II AKa 68/24 · Sąd powszechny

Sygn. akt VI Ka 335/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 lipca 2024 r. Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący – Sędzia Tomasz Skowron Protokolant Joanna Szmel przy udziale prokurator Prokuratury Okręgowej w Jeleniej Górze Małgorzaty Kopczyńskiej po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2024r. sprawy S. R. ur. (...) w Z. s. H., B. z domu B. oskarżonego z art. 279 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk i inne z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Zgorzelcu z dnia 22 lutego 2024 r. sygn. akt II K 461/22 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonego S. R.; II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. U. S. kwotę 840 zł tytułem nieopłaconej obrony oskarżonego z urzędu w postępowaniu odwoławczym oraz dalsze 193 zł 20 gr tytułem podatku od towarów i usług; III. zwalnia oskarżonego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt VI Ka 335/24 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Zgorzelcu z dnia 22 lutego 2024 r. w sprawie o sygn. akt II K 461/22 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca oskarżonego ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------------------ -------------------------------------------------- ---------------- --------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------------------ -------------------------------------------------- -------------- --------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------------------ -------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu --------------- ------------------------------ -------------------------------------------------------------- . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut I. rażące naruszenie przepisów postępowania karnego, w szczególności naczelnych zasad procesowych, mające wpływ na treść zaskarżonego wyroku w postaci art. 2 § 2 k.p.k. w zw. art. 4 k.p.k. i art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. przejawiające się: 1) w błędnym przyjęciu przez Sąd I instancji. Ze sprawstwo oskarżonego S. R. w popełnieniu w nocy z 2 na 3 listopada 2021 r. w Z. czynu z art. 279 § 1 k.k. na szkodę J. M. oraz Urzędu Miejskiego w Z. wynika z dowodów w postaci nagrań z monitoringu miejskiego, znajdujących się na płycie CD na k. 8 akt w sytuacji, gdy: a) analiza poszczególnych nagrań, znajdujących się na w/w płycie, na którą powołuje się Sąd meriti wskazuje, że: - w sprawie brak jest zachowania ciągłości czasowej, na dwóch pierwszych nagraniach na płycie CD z k. 8 akt widocznych bowiem jest dwóch mężczyzn, którzy wchodzą do jednego z budynków ok. godz. 21:32 w dniu 03.11.202lr. i przebywają w nim dłuższy czas - co najmniej do godz. godz. 22.04. kiedy to kończy się drugie nagranie z (...) na płycie CD. natomiast na kolejnym nagraniu (trzecie nagranie na płycie CD z k. 8 akt) z monitoringu przy bramie (...) - widać dwóch mężczyzn, którzy przeskakują przez bramę ok godz. 22:03; - nic jest możliwe kategoryczne rozpoznanie mężczyzn widocznych na nagraniach; - osoby, które przeskakują przez bramę (...) ok godz. 22:03 były ubrane inaczej, niż osoby, widoczne na nagraniu z (...) (pierwsze nagranie na płycie CD z k. 8 akt) osoby te nie miały żadnych nakryć głowy, a jedna z tych osób miała jasne wstawki na spodniach oraz jasne podeszwy butów, podczas, gdy jedna z osób na nagraniu z (...) jest ubrana w całości na ciemno, a druga ma spodnie koloru ciemnoniebieskiego, kurtkę/bluzę w kolorze zbliżonym do zielonego oraz ciemne buty, b) usytuowanie monitoringu nie pozwala na ustalenie: - kto i jak rzekomo usuwa/wypycha szybę w budynku, znajdującym się na nagraniu oraz - kto i co dokładnie zabiera spod budynku (...), c) przedmiotowe nagrania pozostają spójne z wyjaśnieniami oskarżonych w zakresie, w jakim oskarżeni wskazali, że: - na terenie (...)u znajdowały się również inne osoby, które dokonały kradzieży z w łamaniem, - gdy oskarżeni byli już na terenie (...)u, okno w budynku było otwarte, żaden z oskarżonych nie musiał więc usuwać szyby w celu dostania się do środka budynku, skutkiem czego na podstawie dowodu tego nie jest możliwym jednoznaczne przyjęcie, że oskarżeni P. G. i S. R. w okresie od dnia 2 listopada 2021 roku do dnia 3 listopada 2021 roku. w Z. przy ulicy (...), rejonu (...), wspólnie i w porozumieniu, po uprzednim uszkodzeniu ogrodzenia oraz wypchnięciu szyby w oknie w budynku (...) należącym do Urzędu Miejskiego w Z., dostali się do jego wnętrza, skąd zabrali w celu przywłaszczenia silnik do piły 1 fazowy, transformator, tubę sygnalizacyjna, dwa przedłużacze, kilof, podkasalkę, elektryczną, dwie wkrętarki z ładowarkami, pudełko z kablami, oraz kino domowe wraz z głośnikami marki S.: 2) w dokonaniu przez Sąd I instancji dowolnej oceny dowodów w zakresie, dotyczącym ustalenia daty popełnienia czynu zabronionego i przyjęciu, że do zaistnienia przestępstwa z art. 279 § 1 k.k. doszło w istocie „w nocy z na 3 listopada 2021 r.” względnie, „od dnia 2 listopada 2021 r. do dnia 3 listopada 2021 r." w sytuacji, gdy: - twierdzenie, że do zdarzenia miało dojść 2 listopada 2021 r. pochodzi od świadka - pokrzywdzonego J. M., który przekazał jednocześnie świadkowi A. F., że zdarzenie miało mieć miejsce w dniu 3 listopada ok godz. 22.10; - twierdzenie, że do zdarzenia miało dojść 3 listopada 2021 r., o ile znajduje potwierdzenie w zapisach z monitoringu, pozbawia w tym zakresie wiarygodności pokrzywdzonego J. M., Sąd I instancji uznał jednakże oba te twierdzenia za prawdziwe mimo ich oczywistej sprzeczności względem siebie, skutkiem czego nie doszło do jednoznacznego określenia, kiedy miało dojść do zdarzenia, zarzucanego oskarżonym oraz jakie dowody miały potwierdzać zaistnienie zdarzenia w konkretnej dacie; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny II. błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, mający wpływ na treść orzeczenia, polegający na przyjęciu, że oskarżeni P. G. i S. R. w okresie od dnia 2 listopada 2021 roku do dnia 3 listopada 2021 roku. w Z. przy ulicy (...). rejonu (...), wspólnie i w porozumieniu, po uprzednim uszkodzeniu ogrodzenia oraz wypchnięciu szyby w oknie w budynku (...) należącym do Urzędu Miejskiego w Z., dostali się do jego wnętrza, skąd zabrali w celu przywłaszczenia silnik do piły 1 fazowy, transformator, tubę sygnalizacyjna, dwa przedłużacze, kilof, podkaszarkę elektryczną, dwie wkrętarki z ładowarkami, pudełko z kablami, oraz kino domowe wraz z głośnikami marki S., o łącznej wartości 1300 złotych na szkodę J. M., czym działali na szkodę Urzędu Miasta w Z. w wysokości 600 złotych, tj. o czyn z art. 279 § 1 k.k. w sytuacji, gdy na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności w postaci nagrań z monitoringu miejskiego oraz wyjaśnień oskarżonych oraz przedmiotów znalezionych u oskarżonych w chwili ich zatrzymania możliwym jest bezsporne przyjęcie co najwyżej, że oskarżeni dokonali zaboru w celu przywłaszczenia kina domowego, podkaszarki oraz pudełka z przewodami na łączną kwotę 500,- zł. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Na wstępie wskazać należy, że zarówno apelacja jak i wniosek o uzasadnienie wyroku sądu odwoławczego pochodziły jedynie od obrońcy oskarżonego S. R.. Środek odwoławczy odnosił się do podważenia ustaleń sądu rejonowego w zakresie przypisanego oskarżonemu w pkt 1 zaskarżonego orzeczenia czynu zakwalifikowanego z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. Obrońca oskarżonego dopatrywała się po stronie sądu I instancji naruszenia przepisów proceduralnych odnoszących się głównie do dokonanej oceny dowodów jak i poczynienia na ich podstawie błędnych ustaleń faktycznych. Zarzuty korespondują ze sobą dlatego zasadnym jest odnieść się do nich łącznie. Sąd rejonowy w pisemnych motywach wydanego rozstrzygnięcia w jasny i całościowy sposób dokonał oceny zgromadzonych w sprawie dowodów wskazując, którym z nich nadał walor wiarygodności, a którym wiarygodności odmówił. Przeprowadzona ocena dowodów odpowiadała zasadom wiedzy, prawidłowego rozumowania oraz doświadczenia życiowego w związku z czym nie ulega wątpliwości, iż czyniła zadość wymogom wynikającym z art. 7 k.p.k. Poszczególne zebrane w niniejszej sprawie dowody miały rozbieżną wymowę, prawidłowo zatem Sąd I instancji dokonywał wnikliwej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. Zaznaczyć przy tym należy ponadto, że nie można skutecznie podnieść zarzutu naruszenia art. 7 k.p.k. przez wskazanie, że Sąd I instancji oparł się na dowodach obciążających oskarżonego, a nie uwzględnił zaś dowodów dla niego korzystnych, jeżeli całościowa ocena materiału dowodowego była swobodna. Obrońca oskarżonego wskazywała ponadto naruszenie przez sąd rejonowy prawa procesowego w zakresie art. 410 k.p.k. Wskazany zarzut może być skutecznie podniesiony jedynie w sytuacji gdy ustalenia faktyczne oparto na dowodach, które nie zostały formalnie ujawnione w toku postępowania albo zostały pominięte przy procesie odtwarzania stanu faktycznego. Wskazana sytuacja nie zachodzi w przedmiotowej sprawie, z tego względu zarzuty apelacyjne odnoszące się do naruszenia przepisów postępowania karnego zmierzały w rzeczywistości do zakwestionowania dokonanej oceny dowodów. Przypomnienia wymaga, że przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną treści przepisu art. 7 k.p.k. wówczas, gdy jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy całokształtu okoliczności i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy, stanowi wynik rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść jak i niekorzyść oskarżonego, jest wyczerpująco i logicznie z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego argumentowane w uzasadnieniu (vide: wyroki Sądu Najwyższego z dnia 20 lutego 1975 roku, II KR 355/74, OSNKW 1975/9/84; z dnia 22 stycznia 1975 roku, I KR 197/14, OSNKW 1975/5/58; z dnia 5 września 1974 roku, II KR 114/74, OSNKW 1975/2/28; z dnia 22 lutego 1996 roku, II KRN 199/15, PiPr. 1996/10/10; z dnia 16 grudnia 1974 roku, Rw 618/74, OSNKW 1975/3-4/47). Wszystkie te wymogi spełnia ocena dowodów dokonana przez Sąd I instancji i zaprezentowana w pisemnym uzasadnieniu wyroku. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy zauważyć należy, że sąd dysponował rozbieżnymi dowodami w zakresie ujawnionego zdarzenia. Oczywistym następstwem takiej sytuacji jest konieczność uznania przez orzekający sąd jedynie części dowodów za wiarygodne dokonując ich właściwej oceny. Rozbieżne pozostawały wyjaśnienia oskarżonego S. R. składane na różnych etapach postępowania karnego. W toku postępowania przygotowawczego przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, jak również wyraził wolę dobrowolnego poddania się karze. Dopiero w postępowaniu jurysdykcyjnym podważył wcześniej przedstawioną wersję wydarzeń, a zaistniałe sprzeczności miały być wynikiem nacisków ze strony policji. Za wiarygodną uznać należało jednak pierwotnie przedstawianą przez oskarżonego wersję zdarzeń, była bowiem spontaniczna, a wyjaśnienia zostały złożone niedługo po zaistniałym incydencie. Ponadto w toku procesu nie wykazano jakichkolwiek podstaw do uznania, że oskarżony S. R. miał interes w samooskarżeniu, jak również aby policjanci rzekomo wymusili na nim podpisanie protokołu zawierającego obciążającego go sformułowania. Współoskarżony P. G. w wyjaśnieniach składanych w toku postępowania przygotowawczego w szczegółowy sposób przedstawił przebieg zdarzenia z dokładnym wskazaniem na role jakie w chwili popełnienia czynu odegrali obaj sprawcy, dopiero w dalszej części procesu zmieniając treść wyjaśnień poprzez wykluczanie dokonania włamania, a jedynie kradzieży z terenu (...) w Z.. Trafnie sąd I instancji ustalając fakty ocenił pierwsze wyjaśnienia obu oskarżonych za wiarygodne, wskazują na to zasady logiki i doświadczenia życiowego jak również treść pozostałych dowodów zgromadzonych w niniejszej sprawie. Przyjęte przez oskarżonych w dalszej części procesu twierdzenia odnośnie braku włamania uznać należy jedynie za opracowaną linię obrony. Nie można odmówić wiarygodności treści zeznań świadka J. M. będącego pracownikiem placówki na terenie której doszło do zdarzenia. Konsekwentnie i spójnie przedstawił w zeznaniach ujawnioną kradzież z włamaniem. Będąc zatrudnionym na terenie wskazanego obiektu dokładnie znał bowiem stan infrastruktury i w momencie gdy przybył do pracy ujawnił zaistniałe uszkodzenie w postaci braku szyby jak również utracone w wyniku kradzieży mienie. Brak jest przy tym jakichkolwiek obiektywnych powodów, by poddawać w wątpliwość przedstawiony przez niego stan obiektu i brak znajdujących się na jego terenie przedmiotów. Ponadto sami oskarżeni częściowo potwierdzili w wyjaśnieniach zabór przedmiotów, na których utratę powoływał się wskazany świadek. Kolejnym dowodem poddającym w wątpliwość forsowane przez oskarżonych w dalszej fazie procesu twierdzenia odnośnie dokonaniu kradzieży bez pokonania zabezpieczeń pozostaje zapis z monitoringu. Faktem jest, że obraz jest nieczytelny, natomiast umiejscowienie kamery jest niekorzystne z perspektywy możliwości dokładnego odtworzenia przebiegu zdarzeń. Z tego względu wskazany dowód nie może być uznany w niniejszej sprawie za kluczowy przy ustaleniu faktów. Pomimo tego na nagraniu widać dwie osoby pokonujące ogrodzenie obiektu, poruszających się po jego terenie, a następnie również osobę pokonującą zabezpieczenie przy budynku używając przy tym siły fizycznej, podając następnie drugiej osobie znalezione wewnątrz przedmioty. Zapis monitoringu potwierdza zatem przedstawiony przez obu oskarżonych w pierwszej fazie procesu przebieg zdarzenia i koresponduje z ujawnionym przez świadka J. M. brakiem szyby w oknie budynku. Przecenia przy tym obrońca oskarżonego S. R. znacznie zapisu z monitoringu odnośnie ustalenia faktów, bowiem kluczowe znaczenie w omawianym zakresie miały dowody osobowe. Rację ma przy tym apelująca wskazując, że nagrania nie pozwala jednoznacznie ustalić tożsamości ujawnionych na nim osób jak również zabieranych przez nich przedmiotów. Nie sposób jednak na tej podstawie stwierdzić, że są to okoliczności pozwalające poddać w wątpliwość winę i sprawstwo oskarżonego w zakresie przypisanego mu czynu w pkt 1 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku. Zauważyć należy, że data i godzina wskazana na zapisach monitoringu (...) oraz rynku w Z. nie muszą odpowiadać rzeczywistemu czasowi. Słusznie zatem sąd rejonowy przy ustaleniu faktów nie opierał się na dacie i godzinie ujawnionej na nagraniach, bazując w tym zakresie na wiarygodnych zeznaniach świadka J. M., który będąc pracownikiem (...) po porannym przybyciu do pracy ujawnił skutki zdarzenia niezwłocznie informując o tym fakcie pracowników urzędu miasta. Jednocześnie w pierwszych składanych zeznaniach wskazywał, że skutki zaistniałego włamania ujawnił rano dnia 3 listopada 2021 r. Rozbieżności co do daty zdarzenia w różnych dokumentach zgromadzonych w niniejszej sprawie mogą wynikać z faktu, że pracownicy urzędu miasta kierowali się datą i godziną ujawnioną na zabezpieczonym nagraniu. Również pracownicy urzędu miasta zawiadomieni o zdarzeniu przesłuchani w charakterze świadków w osobach I. Z. i A. F. nie byli w stanie jednoznacznie stwierdzić kiedy świadek J. M. powiadomił ich o ujawnionym zdarzeniu. Nie poddaje to jednak w wątpliwość wiarygodności zeznań wskazanego świadka, od zdarzenia do momentu przesłuchania minął bowiem relatywnie długi okres, logicznym zatem jest brak pewności co do dokładnej daty. Słusznie jednak przy ustaleniu faktów sąd rejonowy nie opierał się na dacie i godzinie ujawnionej na zapisie monitoringu, a na pierwszych zeznaniach świadka, który ujawnił omawiane zdarzenie. Trafnie ponadto w stawianym obu oskarżonym zarzucie uogólniono, że do incydentu doszło w czasookresie pomiędzy dniem 2 a 3 listopada 2021 r. Sąd rejonowy natomiast w części dyspozytywnej wyroku słusznie doprecyzował opis czynu o dalsze ustalenia odnośnie skradzionego mienia. Obrońca oskarżonego niesłusznie doszukuje się przy tym sprzeczności w wersji zdarzeń przedstawianej przez J. M., bowiem nie ulega wątpliwości, że jego intencją na każdym etapie toczącego się procesu było wskazanie podanego wyżej czasookresu. Odnośnie podnoszonego w apelacji zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia nadmienić należy, że prawidłowe pozostają ustalenia sądu I instancji w zakresie skradzionego mienia, znajdują one bowiem odzwierciedlenie w dowodach z zeznań w charakterze świadka pokrzywdzonego, który w toku procesu ujawnił kolejne utracone przedmioty. Zastrzeżeń sądu odwoławczego nie budzą zatem poczynione w tym zakresie ustalenia i stosowna zmiana opisu czynu w części dyspozytywnej wyroku. W związku z powyższym zaaprobować należy poczynione przez sąd rejonowy ustalenia faktyczne. Prawidłowa ocena materiału dowodowego wykazała winę i sprawstwo oskarżonego S. R. w zakresie przypisanego mu czynu prawidłowo zakwalifikowanego z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. Wyjaśnienia oskarżonych w zakresie w jakim wykazywali, że nie doszło do pokonania zabezpieczeń należało uznać jedynie za przyjętą w toku procesu linię obrony, która nie miała przy tym jakiegokolwiek poparcia w obiektywnych dowodach. Nie ulega wątpliwości, że obaj oskarżeni dokonali w inkryminowanym czasie kradzieży, natomiast prawidłowa ocena pozostałych dowodów w sposób niebudzący wątpliwości wskazuje, że w tym celu konieczne było uprzednie pokonanie zabezpieczeń w postaci szyby znajdującej się w budynku, do czego oskarżony S. R. wykorzystał siłę fizyczną. W sytuacji gdy oskarżeni początkowo przyznali się do popełniania omawianego czynu zabronionego i ich pierwsze wyjaśnienia korespondowały z pozostałymi obciążającymi dowodami logicznym pozostaje, że dopiero w dalszej fazie procesu podjęli nieudolną próbę deprecjonowania swojego udziału w zdarzeniu celem osiągnięcia korzystniejszej kwalifikacji prawnej i tym samym łagodniejszego wyroku. Okoliczności wskazywane w apelacji nie pozwoliły na skuteczne podważenie prawidłowych ustaleń faktycznych sądu rejonowego poprzedzonych swobodną oceną dowodów. Uwzględniając wszelkie korzystne jak i niekorzystne z perspektywy oskarżonego okoliczności sąd rejonowy słusznie uznał winę i sprawstwo oskarżonego S. R. w zakresie przypisanego mu czynu zabronionego w pkt 1 części dyspozytywnej wyroku, którego kwalifikacja prawna jest prawidłowa. Nie doszło zatem do naruszenia powołanych w apelacji przepisów procedury karnej tj. art. 2 § 2 k.p.k. oraz art. 4 k.p.k., a wyrok sądu rejonowego w omawianym zakresie uznać należało za prawidłowy i odpowiadający prawu. Wniosek I. uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Zgorzelcu, ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny II. zmianę zaskarżonego wyroku i: a) uniewinnienie oskarżonego S. R. od czynu, ujętego w pkt. 1 wyroku. b) uchylenie obowiązku naprawienia szkody z pkt. 2 wyroku w całości w stosunku do oskarżonego S. R.. c) uchylenie orzeczonej w stosunku do oskarżonego S. R. w pkt. 5 wyroku kary łącznej; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Mając na względzie argumentację przytoczoną w poprzedniej części uzasadnienia prowadzącą do uznania zarzutów obrońcy oskarżonego za nietrafne, złożone wnioski o zmianę lub uchylenie zaskarżonego wyroku uznać należało za niezasadne. W treści środka odwoławczego nie wykazano bowiem jakichkolwiek nieprawidłowości w zaskarżonym wyroku skutkujących koniecznością jego zmiany lub uchyleniem i takich też okoliczności nie dopatrzył się sąd odwoławczy działając z urzędu. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU --------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Zaskarżony wyrok w całości utrzymany w mocy Zwięźle o powodach utrzymania w mocy W sytuacji, gdy zarówno ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę zaskarżonego wyroku nie nasuwają zastrzeżeń co do ich prawidłowości, gdy wątpliwości nie budzi prawidłowość przyjętej przez sąd rejonowy kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu w pkt 1 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku, a orzeczona kara jest adekwatna do społecznej szkodliwości czynów i stopnia winy oskarżonego ponadto trafne jest rozstrzygnięcie również w zakresie kary łącznej obejmującej wspomnianą karę jednostkową oraz odnośnie obowiązku naprawienia szkody, zaskarżony wyrok jako prawidłowy należało zgodnie z art. 437 § 1 k.p.k. utrzymać w mocy. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany --------------- Zwięźle o powodach zmiany ----------------------- 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. --------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. --------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności -------------- ------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II. Na podstawie art. 29 ustawy prawo o adwokaturze sąd okręgowy zasądził od Skarbu Państwa na rzecz obrońcy oskarżonego adw. U. S. kwotę 840 zł tytułem kosztów nieopłaconej obrony z urzędu w postępowaniu odwoławczym powiększone o kwotę 193 zł 20 gr tytułem należnego podatku od towarów i usług. Na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k. mając na uwadze sytuację materialną oskarżonego jak również jego aktualny pobyt w jednostce penitencjarnej sąd okręgowy zwolnił go od zapłaty na rzecz skarbu państwa kosztów sądowych za postepowanie odwoławcze. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Uznanie winy i sprawstwa oskarżonego S. R. w zakresie przypisanego w pkt 1 części dyspozytywnej wyroku czynu z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana

Sygn. akt II Ka 842/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 lutego 2026r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Sylwia Olimpia Uszyńska (spr.) Sędziowie: SO Anita Kowalczyk- Makuła SO Dariusz Półtorak Protokolant: sekr. sądowy Kinga Łempicka przy udziale prokuratora Patrycji Klimiuk - Romaniuk po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2026 r. sprawy D. N. oskarżonej z art. 177 § 2 kk na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonej od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 1 września 2025 r. sygn. akt II K 672/25 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok; II. zasądza od oskarżonej na rzecz oskarżyciela posiłkowego U. M. kwotę 840 złotych tytułem zwrotu wydatków związanych z ustanowieniem pełnomocnika w postępowaniu odwoławczym; III. zwalnia oskarżoną od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze stwierdzając, że wydatki tego postępowania ponosi Skarb Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 842/25 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 01 września 2025r., sygn. akt II K 672/25 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐co do winy ☐co do kary ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐art. 439 k.p.k. ☐brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐uchylenie ☒zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty -------------------- --------------------------------------------------------------------------- ----------- ------------ 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --------------------- -------------------------------------------------------------------------- --------- --------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu -------------- ----------------------------------- -------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu -------------- -------------------------- ---------------------------------------------------------- . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. 1) W odniesieniu do punktu I. zaskarżonego wyroku na podstawie art. 438 punkt 3) k.p.k. błąd w ustaleniach faktycznych poprzez stwierdzenie, iż oskarżona naruszyła zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym poprzez niezachowanie szczególnej ostrożności zbliżając się do oznakowanego przejścia dla pieszych, nieuważnie obserwowała jezdnię i nie dostosowała taktyki i techniki jazdy do panujących warunków drogowych, nie ustąpiła pierwszeństwa pieszemu N. M., co skutkowało dokonaniem przez Sąd I Instancji nieprawidłowej kwalifikacji prawnej czynu z art. 177 § 2 k.k. i skazania oskarżonej za przedmiotowy czyn, w sytuacji gdy oskarżona nie naruszyła zasad bezpieczeństwa w ruchu lądowym, a wyłącznie zachowanie pokrzywdzonego przyczyniło się do zaistnienia przedmiotowego zdarzenia. W przypadku gdyby Sqd odwoławczy nie podzielił argumentacji odnośnie zarzutu wskazanego w punkcie ll.l) zarzucam: 2) W odniesieniu do punktu I. zaskarżonego wyroku na podstawie art. 438 punkt 4) k.p.k. rażqcq niewspółmierność kary poprzez skazanie oskarżonej na rok pozbawienia wolności, w sytuacji, gdy cechy indywidualne oskarżonej, postawa oskarżonej i stopień przyczynienia się pokrzywdzonego przemawiajg za orzeczeniem kary pozbawienia wolności na okres 6 miesięcy pozbawienia wolności. 3) W odniesieniu do punktu II. zaskarżonego wyroku na podstawie rt.. 438 punkt 4) k.p.k. rażącą niewspółmierność kary w postaci orzeczenia wobec oskarżonej kary pozbawienia wolności wraz z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 2 lat, w sytuacji gdy cechy indywidualne oskarżonej, postawa oskarżonej i stopień przyczynienia się pokrzywdzonego przemawiają za orzeczeniem kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby w wymiarze jednego roku. 4) W odniesieniu do punktu IV. zaskarżonego wyroku na podstawie art. 438 punkt 4) k.p.k. rażącą niewspółmierność środka karnego w postaci orzeczenia wobec oskarżonej zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 2 lat, w sytuacji gdy cechy indywidualne oskarżonej, postawa oskarżonej i stopień przyczynienia się pokrzywdzonego nie przemawiają za orzeczeniem zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych 5) W odniesieniu do punktu V. zaskarżonego wyroku na podstawie art. 438 punkt 4 k.p.k. rażącą niewspółmierność środka karnego w postaci orzeczenia nawiązki w kwocie 10 000 zł na rzecz pokrzywdzonego w sytuacji gdy cechy indywidualne oskarżonej, jej sytuacja majątkowa i osobista, postawa oskarżonej i stopień przyczynienia się pokrzywdzonego nie przemawiają za orzeczeniem nawiązki. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Apelacja obrońcy oskarżonej jako bezzasadna nie zasługiwała na uwzględnienie. Zaskarżony wyrok bezsprzecznie zapadł w następstwie prawidłowych ustaleń faktycznych - zarzut podniesiony przez autora środka odwoławczego miał charakter czysto polemiczny i sprowadzał się do próby przekonania, iż oskarżona nie naruszyła zasad bezpieczeństwa w ruchu lądowym, a wyłączną winę za zaistniałe zdarzenie ponosi pokrzywdzony. Z tak dokonaną interpretacją faktów, w świetle ujawnionego w sprawie materiału dowodowego, nie można było się zgodzić. Innymi słowy, Sąd Okręgowy dokonując kontroli instancyjnej uznał, iż ustalenia faktyczne dotyczące sprawstwa oskarżonej dokonane w niniejszej sprawie przez Sąd I instancji są pozbawione błędu, trafne, prawidłowe oraz znajdują odzwierciedlenie w wiarygodnym materiale dowodowym, a zatem nie mogą być uznane za błędne. Stanowisko skarżącego o braku uchybienia zasadom bezpieczeństwa w ruchu lądowym przez oskarżoną wydaje się być niezrozumiałe chociażby w kontekście złożonych przez tę oskarżoną swobodnych wyjaśnień, w trakcie których wyraźnie wskazała, że zbliżając się do przejścia dla pieszych widziała znajdującego się tam pieszego, który trzymał rower. Z wyjaśnień oskarżonej wynikało nawet więcej, to jest, że rowerzystę tego dostrzegła jeszcze zanim zbliżyła się do przejścia do pieszych, a mianowicie, gdy prowadził on rower po chodniku. Powyższy stan rzeczy, stwierdzona wyżej obecność rowerzysty przy przejściu oraz wynikający już tylko z tego faktu sygnał, że z dużym prawdopodobieństwem zechce je przekroczyć, bezwzględnie nakładał na oskarżoną obowiązek wynikający z art. 26 ust. 1 prd, o którym nadmienił Sąd I instancji. Wyjaśnienia oskarżonej w sposób jednoznaczny wskazują nadto, że jej pole widzenia nie było w żaden sposób ograniczone, że ruch w stronę ul. (...), w którą zmierzała odbywał się płynnie i co najważniejsze, że bezpośrednio przed jej pojazdem nie znajdował się wówczas żaden pojazd. W tak opisanych okolicznościach stwierdzenie oskarżonej, że nie wie, w jaki sposób pokrzywdzony znalazł się na przejściu dla pieszych, świadczy tylko i wyłącznie o tym, że nie obserwowała ona jednak jezdni w sposób należyty, do czego usiłowała przekonać i że nie zachowała wymaganej od niej w zaistniałych okolicznościach drogowych szczególnej ostrożności. Gdyby tak było, do zdarzenia w ogóle by nie doszło. Zauważyć równocześnie należy, że pokrzywdzony nie pojawił się na jezdni nagle, znikąd, że wtargnął na nią z zaskoczenia, wręcz przeciwnie – wyjaśnienia oskarżonej wskazują, że najpierw szedł on chodnikiem prowadząc rower, a następnie doszedł do przejścia dla pieszych, co stanowiło dla kierującej jednoznaczny sygnał do tego, że zechce je przekroczyć. Biorąc pod uwagę zarówno wiek pokrzywdzonego, jak i fakt prowadzenia przezeń roweru nie należy mieć przy tym wątpliwości, że tempo, w jakim się poruszał było niewielkie i dawało oskarżonej pełną możliwość właściwego zachowania się, a więc należytej obserwacji, zmniejszenia prędkości celem ustąpienia pierwszeństwa, czego oskarżona zaniechała. Skarżący zakwestionował również opinię biegłego, ale zdaniem Sądu Okręgowego opinia ta wyjaśnia wszystkie istotne dla sprawy okoliczności. Przede wszystkim wynika z niej jednoznacznie, że do potrącenia pieszego doszło na przejściu dla pieszych. Z dokonanych przez biegłego obliczeń wynika, że droga przebyta przez pieszego od chwili wejścia na jezdnię do chwili potrącenia wyniosła od ok. 2,7 m do ok. 2,9 m, czas trwania jego ruchu po jezdni odpowiadał długości trwania stanu zagrożenia w przedziale 3,0 – 3,2 s, przy czym w chwili powstania tego stanu auto kierowane przez oskarżoną znajdowało się w odległości od ok. 39,2 m do ok. 47,1 m od miejsca potrącenia i była to odległość w pełni wystarczająca do zatrzymania pojazdu w sposób bezkolizyjny. Opinia biegłego jest w tym zakresie czytelna, w pełni zrozumiała i zawiera logiczne wyrażenie zawartych w niej ocen i poglądów, sposób dokonania wyliczeń. Zdaniem Sądu II instancji dawała ona pełne podstawy do poczynienia przez Sąd I instancji ustaleń faktycznych, które to ustalenia są jak najbardziej prawidłowe. Fakt, że opinia jest niekorzystna dla strony nie oznacza, że jest wadliwa czy niepełnowartościowa, zwłaszcza że skarżący nie podważa metodologii badań biegłego, nie wykazuje błędów w dochodzeniu przez biegłego do określonych konkluzji, a jedynie przedstawia własną wizję i interpretację zdarzenia. Sąd Rejonowy prawidłowo też ustalił, że nawet częściowe przyczynienie się pokrzywdzonego do zdarzenia nie wyłącza odpowiedzialności karnej oskarżonej. Podsumowując powyższe stwierdzić należy, że zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku jest tylko wówczas słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania. Zarzut ten nie może jednak sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu wyrażonymi w uzasadnieniu wyroku, lecz do wykazania, jakich konkretnie uchybień w zakresie zasad logicznego rozumowania dopuścił się sąd w ocenie zebranego materiału dowodowego. Tego w wywiedzionej apelacji zabrakło. Odnośnie zarzutu rażącej niewspółmierności kary Sąd Okręgowy zauważa, że sfera sędziowskiego wymiaru kary w pierwszej kolejności zarezerwowana jest dla Sądu I instancji, który w tym zakresie orzeka biorąc przede wszystkim pod uwagę wskazania wynikające z art. 53 § 1 i 2 kk Podważanie ocen dokonywanych w tej sferze możliwe jest jedynie w ramach zarzutu rażącej niewspółmierności kary z art. 438 pkt 4 k.p.k. ( zob. post. SN z 8 listopada 2016 r., III KK 191/16, post. SN z 3 października 2011 r., V KK 96/11). Z tego względu kontrola instancyjna wyroku Sądu meriti w zakresie wymiaru kary powinna być dokonywana z uwzględnieniem szerokiego zakresu swobodnej oceny sądu co do tego, jaka kara będzie stanowiła trafną reakcję karną na przestępstwo. Ingerencja w płaszczyznę wymiaru kary wymaga zatem wykazania, że Sąd meriti naruszył dyrektywy wymiaru kary w taki sposób, że orzeczona kara jest nie tylko nieproporcjonalna, ale rażąco niewspółmierna w świetle prawidłowo zastosowanych dyrektyw wymiaru kary w danej sprawie. Nie wystarczy zatem wskazanie przez skarżącego, że sąd orzekający nie uwzględnił danej okoliczności, wprawdzie istotnej z perspektywy zastosowania się do jednej z dyrektyw, jednak nie na tyle doniosłej, że uwzględnienie prawidłowego znaczenia określonej dyrektywy wymiaru kary nakazywałoby orzec karę znacząco odbiegającą od tej, która została wymierzona w zaskarżonym wyroku (co do wysokości lub jej rodzaju). Innymi słowy, nie wystarczy tutaj odmienne zapatrywanie skarżącego co do dolegliwości sankcji karnej za popełnione przestępstwo, gdyż nie każda różnica w ocenie rzeczonej dolegliwości upoważnia Sąd Odwoławczy do ingerencji w jej kształt. W przedmiotowej sprawie nawet przez chwilę nie można odnieść wrażenia, jakoby kara 1 roku pozbawienia wolności orzeczona wobec oskarżonej była surową, a tym bardziej rażąco surową – w rozumieniu art. 438 pkt 4 kpk. Sąd Rejonowy orzeczonej sankcji poświęcił w uzasadnieniu wyroku wiele uwagi, w sposób szczegółowy zbadał, uwzględnił oraz opisał okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonej, które miały wpływ na orzeczony wymiar kary ale tez pozostałych rozstrzygnięć, przeanalizował stopień winy i społecznej szkodliwości popełnionego czynu, co bardzo szczegółowo uzasadnił i czego nie ma potrzeby powtarzać zwłaszcza, jeśli tak dokonaną ocenę Sąd Okręgowy całkowicie akceptuje. Nie sposób pominąć, że kara wymierzona przez Sąd I instancji oscyluje w dolnych granicach ustawowego zagrożenia i jakkolwiek według systematyki Kodeksu Karnego karą najsurowszą rodzajowo, w tym przypadku nie jest ona karą nadmiernie surową. Sąd I instancji prawidłowo określił również okres próby konieczny do zweryfikowania czy postawiona wobec oskarżonej w dniu orzekania pozytywna prognoza kryminologiczna okazała się trafna i czy będzie ona w tym czasie przestrzegać porządku prawnego. Niezasadny jest także zarzut odnoszący się do rażącej niewspółmierności środka karnego. Ten określony w wyroku z pewnością jest adekwatny do rażącego charakteru naruszenia, jakiego dopuściła się oskarżona. Słusznie Sąd I instancji podkreślił niedostateczne umiejętności oskarżonej jako kierowcy, brak umiejętności prawidłowego reagowania w sytuacji zagrożenia, fakt naruszenia jednej z podstawowych zasad bezpieczeństwa, a także rozmiar ujemnych następstw wynikający z owych braków. W tej sytuacji bezsprzecznie stwierdzić należy, że oskarżona nie daje gwarancji prowadzenia pojazdów mechanicznych w sposób bezwypadkowy, zgodny z obowiązującymi rygorami i zasadami ruchu drogowego i z ruchu tego powinna być wyeliminowana na odpowiednio długi okres. Jeśli idzie o orzeczoną przez Sąd I instancji nawiązkę przypomnieć należy, że orzekana na podstawie art. 46 §2 kk jest w pewnym uproszczeniu prawnym zamiennikiem orzeczenia wprost o zadośćuczynieniu lub odszkodowania, przez co jej podstawą rolą jest funkcja kompensacyjna. Nie budzi wątpliwości to, iż orzeczona in concreto nawiązka ma służyć zadośćuczynieniu za krzywdę doznaną na skutek zdarzenia. Z uwagi na jej kompensacyjny charakter jej wysokość winna mieć realny, a nie symboliczny wymiar, stąd brak było podstaw do jej korekty w sposób postulowany w apelacji. Podkreślenia wymaga, że wśród kryteriów, które należy brać pod uwagę przy ustalaniu wysokości nawiązki, nie można dopatrywać się okoliczności związanych z możliwościami zarobkowymi oskarżonej i jego stanem majątkowym, bowiem okoliczności te nie wpływają na rozmiar wyrządzonej krzywdy ani na stopień winy sprawcy. Miarkowanie wysokości nawiązki sytuacją majątkową sprawcy, byłoby natomiast sprzeczne z istotą rozważanej instytucji i nie może być stosowane, co również wynika wprost z treści art. 56 kk. Biorąc jednocześnie pod uwagę rozmiar ujemnych konsekwencji zdrowotnych dla pokrzywdzonego w związku z zaistniałym zdarzeniem wskazać należy, że orzeczona przez Sąd I instancji kwota nie tylko nie jest nadmierna, ale wręcz dość niska. Wniosek 1) W odniesieniu do punktu I zaskarżonego wyroku o zmianę wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonej od zarzucanego jej czynu. Z ostrożności procesowej wnoszę o: 2) W odniesieniu do punktu I. zaskarżonego wyroku na zmianę wyroku, w postaci zmiany orzeczonej wobec oskarżonej kary pozbawienia wolności w wymiarze roku, na karę pozbawienia wolności w wymiarze 6 miesięcy. 3) W odniesieniu do punktu II. zaskarżonego wyroku na zmianę wyroku, w postaci zmiany orzeczonej wobec oskarżonej kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby w wymiarze 2 lat, na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby w wymiarze 1 roku. 4) W odniesieniu do punktu IV. zaskarżonego wyroku uchylenie orzeczonego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów na okres 2 lat. 5) W odniesieniu do punktu V zaskarżonego wyroku uchylenie orzeczenia nawiązki w kwocie 10 000,00 złotych na rzecz pokrzywdzonego. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wobec niezasadności zarzutów podniesionych przez obrońcę, wnioski apelacyjne zawarte powyżej nie zasługiwały na uwzględnienie. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 01 września 2025r., sygn. akt II K 672/25 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Bezzasadność wniesionej apelacji i brak okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany ---------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany -------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ------------------------------------------------------------------------ ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia -------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. ------------------------------------------------------------------------------ ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności --------------- ----------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II, III Sąd Okręgowy na podstawie art. 636 § 2 k.p.k. zasądził od oskarżonej na rzecz oskarżyciela posiłkowego kwotę 840 złotych na podstawie § 11 ust. 2 pkt. 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie. Biorąc pod uwagę wysokość obciążeń finansowych związanych z treścią wyroku (tj. nawiązki, kosztów zastępstwa procesowego) na podstawie art. 624 § 1 kpk Sąd zwolnił oskarżoną od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonej Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Cały wyrok 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐co do winy ☐co do kary ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐art. 439 k.p.k. ☐brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐uchylenie ☒zmiana

CZĘŚĆ WSTĘPNA 0.11.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Krzyków z dnia 8 października 2021 r., sygn. akt V K 480/21. 0.11.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 0.11.3. Granice zaskarżenia 0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☒ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.11.3.2.

Sygn. akt II Ka 825/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 marca 2025r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Paweł Mądry Protokolant: p.o. sekr. sąd. Anita Lemisiewicz-Pszczel po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2025 r. sprawy R. B. oskarżonego z art. 76 § 1 kks i in. na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Węgrowie z dnia 18 września 2024 r. sygn. akt II K 546/23 I. zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. M. C. kwotę 1033,20 zł (w tym 193,20 zł podatku VAT) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oskarżonemu w postępowaniu odwoławczym; III. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 7053,20 zł tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 825/24 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Rejonowego w Węgrowie z dnia 18 września 2024 r., sygn. akt II K 546/23 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- --------------------- -------------------------------------------------------------- ------------ ------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------- -------------------- ------------------------------------------------------------ ------------- ------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ---------------- ----------------------------------- ------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ---------------- ----------------------------------- ------------------------------------------------------------------------- . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut I. zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7 kpk oraz art. 410 kpk i art. 424 kpk poprzez dokonanie pobieżnej oceny materiału dowodowego w postaci zgromadzonych w sprawie dokumentów oraz zeznań świadków Z. R. oraz W. R. i uznanie, że na ich podstawie wykluczona jest możliwość, aby do magazynu spółki (...) były dostarczane, a następnie wywożone towary nabywane przez spółkę; II. zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę jego wydania i mającego wpływ na jego treść, a wyrażającego się nieprawidłowym uznaniem na podstawie oceny materiału dowodowego, że spółka (...) zawyżyła podatek VAT naliczony od zakupów za III i IV kwartał 2016 r. na skutek posłużenia się w prowadzonych księgach fakturami dotyczącymi zakupów, które nie miały miejsca w sytuacji kiedy z materiału dowodowego wynika, że towary w opakowaniach przyjeżdżały do magazynu w S. oraz bynajmniej nie wykazano, że nie przyjeżdżały a tym samym brak było dostatecznych podstaw dowodowych do przypisania oskarżonemu winy za zarzucane mu przestępstwo skarbowe. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny - apelacja jako bezzasadna nie zasługiwała na uwzględnienie. Sąd Okręgowy nie podzielił żadnego z argumentów przytoczonych przez obrońcę oskarżonego w uzasadnieniu zarzutów podnoszonych w apelacji. - skarżący w pkt I apelacji zarzucił Sądowi Rejonowemu naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 kpk oraz art. 410 kpk i art. 424 kpk poprzez dokonanie pobieżnej oceny materiału dowodowego w postaci zgromadzonych w sprawie dokumentów oraz zeznań świadków Z. R. oraz W. R. i uznanie, że na ich podstawie wykluczona jest możliwość, aby do magazynu spółki (...) były dostarczane, a następnie wywożone towary nabywane przez spółkę. Odnosząc się do powyższego narzutu wskazać należy, że Sąd Rejonowy nie przekroczył granic swobodnej oceny dowodów ani nie pominął żadnych istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności ustalając, że spółka (...) w okresie objętym zarzutem nie nabyła ani od (...) ani od P. (...)żadnych towarów. - w tym miejscu przypomnieć należy, iż wydanie przez sąd rozstrzygający wyroku skazującego w jakiejkolwiek sprawie, musi być logiczną konsekwencją wynikającego ze swobodnej oceny dowodów przeświadczenia tegoż sądu, że wina została udowodniona w sposób przewidziany przepisami kodeksu postępowania karnego. Materiał dowodowy, na którym zostaje oparte skazanie, musi więc w sposób nie budzący najmniejszych wątpliwości potwierdzać prawdziwość przedstawionych zarzutów. Aby jednak sąd rozstrzygający mógł dojść do tego typu konkluzji, to jest do przekonania o prawdziwości przedstawionego danemu oskarżonemu zarzutu, musi uprzednio po pierwsze prawidłowo przeprowadzić postępowanie dowodowe, a po wtóre dokonać kompleksowej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Ocena ta natomiast musi przez tenże sąd zostać przeprowadzona z uwzględnieniem obowiązujących w tym przedmiocie reguł postępowania i przy wzięciu pod uwagę całokształtu ujawnionego w sprawie materiału dowodowego. Zgodnie zaś z art. 7 kpk, organy postępowania, a więc także i sąd, kształtują swe przekonanie na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, ocenianych swobodnie z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Natomiast przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną tego przepisu, gdy jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy (art. 410 kpk) i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy (art. 2 § 2 kpk), a ponadto gdy przekonanie to stanowi wyraz rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego (art. 4 kpk) i jest zgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, a nadto zostało wyczerpująco i logicznie uargumentowane w uzasadnieniu wyroku (art. 424 § 1 pkt 1 i 2 kpk). - mając zatem powyższe na uwadze, Sąd Odwoławczy dokonując kontroli instancyjnej tego, czy Sąd I instancji dokonał zgodnej z określoną w art. 7 kpk dyrektywą oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, badał to, czy przedstawiona przez tenże Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia ocena, po pierwsze nie wykazuje błędów natury faktycznej (niezgodności z treścią dowodu), po wtóre błędów natury logicznej (błędności rozumowania i wnioskowania), po trzecie, czy nie jest sprzeczna z doświadczeniem życiowym lub wskazaniami wiedzy oraz, czy uwzględnia ów określony w art. 410 kpk całokształt okoliczności niniejszej sprawy. - analiza procesu myślowego Sądu I instancji w zakresie powyżej wyeksponowanych zasad, nie pozostawia wątpliwości co do tego, że Sąd ten dokonując tejże oceny uwzględnił całokształt okoliczności przedmiotowej sprawy nie dopuszczając się przy tym błędów natury faktycznej i logicznej, wywodząc co do wartości dowodowej głównych dowodów oskarżenia, właściwe i zgodne z doświadczeniem życiowym wnioski, którym dał wyraz w uzasadnieniu w sposób spełniający wymogi art. 424 kpk. - skarżący formułując zarzuty apelacji całkowicie pominął istotne dla meritum sprawy dowody, prawidłowo przeprowadzone i ocenione przez Sąd I instancji, których wiarygodności nie kwestionował. Przede wszystkim poza zainteresowaniem skarżącego pozostały dowody pozyskane w trakcie kontroli podatkowej oraz postępowania podatkowego, które zostały szczegółowo omówione i przeanalizowane przez organ podatkowy w decyzji z dnia 20 sierpnia 2019 r. (k. 86-110v), a które Sąd Rejonowy w postępowaniu sądowym ocenił jako wiarygodne, a co za tym idzie, będące podstawą prawidłowych ustaleń faktycznych w sprawie. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że spółka (...) PL (...). z o.o. w okresie objętym zarzutem była ostatnim ogniwem na terytorium Polski wśród spółek biorących udział w łańcuchu dostaw towarów w ramach fikcyjnych transakcji. Wszystkie spółki zidentyfikowane w łańcuchu dostaw, w tym spółka (...) PL (...). z o.o., nie posiadają własnych stron internetowych, na których mogłyby przedstawić swoją ofertę, udostępnić dane teleadresowe umożliwiające skontaktowanie się z nimi. Nie stwierdzono również, aby spółki te dysponowały jakimiś lokalami lub pomieszczeniami adekwatnymi do skali prowadzonej działalności, a których istnienie z uwagi na wielkość obrotów byłoby wręcz pożądane. Zebrana dokumentacja oraz informacje pozyskane od innych organów podatkowych, dokonane przez te organy oględziny i wizje lokalne siedzib oraz miejsc prowadzenia działalności gospodarczych spółek biorących udział w ustalonym łańcuchu dostaw, których ostatnim odbiorcą na terenie Polski jest (...) PL (...). z o.o. daje podstawy do ustalenia, że działalność tej spółki w zakresie nabyć i dostaw towarów handlowych w postaci spodni, torebek oraz kawy w okresie objętym zarzutem miała charakter pozorny. W ocenie Sądu Okręgowego, pominięcie przez obrońcę tak obszernego i istotnego dla meritum sprawy materiału dowodowego musi skutkować uznaniem podniesionych przez niego wszelkich zarzutów w zakresie ustaleń faktycznych oraz obrazy art. 7 kpk za wyłącznie polemiczne, a w konsekwencji ich nie uwzględnieniem. - mając powyższe na uwadze należy wskazać, że wbrew twierdzeniom skarżącego, Sąd meriti słusznie odmówił wiarygodności zeznaniom świadków W. R. w całości oraz Z. R. w części, bowiem depozycje w tym zakresie stoją w rażącej sprzeczności z wiarygodnym materiałem dowodowym w postaci dokumentów zebranych w toku postępowania skarbowego, świadczących o tym, że transakcje nabycia towaru od (...) Sp. z o.o. iP. (...) nie miały faktycznie miejsca, bowiem dokonywane były w ramach „ karuzeli podatkowej” polegającej na celowym zorganizowaniu okrężnego ruchu towarowego, w wyniku szeregu kolejno po sobie następujących transakcji sprzedaży i zakupu towarów, dokonywanych przez wiele podmiotów. W przedmiotowej sprawie, ostatnim ogniwem łańcucha fikcyjnych dostaw w Polsce była spółka (...) PL (...). z o.o., której prezesem zarządu był oskarżony. - odnosząc się do zarzutu II apelacji należy wskazać, że z jednolitego orzecznictwa Sądu Najwyższego wynika, że zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku jest tylko wówczas słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania. Zarzut ten nie może jednak sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu wyrażonymi w uzasadnieniu wyroku, lecz do wykazania, jakich mianowicie konkretnych uchybień w zakresie logicznego rozumowania dopuścił się sąd w ocenie zebranego materiału dowodowego. W ocenie Sądu Okręgowego, Sąd meriti poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne, mające swoje podstawy w wiarygodnym materiale dowodowym, a skarżący nie wykazał skutecznie, na czym zarzucany błąd miałby polegać. Mając powyższe na uwadze zarzut dotyczący błędu w ustaleniach faktycznych jako bezzasadny nie zasługiwał na uwzględnienie. Wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. bezzasadność zarzutów warunkowała bezzasadność wniosku 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy cały wyrok Zwięźle o powodach utrzymania w mocy bezzasadność wniesionej apelacji i brak okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. --------------------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. --------------------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 6. Koszty Procesu P unkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II, III - Sąd Okręgowy na podstawie art. 29 ust. 1 Prawo o adwokaturze w zw. z § 11 ust. 2 pkt 4 zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. M. C. kwotę 1033,20 zł (w tym 193,20 zł podatku VAT) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oskarżonemu w postępowaniu odwoławczym. - Sąd Okręgowy na podstawie art. 636 § 1 kpk w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 123 z późn. zm.) zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 7053,20 zł tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. Na powyższą kwotę składa się 6.000 złotych opłaty od kary grzywny, 20 złotych ryczałtu za dostarczanie pism w postępowaniu odwoławczym oraz 1033,20 złotych jako wydatek poniesiony przez Skarb Państwa z tytułu nieopłaconej przez strony pomocy prawnej udzielonej z urzędu przez adwokata. Z akt sprawy nie wynika, aby w sprawie zachodziły okoliczności uzasadniające stwierdzenie, że poniesienie przez oskarżonego kosztów sądowych byłoby dla niego zbyt uciążliwe. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja wyrok w całości 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana

wyrok Sądu Rejonowego w Piotrkowie Tryb.