Legislator Case Law & Legislation
DE FR IT EN
Analyze in Legislator
II AKa 65/24 AI generated

II AKa 65/24 · Sąd powszechny

Case Number II AKa 65/24
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome REASONS
Open official source Machine-readable Markdown (.md)

Legislator summary

AI generated

UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II AKa 65/24 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: III 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 0.11.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 2 marca 2022 r., sygn. akt XII Ko 75/21 0.11.2. Podmiot wnoszący apelację ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☐ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☒ inny – pełnomocnik wnioskodawcy – pełnomocnik reprezentanta Skarbu Państwa – Prezesa Sądu Okręgowego w Warszawie 0.11.3.

Legislator headnote

AI generated

art. 439§1 pkt 2 k.p.k, art. 438 pkt 1 k.p.k, art. 438 pkt 2 k.p.k, art. 438 pkt 3 k.p.k, art. 438 pkt 4 k.p.k, art. 439 k.p.k; II AKa 65/24 · Sąd powszechny: P. od dnia 12 stycznia 2018 r. do dnia 22 lutego 2018 r. (pkt 1. wyroku). ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzut apelacji pełnomocnika reprezentanta Skarbu Państwa – Prezesa Sadu Okręgowego w Warszawie bezprzedmiotowy wobec stwierdzenia przez Sąd Odwoławczy bezwzględnej przesłanki odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., obligującej do uchylenia zaskarżonego wyroku z urzędu, niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów.

Keywords

AI generated
failure to state reasons failure to provide evidence unproven causation unproven judicial bias proof of negative facts implausible account of facts

Cited Legislation

AI generated
art. 439§1 pkt 2 k.p.k
akt XII Ko 75/21 na podstawie art. 439§1 pkt 2 k.p.k.
art. 438 pkt 1 k.p.k
Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k.
art. 438 pkt 2 k.p.k
438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k.
art. 438 pkt 3 k.p.k
– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k.
art. 438 pkt 4 k.p.k
– błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k.
art. 439 k.p.k
– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k.
art. 552§ 4 k.p.k
naruszenie przepisów art. 552§ 4 k.p.k.
art. 558 k.p.k
z art. 558 k.p.k., polegająca na nieprawidłowym uznaniu, że reprezentantem Skarbu Państwa w postępowaniu prowadzonym pod sygn.

Cited Case Law

AI generated
II KK 23/22
Do Sądu Najwyższego wpłynęła kasacja obrońcy skazanego P.
II KK 288/23
W tym względzie istotne jest również stanowisko Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, który w wyroku Wielkiej Izby z dnia 15 marca 2022 r.
AI generated
II AKa 190/24
art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu
IV Ka 1208/22
Formularz UK 2 Sygnatura akt IV Ka 1208/22 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.
II AKa 89/24
Wyrok Sądu Okręgowego w Olsztynie z dnia 28 lutego 2024 r., sygn.
VI Ka 683/19
Wyrok Sądu Rejonowego w Kamiennej górze z 24 lipca 2019r., sygn.
II Ka 448/22
Sygn. akt II Ka 448/22 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 listopada 2022 r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: Sędzia SO Karol Troć Protokolant: st. sekr. sąd. Beata Defut-Kołodziejak po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2022 r. sprawy M. P. oskarżonego z art. 107 §1 kks i in. na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 3 lutego 2022 r. sygn. akt II K 716/21 I. utrzymuje wyrok w mocy; II. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 6020 zł kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 448/22 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 3 lutego 2022 r. sygn. II K 716/21 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ Zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --------- --------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ----------------- ----------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ------------------ ------------------------------------ -------------------------------------------------------------------------- 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1 1. Na podstawie art. 438 pkt la k.p.k. rażącą obrazę przepisów prawa materialnego polegającą na niezastosowaniu w odniesieniu do czynu zarzucanego oskarżonemu przepisu art. 1 § 3 k.k.s. statuującego jedną z naczelnych zasad polskiego prawa karnego zasadę winy. Tym samym w zaskarżonym wyroku oskarżony poniósł odpowiedzialność karną bez rzeczywistego ustalenia jego winy, której koniecznym komponentem są ustalenia dotyczące umyślności lub też nieumyślności czynu zabronionego (art. 4 §§ 1-3 k.k.s.), jakich w odniesieniu do oskarżonego oraz zgromadzonego w sprawie materiału w zaskarżonym wyroku w nie tylko w należyty sposób nie poczyniono - ale w ogóle nie poczyniono. Zastępując poczynienie we wskazanym zakresie obiektywnych rozważań - również odnośnie szczegółowej i merytorycznej treści wyjaśnień oskarżonego A. P. - lakonicznym - obiektywnie nieprawdziwym stwierdzeniem - że zawarcie w grze możliwości sprawdzenia wyniku kolejnej planszy stanowi jedynie upozorowanie logicznego charakteru gry i braku jej losowości. Przy czym w okolicznościach niniejszej spraw Sąd Rejonowy potwierdził, że przedmiotowe urządzenia działają dokładnie w taki sposób, w jaki opisał to w swych wyjaśnieniach oskarżony: „korzystając z przycisku „INFO” gracz może sprawdzić, a tym samym przewidzieć, wynik i to jaka plansza, z jakimi ukła dami symboli zostanie wyświetlona” (s. 22 in fine uzasadnienie zaskarżonego wyroku) Przeto, pomimo, że w toku postępowania sądowego nie stwierdzono (również w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku) aby jakiekolwiek stwierdzenie oskarżonego zawarte w złożonych przez niego wyjaśnieniach nie polegało na prawdzie. Pomijając i ignorując tym samym zarówno naturalną i powszechną definicję losowości (w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku próżno szukać takowej, jaką przyjął Sąd Rejonowy - co swoją drogą stanowi następny w kolejności zarzut apelacji), jak również kwestię - potwierdzonej w toku postępowania sądowego - prawdziwości asercji opinii jednostki badającej WIŁ, a zatem podmiotu specjalistycznego wiarygodnego i miarodajnego dla Ministra Finansów, stwierdzającego brak nawet elementu losowości w grze na urządzeniu FUTURA. Analogicznie ignorujące, że brak występowania w grach na urządzeniach FUTURA elementu losowości potwierdzają w każdej sprawie biegli powołani na etapie postępowania sądowego - nie związani, czy to służbowo, czy ekonomicznie z finansowym organem postępowania przygotowawczego, którzy dokonują faktycznego badania informatycznego - w odróżnieniu od biegłego A. C., który na rzeczonych urządzeniach nie przeprowadził ani jednej gry, ani nie zbadał kodu źródłowego, ani w ogóle nie wypowiedział się, co do faktu ustalonego przez Sad Rejonowy: „korzystając z przycisku „INFO”gracz może sprawdzić, a tym samym przewidzieć, wynik i to jaka plansza, z jakimi układami symboli zostanie wyświetlona” (s. 22 in fine uzasadnienie zaskarżonego wyroku) Co najistotniejsze w zaskarżonym wyroku nie wskazano, z jakiego materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie miałoby wynikać nastawienie psychiczne oskarżonego do popełnienia zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu - zaniechano zwłaszcza jakiejkolwiek oceny oczywistych logicznych konotacji oskarżonego z ogólnie przyjętym rozumieniem losowości, że skoro każdy może w standardowych warunkach poznać, przed przystąpieniem do gry jej wynik - to taka gra nie jest losowa. Tym samym Sąd Rejonowy pominął, iż oskarżony działał w przekonaniu, że urządza (czemu nigdy nie przeczył) legalne przedsięwzięcie - jakie nie jest objęte zakresem zastosowania ustawy o grach hazardowych, bowiem rzeczona regulacja nie dotyczy zdarzeń, jakie są pozbawione kluczowej cechy losowości - jakiej czego wydaje się świadomie nie dostrzega Sąd Rejonowy - rozumienie jest bezsporne (jak rzadko) zarówno przez judykaturę i doktrynę: - „Losowość to sytuacja, w której wynik gry zależy od przypadku, a także jako sytuacja, w której rezultat gry jest nieprzewidywalny dla grającego. (...)Fakt, że wynik gry na automacie jest uzależniony od sposobu zaprogramowania generatora nie podważa losowego charakteru tych gier w rozumieniu omawianego art. 2 ust. 5 ustawy, jak wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z 7 maja 2012 r., w sprawie sygn. akt V KK 420/11 zgodnie z art. 2 ust. 5 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.) gra na automacie „ma charakter losowy", jeżeli jej wynik jest nieprzewidywalny dla grającego. Nieprzewidywalno// tę oceniać należy przez pryzmat warunków standardowych, w jakich znajduje się grający, nie zaś przez pryzmat warunków szczególnych (atypowych). 2. Zainstalowanie w automacie do gry, o jakim stanowi art. 2 ust. 5przywołanej ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, generatora liczb pseudolosowych i w konsekwencji zaistnienie stanu tzw. sztucznej losowości, nie pozbawia gry „charakteru losowego”. ” [wyrok Sądu Okręgowego w Łomży z dnia 31.10.2018 r., w sprawie o sygn. akt II Ka 244/18] - „„Losowość” zaś oznacza niemożność przewidzenia od początku przebiegu gry, której wynik zależy od przypadku. Chodzi przy tym o wynik całej gry - zob. np. wyrok NSA z 5.7.2007 r., IIGSK 87/07, Legalis, a także wyrok NSA z 27.10.1999r., II SA 1095/99, niepubl.; wyrok NSA z 16.7.1999 r., II SA 841/99, niepubl.; wyrok NSA z 16.12.1999 r„ II SA 1513/99, Biuletyn Skarbowy 2001, Nr 1, s. 29; wyrok NSA z 5.1.2000 r„ II SA 1201/99, Biuletyn Skarbowy 2001, Nr 3, s. 29. ” [Hazard. Studium kryminologiczne i prawne, prof. dr hab. Leszek Wilk - s. 12] Prawidłowość rozumowania oskarżonego została potwierdzona w orzeczeniach składających się na wnioski dowodowe obrony do przeprowadzenia przez Sąd Okręgowy. 2. Na podstawie art. 438 pkt 2 k.p.k. rażącą obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku: a. Przepisów art. 6 k.p.k. w zw. z art. 117 § 2 k.p.k. w zw. z art. 91 ustawy z dnia 16 kwietnia 2020 roku o szczegółowych instrumentach wsparcia w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U.2020.695) w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19, jaka to regulacja stanowi, że usprawiedliwienie niestawiennictwa przed sądem czy organem z powodu choroby nie wymaga przedstawienia zaświadczenia lekarza sądowego, o którym mowa w art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 15 czerwca 2007 r. o lekarzu sądowym (Dz. U. poz. 849, z 2008 r. poz. 293 oraz z 2011 r. poz. 622) - polegającą na przeprowadzeniu rozprawy w dniu 3 lutego 2022 r. oraz zamknięciu przewodu sądowego pomimo, usprawiedliwionej nieobecności oskarżonego na rozprawie oraz złożonego przezeń wniosku o odroczenie rozprawy, co uniemożliwiło oskarżonemu wzięcie udziału w rozprawie oraz podjęcie obrony we własnej sprawie przed Sądem Rejonowym. b. Przepisów art. 7 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k. w zw. z art. 2 § 2 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s., zasadzające się w dokonaniu dowolnej, a nie swobodnej oceny następujących dowodów: wyjaśnień oskarżonego, opinii biegłego A. C., opinii WIŁ, dwóch decyzji Ministra Finansów, wyroku WSA w Warszawie z dni 2 grudnia 2020 r., opinii technicznych na temat zestawu instalacyjnego z oprogramowaniem Futura, zeznań świadków: B., K., B., S., W., Ś., D., P., S., A., T., Z., P. - z naruszeniem zasad prawidłowego, logicznego rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego - w szczególności w następującym zakresie: - Ustalenia przez Sąd Rejonowy na podstawie wskazanych materiałów, iż zawarcie w grze możliwości sprawdzenia wyniku kolejnej planszy stanowi jedynie upozorowanie logicznego charakteru gry i braku jej losowości. o Przy jednoczesnym stwierdzeniu, że: „korzystając z przycisku „INFO” gracz może sprawdzić, a tym samym przewidzieć, wynik i to jaka plansza, z jakimi układami symboli zostanie wyświetlona” (s. 22 in fine uzasadnienie zaskarżonego wyroku) Nadto do twierdzeń biegłego A. C. należy podchodzić ze szczególną ostrożnością - skoro nigdy nie grał na przedmiotowych urządzeniach. Truizmem jest bowiem stwierdzenie, że nie jest wiarygodne opisanie zasad działania urządzeń, na których nigdy nie rozegrało się ani jednej gry (sic!). Istotne jest przy tym podkreślenie, że uwadze Sądu Rejonowego uszło, że decyzje Ministra Finansów oraz wyrok WSA w Warszawie, na jakie się powołał dotyczą urządzeń odmienne działających, aniżeli stanowiące przedmiot niniejszego postępowania. Mianowicie zgodnie z treścią owych rozstrzygnięć: „ W niniejszej sprawie element losowy występuje m.in. na etapie pojawiania się planszy początkowej i następnych, bowiem pierwsza plansza nie jest możliwa do przewidzenia przez grającego, naciska on przycisk START i bębny się kręcą i zatrzymują samoczynnie, a więc z punktu widzenia gracza nie jest to uniezależnione od przypadku i losowości.” Natomiast w stanowiących przedmiot niniejszego postępowania urządzeniach - pierwsza plansza, tak - jak zresztą - wszystkie inne są możliwe do sprawdzenia i to nawet bez potrzeby wrzucania do danego urządzenia jakichkolwiek środków pieniężnych, fakt ten ustalił Sąd Rejonowy: „korzystając z przycisku „INFO” gracz może sprawdzić, a tym samym przewidzieć, wynik i to jaka plansza, z jakimi układami symboli zostanie wyświetlona” (s. 22 in fine uzasadnienie zaskarżonego wyroku) - Ustalenia przez Sąd Rejonowy na podstawie wskazanych materiałów, iż nie udowodniono, że gry na przedmiotowych automatach nie zawierają elementu losowości, a przez to nie są grami hazardowymi. o Przy jednoczesnym braku zanegowania prawdziwości jakiejkolwiek technicznej zasady działania rzeczonych urządzeń wskazywanych przez oskarżonego: „korzystając z przycisku „INFO” gracz może sprawdzić, a tym samym przewidzieć, wynik i to jaka plansza, z jakimi układami symboli zostanie wyświetlona” (s. 22 in fine uzasadnienie zaskarżonego wyroku). - Przyjęcia - bez wskazania jakiejkolwiek podstawy faktycznej i prawnej takowego, iż oskarżony działając z bliżej nie określonym zamiarem umyślnym urządzał gry hazardowe, gdy faktycznie zgodnie z ustaleniem Sądu Rejonowego - polegają na prawdzie wyjaśnienia oskarżonego, co do technicznych możliwości poznania wyniku gry - zanim jeszcze do danego urządzenia zostanie uiszczona jakakolwiek opłata. O relewantności przedmiotowego zarzutu stanowi okoliczność, iż skoro zdaniem Sądu Rejonowego urządzenia umożliwiają poznanie wyniku gry - jeszcze przed rozpoczęciem gry, co tym samym wyklucza losowość gry, warunkującą podleganie gry pod ustawę hazardową - to urządzanie i prowadzenie takich gier nie może wypełniać znamion strony przedmiotowej czynu zabronionego z art. 107 § 1 k.k.s. Innymi słowy nie można urządzać i prowadzić wbrew przepisom ustawy o grach hazardowych gier, jakie nie zostały ujęte w rzeczonej regulacji. c. Przepisów art. 167 k.p.k. w zw. z art. 6 k.p.k. w zw. z art. 2 § 2 k.p.k. w zw. z art. 193 § 1 k.p.k. w zw. z art. 201 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s., wyrażającą się w zaniechaniu przeprowadzenia dowodu z opinii innego biegłego sądowego odnośnie zasad działania przedmiotowych urządzeń - w szczególności zaś oprogramowania dotyczącego gier - gdy, jak wskazano powyżej wbrew deklaracjom Sądu Rejonowego - opinia A. C. jest wewnętrznie sprzeczna. Biegły twierdzi, że wynik gry jest dla korzystającego nieprzewidywalny - a jednocześnie - „korzystając z przycisku „INFO” gracz może sprawdzić, a tym samym przewidzieć, wynik i to jaka plansza, z jakimi układami symboli zostanie wyświetlona” (s. 22 in fine uzasadnienie zaskarżonego wyroku). Nadto zaś biegły A. C. nie rozegrał na rzeczonych urządzeniach ani jednej gry, nie zbadał również kodu źródłowego programu gry. Powyższe uniemożliwiło wykazanie - wobec stanowiska Sądu Rejonowego odnoszącego dowodzone zasady działania, jako „kamuflaż” - kwestii kluczowej dla niniejszego postępowania, iż gra na przedmiotowych urządzeniach nie ma ani charakteru losowego, ani nawet nie zawiera elementu losowości. d. Przepisów art. 424 § 1 pkt. 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s., poprzez całkowite zaniechanie wyjaśnienia motywów: - przyjęcia przez Sąd Rejonowy bliżej nie określonego zamiaru umyślnego w odniesieniu do materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszym postępowaniu - jaki temu całkowicie zaprzecza - bowiem oskarżony zgodnie z zasadami logicznego rozumowania konotował, że skoro można poznać wynik gry jeszcze przed przystąpieniem do niej - jaka to okoliczność została potwierdzona przez Sąd Rejonowy - to nie ma do czynienia z przedsięwzięciem losowym, a zatem takie nie losowe — a deterministyczne gry nie są objęte zakresem zastosowania ustawy hazardowej, dlaczego oskarżony miałby przyjąć, że oczywiście błędne i bezpodstawne są następujące ugruntowane stanowiska: - „Losowość to sytuacja, w której wynik gry zależy od przypadku, a także jako sytuacja, w której rezultat gry jest nieprzewidywalny dla grającego. (...) Fakt, że wynik gry na automacie jest uzależniony od sposobu zaprogramowania generatora nie podważa losowego charakteru tych gier w rozumieniu omawianego art. 2 ust. 5 ustawy. Jak wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z 7 maja 2012 r., w sprawie sygn. akt V KK 420/11 zgodnie z art. 2 ust. 5 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.) gra na automacie „ma charakter losowy”, jeżeli jej wynik jest nieprzewidywalny dla grającego. Nieprzewidywalność tę oceniać należy przez pryzmat warunków standardowych, w jakich znajduje się grający, nie zaś przez pryzmat warunków szczególnych (atypowych). 2. Zainstalowanie w automacie do gry, o jakim stanowi art. 2 ust. 5 przywołanej ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, generatora liczb pseudolosowych i w konsekwencji zaistnienie stanu tzw. sztucznej losowości, nie pozbawia gry „charakteru losowego”.” [wyrok Sądu Okręgowego w Łomży z dnia 31.10.2018 r., w sprawie o sygn. akt II Ka 244/18] - „„Losowość” zaś oznacza niemożność przewidzenia od początku przebiegu gry, której wynik zależy od przypadku. Chodzi przy tym o wynik całej gry - zob. np. wyrok NSA z 5.7.2007r., IIGSK 87/07. Legalis, a także wyrok NSA z 27.10.1999r., IISA 1095/99, niepubl.; wyrok NSA z 16.7.1999r., IISA 841/99, niepubl.; wyrok NSA z 16.12.1999r., IISA 1513/99, Biuletyn Skarbowy2001, Nr 1, s. 29; wyrok NSA z 5.1.2000r., USA 1201/99, Biuletyn Skarbowy2001, Nr 3, s. 29. ’’[Hazard. Studium kryminologiczne i prawne, prof. dr hab. Leszek Wilk - s. 12] - tym samym dlaczego oskarżony miałby dokonywać oceny zasad działania urządzeń wskazanych w akcie oskarżenia w sposób odmienny aniżeli dokonały tego: 1) jednostka badająca Ministra Finansów - WIŁ - Wojskowy Instytut Łączności, 2) biegły sądowy Z. S., 3) biegły sądowy A. W., 4) jednostka specjalistyczna (...) Europę, 5) biegły sądowy B. B. (3). 3. Na podstawie art. 438 pkt 3 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s. błędy w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jakie miały wpływ na treść zaskarżonego wyroku - naturalną konsekwencją rażących uchybień wskazanych w powyższych zarzutach, jest w okolicznościach niniejszej sprawy całkowicie wadliwe przyjęcie przez Sąd Rejonowy, wbrew istotnemu stanowi rzeczy, iż: a. Gra na urządzeniach FUTURA wskazanych w akcie oskarżenia jest grą na automacie w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych. b. Oskarżony z bliżej nieokreślonym zamiarem umyślnym popełnił czyn zabroniony z art. 107 § 1 k.k.s., co jednak nie zostało w jakikolwiek sposób ani wyartykułowane w zaskarżonym wyroku, ani tym bardziej oparte na materiale zgromadzonym w sprawie. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzuty skarżącego okazały się niezasadne. Apelacja obrońcy oskarżonego podnosi zbiorowo wszystkie możliwie rodzajowo zarzuty, których łączny układ jest wadliwy. We wszystkich zarzutach- naruszenia przepisów prawa materialnego, procesowego oraz błędu w ustaleniach faktycznych, obrońca odnosi się do kwestii losowości przytaczając w tym zakresie nawet fragmenty tych samych orzeczeń (jak np. w pkt. 1 czy 2 d). Obrońca również wielokrotnie podnosi kwestię możliwości przeprowadzenia przez gracza weryfikacji wyników kolejnych gier powołując się na sporządzoną w toku postępowania przygotowawczego opinię biegłego (zarzuty 1, 2 b, c). W tym miejscu Sąd Okręgowy przypomina, że od profesjonalnego obrońcy przy konstruowaniu apelacji wymaga się po pierwsze znalezienia potencjalnych uchybień, a po drugie ich przełożenia na właściwe rodzajowo zarzuty ujęte w art. 438 kpk czy też w art. 439 kpk. Nie wyprzedzając kwestii merytorycznych o których będzie mowa w dalszej części uzasadnienia, w ocenie Sądu Okręgowego skarżący konstruując apelację temu zadaniu nie podołał. Autor apelacji, wielokrotnie powielając te same kwestie związane z szeroko pojętą losowością, jego zdaniem możliwością sprawdzenia przez gracza końcowego wyniku przed rozpoczęciem gry, dopatruje się w tej samej kwestii raz naruszenia przepisów prawa materialnego, raz naruszenia przepisów prawa procesowego- zasady swobodnej oceny dowodów. Mnogość rodzajowo zarzutów podniesionych przez obrońcę zaciemnia obraz sprawy, utrudnia ustosunkowanie się do nich, bez wielokrotnego powtarzania tych samych wywodów, w różnym tylko zestawieniu. W postanowieniu z dnia 26 marca 2009 r. o sygn. II KK 276/08 Sąd Najwyższy wyraził pogląd, który w pełni podziela Sąd Okręgowy, że w sytuacji, gdy apelacja została sporządzona w niezwykle drobiazgowy sposób, a bardzo szczegółowe i rozbudowane jej uzasadnienie, w wielu momentach zacierało istotę stawianych zarzutów, to taki sposób redakcji środka odwoławczego nie mógł obligować Sądu odwoławczego do równie kazuistycznego odpierania wszystkich, najdrobniejszych nawet zarzutów i ustosunkowania się do każdej, nawet całkowicie ubocznej kwestii tam zasygnalizowanej. Stopień szczegółowości rozważań sądu odwoławczego, poczynionych w wykonaniu dyspozycji art. 457 § 3 kpk, uzależniony jest od jakości oceny dokonanej przez Sąd pierwszej instancji. Jeżeli ocena ta jest wszechstronna, pełna, logiczna i wsparta zasadami doświadczenia życiowego; słowem - odpowiadająca całkowicie wymogom nałożonym przez art. 7 kpk, to wówczas sąd odwoławczy zwolniony jest od równie drobiazgowego odniesienia się do zarzutów apelacji, kwestionujących w rzeczywistości rzeczoną ocenę. W takim wypadku, zadawalające jest wskazanie głównych powodów nie podzielenia zarzutów apelacji, a następnie odesłanie do szczegółów uzasadnienia wyroku Sądu pierwszej instancji. (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 kwietnia 2009 r. o sygn. III KK 381/08). Patrząc całościowo na złożony środek odwoławczy, Sąd Okręgowy doszedł do przekonania, że apelujący w istocie kwestionuje szeroko pojętą ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w kontekście sprawstwa oskarżonego, niezależnie od rodzajowo sformułowanych zarzutów, powielając przy tym w przeważającej części zarówno ich treść, a tym samym linię obrony przyjętą zarówno na etapie postępowania przygotowawczego, jak również kontynuowaną w postępowaniu sądowym. Przechodząc do oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, po dokonaniu kontroli instancyjnej Sąd Okręgowy doszedł do przekonania, iż Sąd pierwszej instancji dokonał jej prawidłowo, zgodnie z zasadą swobodnej oceny, natomiast apelacja stanowi w tym zakresie jedynie polemikę z prawidłowymi ustaleniami sądu w tym zakresie i dalsze forsowanie przyjętej przez oskarżonego linii obrony. Skarżący zarzucając naruszenie art. 6 kpk w zw. z art. 117 § 2 kpk w zw. z art. 91 ustawy z dnia 16 kwietnia 2020 roku o szczegółowych instrumentach wsparcia w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U.2020.695) w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19, nie miał racji, ponieważ oskarżony w żaden sposób, nie tylko w trybie uproszczonym, przewidzianym na czas trwania epidemii czy zagrożenia epidemicznego, nie usprawiedliwił swojej nieobecności na rozprawie w dniu 3 lutego, 2022 r. na którym Sąd zamknął przewód sądowy. Oskarżony ograniczył się do przesłania maila z informacją, że jest chory i nie może stawić się na rozprawie, nie wykazując w żaden sposób choroby, nie deklarując choćby złożenia jakiegokolwiek zaświadczenia w terminie późniejszym – i nie składając go w toku dalszego postępowania. Zgodnie z art. 438 pkt 3 kpk zarzut obrazy przepisów postępowania jest skuteczny, jeżeli jego obraza mogła mieć wpływ na treść orzeczenia. W ocenie Sądu Okręgowego skarżący nie wykazał okoliczności, które miałyby wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia. Po dokonanej analizie akt sprawy, wbrew twierdzeniom oskarżonego, mimo iż Sąd Rejonowy nie odroczył rozprawy w dniu 3 lutego 2022 r. i zamknął przewód sądowy, to nie spowodowało to naruszenia prawa do obrony oskarżonego, bowiem po pierwsze oskarżony miał ustanowionych obrońców, którzy mogli (jak to później zostało uczynione) złożyć na piśmie wnioski dowodowe, po drugie skutecznie złożono apelację od zapadłego wyroku (w której obszerne wnioski dowodowe zostały zawarte), a po trzecie prawo do obrony materialnej poprzez osobiste złożenie wyjaśnień oskarżony mógł zrealizować na rozprawie na etapie postępowania odwoławczego. Tymczasem mimo iż składając wnioski o odroczenie rozprawy oskarżony deklarował chęć osobistego w niej uczestniczenia oraz złożenia wyjaśnień, na rozprawie odwoławczej nie stawił się, nie podając jakichkolwiek tego przyczyn i rezygnował już z tego deklarowanego jako niezwykle istotny dowodu – co wskazuje na czysto instrumentalne posługiwanie się tym argumentem wyłącznie dla obstrukcji procesowej. Przechodząc do zarzutów związanych z oceną zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz oceny opinii biegłego należy podnieść, iż dla skuteczności zarzutu naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów konieczne jest wykazanie przez skarżącego, jakich konkretnie uchybień w procesie oceny poszczególnych dowodów dopuścił się Sąd meriti. Zarzut nie może sprowadzać się jedynie do polemiki z prawidłowymi ustaleniami Sądu pierwszej instancji, przedstawienia własnej, korzystnej dla oskarżonego oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Sąd Okręgowy dokonując kontroli instancyjnej nie dopatrzył się uchybień ze strony Sądu Rejonowego w zakresie oceny poszczególnych dowodów, która jest pełna, spójna i logiczna, zgodna z zasadami wiedzy, logiki oraz doświadczenia życiowego oraz poczynionych na ich podstawie ustaleń faktycznych. Pierwszorzędne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy miały opinie biegłego A. C., sporządzone w postępowaniu przygotowawczym oraz pośrednio również zeznania świadków. Wyjaśnienia oskarżonego na ich tle stanowiły jedynie przyjętą przez niego linię obrony. W ocenie Sądu Okręgowego bez znaczenia jest fakt, iż jak podnosi skarżący, grający na zabezpieczonych automatach mogli sprawdzić wyniki gry przy zastosowaniu w ocenie skarżącego nieskomplikowanego wzoru A-BxC. Należy podkreślić, iż stosując przedmiotowy wzór zapewne pojawiało się wiele kombinacji/ wyników, co zdaniem Sądu Okręgowego wyklucza możliwość przyjęcia tezy o znajomości, przewidywalności wyniku gry. W orzecznictwie dominują poglądy, że znajomość sekwencji kolejnych układów może co najwyżej wpłynąć na długofalową strategię gracza przy obstawianiu kolejnych gier lub na decyzję o rozegraniu kolejnej gry. Gracz nie ma więc wpływu na wynik żadnej z gier, może co najwyżej zdecydować się, czy grać dalej, czy zakończyć grę. Możliwość podjęcia takiej decyzji nie jest jednak ani istotą pojedynczej gry, ani nie dowodzi żadnego udziału gracza i jego wpływu na przebieg gry (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 4 grudnia 2019 r. sygn. III SA/Po 622/19). W tym miejscu należy również wskazać na wnioski opinii biegłego A. C., z której jednoznacznie wynika, iż losowość gier nie zależy od sposobu prowadzenia gier, nie zależy od tego, czy gracz skorzysta z opcji INFO, czy też nie. Losowość gier tkwi w nieprzewidywalności wyniku każdej gry, której wynik końcowy jest wizualizowany jako układ trzech symboli, decydujący o wygranej bądź nie i jej wysokości. Grający końcowo nie mógł przewidzieć wyniku gry przed jej przeprowadzeniem, ponieważ o wyniku decydował algorytm gry. Opinie prywatne, na które powołuje się skarżący, nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, ponieważ już na 1 stronie opinii Wojskowego Instytutu Łączności z dnia 26 września 2018 r. widnieje uwaga- zastrzeżenie „Sporządzona opinia nie rozstrzyga charakteru gry urządzanej z wykorzystaniem badanego automatu lub urządzenia w myśl ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych”. W tej sytuacji wywody skarżącego są w sposób oczywisty bezzasadne, nawet pomimo zawartego w niej stwierdzenia, że „w trakcie badania nie zaobserwowano, aby gry oferowane przez badany automat do gier zawierały element losowości”, a dołączona opinia wraz z pozostałymi stanowiła jedynie element forsowanej przez skarżącego linii obrony. Ponadto Sad Rejonowy nie był związany decyzjami Ministra Finansów czy też wyrokiem WSA z dnia 2 grudnia 2020 r. na których treść powołuje się skarżący. Czyny oskarżonego oceniane były z uwzględnieniem całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, przez pryzmat przesłanek z art. 107 § 1 kks. Należy przypomnieć, że czyny oskarżonego były rozpatrywane przez pryzmat przesłanek ujętych w ustawie o grach hazardowych. Pojęcia "losowy charakter gry" oraz "element losowości", o których mowa w art. 2 ust. 3 i 5 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 2094), oznaczają "nieprzewidywalność" wyniku gry dla osoby korzystającej z urządzenia do gier hazardowych bez względu na budowę takiego automatu, w tym oprogramowania nim sterującego; stan "nieprzewidywalności" nie jest przy tym eliminowany wskutek możliwości uprzedniego sprawdzenia wyniku gry za pomocą dostępnej funkcji oprogramowania (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 listopada 2021 r., I KZP 4/21). Opinia biegłego podlega ocenie sądu jak każdy inny dowód. W ocenie Sądu Okręgowego, Sąd Rejonowy w sposób prawidłowy, zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, dokonał oceny opinii, sporządzonych w sprawie przez biegłego A. C., w kontekście całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym również opinii prywatnych dołączonych przez skarżącego. Sąd Rejonowy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przekonująco wskazał, z jakich powodów obdarzył walorem wiarygodności opinie biegłego, sporządzone w sprawie. Dokonaną w tym zakresie ocenę w pełni akceptuje Sąd Okręgowy i odsyła skarżącego do wnikliwej jego lektury. Uzupełniająco Sąd Okręgowy wskazuje, że okoliczności podniesione w przedmiotowym zarzucie, związane z wnioskiem biegłego, zawartym w opinii, są wyrwane z kontekstu. Skarżący dokonał wybiórczej analizy, dopasowując jej punktowe zapisy do przyjętej przez niego linii obrony. Ponadto biegły w każdej ze sporządzonych opinii w pkt 7 odpowiedzi na postawione pytania odniósł się do kwestii „losowości, zręcznościowości” (k. 768, k. 794, k. 818, k. 1009, k. 1030). W tej sytuacji zarzut skarżącego jest niezrozumiały. Sporządzone w toku postępowania przygotowawczego opinie są rzetelne, spójne i logiczne, sporządzone przez kompetentny podmiot. Biegły szczegółowo opisał przebieg gry na zabezpieczonych automatach, a jej wnioski wskazują wprost, że wynik całej gry jest nieprzewidywalny. Opcja „INFO” (praktycznie nieużywana przez graczy), jak również zapisy regulaminu, miały jedynie stwarzać pozór, że gry na zabezpieczonych automatach umożliwiają zapoznanie się z końcowym wynikiem, a tym samym nie mają charakteru losowego. Należy również zauważyć, iż wnioski opinii prywatnych, przedłożonych przez skarżącego, zmierzają do wykazania braku elementu losowości gier na przedmiotowych automatach stwierdzając, że wynik dla gracza jest wiadomy od początku gry, a tym samym nie podpadają pod przesłanki z ustawy o grach hazardowych. Opinie prywatne przedłożone przez skarżącego, w zestawieniu z opinią biegłego sporządzoną w postępowaniu przygotowawczym, są niepełne i pobieżne. Nawet jeżeli odnoszą się do wzoru (A-BxC), jak opinia jednostki GLI Europe, na podstawie którego można przypuszczalnie typować wynik, to finalnie, jak słusznie zauważył biegły A. C., wynik zależy tylko od przypadku i programu gry. Wyjaśnienia oskarżonego stanowiły jedynie przyjętą przez niego linię obrony. Oskarżony w swoich wyjaśnieniach skupił się w przeważającej części na zapewnieniach o legalności przedmiotowych urządzeń. Posiada on jednak pełną wiedzę w zakresie działania tego urządzenia jako współautor i pomysłodawca przedsięwzięcia. Dalej skupił się na wyjaśnieniu działania urządzenia podkreślając brak elementu losowości, omówił algorytm A-BxC, możliwość sprawdzenia kombinacji przez grającego, powołał się na opinie prywatne oraz wyraził ogólne zapewnienia o legalności prowadzonej przez spółkę (...) sp. z o.o. działalności gospodarczej. Takie wyjaśnienia pozostają w sprzeczności z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym omówionym przez Sąd Rejonowy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, przede wszystkim z opiniami biegłego A. C., zeznań świadków w zakresie sposobu prowadzenia działalności. Dodatkowo zeznający świadkowie – gracze zeznali, iż grając na automatach nie korzystali z przycisku INFO lub był on nieaktywny, wg nich nie mogli przewidzieć wyniku gry. Grający nie ma więc żadnego wpływu na ustawienie symboli na bębnach w określonej konfiguracji, którą ustawiają automaty na zasadzie przypadku, a o wygranej decyduje przypadek – to, jaki wynik akurat tym razem przyniesie algorytm. Skarżący ani w toku postępowania przed Sądem Rejonowym, ani też przed Sądem drugiej instancji nie postawił opinii biegłego A. C. przekonujących zarzutów natury merytorycznej, które uzasadniałyby wywołanie opinii innego biegłego. Zgodnie z art. 201 kpk tylko wówczas, jeżeli opinia jest niepełna lub niejasna albo gdy zachodzi sprzeczność w samej opinii lub między różnymi opiniami w tej samej sprawie, można wezwać ponownie tych samych biegłych lub powołać innych. Obrońca oskarżonego nie wykazał żadnej z powyższych okoliczności. W orzecznictwie ugruntowane są poglądy, że jeżeli opinia biegłego jest pełna dla sądu, który swoje stanowisko w tym względzie uzasadnił, to fakt, iż opinia taka nie jest przekonywująca dla stron, nie jest przesłanką dopuszczenia kolejnej opinii (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 lutego 2017 r. o sygn. III KK 421/16). Zarzut naruszenia art. 424 kpk stosowany odpowiednio przez odesłanie z art. 113 § 1 kks związany z zaniechaniem wyjaśnienia motywów przyjęcia przez Sąd zamiaru ewentualnego działania oskarżonego (któremu ten zaprzecza), kolejny raz powołując się przy tym na okoliczność braku elementu losowości gry na automatach jest w sposób oczywisty chybiony. Obraza tego przepisu nigdy nie stanowi naruszenia prawa procesowego mającego wpływ na treść orzeczenia, bowiem do sporządzenia uzasadnienia dochodzi po wydaniu wyroku. Sporządzenie uzasadnienia wyroku jest czynnością wtórną wobec samego orzekania, a zatem sposób rozstrzygnięcia sprawy nie zależy od tego, czy treść pisemnego uzasadnienia wyroku odpowiada wymogom art. 424 kpk, czy też nie (wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 5 lutego 2015 r., II AKa 85/14, wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 23 grudnia 2014 r., II AKa 436/14). Kwestie podniesione w zarzucie, w istocie powielone, zostały już omówione przez Sąd Okręgowy wyżej, przy omówieniu wcześniejszych zarzutów. W związku z tym niecelowe jest ich powielanie kolejny raz. Z kolei Sąd Apelacyjny w Katowicach w wyroku z dnia 9 stycznia 2014 r. o sygn. II AKa 477/13 wyraził pogląd, który w pełni podziela Sąd Okręgowy, że rolą uzasadnienia jest takie zaprezentowanie toku rozumowania Sądu orzekającego, by stronom umożliwić ewentualne zaskarżenie wyroku, a następnie, by możliwa była ewentualna jego kontrola instancyjna, której dokonuje się w oparciu o akta, treść wyroku i uzasadnienia oraz wniesionych środków odwoławczych. Ewentualna obraza przepisu art. 424 kpk tylko w wyjątkowej sytuacji może mieć wpływ na treść orzeczenia, w szczególności wtedy, gdy uniemożliwia realizację wskazanych wyżej funkcji. Przechodząc do oceny argumentów skarżącego w zakresie, jak ujął to skarżący, zignorowania strony podmiotowej przez Sąd pierwszej instancji, i te okazały się niezasadne. Skarżący w istocie nie przytoczył żadnych argumentów na poparcie podniesionej tezy, w przeważającej części skupił się na zacytowaniu przepisu art. 413 kpk oraz orzeczeń w tym zakresie. Z treści art. 413 § 2 pkt 1 kpk stosowanego odpowiednio przez odesłanie z art. 113 § 1 kks nie wynika, ażeby w opisie czynu należało używać słów ustawy, określających poszczególne znamiona przestępstwa. Chodzi natomiast o to, aby ten opis odpowiadał znaczeniu wszystkich znamion ustawowych konkretnego przestępstwa. Przy opisie czynu należy posłużyć się takimi sformułowaniami, które w sposób nie budzący wątpliwości odpowiadają treści poszczególnych znamion przypisanego sprawcy czynu zabronionego. Niezasadność zarzutów, związanych ze sferą oceny zgromadzonego materiału dowodowego skutkowała również niezasadnością błędu w ustaleniach faktycznych, który ma charakter wtórny. Jeśli sąd meriti nie naruszył żadnego z przepisów ze sfery gromadzenia i oceny dowodów, to brak jest podstaw do kwestionowania ustaleń faktycznych (wyrok SA w Warszawie z dnia 30 lipca 2015 r., II AKa 171/15). Ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd Rejonowy w niniejszej sprawie są pozbawione jakiegokolwiek błędu, trafne, prawidłowe oraz mające pełne, mocne oraz logiczne oparcie w wiarygodnym materiale dowodowym, a zatem nie mogą być uznane za błędne. Analiza całości zebranego w sprawie materiału dowodowego, pozwala na stwierdzenie, iż oskarżony swoim zachowaniem wyczerpał znamiona przypisanych mu czynów. Wniosek Obrońca oskarżonego na podstawie art. 427 § 1 kpk, art. 437 § 1 i 2 kpk oraz art. 440 kpk w zw. z art. 113 § 1 kks, wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w całości poprzez uniewinnienie oskarżonego oraz zwrot podmiotowi uprawnionemu (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. rzeczonych urządzeń, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu celem ponownego rozpoznania. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność zarzutów skutkowała bezzasadnością wniosków. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Wyrok Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 3 lutego 2022 r. w całości. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Wobec niezasadności apelacji przy jednoczesnym braku przesłanek z art. 439 § 1 kpk oraz art. 440 kpk zaskarżony wyrok należało utrzymać w mocy w całości. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany ----------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 4.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ---------------------- --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II Na podstawie art. 636 kpk w zw. z art. 634 kpk w zw. z art. 626 § 1 kpk w zw. z art. 627 kpk Sąd Okręgowy zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 6020 złotych kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze (6000 zł opłaty – 10% kwoty grzywny i 20 zł ryczałtu za doręczenia), mając na uwadze, że oskarżony osiąga dochody i jest w stanie uregulować należności sądowe. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Całość wyroku 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

0.1Sygn. akt II AKa 65/24 0.2 3WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ 4Dnia 24 lipca 2024 r. 5Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie: 5.0.0.1Przewodniczący: SSA – Dorota Tyrała (spr.) 5.0.0.2 Sędziowie: SA – Ewa Leszczyńska - Furtak 5.0.0.3 SA – Ewa Gregajtys 5.0.0.4 Protokolant: Kinga Korczyńska 5.0.0.5przy udziale Prokuratora Tomasza Nowickiego po rozpoznaniu w dniu 24 lipca 202 4 r. sprawy z wniosku J. S. P. o odszkodowanie i zadośćuczynienie za niewątpliwie niesłuszne tymczasowe aresztowanie od dnia 12 stycznia 2018 r. do dnia 22 lutego 2018 r. w sprawie sygn. akt VIII Kp 87/18 Sądu Okręgowego w Warszawie na skutek apelacji wniesionych przez pełnomocnika wnioskodawcy, reprezentanta Skarbu Państwa i prokuratora od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 2 marca 2022 r., sygn. akt XII Ko 75/21 na podstawie art. 439§1 pkt 2 k.p.k. uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi Okręgowemu w Warszawie do ponownego rozpoznania w prawidłowym – należycie obsadzonym – składzie.

UZASADNIENIE

UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II AKa 65/24 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: III 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 0.11.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 2 marca 2022 r., sygn. akt XII Ko 75/21 0.11.2. Podmiot wnoszący apelację ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☐ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☒ inny – pełnomocnik wnioskodawcy – pełnomocnik reprezentanta Skarbu Państwa – Prezesa Sądu Okręgowego w Warszawie 0.11.3.

Granice zaskarżenia 0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść – pełnomocnik wnioskodawcy ☒ na niekorzyść – prokurator – pełnomocnik reprezentanta Skarbu Państwa Prezesa SO w Warszawie ☐ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☒ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.11.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k.

– obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k.

☐ brak zarzutów 0.11.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ Zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 0.1 Sąd Apelacyjny nie przeprowadzał postępowania dowodowego 0.12.1. Ustalenie faktów 0.12.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 0.12.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 0.12.2. Ocena dowodów 0.12.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 0.12.2.2.

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków 1 Apelacja pełnomocnika wnioskodawcy Lp. Zarzut I Na podstawie art. 438 pkt 2 i 3 k.p.k. rażąca obraza przepisów prawa procesowego, które miały wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a mianowicie:

1. naruszenie przepisów art. 552§ 4 k.p.k. w zw. z art. 361§1 i 2 k.c. poprzez bezzasadne ograniczenie przez Sąd I instancji przyznanego wnioskodawcy odszkodowania jedynie do części poniesionej szkody w przedmiocie kosztów ustanowienia obrońcy oraz uznanie, iż w realiach niniejszej sprawy fakt utraty pracy przez J. P. nie miał adekwatnego i bezpośredniego związku z zastosowaniem wobec niego tymczasowego aresztowania i nie pozostaje przy tym w związku przyczynowo skutkowym podczas gdy: w wyniku zastosowanego wobec J. P. środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania doszło do powstania szkody w postaci utraty wynagrodzenia przez J.

P., co sprawia, że przedmiotowa szkoda powstała w wyniku niesłusznego pozbawienia wolności J. P., albowiem w okresie tymczasowego aresztowania J. P. nie był w stanie świadczyć pracy. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzuty apelacji pełnomocnika wnioskodawcy bezprzedmiotowe wobec stwierdzenia przez Sąd Odwoławczy bezwzględnej przesłanki odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., obligującej do uchylenia zaskarżonego wyroku z urzędu, niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów.

Wniosek o zmianę wyroku w zaskarżonej części poprzez zasądzenie odszkodowania na rzecz J. P. w kwocie 571.789,13 zł tytułem utraconych korzyści związanych z rozwiązaniem przez pracodawcę, tj. Kancelarię (...) umowy o współpracę z J. P.. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wobec konieczności uchylenia wyroku z przyczyn wskazanych w art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. wniosek powiązany bezpośrednio z zarzutami apelacji – na obecnym etapie bezprzedmiotowy. 1 Apelacja pełnomocnika reprezentanta Skarbu Państwa 2 – prezesa Sądu Okręgowego w Warszawie Lp.

Zarzut I Na podstawie art. 438 pkt 2 k.p.k. obraza przepisów postępowania, tj. art. 554§2b pkt 1 k.p.k. oraz art. 67 §2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. z 2021r., poz. 1805 ze zm.) w zw. z art. 558 k.p.k., polegająca na nieprawidłowym uznaniu, że reprezentantem Skarbu Państwa w postępowaniu prowadzonym pod sygn. akt XII Ko 75/21 jest Prezes Sądu Okręgowego w Warszawie, podczas gdy do niniejszej sprawy nie ma zastosowania przepis art. 554§2b k.p.k., gdyż wniosek J. S. P. o zadośćuczynienie oraz odszkodowanie z 29 kwietnia 2019 r. wpłynął na Biuro Podawcze Sądu Okręgowego w Warszawie w dniu 29 kwietnia 2019 r. (data prezentaty Sądu Okręgowego w Warszawie), a przepisy art. 554§2a i 2b k.p.k. określające strony postępowania oraz organ reprezentujący Skarb Państwa obowiązują w aktualnym brzmieniu od 5 października 2019 r., co miało wpływ na przebieg postępowania, skutkowało błędnym zawiadomieniem Prezesa Sądu Okręgowego w Warszawie o wszczęciu niniejszego postępowania oraz o kolejnych terminach rozprawy i tym samym wadliwą reprezentacją Skarbu Państwa w postępowaniu toczącym się pod sygn. akt XII Ko 75/21.

☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzut apelacji pełnomocnika reprezentanta Skarbu Państwa – Prezesa Sadu Okręgowego w Warszawie bezprzedmiotowy wobec stwierdzenia przez Sąd Odwoławczy bezwzględnej przesłanki odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., obligującej do uchylenia zaskarżonego wyroku z urzędu, niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów. Lp. Zarzut II Na podstawie art. 438 pkt 1a k.p.k. obraza przepisów prawa materialnego, tj. art. 445§1 w z. z art. 445§2 k.c. w zw. z art. 558 k.p.k. poprzez błędne przyjęcie i uznanie, że kwota zadośćuczynienia w wysokości 63.000 złotych jest kwotą odpowiednią i adekwatną do krzywd doznanych w związku z niewątpliwie niesłusznym tymczasowym aresztowaniem J.

S. P. od dnia 12 stycznia 2018 r. do dnia 22 lutego 2018 r. (pkt 1. wyroku). ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzut apelacji pełnomocnika reprezentanta Skarbu Państwa – Prezesa Sadu Okręgowego w Warszawie bezprzedmiotowy wobec stwierdzenia przez Sąd Odwoławczy bezwzględnej przesłanki odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., obligującej do uchylenia zaskarżonego wyroku z urzędu, niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów.

Wniosek I. w związku z zarzutem z pkt I. apelacji – o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania II. w związku z zarzutem z pkt II apelacji – o zmianę zaskarżonego orzeczenia w zakresie punktu 1. Wyroku i zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz wnioskodawcy tytułem zadośćuczynienia za krzywdę – w miejsce kwoty w wysokości 63.000 złotych – kwoty w wysokości odpowiadającej rzeczywistej krzywdzie, związanej z niewątpliwie niesłusznym tymczasowym aresztowaniem J. S. P. wynoszącej maksymalnie 35.000 złotych.

☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wobec konieczności uchylenia wyroku z przyczyn wskazanych w art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. wnioski powiązane bezpośrednio z zarzutami apelacji – na obecnym etapie bezprzedmiotowe. 1 Apelacja prokuratora Lp. Zarzut I Na podstawie art. 438 pkt 3 k.p.k. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mający wpływ na jego treść, polegający na niezasadnym przyjęciu, iż kwota w wysokości 63.000 złotych z tytułu zadośćuczynienia będzie stanowiła właściwą, a więc adekwatną rekompensatę za przeżycia fizyczne i psychiczne wnioskodawcy za 42 dniowy okres tymczasowego aresztowania, podczas gdy prawidłowe ustalenia w niniejszej sprawie winny prowadzić do wniosku, że wysokość zasądzonej kwoty jest wygórowana.

☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzut apelacji prokuratora bezprzedmiotowy wobec stwierdzenia przez Sąd Odwoławczy bezwzględnej przesłanki odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., obligującej do uchylenia zaskarżonego wyroku z urzędu, niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów. Wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku w części dotyczącej zasądzonego zadośćuczynienia i orzeczenie na rzecz wnioskodawcy zadośćuczynienia poprzez jego obniżenie do kwoty wnioskowanej przez prokuratora na rozprawie.

☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wobec konieczności uchylenia wyroku z przyczyn wskazanych w art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. wniosek powiązany bezpośrednio z zarzutami apelacji – na obecnym etapie bezprzedmiotowy.

1. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU . Stwierdzenie bezwzględnej przesłanki odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności Sąd Apelacyjny dokonując kontroli instancyjnej wyroku ma obowiązek rozpoznać zarzuty podniesione w środku odwoławczym, ale w pierwszej kolejności zbadać, czy zaskarżony wyrok nie jest dotknięty wadą w postaci bezwzględnej przesłanki odwoławczej z art. 439 § 1 k.p.k. Sąd Apelacyjny orzekający w sprawie sygn. akt II AKa 65/24 uznał, że udział w wydaniu wyroku sądu I instancji – Sądu Okręgowego w Warszawie – sędziego K.

M., stanowi przesłankę z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., tj. bezwzględną podstawę do uchylenia zaskarżonego wyroku, z powodu nienależytej obsady sądu. Co więcej, z uwagi na treść art. 436 k.p.k. stwierdzenie powyższego uchybienia jako wystarczające do wydania orzeczenia, czyni przedwczesnym rozpoznawanie zarzutów podniesionych w apelacjach, bowiem konsekwencją wyroku kasatoryjnego musi być ponowienie postępowania przed Sądem I instancji w całości. Bezspornym jest, że stanowiący skład Sądu I instancji, który wydał wyrok z dnia 2 marca 2022 r. w sprawie sygn.

XII Ko 75/21, sędzia K. M. otrzymał nominację do Sądu Okręgowego w Warszawie w dniu 23 lutego 2021 r. (postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Nr 1130.19.2021 z dnia 15 lutego 2021 r., M.P. poz. 424) w oparciu o rekomendację KRS w kształcie nadanym ustawą z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o KRS i niektórych innych ustaw, wyrażoną w uchwale Nr 870/2019 Krajowej Rady Sądownictwa z dnia 1 października 2019 r. Opierając się na ugruntowanym poglądzie prawnym przedstawionym w uchwale siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 2 czerwca 2022 r. w sprawie sygn. akt I KZP 2/22 oraz uchwale połączonych Izb Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2020 r. (...) I-4110-1/20 oraz wskazując na wnioski płynące z szeregu judykatów Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej i Europejskiego Trybunału Praw Człowieka (m.in. przedstawione w wyrokach (...) z 19 listopada 2019 r. wydanym w połączonych sprawach C 585/18, 624/18 i C 625/18; z 2 marca 2021 r, C 824/18; z 15 lipca 2021 r., C-791/19; z 6 października 2021 r.

C 487/19; z 16 listopada 2021 r. C-748/19 do C-754/19 oraz w wyrokach (...) z 22 lipca 2021 r., skarga nr (...) R. przeciwko Polsce; z 8 listopada 2021 r., skargi nr (...) i (...) D.-F. i O. przeciwko Polsce; z 3 lutego 2022 r., skarga nr (...) A. P. przeciwko Polsce; z 15 marca 2022 r. skarga nr (...) G. przeciwko Polsce, wyrok z 6 października 2022 r. skarga nr (...) J. p-ko Polsce, a także wyrok z dnia 23 listopada 2023 r. w sprawie (...) (...) przeciwko Polsce) – stwierdzić należy, że sędzia K. M. został powołany na stanowisko sędziego sądu okręgowego w Sądzie Okręgowym w Warszawie, w procedurze uznanej za wadliwą.

We wskazanych bowiem powyżej orzeczeniach w sposób jednoznaczny oceniono, że postępowanie nominacyjne prowadzone przez organ utworzony w trybie ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r., poz.3) nie wypełnia standardów obowiązujących w państwie demokratycznym i gwarantowanych w Konstytucji RP – w szczególności wynikających z przepisów art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 6 ust.1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności gwarantujących stronom postępowania rozpatrzenie ich sprawy przez niezależny sąd.

Powołania w Polsce sędziów wszystkich szczebli z udziałem KRS w znowelizowanym w 2017 r. kształcie (vide m.in. pkt 329 wyroku z dnia 23 listopada 2023 r. w sprawie (...) (...) przeciwko Polsce) są obarczone wadą systemową, która umożliwiła władzy wykonawczej i ustawodawczej bezpośrednią lub pośrednią ingerencję w procedurę powoływania sędziów, tym samym systematycznie podważając legitymację sądu złożonego z tak powołanych sędziów (vide m.in. pkt 321 i 322 wyroku z dnia 23 listopada 2023 r. w sprawie (...) (...) przeciwko Polsce).

Sąd Apelacyjny w niniejszym składzie w pełni aprobuje oceny prawne wyrażone w wymienionych judykatach przez co ich szczegółowe przytaczanie jest zbędne. Zauważenia także w tym miejscu wymaga, że postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 15 lutego 2021 r. o powołaniu sędziego K. M. na urząd sędziego sądu okręgowego oraz nominacja w dniu 23 lutego 2021 r. nie ma mocy konwalidującej wadliwą procedurę awansową przeprowadzoną przez niekonstytucyjnie powołaną Krajową Radę Sądownictwa i nie uzdrawia skażonego procesu nominacyjnego sędziów.

Akt nominacji musi opierać się na sumie niezbędnych etapów gwarantujących obiektywny i transparentny wybór najlepszych, niezależnych, kandydatów do służby sędziowskiej. W etapach wyboru sędziów, po 2018 r., pominięto oceny sędziowskich zgromadzeń, protestujących przeciwko nowemu modelowi kształtowania kadry. Staranną i obiektywną procedurę oceny kandydatów do awansu zastąpiono konkursem przed grupą osób w przeważającej części wyraźnie powiązaną z Ministrem Sprawiedliwości i realizującą politykę kadrową nadzorowaną przez władzę polityczną.

Oprócz odnoszących się do tej wadliwości licznych orzeczeń Trybunału Europejskiego i Sądu Najwyższego RP, należy zwrócić uwagę na znamienny fakt jednogłośnego wykluczenia, w dniu 28 października 2021 r. w W., polskiej Krajowej Rady Sądownictwa z (...), sieci tworzonej przez demokratyczne państwa szanujące praworządność w kształcie zapisanym w traktatach i konwencjach chroniących prawa obywatelskie, w tym prawo do niezależnego sądu. Podstawowym zarzutem do polskiej KRS był brak niezależności od władzy politycznej. Równocześnie jednak w dotychczasowym orzecznictwie Sąd Najwyższy wielokrotnie stwierdzał, że sam fakt, iż w składzie orzekającym zasiada sędzia sądu powszechnego powołany na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.

U. z 2018 r. poz.

3) nie powoduje jeszcze kwalifikowanej wady prawnej wydanego przez ten sąd orzeczenia, a niezbędne jest przeprowadzenie tzw. „testu bezstronności”. W przywołanej już uchwale Sądu Najwyższego w sprawie I KZP 2/22 wskazano bowiem, że "Najistotniejszym skutkiem dopuszczenia do funkcjonowania, w przestrzeni obejmującej swoim zasięgiem proces nominacyjny sędziego, organu powołanego w sposób sprzeczny z Konstytucją RP, jest obalenie funkcjonującego dotąd in gremio i a priori domniemania niezawisłości tak powołanego sędziego. Nie istnieje ono już w stosunku do kandydatów, którzy przystąpili do konkursów sędziowskich po dniu 17 stycznia 2018 r.

Nie oznacza to samo w sobie stwierdzenia ich stronniczości, lecz nie ma wobec opisanego wyżej «skażenia» procesu nominacyjnego, możliwości prostego odwołania się do tego domniemania". Oznacza to, że brak bezstronności i niezawisłości sądu, w składzie którego zasiadał sędzia sądu powszechnego, który uzyskał nominację w wadliwym procesie przed Krajową Radą Sądownictwa od 17 stycznia 2018 r., należy ustalić „ in concreto”. Oprócz wadliwości samego procesu nominacyjnego sędziego, istotną rolę w tej ocenie powinny odgrywać m.in.: równoczesność (lub zbliżony czas) uruchomienia drogi awansowej z objęciem ważnego stanowiska w administracji sądowej w drodze arbitralnej decyzji Ministra Sprawiedliwości, utajnienie obrad KRS w zakresie danej kandydatury, jednoznacznie negatywna opinia zgromadzenia ogólnego sędziów, porównanie osiągnięć zawodowych kandydata z doświadczeniem zawodowym i poparciem środowiska dla kontrkandydatów, fakt uzyskania nominacji na stanowiska funkcyjne pozostające w dyskrecjonalnej kompetencji władzy politycznej, udział w pracach gremiów powiązanych z władzą polityczną, wykonywanie określonych zadań lub funkcji na podstawie arbitralnych decyzji władzy politycznej, co obejmuje również tzw. delegacje ministerialne, dodatkowe zatrudnienie w jednostkach bezpośrednio podporządkowanych władzy politycznej, charakter sprawy, do której rozstrzygnięcia ukształtowano dany skład sądu, a także działalność publiczna i wypowiedzi danego sędziego, wykraczające poza gwarantowane przez Konstytucję ramy udziału w debacie publicznej, a wskazujące na zaangażowanie w realizację określonych celów politycznych władzy wykonawczej (zob.m.in. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 19 października 2022 r.

II KS 32/21, z dnia 30 maja 2023 r., II KK 23/22 i z dnia 26 września 2023 r., II KK 288/23). W tym aspekcie w kontekście rzeczonego „testu bezstronności” niebagatelnego znaczenia nabierają niewątpliwie następujące okoliczności odnoszące się do osoby Pana sędziego K. M.:

1) Pan K. M. od 17 września 2001 r. do 2 grudnia 2003 r. był asesorem sądowym w Sądzie Rejonowym dla Warszawy – Mokotowa w W. i orzekał w II Wydziale Karnym, a następnie od dnia 16 grudnia 2003 r. pełnił urząd na stanowisku sędziego Sądu Rejonowego dla Warszawy – Mokotowa w W. orzekając w wydziałach: III Karnym i VIII Karnym; od 1 czerwca 2006 r. do 31 maja 2011 r. pracował równocześnie w Instytucie Wymiaru Sprawiedliwości na stanowisku asystenta naukowego; w latach 2006-2009 był delegowany do orzekania na pojedynczych sesjach w Sądzie Okręgowym w Warszawie, gdzie orzekał w X Wydziale Karnym Odwoławczym; w okresie od 08.06.2012r. do 08.07.2012 r. był delegowany do Sądu Rejonowego dla Warszawy Ż. w W., a następnie był delegowany do Sądu Rejonowego dla Warszawy W. w W.: w okresie od 01.08.2013 r. do 31.01.2015 r. w wymiarze dwóch sesji w miesiącu, zaś w okresie od 01.07.2014 r. do 31.07.2014 r. w wymiarze trzech sesji w miesiącu;

Pan sędzia K. M. w okresie od 01.07.2008 r. do 22.02.2021 r. pełnił funkcję Kierownika Sekcji Postępowania Przygotowawczego w XIV Wydziale Karnym w Sądzie Rejonowym dla Warszawy - Mokotowa w W., a na okres od dnia 20.06.2022 r. do 19.06.2026 r. został powołany do pełnienia funkcji Wizytatora ds. Karnych w Sądzie Okręgowym w Warszawie (por. załączone informacje z wykazu służbowego - k. 430-43, t. III) 2) Uchwałą Państwowej Komisji Wyborczej z dnia 26 marca 2018 r. w sprawie powołania komisarzy wyborczych Pan K. M. z dniem 3 kwietnia 2018 r. objął pięcioletnią funkcję Komisarza Wyborczego w okręgu S. II – obok m.in. powołanych w okręgach wyborczych na terenie woj. (...) jako komisarzy wyborczych J.

O. (W. III), E. D. (P. I), Ł. K. (Radom I). Następnie Uchwałą Państwowej Komisji Wyborczej Nr (...) Pan K. M., wówczas już sędzia SO w Warszawie, z dniem 4 kwietnia 2023 został ponownie powołany na pięcioletnią kadencję jako Komisarz Wyborczy (S. II) – obok m.in. Ł. K. (W. I), I. S. (W. II), J. O. (W. III).

3) Pan sędzia K. M. zgłosił się na jedno spośród 67 wolnych stanowisk sędziego sądu okręgowego w Sądzie Okręgowym w Warszawie w Monitorze Polskim z dnia 16 marca 2018 r., poz. 291.

4) Z oceny kwalifikacji kandydata ubiegającego się o stanowisko sędziego Sądu Okręgowego w Warszawie wydanej w tym postępowaniu nominacyjnym przez Opiniującego wizytatora ds. penitencjarnych wynika, że analiza spraw poddanych ocenie, tak wskazanych w opinii głównej, jak i uzupełniającej, wskazuje na bardzo dobrą znajomość prawa karnego procesowego i materialnego przez SSR K. M.. Zauważa jednak Opiniujący, że sprawy rozpoznawane przez Opiniowanego nie cechują się szczególną zawiłością, ani co do stanu prawnego, ani okoliczności faktycznych.

Sprawy te dotyczyły przeważnie jednego oskarżonego, któremu zarzucono jedno przestępstwo. Stwierdzone uchybienie w sprawie, w której wyrok został uchylony, zdaniem opiniującego SSO Arkadiusza Makowskiego, nie miało charakteru rażącego i było przypadkiem odosobnionym, nie rzutującym na bardzo dobrą stabilność orzecznictwa. W Jego opinii całokształt okoliczności podlegających ocenie wskazuje, że Pan sędzia K. M. sprosta obowiązkom sędziego Sądu Okręgowego orzekającego w sprawach Karnych. Uwzględniając także 15-letni staż orzeczniczy sędziego K.

M. – w ocenie Opiniującego kandydat zasłużył na ogólną ocenę wg 4-stopniowej skali: pozytywna.

5) uchwałą Nr 870/2019 Krajowej Rady Sądownictwa z dnia 1 października 2019 r. w przedmiocie przedstawienia wniosku o powołanie do pełnienia urzędu na sześćdziesiąt jeden spośród sześćdziesięciu siedmiu wolnych stanowisk sędziego sądu okręgowego w Sądzie Okręgowym w Warszawie, ogłoszonych w Monitorze Polskim z 2018 r., poz. 291, na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa (Dz. U. z 2019 r. poz. 84, ze zm.), Krajowa Rada Sądownictwa przedstawiła Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej wniosek o powołanie m.in. Pana K. M. do pełnienia urzędu sędziego sądu Okręgowego w Warszawie. Tą samą uchwałą rekomendację do awansu uzyskali również m.in. E. D., Ł. K., J. O., A. R., S. Z..

6) Z uzasadnienia uchwały Nr 870/2019 Krajowej Rady Sądownictwa wynika, że na posiedzeniu podejmując decyzję dotyczącą rekomendacji kandydatów „kierował się kryteriami wymienionymi w art. 35 ust. 2 ustawy o KRS i uwzględnił uzyskane przez kandydatów oceny kwalifikacji, staż orzeczniczy i doświadczenie zawodowe, opinie Kolegium Apelacyjnego w W., opinie przełożonych, rekomendacje oraz inne dokumenty dołączone do kart zgłoszenia, jak też miał na uwadze zapotrzebowanie kadrowe w zakresie pionów, do których zostały zgłoszone”.

W wyniku głosowania zespołu członków Krajowej Rady Sądownictwa Pan K. M. uzyskał: 0 głosów „za”, 6 głosów „przeciw”, 6 głosów „wstrzymujących”. KRS nie podzieliła stanowiska powołanego przez Radę zespołu członków w zakresie m.in. kandydatury Pana K. M. i postanowiła, że pomimo braku jego rekomendacji z wnioskiem o powołanie do pełnienia urzędu na wolne stanowisko sędziowskie w Sądzie Okręgowym w Warszawie zostanie przedstawiona Jego kandydatura (tożsame stanowisko (...) zajęła m.in. wobec nierekomendowanych do awansu przez powołany przez Radę zespół członków kandydatur m.in.

E. D., Ł. K., J. O.). W wyniku głosowania tajnego mającego miejsce w dniu 1 października 2019 r. Pan K. M. uzyskał: 8 głosów „za”, 0 głosów „przeciw”, 7 głosów „wstrzymujących się” i 1 głos „nieważny”.

7) Odnotować także należy, że wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 30 grudnia 2020 r., I NO 70/20 uchwała Nr 870/2019 Krajowej Rady Sądownictwa częściowo została uchylona, z uwagi to, że „choć do wyłącznej kompetencji Rady należy wprawdzie wybór decydującego kryterium spośród wymienionych w ustawie, które przesądza o wskazaniu kandydatów i umożliwia dokonanie oceny, który z kandydatów okaże się spełniać to kryterium w stopniu wyższym od pozostałych, to jednak w konsekwencji takiego wyboru konieczne jest zastosowanie go wobec wszystkich kandydatów uczestniczących w konkursie nominacyjnym” (vide uzasadnienie uchwały Nr 630/2021 Krajowej Rady Sądownictwa z dnia 8 czerwca 2021 r.) 8) w dniu 15 lutego 2021 r.

Pan K. M. został przez Prezydenta RP powołany na stanowisko sędziego Sądu Okręgowego w Warszawie, a w dniu 23 lutego 2021 r. Pan sędzia odebrał od Prezydenta RP tę nominację (postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Nr 1130.19.2021 z dnia 15 lutego 2021 r., M.P. poz. 424). Oceniając całokształt okoliczności mających zasadnicze znaczenie w kontekście tzw. testu bezstronności wskazać należy w szczególności, że nominacja Pana K. M. wiąże się bezspornie z wadliwością samej procedury awansu stosowanej przez niekonstytucyjną KRS z pominięciem oceny zgromadzeń sędziowskich.

Pan sędzia uzyskał w dniu 23 lutego 2021 r. awans do Sądu Okręgowego w Warszawie z rekomendacji obecnej Krajowej Rady Sądownictwa, organu powołanego niezgodnie z Konstytucją RP, zależnego od władzy wykonawczej i niewypełniającego zadania ochrony niezależności sądów i niezawisłości sędziów oraz obiektywnej, rzetelnej i transparentnej oceny kandydatów na stanowiska sędziowskie. Konkurs ten został przeprowadzony pomimo braku opinii Zgromadzenia Przedstawicieli Sędziów Apelacji (...), które uchwałą z dnia 12 grudnia 2018 r. odroczyło procedurę opiniowania kandydatów do objęcia urzędu sędziego w sądach okręgowych i sądzie apelacyjnym w Apelacji (...) do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytań prejudycjalnych skierowanych przez Sąd Najwyższy, Naczelny Sąd Administracyjny oraz sądy powszechne w przedmiocie wątpliwości związanych z procesem wyłaniania sędziowskich członków Krajowej Rady Sądownictwa od 2018 r.

W dacie podejmowania uchwały przez KRS znana była temu organowi także Uchwała Nr 1 Zgromadzenia Przedstawicieli Sędziów Apelacji Warszawskiej z dnia 14 maja 2019 r., Uchwała Nr 1 Zgromadzenia Przedstawicieli Sędziów Apelacji Warszawskiej z dnia 26 czerwca 2019 r. i Uchwała Nr 1 Zgromadzenia Przedstawicieli Sędziów Apelacji Warszawskiej z dnia 29 sierpnia 2019 r., którymi samorząd sędziowski odroczył opiniowanie kandydatów do czasu rozstrzygnięcia pytań prejudycjalnych w sprawach C-585/18, C-624/18 i C 625/18, które w świetle opinii Rzecznika (...) oraz wyroku NSA z 28 czerwca 2019 r., I OSK (...), zapowiadały uznanie wadliwości takiej procedury, jako sprzecznej z prawem Unii Europejskiej oraz z Konstytucją RP, która wprost nadaje priorytet prawu wspólnotowemu (uchwały publikowane).

W uchwale Nr 1 Zgromadzenia Przedstawicieli Sędziów O. Sądu Okręgowego w Warszawie z 20 września 2018 r. podnoszono natomiast, że ważność uchwał podejmowanych przez KRS w znowelizowanym kształcie może zostać w przyszłości zakwestionowana, a powołania na stanowiska sędziowskie z udziałem tego organu mogą zostać poddane weryfikacji i zwrócono się do członków KRS, aby w imię ochrony interesów obywateli co najmniej wstrzymała się od podejmowania uchwał do czasu wydania orzeczenia przez Trybunał Sprawiedliwości w Luksemburgu.

Należy również przypomnieć, że KRS już w dniu 17 września 2018 r. została zawieszona w członkostwie w (...) (jej wykluczenie nastąpiło 28 października 2021 r.), a w uchwale Zgromadzenia Przedstawicieli Sędziów Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 18 grudnia 2018 r. podkreślano, że nawet udział samorządu sędziowskiego w procedurze opiniowania kandydatów stanowiłby legitymizowanie czynności szkodzących wymiarowi sprawiedliwości i wskazano, że KRS w kształcie po nowelizacji, wbrew art. 186 Konstytucji RP, nie stoi na straży niezależności sądów i niezawisłości sędziów.

Niekonstytucyjny sposób wyłonienia Rady oraz jej działalność, wprost godząca w powyższe wartości, jak i fakt ukrywania list poparcia kandydatów do Rady, były też powszechnie znane i budziły sprzeciw środowiska sędziowskiego zarówno w Polsce, jak i w krajach UE, a także obywateli. Mimo to, Pan sędzia K. M. nie zaprzestał starań o awans i nie wycofał swojego zgłoszenia. Startując do konkursu przed organem wadliwie ukształtowanym, którego członkowie objęli funkcje w wyniku przerwania kadencji członków Krajowej Rady Sądownictwa w kształcie przed nowelizacją, zostali wybrani głosami polityków rządzącej partii, przy sprzeciwie środowiska sędziowskiego, w oparciu o listy poparcia, które nie tylko początkowo były utajnione, ale też za żądanie ujawnienia których sędziowie byli ścigani dyscyplinarnie – wziął udział w konkursie legalizując ten organ, wbrew orzecznictwu Trybunałów (...) i uchwałom Sądu Najwyższego, a także wbrew uchwałom zgromadzeń sędziowskich apelacji (...) i okręgu (...) z 2018r. i 2019 r., wzywającym sędziów do nieuczestniczenia w wadliwej procedurze nominacyjnej przed takim organem.

Kandydatury w tym konkursie nie były opiniowane, jak miało to miejsce w poprzednim systemie, a mimo to KRS i część kandydatów – w tym Pan sędzia K. M. - to zlekceważyła. Jedyne poparcie środowiskowe dla awansu zawodowego Pan sędziego stanowił wynik głosowania Kolegium Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 21 marca 2019 r., którym został on jednogłośnie pozytywnie zaopiniowany. Nie można również tracić z oglądu przywołanej już okoliczności, że wyrokiem z dnia 30 grudnia 2020 r., I NO 70/20 uchwała Nr 870/2019 Krajowej Rady Sądownictwa częściowo została uchylona z powodu braku zastosowania przez Radę tożsamych kryteriów ocen wobec wszystkich kandydatów uczestniczących w konkursie nominacyjnym.

Zważywszy zatem na treść głosowań zespołu członków KRS i braku wstępnej pozytywnej rekomendacji tego gremium dla kandydatury Pana sędziego, a także odmienne w tym zakresie ostateczne stanowisko KRS wyrażone w głosowaniu tajnym z dnia 1 października 2019 r. – uprawnione są dodatkowe wątpliwości w zakresie rzetelności przeprowadzonej procedury konkursowej zwieńczonej uchwałą KRS nr 870/2019. Nie można również nie dostrzec, że w trakcie uruchomienia drogi awansowej kariera zawodowa Pana sędziego K. M. wyraźnie przyspieszyła.

Mianowicie zgłoszenie o awans na stanowisko sędziego sądu okręgowego ogłoszone w Monitorze Polskim z dnia 16 marca 2018 r. – jest zbieżne czasowo z powołaniem Pana sędziego K. M. z dniem 3 kwietnia 2018 r. do pełnienia pięcioletniej funkcji Komisarza Wyborczego w okręgu wyborczym S. II (uchwała (...) z dnia 26 marca 2018 r.). Odnotować w tej przestrzeni należy, że przepisy ustawy Kodeks wyborczy były wielokrotnie nowelizowane w okresie po 2017 r. , w tym co do składu i trybu powoływania stałych organów wyborczych jakimi są Państwowa Komisja Wyborcza oraz Komisarze Wyborczy.

Ustawą z dnia 11 stycznia 2018 r. dokonano zmiany m.in. art. 166§ 3 ustawy Kodeks wyborczy i na tej podstawie od dnia 31 stycznia 2018 r. komisarze wyborczy są powoływani przez Państwową Komisje Wyborczą na wniosek Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Pan sędzia K. M. nieprzerwanie jest komisarzem wyborczym od dnia 3 kwietnia 2018 r. – bowiem, już jako sędzia SO w Warszawie, z dniem 4 kwietnia 2023 został ponownie powołany na 5 letnią kadencję jako Komisarz Wyborczy. Tymczasem funkcję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w okresie od dnia 9 stycznia 2018 r. do dnia 3 czerwca 2019r. pełnił J.

B., zaś od dnia 14 sierpnia 2019 r. do dnia 27 listopada 2023 r. pełnił M. K.. Powyższe świadczy o ponadprzeciętnym zaufaniu jakim obdarzona został ten Sędzia przez przedstawicieli władzy wykonawczej. Zauważenia przy tym wymaga, że rekomendację do pełnienia funkcji Komisarza Wyborczego na tożsame kadencje co Pan sędzia otrzymali w tym samym trybie również J. O., E. D. i Ł. K., którzy nota bene byli kontrkandydatami w procedurze zakończonej uchwałą KRS nr 870/2019 i podobnie jak Pan sędzia nie uzyskali wstępnej rekomendacji do awansu na wyższe stanowisko sędziowskie od członków powołanego przez Radę zespołu – uzyskując je dopiero w wyniku głosowań tajnych KRS z dnia 1 października 2019 r.

W całokształcie ustaleń niebagatelnego znaczenia nabiera również i ta okoliczność, że Pan sędzia K. M. od dnia 20.06.2022 r. do 19.06.2026 r. został powołany do pełnienia funkcji Wizytatora ds. Karnych w Sądzie Okręgowym w Warszawie – jeśli zważy się, że funkcję Prezesa Sądu Okręgowego w Warszawie od listopada 2020 r. do lipca 2022 r pełnił P. S. – od 30 maja 2018r. pełniący również funkcję rzecznika dyscyplinarnego sędziów sądów powszechnych. Funkcję wiceprezesa Sądu Okręgowego w Warszawie w tym czasie pełnił P. R.

– będący równocześnie zastępcą rzecznika dyscyplinarnego sędziów sądów powszechnych. Sędzia Piotr Schab w lipcu 2022 r. kolejną arbitralną decyzją ówczesnego Ministra Sprawiedliwości objął funkcję Prezesa Sądu Apelacyjnego w Warszawie – a w trakcie swojego urzędowania z jego rekomendacji funkcje wiceprezesów tego Sądu objęły Panie E. D. (wcześniej pracująca w biurze rzecznika dyscyplinarnego sądów powszechnych a obecnie powołana przez niego na funkcję zastępcy rzecznika dyscyplinarnego przy Sądzie Okręgowym w Warszawie) oraz A.

R.. Funkcje objęte przez sędziego K. M., wskazane powyżej, wiązały się z uzyskaniem przez niego dodatków finansowych i innych obciążeniem w ramach indywidualnego podziału czynności. Z kolei fakt, że po otrzymaniu nominacji do Sądu Okręgowego w Warszawie na przełomie 2021r. i 2022 r., sędzia K. M. (obok P. R., M. L., A. R., Ł. K. i in.) podpisał się na liście poparcia kandydata do neo KRS drugiej kadencji S. Z., który na podstawie uchwały sejmu z 12 maja 2022 r. zajął w R. funkcję Wiceprzewodniczącego – po raz kolejny skłania ku wnioskowi, że otrzymanie awansu przez Pana Sędziego do Sądu Okręgowego Warszawie dzięki tej samej Uchwale KRS z 1 października 2019 r. co kontrkandydaci S. Z., J.

O., E. D., Ł. K. i A. R. nie wynikało wyłącznie z kompetencji merytorycznych. Trudno bowiem nie nabrać wątpliwości w tym zakresie z pozycji „zewnętrznego obserwatora” (por. uzasadnienie uchwały SN z dnia 2 czerwca 2022 r. I KZP 2/22) dostrzegając, że ścieżka zawodowa i awanse ww. osób nie tylko przebiegały wręcz w tożsamy sposób, ale także nieprzerwanie drogi zawodowe tychże nieprzerwanie się krzyżowały. Ignorować powyższego nie można, zwłaszcza, że awanse z tego okresu dotyczyły przede wszystkim osób, które swoją postawą wyrażały jednoznaczną deklarację o akceptacji dokonywanych w tym czasie przez władzę ustawodawczą i wykonawczą zmian oddziaływujących destrukcyjnie na polskie sądownictwo.

„Otrzymanie (…) awansu w okolicznościach wskazujących na sprzyjanie władzy politycznej ograniczającej odrębność i niezależność sądownictwa, wywołuje uzasadnione wątpliwości co do niezawisłości sędziego. Sędzia, który w opisanych warunkach, zabiegał o uzyskanie albo utrzymanie profitów zawodowych (awans, pozycja, funkcje) i finansowych, zależnych od władzy zewnętrznej, może być w odbiorze ogólnym postrzegany jako osoba zależna, o skłonnościach do sprzyjania innym podmiotom i innym wartościom niż te, którym ma obowiązek rzeczywiście służyć.

Sama tylko obawa społeczna z tym związana, powoduje, że sąd straci wiarygodność. Awanse sędziowskie, po 2017 r., osłabiają zaufanie do sądownictwa i uzasadniają obawy co do decyzji sądowych. Wątpliwości te, poparte analizą czasu, procesu i okoliczności awansu sędziego, wywołują obawę wpływu takiego powołania na rozstrzygane sprawy” (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie w sprawie sygn. akt II AKa 461/23) . Wszystkie tu naprowadzone okoliczności, w ocenie Sądu Apelacyjnego, prowadzą do jednoznacznego wniosku, że skład Sądu Okręgowego z udziałem Pana sędziego K.

M. nie dawał gwarancji sądu niezależnego i bezstronnego, a więc realizującego standard określony w Konstytucji RP (art. 45 ust. 1), jaki i w Karcie Praw Podstawowych (art. 47), czy Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (art. 6 ust. 1).

2. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 0.15.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 0.11. Przedmiot utrzymania w mocy 0.1 Nie dotyczy Zwięźle o powodach utrzymania w mocy 0.15.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 0.0.11. Przedmiot i zakres zmiany 0.0.1 Nie dotyczy Zwięźle o powodach zmiany 0.15.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 0.15.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ☒ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia Omówione w punkcie 4. Uzasadnienia. 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia 4.1. ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 0.15.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania Wobec zaistnienia w postępowaniu przed Sądem I instancji bezwzględnej podstawy odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., konieczne stało się uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu I instancji i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.

Procedując powtórnie Sąd ten rozpozna sprawę w składzie nie rodzącym wątpliwości co do jego niezależności, niezawisłości i bezstronności, a więc w składzie spełniającym wymóg "sądu ustanowionego ustawą". Sąd I instancji ustali również w sposób jednoznaczny strony postępowania – mając na względzie, że w piśmie pełnomocnika reprezentanta Skarbu Państwa – Prezesa Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 6 sierpnia 2020 r. (k. 158-159) oraz we wniesionej w sprawie przez niego apelacji kwestionowane jest zastosowanie przepisów art. 554§2a i 2b k.p.k. 0.15.4.

Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności Brak innych rozstrzygnięć 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności W związku z faktem, że wydany w niniejszej sprawie wyrok Sądu Apelacyjnego nie ma charakteru orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie, nie zamieszczono w nim rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów procesu (zob. art. 626 § 1 k.p.k.).

7. PODPIS Ewa Leszczyńska – Furtak Dorota Tyrała Ewa Gregajtys 0.11.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika I Podmiot wnoszący apelację Pełnomocnik wnioskodawcy Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 2 marca 2022 r., sygn. akt XII Ko 75/21 0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☒ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.11.3.2.

Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k.

– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 0.11.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 0.11.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika II Podmiot wnoszący apelację Pełnomocnik reprezentanta Skarbu Państwa – prezesa SO w Warszawie Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 2 marca 2022 r., sygn. akt XII Ko 75/21 0.11.3.1.

Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☒ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.11.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k.

– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 0.11.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 0.11.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika III Podmiot wnoszący apelację Prokurator Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 2 marca 2022 r., sygn. akt XII Ko 75/21 0.11.3.1.

Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☒ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.11.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k.

– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 0.11.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana