok SA w Poznaniu z dnia 4 lipca 2022r., sygn. akt II AKa 132/22, LEX nr 3402383, wyrok SA w Warszawie z dnia 13 maja 2022r., sygn. akt II AKa 32/22, LEX nr 3365140, wyrok SA w Warszawie z dnia 21 kwietnia 2022r., sygn. akt II AKa 91/22, LEX nr 3345888). Tymczasem prokurator w uzasadnieniu wywiedzionego środka odwoławczego nie polemizował z wymiarem kary, podważał jednak prawidłowość oceny istnienia w stosunku do S. K. warunków do przyjęcia pozytywnej prognozy kryminologicznej. Wbrew stanowisku skarżącego, Sąd Rejonowy prawidłowo zastosował dyrektywy wymiaru kary z art. 53 k.k., wymierzając oskarżonemu karę za czyn z pkt 1 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku (wobec uniewinnienia S. K. od czynu z pkt 2 części dyspozytywnej, Sąd Odwoławczy ustosunkuje się tylko do kary orzeczonej za czyn z art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k.) z uwzględnieniem bardzo wysokiego stopnia jego społecznej szkodliwości, rodzaju naruszonego dobra prawnego, a także okoliczności łagodzących, wśród których wskazał brak uprzedniej karalności oskarżonego w chwili popełnienia czynu oraz brak ujemnych następstw popełnionego przestępstwa. W ocenie Sądu Odwoławczego karę 1 roku pozbawienia wolności wymierzonej za ten czyn uznać należy za wyważoną i właściwie realizującą cele zapobiegawcze i wychowawcze, tak w zakresie prewencji indywidualnej, jak i generalnej. Podzielić należy także stanowisko dotyczące możliwości warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary w oparciu o art. 69 § 1 i 2 k.k. i art. 70 § 1 pkt. 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. Nie było w tym wypadku uchybieniem, iż Sąd Rejonowy oceniając prognozę kryminologiczną w stosunku do osoby oskarżonego wziął pod uwagę jego uprzednią niekaralność, choć kryterium to miało już wpływ na wymiar kary. Oceny tej nie zmienia także okoliczność, iż po popełnieniu czynu objętego przedmiotowym wyrokiem, S. K. dwukrotnie dopuścił się kradzieży na terenie Niemiec. Nawet jeżeli oskarżony na żadnym etapie postępowania nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów ani nie wyraził skruchy, nie stanowi to okoliczności obciążającej, przemawiającej za odstąpieniem od warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej wobec niego kary. Pamiętać bowiem należy, iż oskarżonemu przysługuje prawo do obrony, które realizować może zgodnie z obraną przez siebie strategią. O ile zatem przyznanie się i okazanie skruchy może stanowić okoliczność łagodzącą, to ich brak nie stanowi okoliczności obciążającej i nie może rzutować na wymiar orzeczonej kary czy na ocenę prognozy kryminologicznej. Na marginesie zauważyć należy, iż zawarte w uzasadnieniu apelacji wywody dotyczące konieczności surowego karania przestępczości seksualnej na szkodę małoletnich nie przystają do stanu faktycznego przedmiotowej sprawy. Ad. 2 W ocenie Sądu Odwoławczego ustalenia faktyczne dotyczące popełnienia przez S. K. czynu z art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k., który został mu przypisany w pkt 1 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku, były poprzedzone pełną i całościową analizą zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, odpowiadającą zasadom z art. 7 k.p.k. Podkreślić należy, iż funkcjonariusze Straży Granicznej obserwowali posesję w R. nr (...) i widzieli, jak na jej teren wjechał najpierw S. K., poruszając się samochodem V. (...) o nr rej. (...), a następnie P. J.w samochodzie B. (...) o nr rej. (...) i N. W. poruszający się samochodem B. (...) o nr (...), które to zostały wcześniej skradzione na terenie Niemiec. Funkcjonariusze zaobserwowali następnie, iż S. K. wyjeżdża z tej posesji samochodem V. (...), wioząc P. J. i N. W. jako pasażerów i którzy zostali następnie w tym samochodzie zatrzymani. Ponadto w pojeździe tym ujawniono laptop, telefon komórkowy oraz okulary przeciwsłoneczne w etui, które znajdowały się wcześniej w skradzionych na terenie Niemiec samochodach. W tej sytuacji, wobec treści zarówno osobowych, jak i nieosobowych źródeł dowodowych zgromadzonych i ujawnionych w toku postępowania, sprawstwo i wina oskarżonego są oczywiste i nie budzą żadnych wątpliwości. Oceny tej nie zmieniają powoływane przez obrońcę zeznania G. Y., którym Sąd Rejonowy słusznie dał wiarę jedynie częściowo w przekonaniu, iż nie chciała obciążać S. K.. Wyciąganie wniosków odmiennych, aniżeli ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd Rejonowy, stanowią wyraz dowolnej i wybiórczej interpretacji zgromadzonych i ujawnionych w sprawie dowodów. Wobec powyższego zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 2 § 2 k.p.k., art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k. w zw. z art. 92 k.p.k. i art. 410 k.p.k. w przypadku czynu objętego pkt 1 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku nie był zasadny. Odnośnie zaś czynu z art. 291 § 1 k.k. z pkt 2 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku, Sąd Odwoławczy uznał dowód osmologiczny za niewystarczający do ustalenia sprawstwa i winy S. K., co skutkowało jego uniewinnieniem od popełnienia tego czynu, co zostało szczegółowo omówione w dalszej części uzasadnienia – pkt 5.2. Ad. 3 Jak już wspomniano, oceniony w sposób całościowy i swobodny (nie zaś dowolny), zgodnie z zasadami wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego materiał dowodowy pozwolił na przypisanie oskarżonemu S. K. czynu z art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. przypisanego mu w pkt 1 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku. Co do zaś czynu z art. 291 § 1 k.k. objętego pkt 2 części dyspozytywnej, materiał dowodowy nie był wystarczający dla poczynienia nie budzących wątpliwości ustaleń faktycznych, iż S. K. się go dopuścił. Nie ma bowiem pewności co do czasu i okoliczności, w jakich oskarżony pozostawił swój ślad osmologiczny w samochodzie R. (...) i dowód ten uznać należało za niewystarczający dla stwierdzenia sprawstwa i winy oskarżonego, co skutkowało jego uniewinnieniem. Wniosek 1. Prokurator wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie oskarżonemu S. K. kary 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania, a w pozostałym zakresie o utrzymanie zaskarżonego orzeczenia w mocy. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 2. Zmiana zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od obu przypisanych mu wyrokiem czynów. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Ad. 1 Chociaż prokurator w wywiedzionym środku odwoławczym podniósł zarzut z art. 438 pkt 4 k.p.k., nie kwestionował wymiaru orzeczonej wobec S. K. kary, lecz domagał się uchylenia rozstrzygnięcia o warunkowym zawieszeniu wykonania orzeczonej kary. Zarzuty dotyczące braku możliwości przyjęcia w stosunku do oskarżonego pozytywnej prognozy kryminologicznej nie były zasadne i jako takie nie zasługiwały na uwzględnienie. Ad. 2 Wniosek obrońcy uznać należało za częściowo zasadny, bowiem Sąd Odwoławczy uniewinnił S. K. od popełnienia czynu z art. 291 § 1 k.k. przypisanego oskarżonemu w pkt 2 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku, co zostało szczegółowo omówione w dalszej części uzasadnienia – pkt 5.2 Z kolei zarówno ustalenia dotyczące sprawstwa i winy dotyczące czynu z art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. przypisanego oskarżonemu w pkt 1 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku, jak i rozstrzygnięcie w przedmiocie kary wymierzonej oskarżonemu za ten czyn w ocenie Sądu Odwoławczego były prawidłowe, nie było zatem podstaw do uniewinnienia S. K. od popełnienia tego czynu. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU --------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji Przedmiot utrzymania w mocy Sąd Odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok w zakresie pkt 1 części dyspozytywnej. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy W ocenie Sądu Odwoławczego ustalenia dotyczące sprawstwa i winy S. K. dotyczące czynu z art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. były prawidłowe, a kara orzeczona za ten czyn wymierzona została z uwzględnieniem dyrektyw wynikających z art. 53 k.k., ze wskazaniem zarówno okoliczności łagodzących, jak i obciążających, uznać ją zatem należało za adekwatną do stopnia winy i społecznej szkodliwości popełnionego czynu i właściwie realizującą cele w zakresie prewencji indywidualnej oraz generalnej. Nie było także konieczności ingerowania w tę część orzeczenia z urzędu, dlatego też zaskarżony wyrok w powyższym zakresie podlegał utrzymaniu w mocy. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji Przedmiot i zakres zmiany Sąd Odwoławczy zmienił zaskarżony wyrok wobec oskarżonego S. K. w ten sposób, że: - uniewinnił oskarżonego od popełnienia czynu przypisanego mu w pkt 2 części dyspozytywnej i w tej części kosztami sądowymi w sprawie obciążył Skarb Państwa; - stwierdził, że orzeczenie o karze łącznej z pkt 3 części dyspozytywnej straciło moc; - uchylił rozstrzygnięcie z pkt. 4 części dyspozytywnej; - na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. i art. 70 § 1 pkt. 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. wykonanie wymierzonej oskarżonemu kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres próby wynoszący 2 (dwa) lata; - w pkt 5 części dyspozytywnej okres zatrzymania i tymczasowego aresztowania zaliczył na poczet kary pozbawienia wolności; - w pkt 6 części dyspozytywnej wymierzoną opłatę obniżył do kwoty 120 złotych. Zwięźle o powodach zmiany Jedynym dowodem, jaki miał potwierdzać sprawstwo S. K. w zakresie czynu objętego pkt 2 części dyspozytywnej był ślad osmologiczny ujawniony na fotelu kierowcy pojazdu R. (...). Jednocześnie w toku postępowania ustalono, iż oskarżony S. K. miał dostęp do budynków gospodarczych używanych w charakterze garaży na posesji w R. nr (...), w których ukrywany był m. in. wymieniony samochód, w którym zabezpieczono ślad zapachowy oskarżonego. Dowód ten jednak jest niewystarczający dla poczynienia nie budzących wątpliwości ustaleń faktycznych, iż S. K. dopuścił się zarzucanego mu czynu z art. 291 § 1 k.k. Pozostawienie przez niego śladu osmologicznego w przedmiotowym pojeździe mogło nastąpić w innym czasie i okolicznościach i nie stanowi dowodu jego sprawstwa. Zgodnie z wyjaśnieniami S. K. złożonymi na rozprawie przed Sądem Rejonowym, mógł on wsiadać do R. (...) na podwórku przed garażem, jednak nie przemieszczał się nim (k. 533). Z tego względu oskarżonego należało uniewinnić od czynu z art. 291 § 1 k.k. przypisanego mu w pkt 2 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku, a kosztami postępowania w tym zakresie obciążyć Skarb Państwa. Konsekwencją powyższego rozstrzygnięcia było stwierdzenie, że orzeczenie o karze łącznej z pkt 3 części dyspozytywnej straciło moc oraz uchylenie pkt 4 części dyspozytywnej, który także odnosił się do orzeczonej kary łącznej. Podzielając stanowisko Sądu Rejonowego dotyczące możliwości przyjęcia w stosunku do S. K. pozytywnej prognozy kryminologicznej, Sąd Odwoławczy na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. i art. 70 § 1 pkt. 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. wykonanie wymierzonej oskarżonemu kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres próby wynoszący 2 lata i następnie, w pkt 5 części dyspozytywnej okres zatrzymania i tymczasowego aresztowania zaliczył na poczet kary pozbawienia wolności. Ponadto, ponieważ utrzymaniu w mocy podlegało rozstrzygnięcie o karze z pkt 1 części dyspozytywnej w wymiarze 1 roku pozbawienia wolności, należało obniżyć wysokość opłaty wskazanej w pkt 6 części dyspozytywnej. 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. --------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. --------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności -------------------------------------------------------------------------------------------- 6 Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności III Sąd Odwoławczy, mając na względzie obecną sytuację materialną oskarżonego, na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k. zwolnił go od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację oskarżyciel publiczny Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja rozstrzygnięcie w przedmiocie kary 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☒ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 2 Podmiot wnoszący apelację obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja przypisanie oskarżonemu odpowiedzialności za przestępstwa objęte zaskarżonym wyrokiem 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana

Formularz UK 2 Sygnatura akt II AKa 282/22 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.

Sygn. akt VI Ka 422/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 8 sierpnia 2023 r. Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący – Sędzia Andrzej Tekieli Protokolant Roksana Kulak przy udziale prokuratora Prokuratury Rejonowej w Jeleniej Górze Urszuli Ziembickiej po rozpoznaniu w dniu 8 sierpnia 2023 r. sprawy J. B. ur. (...) w W. s. S., M. z domu K. oskarżonego z art. 286 § 1 kk z powodu apelacji wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 11 kwietnia 2023 r. sygn. akt II K 73/23 utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonego J. B.; stwierdza, że koszty sądowe za postępowanie odwoławcze ponosi Skarb Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt VI Ka 422/23 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 11.04.2023 r. sygn. akt II K 73/23 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☐ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☐ zmiana Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ------------------------------------ --------------------------------------------------------------------------- STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mający wpływ na jego treść polegający na przyjęciu iż J. B. swoim zachowaniem nie wyczerpał znamion zarzuconego mu przestępstwa podczas gdy prawidłowa ocena zebranego materiału dowodowego w tym zwłaszcza analiza wyjaśnień oskarżonego w powiązaniu z historią rachunku bankowego prowadzi do wniosku , że podejrzany popełnił zarzucone mu przestępstwo. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzut apelacji okazał się niezasadny, zważywszy na trafną argumentację Sądu I instancji zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Oskarżonemu J. B. zarzucono w akcie oskarżenia popełnienie przestępstwa oszustwa z art. 286 § 1 k.k. w formie zjawiskowej sprawstwa, co w sposób oczywisty należy wykluczyć jako że przestępstwo to może być popełnione tylko w zamiarze bezpośrednim kierunkowym. Jeżeli było tak jak wyjaśniał w niniejszej sprawie oskarżony, tj. że poznany przez niego na komunikatorze M. nieustalony z nazwiska mężczyzna zwrócił się do oskarżonego o udostępnienie mu numeru konta bankowego oraz kodów (...) do wypłaty środków pieniężnych, argumentując to zablokowaniem własnego konta i „przekroczeniem limitów” oraz koniecznością przeprowadzenia nieokreślonych „transakcji” od których oskarżony miał otrzymywać wynagrodzenie ( a w sprawie brak dowodów przeciwnych, świadczących iż było inaczej ), to nie sposób przypisać oskarżonemu współsprawstwa w zakresie oszukania pokrzywdzonego J. D., którego oskarżony nie znał i nie mógł wiedzieć, że mężczyzna któremu udostępnił konto doprowadzi pokrzywdzonego do niekorzystnego rozporządzenia mieniem oferując mu sprzedaż konsoli do gier z czego się nie wywiąże, pobierze zaś za nią pieniądze. W powyższym stanie faktycznym odpowiedzialność karną oskarżonego można rozpatrywać co najwyżej w kontekście pomocnictwa do przestępstwa oszustwa z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. które to przestępstwo może być popełnione także w zamiarze ewentualnym ( zob. m.in. wyrok SN z dnia 18.09.2019 r. II KK 406/18 LEX nr 2756008 ). Taką możliwość sugerował Sąd Okręgowy gdy orzekając w innym składzie uchylił pierwszy wyrok uniewinniający Sądu Rejonowego i przekazując sprawę temu sądowi do ponownego rozpoznania ( sygn. akt VI Ka 739/22, wyrok z dnia 12.01.2023 r., k. 116 – 120 akt ). Jednakże mieć należy na względzie, że pomocnictwo jako opisana w art. 18 § 3 k.k. forma zjawiskowa przestępstwa wymaga udowodnienia że pomocnik uświadamia sobie zły zamiar sprawcy, zaś dla prawidłowego przypisania odpowiedzialności za pomocnictwo konieczne jest m.in. wskazanie konkretnego przestępstwa którego popełnienie pomocnik ma ułatwić, pomocnik musi obejmować świadomością ( bezpośrednią lub ewentualną ) iż podejmując określone czynności czyni to w odniesieniu do skonkretyzowanego w odpowiednim przepisie w części szczególnej kodeksu karnego czynu zabronionego, musi chcieć aby sprawca dokonał takiego konkretnego przestępstwa lub co najmniej przewidując taką możliwość godzić się na to. Zamiar taki ( bezpośredni lub ewentualny ) nie może być dorozumiany, musi być pewny, udowodniony ( zob. wyrok SN z dnia 10.08.2022 r. II KK 540/21 LEX nr 3482570 ). W tym kontekście trafnie argumentuje Sąd I instancji, że aczkolwiek oskarżony udostępniając swoje konto bankowe nieustalonemu z nazwiska mężczyźnie w okolicznościach na które wskazywał powinien przewidywać że osoba ta wykorzysta konto do popełniania przestępstw i w istocie godził się na to, to jednak brak jest podstaw do przyjęcia w sposób pewny, że obejmował swoją świadomością iż będzie to przestępstwo oszustwa ( nie bez racji Sąd Rejonowy wskazuje że równie dobrze mogło to być np. przestępstwo karnoskarbowe – k. 137 odwrót ), w szczególności zaś skonkretyzowane przestępstwo oszustwa na szkodę J. D.. Oskarżony udostępniał wszak numer rachunku bankowego który prowadził pod swoim nazwiskiem, pozwalając tym samym na łatwą identyfikację swojej osoby, czego raczej nie czyni osoba zamierzająca dokonać oszustwa czy chociażby pomóc w jego dokonaniu. Argumentacja przedstawiona w apelacji prokuratora, mająca podważyć ocenę stanu faktycznego i ocenę prawną dokonaną przez Sąd I instancji nie jest przekonywująca. Bezsporne jest że oskarżony zatrzymywał dla siebie części przelewanych kwot na jego konto tytułem „transakcji” dokonywanych przez nieustalonego mężczyznę, co wynika tak z jego wyjaśnień jak i z analizy historii rachunku bankowego, nie zmienia to jednak faktu iż brak jest w sprawie dowodów świadczących iż oskarżony w czasie gdy przelewy były dokonywane wiedział czy chociażby powinien wiedzieć, że związane były one z oszustwami dokonywanymi przez powyższego mężczyznę, w szczególności zaś ten z nich pochodzący od J. D.. Wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Jeleniej Górze. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Zważywszy na argumentację przedstawioną powyżej wniosek o wydanie wyroku kasatoryjnego był niezasadny. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Sąd Okręgowy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonego J. B.. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Mając na uwadze argumentację przedstawioną powyżej należało utrzymać w mocy wyrok uniewinniający J. B., a apelację prokuratora uznać za niezasadną. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany ---------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 2.1. ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 3.1. ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 4.1. ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II. Na podstawie art.632 pkt 2 k.p.k. Sąd Okręgowy stwierdził że koszty sądowe za postępowanie odwoławcze ponosi Skarb Państwa. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Prokurator Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Całość rozstrzygnięcia. 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☐ zmiana