II Ka 602/24 · Sąd powszechny

Sygn. akt II Ka 194/22 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 czerwca 2022r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Agnieszka Karłowicz Protokolant: st. sekr. sąd. Agnieszka Walerczak przy udziale Prokuratora Katarzyny Korneluk - Kowalczyk po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2022 r. sprawy M. B. oskarżonego z art. 178 a § 4 kk na skutek apelacji, wniesionych przez prokuratora i obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 13 grudnia 2021 r. sygn. akt II K 774/20 I. zaskarżony wyrok zmienia w ten sposób, że w zakresie rozstrzygnięcia zawartego w pkt II na podstawie art. 42 §2 kk orzeka wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 5 (pięć) lat z wyłączeniem pojazdów, do których prowadzenia wymagana jest kategoria T prawa jazdy; II. w pozostałej części wyrok utrzymuje w mocy; III. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 320 złotych kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 194/22 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 2 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 13 grudnia 2021 r. sygn. akt II K 774/20 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☒ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------- ----------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------ ------------------------------------ --------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. Zarzut oskarżyciela publicznego: - rażąca niewspółmierność orzeczonego wobec oskarżonego M. B. środka karnego, o którym mowa w art. 42 § 2 kk poprzez orzeczenie na podstawie art. 42 § 2 kk środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych jedynie na okres 3 lat, z wyłączeniem pojazdów, do których prowadzenia wymagana jest kategoria „T” prawa jazdy, podczas gdy okoliczności popełnienia tego czynu w stosunku do winy oskarżonego i jego społecznej szkodliwości przemawiają za koniecznością orzeczenia wobec oskarżonego wyżej wymienionego środka karnego na okres 5 lat bez zastosowania wyłączenia pojazdów mechanicznych, do których prowadzenia uprawnia kategoria „T” prawa jazdy ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzut skarżącego okazał się zasadny jedynie w części, w jakiej Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok i podwyższył okres zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych do 5 lat, jednocześnie akceptując rozstrzygniecie Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim związanego z wyłączeniem spod orzeczonego środka karnego pojazdów, do których prowadzenia wymagana jest kategoria T prawa jazdy, o czym szerzej poniżej. Wyprzedzając zasadnicze wywody należy podkreślić, iż w doktrynie jak również orzecznictwie pojęcie niewspółmierności rażącej oznacza znaczną dysproporcję między karą wymierzoną, a karą sprawiedliwą, zasłużoną. Nie każda więc różnica w zakresie oceny wymiaru kary uzasadnia zarzut rażącej niewspółmierności kary, przewidziany w art. 438 pkt 4 kpk, ale tylko taka, która ma charakter zasadniczy, a więc jest niewspółmierna w stopniu nie dającym się zaakceptować. Chodzi tu o tak istotne różnice ocen, że dotychczas wymierzoną karą można byłoby nazwać także w potocznym znaczeniu tego słowa - rażąco niewspółmierną. Przesłanka rażącej niewspółmierności kary jest spełniona tylko wtedy, gdy na podstawie wskazanych okoliczności sprawy, które powinny mieć decydujące znaczenie dla wymiaru kary, można przyjąć, że zachodzi wyraźna różnica między karą wymierzoną, a karą, która powinna zostać wymierzona w wyniku prawidłowego zastosowania dyrektyw wymiaru kary przewidzianych w art. 53 k.k. oraz zasad ukształtowanych przez orzecznictwo (wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 18 września 209 r., sygn. akt II AKa 280/19). Wobec tego, Sąd Okręgowy po dokonaniu kontroli instancyjnej, uwzględniając podniesioną przez prokuratora w apelacji argumentację, doszedł do przekonania, iż okres orzeczonego środka karnego nosi znamiona rażąco niewspółmiernie łagodnego w rozumieniu art. 438 pkt 4 kpk i nie odpowiada dyrektywom wymiaru kary określonym w art. 53 kk. Zgodnie z art. 53 kk, Sąd wymierzając karę, winien baczyć, by jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy sprawcy, uwzględniać stopień społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu, a także mieć na uwadze cele zapobiegawcze i wychowawcze, które winna sprawować kara, jak również potrzeby wynikające z prewencyjnych dyrektyw. Nadto, Sąd ferując wyrok w części dotyczącej rozstrzygnięcia o środkach karnych powinien zwrócić uwagę na właściwości i warunki osobiste sprawcy. W ocenie Sądu Okręgowego z jednej strony Sąd Rejonowy uwzględnił wszystkie okoliczności sprawy zarówno obciążające jak również łagodzące, to jednak nie w pełni kierował się dyrektywami wymiaru kary stosowanymi przez odesłanie także do środków karnych. Przechodząc do okoliczności faktycznych sprawy, w pierwszej kolejności należy wskazać na znaczną wysokość stężenia alkoholu w wydychanym powietrzu stwierdzoną podczas badania u oskarżonego. M. B. w dniu 21 czerwca 2020 r. w godzinach od 8:00 do 15:00 wypił 0,5 litra wódki oraz piwo, a stężenie alkoholu w wydychanym powietrzu po pierwszym pomiarze wykonanym o godz. 17:40 wynosiło 1,58 mg/l. W związku z tym stężenie alkoholu w wydychanym powietrzu stanowiło 6 krotną wartość progową stanu nietrzeźwości określoną w art. 115 § 16 kk, tj. 0,5 ‰ lub 0,25 mg/l. O ile samo w sobie prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości jest naganne to zachowanie oraz okoliczności popełnienia czynu przez oskarżonego są rażąco naganne zwłaszcza, gdy oskarżony spożywając alkohol w trakcie dnia niemalże od razu wsiadł za kierownicę pojazdu. W tym miejscu należy również podkreślić w pewien sposób zuchwałość oskarżonego, biorąc pod uwagę fakt, że podróż pojazdem zakończyła się jedynie z uwagi na brak możliwości ponownego wyjechania z rzeki Ś.. Zeznania świadków potwierdziły okoliczność, iż alkohol wyraźnie wpłyną na zdolności ruchowo- motoryczne oskarżonego, co skutkowało niestabilnym torem jazdy, finalnie celowo zakończonej wjechaniem do rzeki. W tych okolicznościach Sąd Okręgowy był zobligowany do zmiany zaskarżonego wyroku w pkt II w zakresie orzeczonego środka karnego poprzez podwyższenie oskarżonemu okresu zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych do 5 lat, jednocześnie akceptując rozstrzygniecie Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim związanego z wyłączeniem spod orzeczonego środka karnego pojazdów, do których prowadzenia wymagana jest kategoria T prawa jazdy. Jakkolwiek Sąd Okręgowy co do zasady zgadza się z argumentacją podniesioną w apelacji przez prokuratora, co skutkowało podwyższeniem okresu zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, tym nie mniej Sąd Odwoławczy nie podzielił zapatrywań w zakresie orzeczenia zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych. Sąd Okręgowy podkreśla, że nie są to okoliczności w żadnym stopniu usprawiedliwiające naganne zachowanie oskarżonego, także z punktu społecznego – uczestników ruchu drogowego, jednakże należy zwrócić uwagę na to, że oskarżony prowadzi gospodarstwo rolne o areale 40 ha. W związku z tym zważywszy na obszar gospodarstwa, jak również brak innych osób, które mogłyby je poprowadzić w pełnym zakresie, (pomimo, iż jak wyjaśnił oskarżony formalnie gospodarstwo stanowi własność ojca, a rodzice jedynie pomagają oskarżonemu), specyfikę prowadzenia gospodarstwa (wysoki stopień mechanizacji), jak również nadchodzący intensywny dla rolników okres letni i jesienny związany z pracami polowymi przy zbiorach plonów, następnie przygotowaniem pól do kolejnych zasiewów, pozostawienie oskarżonemu uprawnień do kierowania maszynami rolniczymi, do których wymagana jest kategoria T w tej sytuacji jest celowe. Wymienione wyżej okoliczności, które legły u podstaw wyłączenia spod orzeczonego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, pojazdów do prowadzenia których jest wymagana kat. T nie należy rozpatrywać przez pryzmat usprawiedliwiających naganne zachowanie oskarżonego. Tak ukształtowany ostatecznie wymiar środka karnego w ocenie Sądu Okręgowego pozwoli na spełnienie celów kary, zarówno w zakresie prewencji indywidualnej jak również generalnej, jednocześnie dając oskarżonemu szansę na przemyślenie swojego postępowania, zrozumieniu naganności swojego czynu, jak również zagrożenia jakie stwarza nietrzeźwy kierowca jako uczestnik ruchu drogowego, nie tylko dla siebie, ale przede wszystkim dla innych uczestników tego ruchu. Wniosek oskarżyciel publiczny wniósł o zmianę w pkt II zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie wobec oskarżonego M. B. środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 5 lat bez zastosowania wyłączenia pojazdów mechanicznych, z wyłączeniem pojazdów, do których prowadzenia wymagana jest kategoria „T” prawa jazdy ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wobec częściowego uwzględnienia zarzutu Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok w zakresie rozstrzygnięcia zawartego w pkt. II i na podstawie art. 42 § 2 kk orzekł wobec oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 5 lat z wyłączeniem pojazdów, do których prowadzenia wymagana jest kategoria T prawa jazdy. Lp. Zarzut 2. Zarzut obrońcy oskarżonego: 1. w zakresie uznania, że oskarżony kierował pojazdem w ruchu lądowym wykonując manewry na drodze wewnętrznej prywatnej prowadzącej do brodu przez rzekę (przy niekwestionowanych przez obrońcę w tym zakresie ustaleniach faktycznych) - na podstawie art. 438 pkt 1 kpk obrazę przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 178a § 1 kk poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym przyjęciu przez Sąd I instancji, iż oskarżony M. B. w dniu 21 czerwca 2020 roku znajdując się w stanie nietrzeźwości kierował w ruchu lądowym samochodem marki N. (...) o nr rej. (...), wykonując manewry na drodze wewnętrznej prywatnej prowadzącej do brodu przez rzekę, a więc w miejscu gdzie odbywa się ruch pojazdów dostępny dla większej liczby osób, w sytuacji, gdy w okolicznościach sprawy, w odniesieniu do tego konkretnego miejsca po którym poruszał się pojazdem M. B. nie można uznać, by oskarżony prowadził pojazd mechaniczny w ruchu lądowym w rozumieniu przepisu art. 178 § 1 kk - tym samym oskarżony M. B. w żadnym wypadku swoim zachowaniem nie wypełnił ustawowych znamion przestępstwa stypizowanego w art. 178a § 1 kk, 2. w zakresie uznania, że oskarżony wyjechał na drogę publiczną podczas manewru zawracania na łące pomiędzy rzeką Ś., a drogą publiczną - na podstawie art. 438 pkt 2 kpk obrońca oskarżonego zarzucił obrazę przepisów postępowania, która miała istotny wpływ na treść zapadłego w sprawie wyroku., a mianowicie: - art. 5 § 2 kpk poprzez naruszenie wyrażonej w nim zasady in dubio pro reo polegające na ewidentnym rozstrzygnięciu przez Sąd I instancji niedających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonego, tj. wątpliwości dotyczących tego, czy to faktyczne M. B. w dniu 21 czerwca 2020 roku w stanie nietrzeźwości kierował w ruchu lądowym samochodem marki N. (...) o nr rej. (...) na stosunkowo krótkim odcinki, drogi publicznej, na którą wyjechał podczas manewru zawracania na łące pomiędzy rzeką Ś., a drogą publiczną, czy też osobą kierującą tym pojazdem na tym odcinku drogi był M. W.; - art. 7 kpk w zw. z art. 410 kpk poprzez brak wszechstronnego rozważenia przez Sąd I instancji zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz poprzez zachodzące sprzeczności pomiędzy istotnymi ustaleniami poczynionymi przez Sąd I instancji, a treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego, polegające na całkowicie dowolnym oraz bezpodstawnym przyjęciu, że M. B. w dniu 21 czerwca 2020 roku w stanie nietrzeźwości kierował w ruchu lądowym samochodem marki N. (...) o nr rej. (...) po drodze publicznej na stosunkowo krótkim odcinku drogi publicznej, na którą wyjechał podczas manewru zawracania na łące pomiędzy rzeką Ś., a drogą publiczną w sytuacji, gdy zgromadzone w sprawie dowody, a w szczególności zeznania złożone przez świadków M. W., A. K., L. P. i D. O. nie wskazują wprost na tą okoliczność, zaś po między relacjami tych świadków istnieją istotne rozbieżności w tym zakresie, zaś w zasadzie żaden ze świadków składając swoje depozycje na kanwie postępowania dowodowego w sposób konsekwentny nie był w stanie wskazać, który z uczestników zdarzenia prowadził pojazd na tym odcinku; - art. 424 § 1 pkt 1 i 2 § 2 kpk, art. 410 kpk, art. 92 kpk oraz art. 7 kpk poprzez dokonanie dowolnej, nieuwzględniającej całokształtu materiału dowodowego oraz sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego oceny dowodów, w szczególności czynienie przez Sąd I instancji błędnych ustaleń w zakresie winy i sprawstwa oskarżonego M. B., podczas gdy w omawianym zakresie, tj. w zakresie uznania, że oskarżony wyjechał na drogę publiczną podczas manewru zawracania na łące pomiędzy rzeką Ś., a drogą publiczną brak jest jakichkolwiek dowodów bezpośrednich wskazujących na sprawstwo i winę w ramach zarzuconego mu czynu, co przejawia się w szczególności w: a) dokonaniu wybiórczej oceny wyjaśnień oskarżonego M. B. i uznaniu za wiarygodne tylko tych, w których „wyjaśnił, że kierował pojazdem w chwili, gdy wyjechał nim z rzeki, a następnie wracał na łące i wyjechał nim na drogę publiczną, aby ponownie wjechać do rzeki, gdzie ustawił pojazd pod kładką”, podczas gdy na rozprawie przez Sądem I instancji oskarżony zgodnie z prawdą podał rzeczywisty przebieg inkryminowanego zdarzenia i zakwestionował, by prowadził pojazd poruszając się po drodze publicznej, zaś jego relacje w tym zakresie znajdują potwierdzenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, w szczególności w zeznaniach naocznych świadków zdarzenia L. P., A. K., M. W. i D. P., co w konsekwencji spowodowało oparcie orzeczenia o winie oskarżonego tylko na jednym dowodzie obciążającym i pominięcie - bez należytego uzasadnienia takiego stanowiska - dowodów dlań korzystnych; b) wydaniu orzeczenia z naruszeniem zasady obiektywizmu polegającą na pominięciu przez Sąd I instancji - bez należytego uzasadnienia takiego stanowiska — istotnych i korzystnych dla oskarżonego okoliczności, które zostały ujawnione w toku przewodu sądowego, w szczególności wynikających z treści zeznań świadka D. O. i M. W. złożonych na rozprawie przed Sądem I instancji, co niewątpliwie potwierdzało wersję przedstawioną przez oskarżonego M. B., czyniąc tym samym jego wersję za wiarygodną w tym zakresie; c) całkowitym pominięciu przez Sąd I instancji sprzeczności pojawiających się w zeznaniach świadków A. K. i L. P., które to zeznania różniły się na poszczególnych etapach postępowania, zaś sprzeczności dotyczyły zasadniczych i najistotniejszych kwestii w ramach zarzutu postawionego oskarżonemu M. B., a mianowicie dotyczyły tego, kto faktycznie w dniu 21 czerwca 2020 roku wyjechał na drogę publiczną podczas manewru zawracania na łące pomiędzy rzeką Ś., a drogą publiczną, w konsekwencji czego Sąd I instancji sprzeczności tych nie wziął pod rozwagę i nie odniósł do nich w ogóle się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, choć niewątpliwie miały one istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy w ramach czynu zarzuconego oskarżonemu, a co więcej - dokonał ich nieprawidłowej oceny uznając, że wszystkie z nich potwierdzały sprawstwo i winę oskarżonego, podczas, gdy wszechstronna analiza tych depozycji powinna niewątpliwie doprowadzić Sąd I instancji do wniosków zgoła odmiennych; co w konsekwencji skutkowało w omawianym zakresie, w oparciu o treść art. 438 pkt 3 kpk, błędem Sądu I Instancji w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę zapadłego w sprawie wyroku, mającym wpływ na jego treść, a polegającym na bezpodstawnym uznaniu przez tenże Sąd, że w realiach niniejszej sprawy oskarżony M. B. swoim zachowaniem wypełnił ustawowe znamiona zarzucanego mu występku stypizowanego w art. 178 a § 1 kk - w sytuacji, gdy oskarżony w dniu 21 czerwca 2020 roku nie kierował samochodem marki N. (...) o nr rej. (...) na krótkim odcinku drogi publicznej podczas manewru zawracania na łące pomiędzy rzeką Ś., a drogą publiczną. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzuty skarżącego okazały się niezasadne. Wyprzedzając zasadnicze wywody Sąd Okręgowy wskazuje na błędne zestawienie w ramach jednego zarzutu naruszenia art. 7 kpk oraz art. 410 kpk bowiem oba przepisy mają charakter rozłączny. Z naruszeniem art. 410 kpk mamy do czynienia jedynie wówczas, gdy sąd opiera swoje orzeczenie na materiale nieujawnionym na rozprawie głównej, bądź tylko na części materiału ujawnionego i jego rozstrzygnięcie nie jest wynikiem analizy całokształtu ujawnionych okoliczności. W żadnej mierze natomiast dokonanie oceny dowodów i oparcie się na określonych z nich, przy jednoczesnym odmówieniu wiary dowodom przeciwnym nie stanowi naruszenia dyspozycji art. 410 kpk Prezentowanie własnej, polemicznej, oceny dowodów, bez wykazania sądowi orzekającemu złamania zasady określonej w art. 7 kpk, nie może stanowić skutecznej podstawy odwoławczej, a w szczególności, gdy przedstawiona przez ten sąd ocena dowodów poddaje się kontroli instancyjnej i respektuje wymogi opisane w powyższym przepisie. Prezentowany podgląd wyraził Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 16 stycznia 2018 r. sygn. V KK 491/17. Ponadto zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego jest tożsamy z zarzutem naruszenia przepisów prawa procesowego, sprowadza się do zanegowania sprawstwa oskarżonego. Rolą obrońcy jako profesjonalnego podmiotu jest umiejętna zamiana dostrzeżonych potencjalnych uchybień Sądu pierwszej instancji na właściwy rodzajowo zarzut wymieniony w art. 438 kpk, a nie ich powielanie. Wobec tego Sąd Okręgowy odniesie się do niego łącznie wraz z oceną zarzutów naruszenia przepisów prawa procesowego. (pkt 1) Należy wskazać, iż w orzecznictwie prezentowane są poglądy, że przewidziane w art. 178a § 1 kk kryterium "ruchu lądowego" należy wiązać nie tyle z formalnym statusem konkretnej drogi, czy też określonego miejsca, lecz z faktyczną dostępnością i rzeczywistym jego wykorzystaniem dla ruchu pojazdów i innych uczestników. Wobec tego samo stwierdzenie, że do zdarzenia doszło na drodze leśnej, nie wyklucza możliwości przypisania czynu z art. 178a § 1 kk (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 marca 2017 r. sygn. III KK 472/16). Ponadto w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 22 maja 2019 r. IV KK 567/18 zaznaczono, że ruchem lądowym jest nie tylko ruch na drogach publicznych, w strefach zamieszkania, lecz także ruch w miejscach dostępnych dla powszechnego użytku. Jak wynika z informacji Wójta Gminy L. z dnia 28 grudnia 2021 roku grunt, którym poruszał się oskarżony nie stanowi drogi publicznej, ale przedmiotowe nieruchomości są drogami dojazdowymi ogólnodostępnymi, na których może odbywać się ruch pojazdów i pieszych, ponadto w ewidencji gruntów nadano im status drogi. Teren ten wykorzystywany może być do dojazdu do posesji przez mieszkańców m. D.. Sposób urządzenia tego dojazdu wskazuje, że jest on wyznaczony i jest wykorzystywany systematycznie do dojazdu i ruchu pojazdów, a nie tylko sporadycznie i w ograniczonym zakresie. Ponadto w realiach niniejszej sprawy nie budzi wątpliwości, że oskarżony kierował pojazdem marki N. (...) nr rej. (...) po drodze publicznej – wjechał na nią podczas zawracania, a więc wypełnił znamiona zarzucanego mu czynu, o czym szerzej w dalszej części uzasadnienia przy omawianiu zarzutów naruszenia przepisów prawa procesowego. Wobec powyższego ustalenia Sądu I instancji wskazujące, że oskarżony poruszał się w ruchu lądowym były prawidłowe i nie wymagały korekty. Przechodząc do oceny dalszych podniesionych zarzutów należy stwierdzić, iż okazały się bezzasadne. Zarzut błędu "dowolności" jest tylko wtedy słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania, przy czym dla swej skuteczności wymaga on od apelującego wykazania, jakich konkretnych uchybień w świetle wskazań wiedzy, doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania dopuścił się sąd w dokonanej ocenie materiału dowodowego a nie tylko ograniczenia się do własnej oceny tego materiału (wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 27 października 2021 r. sygn. II AKa 149/21). Analiza całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego dokonana w ramach kontroli odwoławczej utwierdziła Sąd Okręgowy w przekonaniu o słuszności ustaleń oraz oceny materiału dowodowego poczynionych przez Sąd Rejonowy. Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wyszczególnił, w jakim zakresie oraz z jakich względów obdarzył wiarą poszczególne dowody, a w jakim zakresie odmówił im wiarygodności. W związku z tym apelacja obrońcy stanowi polemikę z prawidłowymi wywodami Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim. (pkt 2 a ) Zgodnie z wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 12 stycznia 2016 r. II AKa 151/15 wyjaśnienia oskarżonego, jako dowód w sprawie stanowiący wypowiedź osoby najbardziej zainteresowanej przebiegiem - a przede wszystkim - wynikiem postępowania karnego, zawsze należy oceniać ze szczególną wnikliwością. W pierwszej kolejności należy mieć na uwadze, że złożone w toku postępowania przygotowawczego wyjaśnienia oskarżonego przeważnie będą posiadały większy walor dowodowy, aniżeli wyjaśnienia złożone w postępowaniu jurysdykcyjnym. Wpływ na to mogą mieć różne czynniki, w szczególności krótszy upływ czasu dzielącego złożenie wyjaśnień i chwilę popełnienia przestępstwa, z czym z kolei wiąże się to, że podejrzany składa je w zgodzie ze swoją najlepszą wiedzą i pamięcią, nie ma czasu na przygotowanie swoich wyjaśnień, które byłyby ukierunkowane na uniknięcie odpowiedzialności karnej. Ponadto bardzo często na tym etapie żałuje popełnienia czynu zabronionego i chce aby złożone wyjaśnienia uczyniły zadość nagannemu zachowaniu. Oczywiste jest również to, że przyznanie się do winy czy też przejawianie krytycznego stosunku do popełnionego przestępstwa może i z reguły powinno być rozstrzygane jako okoliczność łagodząca. (por. Gruszecka D., [w:] Skorupka J. (red.) i in., Proces karny, Warszawa 2017, s. 427). Co do tego nie powinno być wątpliwości, gdyż są to okoliczności powszechnie znane i wiedział o tym oskarżony, który jako osoba mająca już kontakt z organami ścigania miał świadomość wagi składanych wyjaśnień, a szczególności tych, w których oskarżony przyznaje się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Niezasadne jest stwierdzenie przez skarżącego, że błędem było odmówienie wiary wyjaśnieniom złożonym przez oskarżonego w toku postępowania sądowego. W zasadzie skarżący nie wskazał dlaczego wyjaśnienia złożone 7 miesięcy po zatrzymaniu mają być wiarygodne. Próba wykazania, że oskarżony nie wiedział co to jest droga publiczna jest nielogiczna i sprzeczna z doświadczeniem życiowym, jeżeli oskarżony przez wiele lat był uczestnikiem ruchu drogowego. Również tłumaczenie, że oskarżony złożył wyjaśnienia w postępowaniu przygotowawczym przyznając się do popełnienia czynu, bo przesłuchanie odbyło się pod wpływem presji i szoku są jedynie przyjętą linią obrony. Oskarżony miał pełną świadomość jakie znaczenie mają składne wyjaśnienia, a w szczególności te w których osoba przyznaje się do popełnienia zarzucanego czynu. Należy również mieć na uwadze, że pewną konsekwencją takiego stanowiska procesowego była treść pisma procesowego z dnia 25 czerwca 2020 roku o odstąpienie od wymierzenia kary i orzeczenie środka karnego w najniższym rozmiarze. W wyjaśnieniach złożonych 23 czerwca 2020 roku oskarżony podał, że przyznaje się do popełnienia czynu, ale również opisał przebieg wydarzeń. Sąd Okręgowy stwierdza, iż w niniejszej sprawie nie wystąpiły żadne okoliczności przemawiające za uznaniem, że złożone przez oskarżonego w toku postępowania przygotowawczego wyjaśnienia, były złożone pod presją ze strony funkcjonariuszy policji. Zarzuty oskarżonego w tym zakresie nie znajdują w żaden sposób poparcia w materiale dowodowym, a oparte są jedynie na oświadczeniach oskarżonego. Oskarżony nie zgłaszał żadnych uwag do protokołów przeprowadzanych czynności przez funkcjonariuszy policji. Wobec nie skorzystania z żadnych tego typu uprawnień i nie przedstawienia żadnych dowodów na tę okoliczność, nie sposób uwzględnić zarzut, że oskarżony nie wiedział co to jest droga publiczna. To w złożonym piśmie procesowym oskarżony opisał motywy swojego zachowania – przestawienia pojazdu związane z chęcią umożliwienia ruchu drogowego. W tym miejscu należy wskazać, że zeznania M. W. są zgodne z wersją wydarzeń podaną przez oskarżonego w toku postępowania przygotowawczego. Świadek wskazał, że przejechał przez betonowe płyty dwa razy i zaparkował pojazd przy brzegu rzeki. Gdy oddalił się i po pewnym czasie wrócił, samochód stał w innym miejscu, w wodzie blisko kładki. Świadek wskazał, że nie wie kto przestawił pojazd, ale zebrany materiał dowodowy wskazuje, że nie było tam innych osób, które by wykonały ten manewr, poza oskarżonym i świadkiem. W ocenie Sądu Okręgowego już te dowody pozwalały na przypisanie oskarżonemu czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia. (pkt 2 b,c) Należy zauważyć, że bezpośrednimi świadkami zdarzenia były L. P., A. K. oraz D. O., osoby młode, które obserwowały dynamiczne zdarzenia z udziałem oskarżonego i świadka. Sąd I instancji dostrzegł różnice w zeznaniach tych osób, ale wydaje się że były one składne w sposób szczery i spontaniczny. Uzupełnieniem tych zeznań były wypowiedzi A. P. i R. K., którzy jednoznacznie wskazali, że mężczyźni zmieniali się podczas jazdy, zaś do rzeki wjechał mężczyzna, który z opisem ubioru odpowiadał oskarżonemu. Zeznania L. P., A. K. oraz D. O. opierały się na obserwacji zdarzenia, które było dla nich stresujące, tym bardziej, że mężczyźni zachowywali się wulgarnie, zwracali się bezpośrednio do dziewczynek. Często zdarza się, iż nie wszyscy świadkowie widzą zdarzenie od początku lub też z uwagi na sposób obserwacji nie rejestrują jego pewnych fragmentów. To jednak nie mogło w przedmiotowej sprawie wskazać, jak podnosił skarżący, aby uznać te wypowiedzi za niewiarygodne. Świadek D. O. składając zeznania 19 października 2021 roku wskazała wprost, że nie pamięta szeregu okoliczności zdarzenia, a fakt, że nie wspomniała o wyjeździe na drogę publiczna nie może wskazywać, że taka okoliczność nie miała miejsca, jeżeli wynika ona z innych dowodów. Zeznania A. K. na które powołuje się skarżący były wiarygodne, gdyż M. W. wskazał, że on również kierował pojazdem nad rzeką, nie klucza to zaś, że w końcowym etapie zdarzenia manewr w postaci poruszania się drogą nad rzeką i wyjazdem na drogę publiczną został zrealizowany przez oskarżonego, tak jak opisał to w swoich wyjaśnieniach w postępowaniu przygotowawczym. Ponadto opis wyglądu odzieży i umiejscowienia mężczyzn podany przez świadka L. P. dotyczył przejazdu mężczyzn z dużą prędkością od m. D. do C., a nie manewrów wykonywanych w okolicy rzeki. Mając na uwadze przedstawione powyżej wywody, niezasadny okazał się również zarzut naruszenia art. 5 § 2 kpk. Zarzut naruszenia art. 5 § 2 kpk odnosi się tylko do wątpliwości, które ma i których nie był w stanie rozstrzygnąć organ procesowy rozpoznający sprawę, nie zaś do zastrzeżeń strony niezadowolonej z ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy. Sformułowany przez skarżącego zarzut pokrywa się w istocie z zarzutami naruszenia art. 7 kpk w zw. z art. 410 kpk. Naruszenie art. 5 § 2 kpk jest możliwe wyłącznie wówczas, gdy sąd po wyczerpaniu inicjatywy dowodowej i dokonaniu oceny dowodów zgodnej z art. 7 kpk, powziął wątpliwości odnośnie ustaleń faktycznych i pomimo tego rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego. Co więcej, w tym zakresie miarodajne są wątpliwości organu procesowego, a nie strony postępowania. (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 sierpnia 2019 r. o sygn. V KK 290/18, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 grudnia 2019 r. o sygn. IV KK 651/19, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 1 października 2020 r. V KK 353/20). Naruszenie art. 5 § 2 kpk może mieć miejsce jedynie w sytuacji, gdy na gruncie konkretnej sprawy wystąpią takie niewiadome, których nie można usunąć w procesie oceny dowodów. Obrońca we wniesionej apelacji takich wątpliwości nie wykazał. Zarzut sprowadzał się do ogólnego stwierdzenia, że w sprawie doszło od naruszenia normy art. 5 § 2 kpk polegających na tym czy to faktycznie oskarżony w dniu zdarzenia kierował pojazdem marki N. (...) nr rej. (...) w ruchu lądowym na drodze publicznej. Tymczasem przeprowadzona przez Sąd pierwszej instancji ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w szczególności zeznań świadków, dowodami przeprowadzonymi z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, a także w korelacji z okolicznościami niniejszej sprawy prowadzi do wniosków, że w sprawie nie wystąpiły żadne niedające się usunąć wątpliwości w zakresie zarzucanego oskarżonemu czynu. Niezasadny okazał się również zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, który ma charakter wtórny wobec zarzutów natury prawa procesowego. Tym samym niezasadność zarzutów związanych z oceną zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego implikuje niezasadność zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych. Sąd Okręgowy w Siedlcach dokonując kontroli instancyjnej uznał, iż ustalenia faktyczne dokonane w niniejszej sprawie przez Sąd pierwszej instancji są pozbawione jakiegokolwiek błędu, trafne, prawidłowe oraz mające pełne, mocne oraz logiczne oparcie w wiarygodnym materiale dowodowym, a zatem nie mogą być uznane za błędne. Analiza całości zebranego w sprawie materiału dowodowego, pozwala na pozbawione wątpliwości stwierdzenie, iż oskarżony swoim zachowaniem wyczerpał znamiona przypisanego mu czynu z art. 178a § 1 kk. Wniosek obrońca oskarżonego wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego M. B. od popełnienia zarzucanego mu w akcie oskarżenia czynu zabronionego ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność zarzutów skutkowała bezzasadnością wniosku obrońcy. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Wyrok Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z 13 grudnia 2021 r. sygn. akt. II K 774/20- utrzymany w mocy w pkt I, III-V. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Brak przesłanek z art. 439§1 pkt 1-9 kpk oraz z art. 440 kpk, podlegających uwzględnieniu niezależnie od granic zaskarżenia, podniesionych zarzutów oraz wpływu uchybienia na treść orzeczenia skutkowało utrzymaniem w mocy zaskarżonego wyroku w pkt I, III-V . 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany Zaskarżony wyrok zmieniono w zakresie rozstrzygnięcia zawartego w pkt II i na podstawie art. 42 § 2 kk orzeczono wobec oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 5 lat z wyłączeniem pojazdów, do których prowadzenia wymagana jest kategoria T prawa jazdy. Zwięźle o powodach zmiany Częściowe uwzględnienie zarzutu apelacji prokuratora skutkowało zmianą wyroku w zakresie pkt II o czym szerzej w rubryce 3.1. 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 4.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności --------------------- --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności III Na podstawie art. 636 kpk w zw. z art. 634 kpk w zw. z art. 626 § 1 kpk Sąd Okręgowy zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 320 zł kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. Za takim rozstrzygnięciem przemawia sytuacja materialna oskarżonego, bowiem osiąga stały dochód i jest w stanie uregulować należności sądowe. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Obrońca Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Wyrok Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 13 grudnia 2021 r. sygn. akt II K 774/20 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 2 Podmiot wnoszący apelację prokurator Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja wyroku Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 13 grudnia 2021r. sygn. akt II K 774/20 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☒ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana

Wyrok łączny Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 28 lipca 2022 r., sygn.

Sygn. akt XII K 155/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 maja 2025 r. Sąd Okręgowy w Warszawie XII Wydział Karny w składzie: Przewodnicząca: SSO Katarzyna Stasiów Protokolant: Patrycja Sawicka przy udziale prokuratora Agnieszki Cwaliny oraz oskarżycieli posiłkowych: (...) S.A. (...) S.A. po rozpoznaniu na posiedzeniu 14 maja 2025 r. sprawy: 1. R. W. (1) , syna W. i E., urodzonego (...) w W., oskarżonego o to, że: I. w nieustalonym okresie nie wcześniej niż co najmniej od 19 września 2020 r. do 18 lutego 2022 r. w W., w powiecie (...), i innych miejscach, brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej, kierowanej przez P. P. (1), mającej na celu popełnianie przestępstw przeciwko mieniu i przeciwko obrotowi gospodarczemu, w szczególności na dokonywaniu kradzieży z włamaniem samochodów różnych marek oraz nabywaniu, pomaganiu do zbycia, przyjmowaniu i pomaganiu w ukryciu samochodów uzyskanych za pomocą czynów zabronionych, praniu pieniędzy, a ponadto na podejmowaniu czynności mających na celu zalegalizowanie i wprowadzenie ponownie do obrotu gospodarczego pojazdów z usuniętymi znakami indentyfikacyjnymi w szczególności poprzez wprowadzanie w błąd kupujących i tym samym doprowadzanie ich do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, w skład której w różnych okresach wchodzili: P. P. (1), K. M. (1), K. M. (2), P. W. (1), A. P., Ł. R., M. J., J. T., P. T., A. S., D. N. oraz inne ustalone i nieustalone osoby, tj. o czyn z art. 258 § 1 k.k. II. w dniu 24 czerwca 2021 r. w W. przy ul. (...), wspólnie i w porozumieniu z K. M. (1) i P. P. (1), po uprzednim przełamaniu zabezpieczenia w postaci centralnego zamka w nieustalony sposób dokonał zaboru w celu przywłaszczenia pojazdu marki M. (...) nr rej (...) o wartości ok. 140.000 zł, czym działał na szkodę J. C., po czym zbiegł z miejsca zdarzenia pojazdem marki O. (...) nr rej. (...) nie zatrzymując się niezwłocznie, pomimo wydania przez osobę uprawnioną do kontroli ruchu drogowego, polecenia zatrzymania pojazdu mechanicznego przy użyciu sygnałów dźwiękowych i świetlnych, przy czym czynu tego dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnienie przestępstw z art. 279 § 1 k.k., art. 286 § 1 k.k., art. 291 § 1 k.k., art. 306 k.k. i art. 299 § 1 k.k., w ciągu 5 lat po odbyciu kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy-Woli w Warszawie z dnia 30 stycznia 2017 r., sygn. IV K 959/11 za czyn z art. 279 § 1 k.k. w wymiarze 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od dnia 1 lutego 2018 r. do dnia 21 września 2018 r., tj. o czyn z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. III. w bliżej nie ustalonym dniu nie wcześniej niż 24 czerwca 2021 r. i nie później niż do końca października 2021 r. w W. wspólnie i w porozumieniu z P. P. (1) podżegał U. Ś. do złożenia nieprawdziwych zeznań mających służyć za dowód w postępowaniu przygotowawczym o sygn. akt PR 2 Ds (...), obecnie PO I Ds. (...), w ten sposób, że po uprzednim ustaleniu z P. P. (1) nieprawdziwej wersji zdarzeń z dnia 24 czerwca 2021 r., podczas którego doszło do kradzieży z włamaniem do samochodu M. (...) nr rej. (...), nakreślone przez siebie odręczne zapiski zawierające ustaloną wersję zdarzeń przekazał U. Ś., celem zapoznania się z nimi i złożenia zeznań o wskazanej w nich treści, które to zeznania miały stanowić dowód tego, że nie było go na miejscu ww. przestępstwa w chwili jego popełnienia, przy czym czynu tego dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnienie przestępstw z art. 279 § 1 k.k., art. 286 § 1 k.k., art. 291 § 1 k.k., art. 306 k.k. i art. 299 § 1 k.k., tj. o czyn z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 233 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. IV. w dniu 19 września 2020 r. w W., działając wspólnie i w porozumieniu z A. P. na polecenie P. P. (1), w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, po uprzednim zarejestrowaniu w dniu 12 grudnia 2018 r. samochodu marki M. (...) nr rej. (...), nr VIN (...) na dane osobowe A. P. i po wystawieniu ww. pojazdu na portalu aukcyjnym, doprowadził J. S. i M. S. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 62.500 zł poprzez zawarcie umowy sprzedaży ww. pojazdu w ten sposób, że wprowadził ich w błąd co do stanu technicznego i prawnego pojazdu poprzez zatajenie przed nim, że w samochodzie dokonano prac blacharsko-lakierniczych w obrębie prawego przodu i prawego boku, tj. demontażu, a następnie wtórnego montażu podzespołów w postaci elementów konstrukcyjnych w komorze silnika i drzwi prawych, na których ujawniono grubość metalu do 1160 um, oraz usunięcia oznakowania producenta (znaków identyfikacyjnych) na komponentach wchodzących w skład systemu odpowiadającego za bezpieczeństwo pojazdu – poduszki powietrznej kierowcy, czym działano na szkodę J. S. i M. S., przy czym czynu tego dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnienie przestępstw z art. 279 § 1 k.k., art. 286 § 1 k.k., art. 291 § 1 k.k., art. 306 k.k. i art. 299 § 1 k.k., w ciągu 5 lat po odbyciu kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy-Woli w Warszawie z dnia 30 stycznia 2017 r., sygn. IV K 959/11 za czyn z art. 279 § 1 k.k. w wymiarze 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od dnia 1 lutego 2018 r. do dnia 21 września 2018 r., tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. V. w okresie od 30 grudnia 2020 r. do dnia 4 stycznia 2021 r. w W., działając w krótkich odstępach czasu, z góry powziętym zamiarem, wspólnie i w porozumieniu z A. P. i P. P. (1), w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, po uprzednim zarejestrowaniu w dniu 27 maja 2019 r. samochodu marki H. (...) nr rej. (...) na dane osobowe A. P. i po wystawieniu go do sprzedaży na portalu aukcyjnym, doprowadził K. O. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 35.000 zł poprzez zawarcie z pokrzywdzonym umowy sprzedaży ww. pojazdu w ten sposób, ze wprowadził K. O. w błąd co do stanu technicznego i prawnego pojazdu poprzez zatajenie przed nim, że w ww. samochodzie dokonano wtórnych, pozafabrycznych modyfikacji w zakresie numerów identyfikacyjnych pojazdu, w tym zamontowania w nadwoziu pojazdu płyty podłogowej wraz z metalowym elementem konstrukcyjnym – wspornikiem, zamocowanym do płyty podłogowej i prawego progu, zlokalizowanego pod prawym przednim fotelem zawierającym pole numerowe VIN oraz usunięcia i wtórnego naniesienia oznakowania producenta na drzwiach pojazdu, przy czym czynu tego dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnienie przestępstw z art. 279 § 1 k.k., art. 286 § 1 k.k., art. 291 § 1 k.k., art. 306 k.k. i art. 299 § 1 k.k., w ciągu 5 lat po odbyciu kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy-Woli w Warszawie z dnia 30 stycznia 2017 r., sygn. IV K 959/11 za czyn z art. 279 § 1 k.k. w wymiarze 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od dnia 1 lutego 2018 r. do dnia 21 września 2018 r., tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. VI. w bliżej nieustalonym dniu, nie wcześniej niż 7 maja 2021 r. i nie później niż 9 maja 2021 r. w nieustalonym miejscu, działając w celu użycia za autentyczny, podrobił podpis E. M. znajdujący się na umowie sprzedaży samochodu marki O. (...) nr rej. (...) z dnia 9 maja 2021 r. w pozycji „kupujący", przy czym czynu tego dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnienie przestępstw z art. 279 § 1 k.k., art. 286 § 1 k.k., art. 291 § 1 k.k., art. 306 k.k. i art. 299 § 1 k.k., tj. o czyn z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. VII. w dniu 13 czerwca 2021 r. w K., pow. (...), działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z P. W. (2), dokonał usunięcia znaków identyfikacyjnych znajdujących się na drzwiach pojazdu marki N. (...), przy czym czynu dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnienie przestępstw z art. 279 § 1 k.k., art. 286 § 1 k.k., art. 291 § 1 k.k., art. 306 k.k. i art. 299 § 1 k.k., tj. o czyn z art. 306 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. VIII. w dniu 22 marca 2021 r. w J. i W., wspólnie i w porozumieniu z P. P. (1) i K. M. (1), utrudnili przeprowadzenia postępowania karnego przeciwko D. W. o czyny z art. 62 ust. 1 ustawy z dn. 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii oraz z art. 178a § 1 k.k. w ten sposób, że bezpośrednio po pościgu zabrali z uszkodzonego samochodu marki H. (...) posiadane przez D. W. 4 gramy środka odurzającego w postaci kokainy, po czym zlecili usunięcie zniszczonego pojazdu należącego do D. W., a następnie przewieźli ww., który doznał na skutek wypadku drogowego urazu wielomiejscowego, do domu przy ul. (...) w W. i po uprzednim uzgodnieniu wspólnej wersji zdarzenia, że D. W. wyskoczył sam z okna z pierwszego piętra, pozostawili go celem zawiadomienia karetki pogotowia i udzielenia ww. pomocy medycznej, tj. o czyn z art. 239 § 1 k.k. IX. w dniu 22 czerwca 2021 r. w W. przy ul. (...), wspólnie i w porozumieniu z P. P. (1) i K. M. (1), po uprzednim przełamaniu zabezpieczenia w postaci centralnego zamka z wykorzystaniem urządzenia tzw. gameboy służącego do otwierania i uruchamiania silników samochodowych z systemem bezkluczykowym, dokonał zaboru w celu przywłaszczenia pojazdu marki M. (...) nr rej. (...) o wartości ok. 90.000 zł, czym działał na szkodę Z. W., przy czym czynu dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnienie przestępstw z art. 279 § 1 k.k., art. 286 § 1 k.k., art. 291 § 1 k.k., art. 306 k.k. i art. 299 § 1 k.k., w ciągu 5 lat po odbyciu kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy-Woli w Warszawie z dnia 30 stycznia 2017 r., sygn. IV K 959/11 za czyn z art. 279 § 1 k.k. w wymiarze 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od dnia 1 lutego 2018 r. do dnia 21 września 2018 r., tj. o czyn z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. X. w dniu 20 maja 2021 r. w W. na terenie (...) przy ul. (...), wspólnie i w porozumieniu z P. P. (1) i K. M. (1), po uprzednim przełamaniu zabezpieczenia w postaci centralnego zamka za pomocą nieustalonego urządzenia dokonał zaboru w celu przywłaszczenia pojazdu marki L. (...) nr rej. (...) o wartości ok. 200.000 zł, czym działał na szkodę (...) sp. z o.o., przy czym czynu tego dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnienie przestępstw z art. 279 § 1 k.k., art. 286 § 1 k.k., art. 291 § 1 k.k., art. 306 k.k. i art. 299 § 1 k.k., w ciągu 5 lat po odbyciu kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy-Woli w Warszawie z dnia 30 stycznia 2017 r., sygn. IV K 959/11 za czyn z art. 279 § 1 k.k. w wymiarze 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od dnia 1 lutego 2018 r. do dnia 21 września 2018 r., tj. o czyn z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. XI. w dniu 18 czerwca 2021 r. w W. przy ul. (...), wspólnie i w porozumieniu z P. P. (1) i K. M. (1), po uprzednim przełamaniu zabezpieczenia w postaci centralnego zamka z wykorzystaniem urządzenia tzw. gameboy służącego do otwierania i uruchamiania silników samochodowych z systemem bezkluczykowym, dokonał zaboru w celu przywłaszczenia pojazdu marki M. (...) nr rej. (...) o wartości ok. 200.000 zł, czym działał na szkodę (...) sp. z o.o., przy czym czynu tego dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnienie przestępstw z art. 279 § 1 k.k., art. 286 § 1 k.k., art. 291 § 1 k.k., art. 306 k.k. i art. 299 § 1 k.k., w ciągu 5 lat po odbyciu kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy-Woli w Warszawie z dnia 30 stycznia 2017 r., sygn. IV K 959/11 za czyn z art. 279 § 1 k.k. w wymiarze 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od dnia 1 lutego 2018 r. do dnia 21 września 2018 r., tj. o czyn z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. XII. w dniu 16 czerwca 2021 r. w W. przy ul. (...), wspólnie i w porozumieniu z P. P. (1) i K. M. (1), po uprzednim przełamaniu zabezpieczenia w postaci centralnego zamka z wykorzystaniem urządzenia tzw. gameboy służącego do otwierania i uruchamiania silników samochodowych z systemem bezkluczykowym, dokonał zaboru w celu przywłaszczenia pojazdu marki M. (...) nr rej. (...) o wartości ok. 135.000 zł wraz ze znajdującymi się w środku pojazdu przedmiotami w postaci telefonu komórkowego S. (...), (...): (...), (...), kluczy w ilości 15 sztuk oraz pełnomocnictwa do reprezentowania M. O. przez L. B., tj. rzeczy o łącznej wartości ok. 4.200 zł, czym działał na szkodę M. O. i L. B., przy czym czynu dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnienie przestępstw z art. 279 § 1 k.k., art. 286 § 1 k.k., art. 291 § 1 k.k., art. 306 k.k. i art. 299 § 1 k.k., w ciągu 5 lat po odbyciu kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy-Woli w Warszawie z dnia 30 stycznia 2017 r., sygn. IV K 959/11 za czyn z art. 279 § 1 k.k. w wymiarze 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od dnia 1 lutego 2018 r. do dnia 21 września 2018 r., tj. o czyn z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. XIII. w dniu 16 maja 2021 r. w W.-W. ((...)) na terenie parkingu przed kościołem przy ul. (...). I., wspólnie i w porozumieniu z P. P. (1) i K. M. (1), po uprzednim przełamaniu zabezpieczenia w postaci centralnego zamka z wykorzystaniem urządzenia tzw. gameboy służącego do otwierania i uruchamiania silników samochodowych z systemem bezkluczykowym, dokonał zaboru w celu przywłaszczenia pojazdu marki M. (...) nr rej. (...) o wartości ok. 160.000 zł, czym działał na szkodę (...) sp. z o.o. oraz (...) SA, przy czym czynu dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnienie przestępstw z art. 279 § 1 k.k., art. 286 § 1 k.k., art. 291 § 1 k.k., art. 306 k.k. i art. 299 § 1 k.k., w ciągu 5 lat po odbyciu kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy-Woli w Warszawie z dnia 30 stycznia 2017 r., sygn. IV K 959/11 za czyn z art. 279 § 1 k.k. w wymiarze 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od dnia 1 lutego 2018 r. do dnia 21 września 2018 r., tj. o czyn z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. XIV. w dniu 21 lutego 2021 r. w W. na terenie parkingu pod (...). przy ul. (...), wspólnie i w porozumieniu z P. P. (1) i K. M. (1), po uprzednim przełamaniu zabezpieczenia w postaci centralnego zamka za pomocą nieustalonego urządzenia, dokonał zaboru w celu przywłaszczenia pojazdu marki L. (...) nr rej. (...) o wartości ok. 200.000 zł, czym działał na szkodę (...) sp. z o.o., przy czym czynu dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnienie przestępstw z art. 279 § 1 k.k., art. 286 § 1 k.k., art. 291 § 1 k.k., art. 306 k.k. i art. 299 § 1 k.k., w ciągu 5 lat po odbyciu kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy-Woli w Warszawie z dnia 30 stycznia 2017 r., sygn. IV K 959/11 za czyn z art. 279 § 1 k.k. w wymiarze 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od dnia 1 lutego 2018 r. do dnia 21 września 2018 r., tj. o czyn z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. XV. w dniu 15 marca 2021 r. w W. na terenie parkingu przy sklepie (...) przy ul. (...), wspólnie i w porozumieniu z P. P. (1), po uprzednim przełamaniu zabezpieczenia w postaci centralnego zamka z wykorzystaniem urządzenia tzw. gameboy służącego do otwierania i uruchamiania silników samochodowych z systemem bezkluczykowym, dokonał zaboru w celu przywłaszczenia pojazdu marki M. (...) nr rej. (...) o wartości ok. 80.000 zł, czym działał na szkodę (...) sp. z o.o. zł wraz ze znajdującymi się w środku pojazdu przedmiotami w postaci laptopa marki D., dysku twardego, dowodu osobistego na dane P. K., kluczy do domu, pilotów do bramy wjazdowej oraz fotelika dziecięcego o łącznej wartości ok. 4 800 zł, czym działał na szkodę P. K., przy czym czynu tego dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnienie przestępstw z art. 279 § 1 k.k., art. 286 § 1 k.k., art. 291 § 1 k.k., art. 306 k.k. i art. 299 § 1 k.k., w ciągu 5 lat po odbyciu kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy-Woli w Warszawie z dnia 30 stycznia 2017 r., sygn. IV K 959/11 za czyn z art. 279 § l k.k. w wymiarze 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od dnia 1 lutego 2018 r. do dnia 21 września 2018 r., tj. o czyn z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. XVI. w dniu 15 grudnia 2021 r. w O. z terenu parkingu osiedlowego przy ul. (...), wspólnie i w porozumieniu z P. P. (1) i K. M. (1), po uprzednim przełamaniu zabezpieczenia w postaci centralnego zamka z wykorzystaniem urządzenia tzw. gameboy służącego do otwierania i uruchamiania silników samochodowych z systemem bezkluczykowym, dokonał zaboru w celu przywłaszczenia pojazdu marki M. (...) nr rej. (...) o wartości ok. 170.000 zł, czym działał na szkodę (...) sp. z o.o. oraz (...) S.A. przy czym czynu dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnienie przestępstw z art. 279 § 1 k.k., art. 286 § 1 k.k., art. 291 § 1 k.k., art. 306 k.k. i art. 299 § 1 k.k., w ciągu 5 lat po odbyciu kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy-Woli w Warszawie z dnia 30 stycznia 2017 r., sygn. IV K 959/11 za czyn z art. 279 § 1 k.k. w wymiarze 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od dnia 1 lutego 2018 r. do dnia 21 września 2018 r., tj. o czyn z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. XVII. w dniu 23 września 2021 r. w Z. przy ul. (...), na polecenie P. P. (1), po uprzednim przełamaniu zabezpieczenia w postaci centralnego zamka z wykorzystaniem urządzenia tzw. gameboy służącego do otwierania i uruchamiania silników samochodowych z systemem bezkluczykowym, dokonał zaboru w celu przywłaszczenia pojazdu marki M. (...) nr rej. (...) o wartości ok. 140.000 zł, czym działał na szkodę B. B., przy czym czynu tego dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnienie przestępstw z art. 279 § 1 k.k., art. 286 § 1 k.k., art. 291 § 1 k.k., art. 306 k.k. i art. 299 § 1 k.k., w ciągu 5 lat po odbyciu kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy-Woli w Warszawie z dnia 30 stycznia 2017 r., sygn. IV K 959/11 za czyn z art. 279 § 1 k.k. w wymiarze 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od dnia 1 lutego 2018 r. do dnia 21 września 2018 r., tj. o czyn z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. XVIII. w okresie 29-30 marca 2021 r. w W. z terenu parkingu przy ul. (...), wspólnie i w porozumieniu z P. P. (1) i K. M. (1) po uprzednim przełamaniu zabezpieczenia w postaci centralnego zamka w nieustalony sposób za pomocą nieustalonego urządzenia dokonał zaboru w celu przywłaszczenia pojazdu marki M. (...) nr rej. (...) o wartości ok. 76.000 zł, czym działał na szkodę (...) SA, przy czym czynu dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnienie przestępstw z art, 279 § 1 k.k., art. 286 § 1 k.k., art. 291 § 1 k.k., art. 306 k.k. i art. 299 § 1 k.k., w ciągu 5 lat po odbyciu kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy-Woli w Warszawie z dnia 30 stycznia 2017 r., sygn. IV K 959/11 za czyn z art. 279 § 1 k.k. w wymiarze 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od dnia 1 lutego 2018 r. do dnia 21 września 2018 r., tj. o czyn z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. XIX. w bliżej nieustalonym dniu, nie później niż w dn. 29 września 2020 r. w nieustalonym miejscu, w celu użycia za autentyczny, podrobił podpis kupującego o treści (...) na dokumencie w postaci „Umowy kupna-sprzedaży samochodu" dotyczącym pojazdu marki T. (...) nr rej. (...) zawartej między G. C. a O. P., tj. o czyn z art. 270 § 1 k.k. XX. w dniu 24 czerwca 2021 r. w miejscowości W., województwo (...), prowadząc samochód osobowy marki O. (...) nr rej. (...) w ruchu lądowym i pomimo wydanego przez funkcjonariuszy (...) Biura (...) – przy użyciu sygnałów świetlnych i dźwiękowych nieoznakowanego radiowozu marki V. – polecenia zatrzymania prowadzanego pojazdu mechanicznego, nie zatrzymał go niezwłocznie i kontynuował jazdę w kierunku miejscowości T., tj. o czyn z art. 178b k.k. 2. P. W. (2) , syna W. i E., urodzonego (...) w W., oskarżonego o to, że: I. w nieustalonym okresie co najmniej od dnia 23 lutego 2021 r. do dnia 18 lutego 2022 r. w powiecie (...), W. i innych miejscowościach, brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej kierowanej przez P. P. (1), mającej na celu popełnianie przestępstw przeciwko mieniu i obrotowi gospodarczemu, a w szczególności na dokonywaniu kradzieży z włamaniem samochodów różnych marek oraz nabywaniu, pomaganiu do zbycia, przyjmowaniu i pomaganiu w ukryciu samochodów uzyskanych za pomocą czynów zabronionych, praniu pieniędzy, a ponadto na podejmowaniu czynności mających na celu zalegalizowanie i wprowadzenie ponownie do obrotu gospodarczego pojazdów z usuniętymi znakami indentyfikacyjnymi w szczególności poprzez wprowadzanie w błąd kupujących i tym samym doprowadzanie ich do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, w skład której wchodzili w rożnych okresach P. P. (1), K. M. (1), K. M. (2), R. W. (2), A. P., Ł. R., M. J., J. T., P. T., D. N., A. S. oraz inne ustalone i nieustalone osoby, tj. o czyn z art. 258 § 1 k.k. II. w dniu 13 czerwca 2021 r. w K., pow. (...), działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z R. W. (2), dokonał usunięcia znaków identyfikacyjnych znajdującego się na drzwiach pojazdu marki N. (...), przy czym czynu tego dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnienie przestępstw z art. 279 § 1 k.k., art. 286 § 1 k.k., art. 291 § 1 k.k., art. 306 k.k. i art. 299 § 1 k.k., tj. o czyn z art. 306 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.. III. w bliżej nieustalonym dniu, nie wcześniej niż w dniu 15 grudnia 2021 r. i nie później niż w dniu 31 stycznia 2022 r. w miejscowości S. (...), w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, działając wspólnie z R. W. (2), pomógł do ukrycia rzeczy uzyskanej za pomocą czynu zabronionego, tj. pochodzącego z przestępstwa kradzieży z włamaniem samochodu marki M. (...) nr rej. (...) dokonanej w dn. 15 grudnia 2021 r. na szkodę (...) sp. z o.o. oraz (...) S.A., w ten sposób, że dokonał demontażu części ww. pojazdu i ich wtórnego montażu do innego pojazdu tej samej marki, tj. o czyn z art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. 3. Ł. R. , syna A. i Z., urodzonego (...) w W., oskarżonego, o to, że: I. w nieustalonym okresie nie wcześniej niż od dnia 6 grudnia 2016 r. do dnia 18 lutego 2022 r. w powiecie (...), W. i innych miejscowościach, brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej kierowanej przez P. P. (1), mającej na celu popełnianie przestępstw przeciwko mieniu i przeciwko obrotowi gospodarczemu, w szczególności dokonywaniu kradzieży z włamaniem samochodów różnych marek oraz nabywaniu, pomaganiu do zbycia, przyjmowaniu i pomaganiu w ukryciu samochodów uzyskanych za pomocą czynów zabronionych, praniu pieniędzy, a ponadto na podejmowaniu czynności mających na celu zalegalizowanie i wprowadzenie ponownie do obrotu gospodarczego pojazdów z usuniętymi znakami indentyfikacyjnymi w szczególności poprzez wprowadzanie w błąd kupujących co do legalności nabywanych pojazdów i tym samym doprowadzanie ich do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, w skład której to grupy wchodzili w rożnych okresach P. P. (1), K. M. (1), P. W. (1), A. P., M. J., R. W. (2), J. T. i P. T., tj. o czyn z art. 258 § 1 k.k. II. w dniu 8 stycznia 2021 r. w W., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i na polecenie P. P. (1), dokonał usunięcia znaków identyfikacyjnych znajdujących się na szynie pod fotelem kierowcy w pojeździe marki T. (...), przy czym czynu dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnienie przestępstw z art. 279 § 1 k.k., art. 286 § 1 k.k., art. 291 § 1 k.k., art. 306 k.k. i art. 299 § 1 k.k., tj. o czyn z art. 306 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., 4. O. P. , córka P. i E., urodzonego (...) w W., oskarżonej, o to, że w dniach 19-21 września 2020 r. w W., działając z góry powziętym zamiarem, w krótkich odstępach czasu, po przyjęciu na rachunek bankowy o nr (...) prowadzonym na jej rzecz przez Bank (...) S.A., środków pieniężnych w kwocie 62.500 zł pochodzących z przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. popełnionego na szkodę J. S. i M. S., dokonała ich transferu w ten sposób, że niezwłocznie po ich otrzymaniu przelała je na rachunek bankowy prowadzony przez Bank (...) S.A. na rzecz P. T. o nr (...), utrudniając tym samym stwierdzenia przestępczego pochodzenia ww. środków, ich wykrycia, zajęcia albo orzeczenia przepadku, tj. o czyn z art. 299 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. przy zastosowaniu przepisów kodeksu karnego obowiązujących w dacie popełnienia czynów w zw. z art. 4 k.k. 1. oskarżonego R. W. (1) uznaje za winnego popełnienia zarzuconego mu w punkcie I. czynu, z tym ustaleniem, że uczestniczył on w zorganizowanej grupie przestępczej kierowanej przez ustaloną osobę, w skład której to grupy w różnych okresach wchodzili P. W. (1) i Ł. R. oraz inne ustalone i nieustalone osoby, tj. występku z art. 258 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 258 § 1 k.k. skazuje go na karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności; 1. oskarżonego R. W. (1) uznaje za winnego popełnienia zarzuconego mu w punkcie II. czynu, z tym ustaleniem, że działał on wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi osobami oraz eliminując z opisu czynu zwrot „po czym zbiegł z miejsca zdarzenia pojazdem marki O. (...) nr rej. (...) nie zatrzymując się niezwłocznie, pomimo wydania przez osobę uprawnioną do kontroli ruchu drogowego, polecenia zatrzymania pojazdu mechanicznego przy użyciu sygnałów dźwiękowych i świetlnych”, tj. występku z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to na podstawie tych przepisów skazuje go na karę 1 (jednego) roku 1 (jednego) miesiąca pozbawienia wolności; 2. oskarżonego R. W. (1) uznaje za winnego popełnienia zarzuconego mu w punkcie III. czynu z tym ustaleniem, że działał on wspólnie i w porozumieniu z ustaloną osobą i podżegał ustaloną osobę, po ustaleniu z ustaloną osobą nieprawdziwej wersji zdarzeń, a zapiski przekazał ustalonej osobie, tj. występku z art. 18 § 2 k.k. w zw. art. 233 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na podstawie tych przepisów skazuje go, a na podstawie art. 19 § 1 k.k. w zw. z art. 233 § 1 k.k. wymierza mu karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności; 3. oskarżonego R. W. (1) uznaje za winnego popełnienia zarzuconego mu w punkcie IV. czynu, z tym ustaleniem, że działał on wspólnie i w porozumieniu z ustaloną osobą na polecenie ustalonej osoby, tj. występku z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to na podstawie tych przepisów skazuje go na karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności; 4. oskarżonego R. W. (1) uznaje za winnego popełnienia zarzuconego mu w punkcie V. czynu, z tym ustaleniem, że działał on wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi osobami, tj. występku z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to na podstawie tych przepisów skazuje go na karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności; 5. oskarżonego R. W. (1) uznaje za winnego popełnienia zarzuconego mu w punkcie VI. czynu, tj. występku z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na podstawie tych przepisów skazuje go na karę 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności; 6. na podstawie art. 44 § 1 k.k. orzeka przepadek umowy zakupu samochodu marki O. (...) na dane E. M. – k. 405a – poprzez pozostawienie umowy w aktach sprawy; 7. oskarżonego R. W. (1) uznaje za winnego popełnienia zarzuconego mu w punkcie VII. czynu, tj. występku z art. 306 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na podstawie tych przepisów skazuje go na karę 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności; 8. oskarżonego R. W. (1) uznaje za winnego popełnienia zarzuconego mu w punkcie VIII. czynu, z tym ustaleniem, że działał on wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi osobami, tj. występku z art. 239 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 239 § 1 k.k. skazuje go na karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności; 9. oskarżonego R. W. (1) uznaje za winnego popełnienia zarzuconego mu w punkcie IX. czynu, z tym ustaleniem, że działał on wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi osobami, tj. występku z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to na podstawie tych przepisów skazuje go na karę 1 (jednego) roku 1 (jednego) miesiąca pozbawienia wolności; 10. oskarżonego R. W. (1) uznaje za winnego popełnienia zarzuconego mu w punkcie X. czynu, z tym ustaleniem, że działał on wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi osobami, tj. występku z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to na podstawie tych przepisów skazuje go na karę 1 (jednego) roku 1 (jednego) miesiąca pozbawienia wolności; 11. oskarżonego R. W. (1) uznaje za winnego popełnienia zarzuconego mu w punkcie XI. czynu, z tym ustaleniem, że działał on wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi osobami, tj. występku z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to na podstawie tych przepisów skazuje go na karę 1 (jednego) roku 1 (jednego) miesiąca pozbawienia wolności; 12. oskarżonego R. W. (1) uznaje za winnego popełnienia zarzuconego mu w punkcie XII. czynu, z tym ustaleniem, że działał on wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi osobami, tj. występku z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to na podstawie tych przepisów skazuje go na karę 1 (jednego) roku 1 (jednego) miesiąca pozbawienia wolności; 13. oskarżonego R. W. (1) uznaje za winnego popełnienia zarzuconego mu w punkcie XIII. czynu, z tym ustaleniem, że działał on wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi osobami, tj. występku z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to na podstawie tych przepisów skazuje go na karę 1 (jednego) roku 1 (jednego) miesiąca pozbawienia wolności; 14. oskarżonego R. W. (1) uznaje za winnego popełnienia zarzuconego mu w punkcie XIV. czynu, z tym ustaleniem, że działał on wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi osobami, tj. występku z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to na podstawie tych przepisów skazuje go na karę 1 (jednego) roku 1 (jednego) miesiąca pozbawienia wolności; 15. oskarżonego R. W. (1) uznaje za winnego popełnienia zarzuconego mu w punkcie XV. czynu, z tym ustaleniem, że działał on wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi osobami, tj. występku z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to na podstawie tych przepisów skazuje go na karę 1 (jednego) roku 1 (jednego) miesiąca pozbawienia wolności; 16. oskarżonego R. W. (1) uznaje za winnego popełnienia zarzuconego mu w punkcie XVI. czynu, z tym ustaleniem, że działał on wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi osobami, tj. występku z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to na podstawie tych przepisów skazuje go na karę 1 (jednego) roku 1 (jednego) miesiąca pozbawienia wolności; 17. oskarżonego R. W. (1) uznaje za winnego popełnienia zarzuconego mu w punkcie XVII. czynu, z tym ustaleniem, że działał on wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi osobami, tj. występku z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to na podstawie tych przepisów skazuje go na karę 1 (jednego) roku 1 (jednego) miesiąca pozbawienia wolności; 18. oskarżonego R. W. (1) uznaje za winnego popełnienia zarzuconego mu w punkcie XVIII. czynu, z tym ustaleniem, że działał on wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi osobami, tj. występku z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to na podstawie tych przepisów skazuje go na karę 1 (jednego) roku 1 (jednego) miesiąca pozbawienia wolności; 19. oskarżonego R. W. (1) uznaje za winnego popełnienia zarzuconego mu w punkcie XIX. czynu, tj. występku z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na podstawie tych przepisów skazuje go na karę 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności; 20. na podstawie art. 44 § 1 k.k. orzeka przepadek umowy zakupu samochodu marki T. (...) nr rej. (...) na dane O. P. – k. 26, t. I wątek 58 – załącznik „T. (...) nr rej. (...)” – poprzez pozostawienie umowy w aktach sprawy; 21. oskarżonego R. W. (1) uznaje za winnego popełnienia zarzuconego mu w punkcie XX. czynu, tj. występku z art. 178b k.k. i za to na podstawie art. 178b skazuje go na karę 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności; 22. na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. łączy kary pozbawienia wolności wymierzone oskarżonemu R. W. (1) w punktach 1-6, 8-20 oraz 22 i wymierza mu karę łączną 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności; 23. na podstawie art. 46 § 1 k.k. orzeka wobec oskarżonego R. W. (1) obowiązek częściowego naprawienia szkody w wysokości: - kwoty 52.317,66 złotych (pięćdziesięciu dwóch tysięcy trzystu siedemnastu złotych 66 groszy) na rzecz pokrzywdzonego (...) S.A. (KRS (...)); - kwoty 45.452,15 złotych (czterdziestu pięciu tysięcy czterystu pięćdziesięciu dwóch złotych 15 groszy) oraz 27.631,58 zł (dwudziestu siedmiu tysięcy sześciuset trzydziestu jeden złotych 58 groszy) na rzecz pokrzywdzonego (...) S.A. V. (...) (KRS (...)); - kwoty 25.333,33 złotych (dwudziestu pięciu tysięcy trzystu trzydziestu trzech złotych 33 groszy) na rzecz pokrzywdzonego (...) S.A. (KRS (...)); 24. na podstawie art. 63 § 1 k.k. zalicza na poczet orzeczonej wobec oskarżonego R. W. (1) kary łącznej pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 22 lutego 2022 r., godz. 5.05 do dnia 2 sierpnia 2022 r.; 25. oskarżonego P. W. (2) uznaje za winnego popełnienia zarzuconego mu w punkcie I. czynu, z tym ustaleniem, że uczestniczył on w zorganizowanej grupie przestępczej kierowanej przez ustaloną osobę, w skład której to grupy w różnych okresach wchodzili R. W. (1) i Ł. R. oraz inne ustalone i nieustalone osoby, tj. występku z art. 258 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 258 § 1 k.k. skazuje go na karę 5 (pięciu) miesięcy pozbawienia wolności; 26. oskarżonego P. W. (2) uznaje za winnego popełnienia zarzuconego mu w punkcie II. czynu, tj. występku z art. 306 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na podstawie tych przepisów skazuje go na karę 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności; 27. oskarżonego P. W. (2) uznaje za winnego popełnienia zarzuconego mu w punkcie III. czynu, z tym ustaleniem, że działał on wspólnie i w porozumieniu z ustaloną osobą, tj. występku z art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. i za to na podstawie art. tych przepisów skazuje go na karę 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności; 28. na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. łączy kary pozbawienia wolności wymierzone oskarżonemu P. W. (2) w punktach 26-28 i wymierza mu karę łączną 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności; 29. na podstawie art. 63 § 1 k.k. zalicza na poczet orzeczonej wobec oskarżonego P. W. (2) kary łącznej pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 22 lutego 2022 r., godz. 5.10 do dnia 10 maja 2022 r.; 30. oskarżonego Ł. R. uznaje za winnego popełnienia zarzuconego mu w punkcie I. czynu, z tym ustaleniem, że uczestniczył on w zorganizowanej grupie przestępczej kierowanej przez ustaloną osobę, w skład której to grupy w różnych okresach wchodzili P. W. (1) i R. W. (1) oraz inne ustalone i nieustalone osoby, tj. występku z art. 258 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 258 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 37b k.k. skazuje go na karę 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności oraz karę 1 (jednego) roku 8 (ośmiu) miesięcy ograniczenia wolności polegającej na wykonywaniu nieodpłatnej pracy na cele społeczne w wymiarze 25 godzin w stosunku miesięcznym; 31. oskarżonego Ł. R. uznaje za winnego popełnienia zarzuconego mu w punkcie II. czynu, z tym ustaleniem, że działał on na polecenie ustalonej osoby, tj. występku z art. 306 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na podstawie tych przepisów przy zastosowaniu art. 37b k.k. skazuje go na karę 1 (jednego) miesiąca pozbawienia wolności oraz karę 6 (sześciu) miesięcy ograniczenia wolności polegającej na wykonywaniu nieodpłatnej pracy na cele społeczne w wymiarze 25 godzin w stosunku miesięcznym 32. na podstawie art. 85 § 1 k.k., art. 86 § 1 k.k. i art. 87 § 2 k.k. łączy kary pozbawienia wolności oraz ograniczenia wolności wymierzone oskarżonemu Ł. R. w punktach 31-32 i wymierza mu karę łączną 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności i 2 (dwóch) lat ograniczenia wolności polegającej na wykonywaniu nieodpłatnej pracy na cele społeczne w wymiarze 25 godzin w stosunku miesięcznym; 33. na podstawie art. 63 § 1 k.k. zalicza na poczet orzeczonej wobec oskarżonego Ł. R. kary łącznej pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 22 lutego 2022 r. od godz. 5.15 do dnia 24 lutego 2022 r., godz. 14:35 oraz od dnia 22 marca 2022 r., godz. 17.30 do dnia 4 sierpnia 2022 r. 34. oskarżoną O. P. uznaje za winną popełnienia zarzuconego jej czynu, z tym ustaleniem, że przelała otrzymane pieniądze na rachunek bankowy prowadzony przez Bank (...) S.A. na rzecz ustalonej osoby, tj. występku z art. 299 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. i za to na podstawie tych przepisów przy zastosowaniu art. 37a k.k. skazuje ją na karę 150 (stu pięćdziesięciu) stawek dziennych grzywny, określając wysokość jednej stawki na kwotę 40 (czterdziestu) złotych; 35. na podstawie art. 63 § 1 k.k. zalicza na poczet orzeczonej wobec oskarżonej O. P. kary grzywny okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie w dniu 22 lutego 2022 r. od godz. 5.15 do godz. 15:30; 36. zwalnia oskarżonych od kosztów sądowych, obciążając wydatkami Skarb Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 1 Sygnatura akt XII K 155/24 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343 , art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza . 1.USTALENIE FAKTÓW 0.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.1.1. ---------- ----------------------- Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty ------------------- ----------- ----- 0.1. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.2.1. ---------- ------------------------- Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione Dowód Numer karty ----------------- ------------- ----- 1.OCena DOWOdów 1.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu -------- ---------- ------------------------- 1.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu --------- ---------- -------------------------- 1.PODSTAWA PRAWNA WYROKU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Oskarżony ☒ 3.1 Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem 1. i 26. R. W. (1) i P. W. (1) Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Zgodnie z dyspozycją art. 258 § 1 k.k. odpowiedzialność karną za wskazany w tym przepisie występek ponosi osoba, która bierze udział w zorganizowanej grupie, mającej na celu popełnienie przestępstwa lub przestępstwa skarbowego. Aby ustalić, czy mamy do czynienia z zorganizowaną grupą przestępczą w rozumieniu art. 258 k.k., niezbędne jest ustalenie, że grupa charakteryzuje się wewnętrzną strukturą organizacyjna, jest trwała, istnieją więzy organizacyjne w ramach wspólnego porozumienia, ma miejsce planowanie przestępstw, akceptacja celów, trwałość zaspokojenia potrzeb grupy, gromadzenie narzędzi do popełniania przestępstw, wyszukiwanie miejsc dla przechowywania łupu, rozprowadzania go, podział ról, skoordynowany sposób działania, powiązania socjologiczno-psychologiczne między członkami. Branie udziału w zorganizowanej grupie przestępczej polega na przynależności do grupy, akceptowaniu zasad, które nimi rządzą oraz wykonywaniu poleceń i zadań wskazanych przez osoby stojące w hierarchii grupy lub związku odpowiednio wyżej. Istotna jest tu też identyfikacja członka z grupą lub związkiem, przy czym nie pozostaje on tam wyłącznie pasywny. Mając na uwadze zakres działania zorganizowanej grupy przestępczej, do której należeli oskarżeni, wskazać także należy, dla możliwości przypisania czynu z art. 258 § 1 k.k. niezbędne jest wykazanie, że sprawcy mieli świadomość istnienia grupy przestępczej oraz, że towarzyszył im zamiar brania udziału w takiej grupie, natomiast zgodnie z jednolitym orzecznictwem w tym zakresie, dla przyjęcia działania w zorganizowanej grupie przestępczej nie jest konieczna wiedza o szczegółach organizacji grupy, znajomość wszystkich osób ją tworzących czy mechanizmów funkcjonowania – wystarczy gotowość sprawców do spełnienia zadań służących grupie, której świadomość istnienia sprawcy mają. Na podstawie całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego, przede wszystkim wyjaśnień oskarżonych R. W. (1) i P. W. (2), którzy przyznali się do popełnienia zarzucanego im przestępstwa i obszernie opisali, czym zajmowali się w ramach uczestniczenia w grupie przestępczej, a także zapisów kontroli operacyjnej, wyjaśnień współoskarżonego Ł. R. oraz zebranych dokumentów, sąd uznał, że wina oskarżonych nie budzi wątpliwości. ☒ 3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem 2., 10.-19. R. W. (1) Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Przepis art. 279 k.k. tworzy kwalifikowany typ wszystkich typów kradzieży określonych w art. 278 k.k. Znamieniem kwalifikującym jest sposób działania sprawcy, mianowicie włamanie. Kradzież z włamaniem zawsze stanowi przestępstwo, niezależnie od wartości przedmiotu czynności wykonawczej. Włamanie polega na przełamaniu zabezpieczeń chroniących przedmiot czynności wykonawczej przed kradzieżą. Najczęściej sprowadza się ono do ich fizycznego przełamania, jednak włamaniem jest również przełamanie zabezpieczeń cyfrowych. Włamaniem jest także przełamanie kodów zabezpieczających program komputerowy przed jego nielegalnym uzyskaniem. Nie ma przy tym znaczenia, czy zabezpieczenie przedmiotu przed kradzieżą jest efektywne i jakich środków należy użyć, by je sforsować. Konieczne jest natomiast, aby rzecz była zabezpieczona przed kradzieżą i aby sprawca usunął zabezpieczenie. Na podstawie całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego, przede wszystkim wyjaśnień oskarżonego R. W. (1), który przyznał się do popełnienia zarzucanych mu przestępstw i opisał okoliczności ich popełnienia, wyjaśnień współoskarżonych, zeznań świadków, zapisów kontroli operacyjnej oraz zebranych dokumentów, sąd uznał, że wina oskarżonego nie budzi wątpliwości. W przedmiotowej sprawie, R. W. (1) przede wszystkim wraz z dwoma ustalonymi osobami był wśród osób organizujących i przeprowadzających przestępstwa kradzieży z włamaniem do samochodów – M. (...) nr rej (...), M. (...) nr rej. (...), L. (...) nr rej. (...), M. (...), M. (...) nr rej. (...), M. (...) nr rej. (...), L. (...) nr rej. (...), M. (...) nr rej. (...), M. (...) nr rej. (...), M. (...) nr rej. (...) oraz M. (...) nr rej. (...). Oskarżony R. W. (1) przede wszystkim w ramach ustalonych ról wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami zajmował się wożeniem osób bezpośrednio włamujących się do ww. samochodów na miejsce zdarzeń oraz później odjeżdżał „roboczym” autem z miejsca zdarzenia, bądź sam dokonywał włamania do samochodu. Sprawcy dokonali kradzieży z włamaniem ww. samochodów w dniach 24 czerwca 2021 r., 22 czerwca 2021 r., 20 maja 2021 r., 18 czerwca 2021 r., 16 czerwca 2021 r., 16 maja 2021 r., 21 lutego 2021 r., 15 marca 2021 r., 15 grudnia 2021 r., 23 września 2021 r. oraz w okresie od 29 do 30 marca 2021 r. W myśl art. 65 § 1 k.k., przewidziane wobec wielokrotnych recydywistów zaostrzenia wymiaru kary, środków karnych oraz środków związanych z poddaniem sprawcy próbie stosuje się do sprawców, którzy z popełnienia przestępstwa uczynili sobie stałe źródło dochodu, popełnili przestępstwo działając w związku albo zorganizowanej grupie przestępczej lub przestępstwo terrorystyczne. Przypisane przestępstwa R. W. (1) popełnił, działając w zorganizowanej grupie przestępczej. Zgodnie z treścią art. 64 § 1 k.k. jeżeli sprawca skazany za przestępstwo umyślne na karę pozbawienia wolności popełnia w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary umyślne przestępstwo podobne do przestępstwa, za które był już skazany, sąd może wymierzyć karę przewidzianą za przypisane sprawcy przestępstwo w wysokości do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę. R. W. (1) odbył karę pozbawienia wolności powyżej 6 miesięcy – 1 roku i 3 miesięcy – za przestępstwo z art. 279 § 1 k.k. – orzeczoną wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy-Woli w Warszawie z dnia 30 stycznia 2017 r., sygn. akt IV K 959/11 – z zakładu karnego został zwolniony w dniu 21 września 2018 r., więc popełnił przestępstwa podobne w ciągu 5 lat od odbywania orzeczonej kary. ☒ 3.3. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem 3. R. W. (1) Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Przedmiotem ochrony art. 233 § 1 k.k. są prawidłowe funkcjonowanie wymiaru sprawiedliwości oraz wiarygodność ustaleń dokonanych w postępowaniach przewidzianych na podstawie ustawy. Przestępstwa fałszywych zeznań można dopuścić się w postępowaniu karnym albo innym postępowaniu prowadzonym na podstawie ustawy. Zgodnie z art. 18 § 2 k.k. odpowiada za podżeganie ten, kto chcąc, aby inna osoba dokonała czynu zabronionego, nakłania ją do tego. Podżeganie polega na nakłanianiu innej osoby do popełnienia czynu zabronionego. Możliwe jest tylko w zamiarze bezpośrednim. Może polegać na jakimkolwiek oddziaływaniu na inną osobę, mającym wzbudzić w niej zamiar popełnienia czynu zabronionego. Na podstawie całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego, przede wszystkim wyjaśnień oskarżonego R. W. (1), który przyznał się do popełnienia zarzucanego mu przestępstwa i opisał okoliczności jego popełnienia, zeznań świadka U. Ś. oraz zebranych dokumentów, sąd uznał, że wina oskarżonego nie budzi wątpliwości. R. W. (1) wraz z ustaloną osobą podżegał U. Ś. do zapewnienia mu alibi na czas kradzieży samochodu M. (...) nr rej. (...). W myśl art. 65 § 1 k.k., przewidziane wobec wielokrotnych recydywistów zaostrzenia wymiaru kary, środków karnych oraz środków związanych z poddaniem sprawcy próbie stosuje się do sprawców, którzy z popełnienia przestępstwa uczynili sobie stałe źródło dochodu, popełnili przestępstwo działając w związku albo zorganizowanej grupie przestępczej lub przestępstwo terrorystyczne. Przypisane przestępstwo R. W. (1) popełnił działając w zorganizowanej grupie przestępczej. ☒ 3.4. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem 4. i 5. R. W. (1) Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Art. 286 § l k.k. określa odpowiedzialność za oszustwo, które jest motywowane celem osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadzenia innej osoby do niekorzystnego rozporządzenia mieniem przez wprowadzenie jej w błąd albo wyzyskanie błędu lub niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranej czynności. Istota tego przestępstwa polega więc na posłużeniu się fałszem jako czynnikiem sprawczym, który ma doprowadzić pokrzywdzonego do podjęcia niekorzystnej decyzji majątkowej. Przestępstwo oszustwa ma charakter materialny, przy czym skutkiem jest niekorzystne rozporządzenie mieniem własnym lub cudzym przez osobę wprowadzoną w błąd lub której błąd został przez sprawcę wyzyskany. Czynność sprawcza w przypadku przestępstwa oszustwa przybrać może więc jedną z trzech postaci: wprowadzenia w błąd, wyzyskania błędu w którym tkwi jakaś osoba lub wyzyskania niezdolności tej osoby do należytego pojmowania przedsiębranego działania. Elementy sprawcze przestępstwa oszustwa muszą mieścić się w świadomości sprawcy i być objęte wolą sprawcy: sprawca musi chcieć uzyskać korzyść majątkową i aby ją uzyskać musi użyć określonego sposobu działania, a dla uznania, iż mamy do czynienia z wprowadzeniem w błąd, wystarczające jest każde, jakiekolwiek działanie, które może doprowadzić do powstania błędnego wyobrażenia o rzeczywistości u osoby rozporządzającej mieniem. Odnośnie do znamienia dotyczącego uzyskania korzyści majątkowej, wskazać należy, że korzyścią majątkową, stanowiącą cel działania sprawcy przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. jest ogólne polepszenie sytuacji majątkowej, co może polegać na zwiększeniu aktywów lub zmniejszeniu pasywów. Zgodnie z art. 12 § 1 k.k. dwa lub więcej zachowań, podjętych w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, uważa się za jeden czyn zabroniony. Krótkie odstępy czasu oceniać należy przez analogię do zapisu art. 6 § 2 k.k.s., w którym określono, iż za krótki okres czasu uważa się okres najwyżej sześciu miesięcy. Na podstawie całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego, przede wszystkim wyjaśnień oskarżonego R. W. (1), który przyznał się do popełnienia zarzucanych mu przestępstw i opisał okoliczności ich popełnienia, zeznań świadków, zapisów kontroli operacyjnej oraz zebranych dokumentów, sąd uznał, że wina oskarżonego nie budzi wątpliwości. R. W. (1) wraz z ustalonymi osobami w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadzili J. S. i M. S. (M. (...)) oraz K. O. (H. (...)) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwotach 62.500 zł (M. (...)) oraz 35.000 zł (H. (...)) wprowadzając kupujących w błąd co do stanu technicznego i prawnego sprzedawanych pojazdów. W ramach „sprzedaży” samochodu H. (...) działał on w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu. W myśl art. 65 § 1 k.k., przewidziane wobec wielokrotnych recydywistów zaostrzenia wymiaru kary, środków karnych oraz środków związanych z poddaniem sprawcy próbie stosuje się do sprawców, którzy z popełnienia przestępstwa uczynili sobie stałe źródło dochodu, popełnili przestępstwo działając w związku albo zorganizowanej grupie przestępczej lub przestępstwo terrorystyczne. Przypisane przestępstwa R. W. (1) popełnił działając w zorganizowanej grupie przestępczej. Zgodnie z treścią art. 64 § 1 k.k. jeżeli sprawca skazany za przestępstwo umyślne na karę pozbawienia wolności popełnia w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary umyślne przestępstwo podobne do przestępstwa, za które był już skazany, sąd może wymierzyć karę przewidzianą za przypisane sprawcy przestępstwo w wysokości do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę. R. W. (1) odbył karę pozbawienia wolności powyżej 6 miesięcy – 1 roku i 3 miesięcy – za przestępstwo z art. 279 § 1 k.k. – orzeczoną wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy-Woli w Warszawie z dnia 30 stycznia 2017 r., sygn. akt IV K 959/11 – z zakładu karnego został zwolniony w dniu 21 września 2018 r., więc popełnił przestępstwa podobne w ciągu 5 lat od odbywania orzeczonej kary. ☒ 3.5. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem 6. i 20. R. W. (1) Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Zgodnie z art. 270 § 1 k.k. odpowiedzialności karnej podlega osoba, która w celu użycia za autentyczny, podrabia lub przerabia dokument lub takiego dokumentu jako autentycznego używa. Bezpośrednim przedmiotem ochrony ww. unormowania jest zaufanie do dokumentu – jako formalnego sposobu stwierdzenia istnienia prawa, stosunku prawnego lub okoliczności mogącej mieć znaczenie prawne. „Użycie za autentyczny” to przedstawienie lub przedłożenie podrobionego czy przerobionego dokumentu osobie prywatnej albo instytucji, czyli wykorzystywanie funkcji, jakie może pełnić taki podrobiony czy przerobiony dokument. Dokument przerobiony jest wówczas, gdy osoba nieupoważniona zmienia dokument autentyczny. Na podstawie całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego, przede wszystkim wyjaśnień oskarżonego R. W. (1), który przyznał się do popełnienia zarzucanych mu przestępstw i opisał okoliczności ich popełnienia, zeznań świadków, opinii biegłych oraz umów, sąd uznał, że wina oskarżonego nie budzi wątpliwości. R. W. (1) pomiędzy dniem 7 maja 2021 r. a dniem 9 maja 2021 r. kupił samochód marki O. (...) nr rej. (...) posługując się danymi E. M. i podrabiając jego podpis na umowie sprzedaży z dnia 9 maja 2021 r. R. W. (1) w bliżej nieustalonym dniu, kupił od Ł. C. samochód marki T. (...) o nr rej. (...) posługując się danymi O. P. i podrabiając jej podpis na umowie sprzedaży. W myśl art. 65 § 1 k.k., przewidziane wobec wielokrotnych recydywistów zaostrzenia wymiaru kary, środków karnych oraz środków związanych z poddaniem sprawcy próbie stosuje się do sprawców, którzy z popełnienia przestępstwa uczynili sobie stałe źródło dochodu, popełnili przestępstwo działając w związku albo zorganizowanej grupie przestępczej lub przestępstwo terrorystyczne. Jedno z przypisanych przestępstw (pkt VI. a/o) R. W. (1) popełnił działając w zorganizowanej grupie przestępczej. ☒ 3.6. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem 8. i 27. R. W. (1) i P. W. (1) Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Art. 306 k.k. stanowi, że podlega karze ten, kto usuwa, podrabia lub przerabia znaki identyfikacyjne, datę produkcji lub datę przydatności towaru lub urządzenia. Przedmiotem ochrony są interesy nabywców towaru lub urządzenia, a także bezpieczeństwo obrotu towarami i przedmiotami oraz korzystanie z nich. Czynność wykonawcza polega na usuwaniu, podrabianiu lub przerabianiu znaków. Na podstawie całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego, przede wszystkim wyjaśnień oskarżonych R. W. (1) i P. W. (2), którzy przyznali się do popełnienia zarzucanego im przestępstwa i opisali okoliczności jego popełnienia, sąd uznał, że wina oskarżonych nie budzi wątpliwości. R. W. (1) i P. W. (1) usunęli w dniu 13 czerwca 2021 r. naklejki z danymi identyfikacyjnymi z drzwi do skradzionego pojazdu N. (...). W myśl art. 65 § 1 k.k., przewidziane wobec wielokrotnych recydywistów zaostrzenia wymiaru kary, środków karnych oraz środków związanych z poddaniem sprawcy próbie stosuje się do sprawców, którzy z popełnienia przestępstwa uczynili sobie stałe źródło dochodu, popełnili przestępstwo działając w związku albo zorganizowanej grupie przestępczej lub przestępstwo terrorystyczne. Przypisane przestępstwa R. W. (1) i P. W. (1) popełnili działając w zorganizowanej grupie przestępczej. ☒ 3.7. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem 9. R. W. (1) Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej W myśl art. 239 § 1 k.k. przestępstwo popełnia osoba, która utrudnia lub udaremnia postępowanie karne, pomagając sprawcy przestępstwa, w tym i przestępstwa skarbowego uniknąć odpowiedzialności karnej, w szczególności gdy sprawcę ukrywa, tworzy fałszywe dowody, zaciera ślady przestępstwa, w tym i przestępstwa skarbowego, albo odbywa za skazanego karę. Przedmiotem ochrony jest wymiar sprawiedliwości, a ściślej jego integralność, oznaczająca brak ingerencji w jego działalność osób postronnych, których zamiarem jest utrudnienie lub wręcz udaremnienie postępowania karnego. Na podstawie całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego, przede wszystkim wyjaśnień oskarżonego R. W. (1), który przyznał się do popełnienia zarzucanego mu przestępstwa i opisał okoliczności jego popełnienia, zeznań świadka U. Ś., kontroli operacyjnej, dokumentacji medycznej, opinii biegłego oraz zebranych dokumentów, sąd uznał, że wina oskarżonego nie budzi wątpliwości. R. W. (1) wraz z ustalonymi osobami, po utracie panowania nad samochodem przez D. W. i uderzeniem w drzewo, zacierali ślady kolizji oraz usuwali przedmioty – m.in. kokainę, w posiadaniu której w trakcie zdarzenia był D. W.. R. W. (1) i inne ustalone osoby wyciągnęły D. W. z rozbitego samochodu, przewieźli go do domu i wezwali pogotowie ratunkowe, przekazując załodze karetki pogotowia, że D. W. wyskoczył z okna. R. W. (1) i inne ustalone osoby zacierali ślady w celu uniknięcia prowadzenia czynności policyjnych wobec D. W. o popełnienie przestępstw z art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz z art. 178a § 1 k.k. ☒ 3.8. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem 22. R. W. (1) Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Zgodnie z art. 178b k.k. podlega odpowiedzialności karnej ten, kto, pomimo wydania przez osobę uprawnioną do kontroli ruchu drogowego, poruszającą się pojazdem lub znajdującą się na statku wodnym albo powietrznym, przy użyciu sygnałów dźwiękowych i świetlnych, polecenia zatrzymania pojazdu mechanicznego nie zatrzymuje niezwłocznie pojazdu i kontynuuje jazdę. Na podstawie całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego, przede wszystkim wyjaśnień oskarżonego R. W. (1), który przyznał się do popełnienia zarzucanego mu przestępstwa i opisał okoliczności jego popełnienia, zeznań świadka U. Ś. oraz zebranych dokumentów, sąd uznał, że wina oskarżonego nie budzi wątpliwości. W dniu 24 czerwca 2021 r. po dokonaniu kradzieży z włamaniem do samochodu M. (...) wraz dwoma ustalonymi osobami, R. W. (1) prowadząc samochód „roboczy” O. (...) o nr rej. (...), pomimo wydanego przez funkcjonariuszy (...) polecenia zatrzymania prowadzonego pojazdu mechanicznego – przy użyciu sygnałów świetlnych i dźwiękowych – nie zatrzymał się niezwłocznie i kontynuował jazdę, uciekając ścigającym go funkcjonariuszom. ☒ 3.9. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem 28. P. W. (1) Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Kto rzecz uzyskaną za pomocą czynu zabronionego nabywa lub pomaga do jej zbycia albo tę rzecz przyjmuje lub pomaga do jej ukrycia podlega odpowiedzialności karnej z art. 291 § 1 k.k. Szczególnym przedmiotem ochrony są własność i posiadanie rzeczy ruchomej. Czynność sprawcza może przybierać różne formy. Polega ona na nabyciu przez sprawcę rzeczy uzyskanej w drodze czynu zabronionego, udzieleniu pomocy do zbycia takiej rzeczy, jej przyjęciu lub udzieleniu pomocy w jej ukryciu. Dopuszczenie się choćby jednej ze wskazanych form zachowania oznacza wypełnienie znamienia czasownikowego. Zgodnie z art. 12 § 1 k.k. dwa lub więcej zachowań, podjętych w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, uważa się za jeden czyn zabroniony. Krótkie odstępy czasu oceniać należy przez analogię do zapisu art. 6 § 2 k.k.s., w którym określono, iż za krótki okres czasu uważa się okres najwyżej sześciu miesięcy. Na podstawie całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego, przede wszystkim wyjaśnień oskarżonego R. W. (1) oraz P. W. (2), który przyznał się do popełnienia zarzucanego mu przestępstwa i opisał okoliczności jego popełnienia, sąd uznał, że wina oskarżonego nie budzi wątpliwości. W nieustalonym bliżej dniu pomiędzy dniem 15 grudnia 2021 r. a dniem 31 stycznia 2022 r. po dokonaniu kradzieży z włamaniem do samochodu M. (...) przez R. W. (1) wraz z dwoma ustalonymi osobami, P. W. (1) wspólnie z R. W. (1) w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, rozebrali na części ww. samochód i zamontowali je do innego pojazdu tej samej marki, czym m.in. P. W. (1) pomógł do ukrycia rzeczy uzyskanej za pomocą czynu zabronionego. ☒ 3.10. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem 1.-6., 8.-20., 22. i 26-28. R. W. (1) i P. W. (1) Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Wydając wyrok w przedmiotowej sprawie sąd zastosował przepisy Kodeksu karnego w brzmieniu obowiązującym w dacie popełnienia czynów, albowiem w rozumieniu art. 4 § 1 k.k., zgodnie z którym jeżeli w czasie orzekania obowiązuje ustawa inna niż w czasie popełnienia przestępstwa, stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio, jeżeli jest względniejsza dla sprawcy. Zastosowanie przepisów obowiązujących uprzednio było korzystniejsze dla oskarżonych, albowiem od dnia 1 października 2023 r. poprzez nowelizację Kodeksu karnego zostały zaostrzone przez ustawodawcę granice kary pozbawienia wolności za przestępstwo z art. 258 § 1 k.k. z zagrożenia wynoszącego od 3 miesięcy do lat 5 pozbawienia wolności na od 6 miesięcy do lat 8 pozbawienia wolności oraz została zaostrzona przez ustawodawcę kara za przestępstwo z art. 270 § 1 k.k., gdyż pozostawiono jedynie ustawowo zagrożenie karą pozbawienia wolności, eliminując z dyspozycji przepisu możliwość orzeczenia grzywny albo ograniczenia wolności. Ponadto ww. nowelizacja zmieniając art. 64 § 2 k.k. (którego zasady stosuje się przy popełnieniu przestępstwa w warunkach przewidzianych w art. 65 § 1 k.k.) wpłynęła m.in. na obligatoryjne podniesienie dolnej granicy kary pozbawienia wolności, którą orzeka sąd za przestępstwo popełnione w warunkach określonych w art. 65 § 1 k.k., czyli wysokość dolnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę, co miałoby wpływ na podniesienie jednostkowych wymiarów kar pozbawienia wolności orzeczonych wobec oskarżonych. 1.4. KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności R. W. (1) 1.-6., 8.-20., 22. i 23. 1.-6. 8.-20. i 22. Wymierzając oskarżonemu kary jednostkowe i karę łączną, sąd kierował się dyrektywami wymiaru kary określonymi w art. 53 k.k. Sąd wziął pod uwagę społeczną szkodliwość czynów popełnionych przez oskarżonego, na których wskazuje przede wszystkim godzenie w ważne dobra chronione prawem, jakimi są mienie, porządek publiczny, wymiar sprawiedliwości, wiarygodność dokumentów oraz obrót gospodarczy i interesy majątkowe w obrocie cywilnoprawnym. Oskarżony popełnił większość przestępstw w celu uzyskania korzyści majątkowej, a także w ramach udziału w zorganizowanej grupie przestępczej. Sąd miał na względzie także właściwości i warunki osobiste oskarżonego, który był już wcześniej karany. Powyższe okoliczności spowodowały wymierzenie oskarżonemu kar pozbawienia wolności nieznacznie powyżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia. Zdaniem sądu, orzeczenie wobec oskarżonego stosunkowo łagodnych kar, spełni cele kary, w szczególności cele prewencji szczególnej (wychowawcze i zapobiegawcze). Oskarżony miał zachowaną zdolność do rozpoznania faktycznego i społecznego znaczenia przedsiębranych działań, wiedział, że narusza w szczególności normy prawne. Oskarżony nie cierpi na żadne zaburzenia uniemożliwiające swobodne podejmowanie decyzji czy przewidzenie znaczenia i skutków podejmowanych działań, a mimo to wypełnił swoim zachowaniem znamiona przestępstw. Wymierzone kary pozbawienia wolności są, zdaniem sądu, adekwatne do stopnia zawinienia i szkodliwości społecznej czynów oraz spełnią cele prewencji ogólnej i szczególnej, jak również potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Przy tym tak ukształtowane kary stanowią odpowiednią represję wobec oskarżonego – adekwatną, a jednocześnie nie nadmiernie dolegliwą. Przy orzekaniu kary łącznej wobec oskarżonego sąd zastosował zasadę asperacji zbliżonej do absorpcji z uwagi na to, że wymierzenie kary łącznej wobec oskarżonego na zasadzie asperacji zbliżonej do absorpcji będzie wystarczające dla realizacji celów kary, w szczególności zapobiegnie powrotowi do przestępstwa i spełni cele prewencji ogólnej. Nadmienić należy, że prokurator złożył w przedmiotowej sprawie wniosek w trybie art. 335 § 2 k.p.k. ustalając w toku postepowania przygotowawczego z oskarżonym wymiar kar za popełnione przez niego przestępstwa, a sąd uznał, że zasadnym jest uwzględnienie wniosku prokuratora. 24. 10., 14., 17. i 19. Sąd, stosując przepisy art. 46 § 1 k.k., orzekł obowiązek częściowego naprawienia szkody przez R. W. (1) w kwotach 52.317,66 zł na rzecz (...) S.A., w kwotach 45.452,15 zł oraz 27.631,58 zł na rzecz (...) S.A. V. (...) oraz w kwocie 25.333,33 zł na rzecz (...) S.A. Obowiązek ten wynika z tego, że oskarżony R. W. (1) został skazany za przestępstwa na szkodę tych podmiotów. Wysokość obowiązku częściowego naprawienia szkody (1/3 wysokości pełnej szkody) jest podyktowana tym, iż oskarżony wyrządził ww. spółką szkodę wraz z dwoma ustalonymi osobami, które nie zostały objęte przedmiotowym postępowaniem, a orzeczenie w tym przypadku obowiązku naprawienia szkody tylko wobec oskarżonego R. W. (1) w pełnej wysokości, byłoby w ocenie Sądu niesłuszne. 7. i 21 6. i 20. Sąd orzekł przepadek umów z podrobionymi przez oskarżonego podpisami, gdyż były one przedmiotem przestępstwa. P. W. (1) 26.-29. 26.-28. Wymierzając oskarżonemu kary jednostkowe i karę łączną, sąd kierował się dyrektywami wymiaru kary określonymi w art. 53 k.k. Sąd wziął pod uwagę społeczną szkodliwość czynów popełnionych przez oskarżonego, na których wskazuje przede wszystkim godzenie w ważne dobra chronione prawem, jakimi są mienie, porządek publiczny, oraz obrót gospodarczy i interesy majątkowe w obrocie cywilnoprawnym. Oskarżony popełnił przestępstwo z art. 306 k.k. w ramach udziału w zorganizowanej grupie przestępczej. Sąd miał na względzie także właściwości i warunki osobiste oskarżonego, który był już wcześniej karany. Powyższe okoliczności spowodowały wymierzenie oskarżonemu kar pozbawienia wolności nieznacznie powyżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia. Zdaniem sądu, orzeczenie wobec oskarżonego stosunkowo łagodnych kar, spełni cele kary, w szczególności cele prewencji szczególnej (wychowawcze i zapobiegawcze). Oskarżony miał zachowaną zdolność do rozpoznania faktycznego i społecznego znaczenia przedsiębranych działań, wiedział, że narusza w szczególności normy prawne. Oskarżony nie cierpi na żadne zaburzenia uniemożliwiające swobodne podejmowanie decyzji czy przewidzenie znaczenia i skutków podejmowanych działań, a mimo to wypełnił swoim zachowaniem znamiona przestępstw. Wymierzone kary pozbawienia wolności są, zdaniem sądu, adekwatne do stopnia zawinienia i szkodliwości społecznej czynów oraz spełnią cele prewencji ogólnej i szczególnej, jak również potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Przy tym tak ukształtowane kary stanowią odpowiednią represję wobec oskarżonego – adekwatną, a jednocześnie nie nadmiernie dolegliwą. Przy orzekaniu kary łącznej wobec oskarżonego sąd zastosował zasadę asperacji zbliżonej do absorpcji z uwagi na to, że wymierzenie kary łącznej wobec oskarżonego na zasadzie asperacji zbliżonej do absorpcji będzie wystarczające dla realizacji celów kary, w szczególności zapobiegnie powrotowi do przestępstwa i spełni cele prewencji ogólnej. Nadmienić należy, że prokurator złożył w przedmiotowej sprawie wniosek w trybie art. 335 § 2 k.p.k. ustalając w toku postepowania przygotowawczego z oskarżonym wymiar kar za popełnione przez niego przestępstwa, a sąd uznał, że zasadnym jest uwzględnienie wniosku prokuratora. 1.5. 1Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności R. W. (1) 25. 1.-6. 8.-20. i 22. R. W. (1) został zatrzymany w dniu 22 lutego 2022 r. o godz. 5.05, a następnie zastosowano wobec niego środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania, który stosowano do dnia 2 sierpnia 2022 r. Z tego powodu sąd zaliczył na poczet orzeczonej wobec niego kary łącznej 2 lat pozbawienia wolności, okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 22 lutego 2022 r., godz. 5.05 do dnia 2 sierpnia 2022 r. P. W. (1) 30. 26.-28. P. W. (1) został zatrzymany w dniu 22 lutego 2022 r. o godz. 5.10, a następnie zastosowano wobec niego środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania, który stosowano do dnia 10 maja 2022 r. Z tego powodu sąd zaliczył na poczet orzeczonej wobec niego kary łącznej 8 miesięcy pozbawienia wolności, okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 22 lutego 2022 r., godz. 5.10 do dnia 10 maja 2022 r. 1.6. inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę --------------------------------- 7. KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 37. Sąd na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwolnił oskarżonych od ponoszenia kosztów postępowania w sprawie, albowiem uznał, że uiszczenie kosztów przez oskarżonych byłoby dla nich zbyt uciążliwe, zostało to ustalone w toku postępowania sądowego, ponadto R. W. (1) ma w perspektywie konieczność częściowego naprawienia szkody w znacznej wysokości. 1.8. Podpis

Sygn. akt II Ka 336/21 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 1 lipca 2021r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Grażyna Jaszczuk Sędziowie: SSO Agnieszka Karłowicz (spr.) SSO Jerzy Kozaczuk Protokolant: st. sekretarz sądowy Paulina Jarczak przy udziale Prokuratora Adama Makosza po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2021 r. sprawy M. M. oskarżonej z art. 177 § 2 kk na skutek apelacji, wniesionych przez pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej i oskarżyciela posiłkowego od wyroku Sądu Rejonowego w Łukowie z dnia 18 lutego 2021 r. sygn. akt II K 583/20 I. wyrok w zaskarżonej części zmienia w ten sposób, że podwyższa wobec oskarżonej środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych do 2 (dwóch) lat; II. w pozostałej zaskarżonej części wyrok utrzymuje w mocy; III. zasądza od oskarżonej M. M. na rzecz oskarżycielki posiłkowej A. K. 840 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym; IV. zwalnia oskarżoną od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze stwierdzając, że wydatki tego postępowania ponosi Skarb Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 336/21 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 2 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Łukowie z dnia 18 lutego 2020 r., sygn. II K 583/19 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☒ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☐ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☒ co do kary ☒ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ---------------- ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Zarzuty oskarżyciela posiłkowego P. K. i pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej A. K. 1. Oskarżyciel posiłkowy P. K. zaskarżył wyrok w części dotyczącej orzeczenia o środkach karnych na niekorzyść oskarżonej M. M. i zarzucił, na mocy art. 438 pkt 4 k.p.k., rażącą łagodność orzeczonej kary jednego roku pozbawienia wolności warunkowo zwieszonej na 3 lata próby, zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres jednego roku oraz nawiązki. Podnosząc ten zarzut, wnosił o obostrzenie środka karnego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych poprzez wydłużenie do 5 lat i podniesienie środka karnego w postaci nawiązki do 10 000 zł. Pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej A. K. zaskarżył wyrok na niekorzyść oskarżonej w części orzeczenia środka karnego i nawiązki wyrokowi temu zarzucił: 1. błąd w ustaleniach faktycznych w zakresie okoliczności, które miały wpływ na wymiar nawiązki orzeczonej na rzecz pokrzywdzonej A. K. tj. nie uwzględnienie w należytym stopniu cierpień pokrzywdzonej związanych z utratą bliskiej osoby, poczucia osamotnienia i odczuwanej pustki, 2. rażącą niewspółmierność, orzeczonego wobec oskarżonej środka karnego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 1 roku podczas, gdy prawidłowa ocena stopnia społecznej szkodliwości zarzucanego oskarżonej czynu, a w szczególności rażące naruszenie przepisów prawa o ruchu drogowym w postaci nie zachowania należytej ostrożności przy zbliżaniu się do przejścia dla pieszych i w konsekwencji nie ustąpienie pierwszeństwa znajdującego się na nim pokrzywdzonego H. K. prowadzi do wniosku, iż orzeczenie środka karnego w danym wymiarze nie jest adekwatne do stopnia zawinienia i społecznej szkodliwości czynu, a także nie spełnia swojej roli w zakresie prewencji ogólnej i szczególnej, tj. realizacji zamierzonych celów zapobiegawczych i wychowawczych w stosunku do oskarżonej oraz potrzeb w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa i w konsekwencji prowadzić powinna do przypisania oskarżonej wyższego stopnia winy i orzeczenia surowszego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzuty sformułowane w apelacji oskarżyciela posiłkowego i pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej w części okazały się trafne. Wobec tożsamości postawionych zarzutów dotyczących orzeczonego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych i wysokości orzeczonych nawiązek Sąd Okręgowy dokonał ich łącznego omówienia. W orzecznictwie trafnie podkreśla się, że zarzut rażącej niewspółmierności kary (dotyczy to również innych środków), jako zarzut z kategorii ocen, można zasadnie podnosić wówczas, gdy " kara, jakkolwiek mieści się w granicach ustawowego zagrożenia, nie uwzględnia w sposób właściwy zarówno okoliczności popełnienia przestępstwa, jak i osobowości sprawcy, innymi słowy - gdy w społecznym odczuciu jest karą niesprawiedliwą" (wyrok SN z dnia 11 kwietnia 1985 r., V KRN 178/85, OSNKW 1985, nr 7-8, poz. 60). Niewspółmierność zachodzi zatem wówczas, gdy suma zastosowanych kar i innych środków, wymierzonych za przypisane przestępstwo, nie odzwierciedla należycie stopnia szkodliwości społecznej czynu i nie uwzględnia w wystarczającej mierze celów kary (wyrok SN z dnia 30 listopada 1990 r., Wr 363/90, OSNKW 1991, nr 7-9, poz. 39). Nie chodzi przy tym o każdą ewentualną różnicę co do jej wymiaru, ale o " różnicę ocen tak zasadniczej natury, iż karę dotychczas wymierzoną nazwać można byłoby - również w potocznym znaczeniu tego słowa - "rażąco" niewspółmierną, to jest niewspółmierną w stopniu nie dającym się wręcz zaakceptować" (wyrok SN z dnia 2 lutego 1995 r., II KRN 198/94, LEX nr 20739). Chodzi natomiast o " znaczną, wyraźną i oczywistą, a więc niedającą się zaakceptować dysproporcję między karą wymierzoną a karą sprawiedliwą (zasłużoną)" (zob. wyrok SN z dnia 22 października 2007 r., SNO 75/07, LEX nr 569073) czy jeszcze inaczej taką, której dysproporcja jest wyraźna, bijąca w oczy czy oślepiająca (zob. wyrok SA w Krakowie z dnia 28 maja 2010 r., II AKa 82/10, LEX nr 621421). W ocenie Sadu Okręgowego orzeczona kara pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania jest karą sprawiedliwą, a twierdzenia skarżącego, że jest to kara demoralizującą są całkowicie bezpodstawne. Oskarżona wobec wyznaczonego okresu próby musi liczyć się z tym, że naruszanie porządku prawnego może spowodować zarządzenie wykonania kary. Należy podkreślić, że to rolą Sądu jest wybranie odpowiedniej represji karnej, nawet jeżeli jest to wbrew wnioskom oskarżycieli posiłkowych. W niniejszej sprawie w związku z wnioskiem oskarżycieli posiłkowych sformułowanym w wystąpieniach końcowych, domagających się orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych wobec oskarżonej, Sąd Rejonowy odniósł się do tej kwestii w pisemnym uzasadnieniu, powołując się na zachowanie oskarżonej w trakcie zdarzenia i po nim i wywodząc, że okoliczności te uzasadniają orzeczenie wobec niej zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 1 roku. Argumentacja Sądu Rejonowego nie przekonuje Sądu II instancji i uzasadnia wydanie orzeczenia o charakterze reformatoryjnym. Przypomnieć trzeba, iż zgodnie z art. 42 § 1 k.k. Sąd może orzec zakaz prowadzenia pojazdów w razie skazania osoby uczestniczącej w ruchu za przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji (a takim jest przestępstwo z art. 177 § 2 k.k.), w szczególności, jeśli z okoliczności popełnionego przestępstwa wynika, że prowadzenie pojazdu przez tę osobę zagraża bezpieczeństwu w komunikacji. Przepis ten przewiduje tzw. zakaz fakultatywny, to jego orzeczenie lub brak podlega ogólnym zasadom wymiaru kary i środków karnych z art. 53 i nast. k.k., tak więc Sąd musi każdorazowo rozważyć, czy w niepowtarzalnych okolicznościach danej konkretnej sprawy orzeczenie takiego środka jest uzasadnione, czy nie. Przepis art. 42 § 1 k.k. nie zawiera zamkniętego katalogu przesłanek orzeczenia zakazu (wyrażenie " w szczególności"), jednak wskazana w nim przesłanka w postaci ustalenia, że prowadzenie pojazdu przez daną osobę zagraża bezpieczeństwu w komunikacji, z pewnością zaistniała w okolicznościach niniejszej sprawy i już ona sama w sobie uzasadniała orzeczenie takiego zakazu. Przede wszystkim trzeba wskazać, iż naruszenie przez oskarżoną zasad bezpieczeństwa w ruchu było wprawdzie nieumyślne, ale rażące. Przecież istotne dla sprawy zdarzenie zaistniało przy dobrych warunkach drogowych, w nieskomplikowanej sytuacji drogowej. Oskarżona zbliżając się do należycie oznakowanego przejścia dla pieszych nie wykazała się ostrożnością, zignorowała zachowanie innego kierowcy, który zatrzymał się przed przejściem dla pieszy, nie potrafiła przewidzieć skutków swojego zachowania. Nie mogło być przecież mowy o wtargnięciu pieszego na jezdnię, jeżeli przeszedł on już jeden pas jezdni. W prostej sytuacji na drodze, gdzie oskarżona miała pełną świadomość zbliżania się do przejścia dla pieszych popełniła więc szereg błędów. Tym samym dobitnie pokazała, że prowadzenie przez nią pojazdu zagraża bezpieczeństwu w komunikacji, a więc orzeczenie wobec niej zakazu prowadzenia pojazdów jest konieczne. Środek z art. 42 § 1 k.k. ma bowiem służyć eliminowaniu z ruchu osób, które stanowią dla niego zagrożenie. Sąd I instancji orzekając środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, za dużą wagę przydał okolicznościom podmiotowym dotyczącym samej oskarżonej. Oczywiście Sąd Okręgowy nie neguje szczerości skruchy okazanej przez oskarżoną, głębokości przeżyć związanych z wypadkiem czy jej nienagannej postawy w późniejszym czasie. Wszystkie jednak te okoliczności zostały już uwzględnione przez Sąd I instancji przy podejmowaniu decyzji o wysokości kary orzeczonej wobec oskarżonej, jak i warunkowym zawieszeniu wykonania kary pozbawienia wolności. Skoro jednak pomimo rażącego naruszenia zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym i pomimo bardzo poważnego skutku wywołanego wypadkiem – śmierć człowieka, oskarżonej nie spotkała żadna istotniejsza realnie odczuwalna dolegliwość, poza nawiązką, która jednak nie jest elementem represji sensu stricto, a środkiem kompensacyjnym uwzględniającym interes osoby pokrzywdzonej, to tak ukształtowanego wyroku, przy orzeczeniu środka karnego na okres 1 roku, nie można uznać za trafną prawnokarną reakcję za spowodowany wypadek komunikacyjny. Przy pozytywnej prognozie co do oskarżonej, której Sąd Okręgowy nie neguje, nie może jednak znaleźć akceptacji sytuacja, że po tak rażącym przekroczeniu zasad bezpieczeństwa w ruchu może ona powrócić do uczestniczenia w ruchu jak każdy inny użytkownik drogi, bez konieczności weryfikacji jej umiejętności w zakresie prowadzenia pojazdów mechanicznych. Taka sytuacja nie sprzyjałaby właściwemu kształtowaniu świadomości prawnej społeczeństwa, które ma prawo oczekiwać, że sprawcy najpoważniejszych zdarzeń drogowych będą jednak - przynajmniej czasowo - eliminowani z ruchu. Dlatego też Sąd Okręgowy uznał, iż konieczne jest orzeczenie wobec oskarżonej na podstawie art. 42 § 1 k.k. środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na 2 lata. W ocenie Sądu Okręgowego zakaz w wymiarze 2 lat, czyli i tak nieznacznie jedynie przekraczającej dolną granicę, jest trafną reakcją na wagę i stopień naruszenia przez oskarżoną zasad bezpieczeństwa w ruchu. Czas ten powinien być dla oskarżonej wystarczający, by w przyszłości, powróciwszy do ruchu jako kierująca, podchodziła z należytą rozwagą do obserwacji sytuacji na drodze, by podobne zdarzenia nie stały się już nigdy jej udziałem. Jednocześnie czas ten nie jest aż tak odległy, by oskarżoną trwale zniechęcać do ponownego uzyskania uprawnień do prowadzenia pojazdów mechanicznych, bowiem nie taka jest intencja orzeczonego środka. Stosownie do treści art. 46 § 2 kk alternatywą dla obowiązku naprawienia szkody – w przypadku gdy jego orzeczenie byłoby znacznie utrudnione – jest możliwość orzeczenia przez Sąd nawiązki na rzecz pokrzywdzonego lub – w razie jego śmieci – na rzecz osoby najbliższej, której sytuacja życiowa wskutek śmierci pokrzywdzonego uległa znacznemu pogorszeniu. Przepis art. 46 § 2 kk przewiduje zatem możliwość orzeczenia nawiązki jako swego rodzaju „surogatu" odszkodowania lub zadośćuczynienia, przy czym nawiązka przybiera wówczas postać swoiście zryczałtowanego odszkodowania, choć przy określaniu jej wysokości Sąd winien oszacować ją w granicach przybliżonych do wysokości wyrządzonej szkody, tak aby spełniła swą kompensacyjną funkcję. Orzeczenie nawiązki w wysokości, która nie pokrywa w całości wysokości szkody wyrządzonej przestępstwem, otwiera drogę do dochodzenia części niezaspokojonej w procesie cywilnym, o czym stanowi art. 46 § 3 kk. Norma dekodowana z art. 46 § 2 kk chroni interesy pokrzywdzonego oraz osób, których sytuacja życiowa w wyniku śmierci spowodowanej przestępstwem uległa pogorszeniu i nałożenie nawiązki ma ją w pewnym stopniu zrekompensować, lecz nie zamykać drogi do odszkodowania. Od decyzji poszkodowanych w tej sytuacji zależy, czy będą dochodzić i dowodzić szkody i jej wysokości w dalszym ewentualnym postępowaniu cywilnym (wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 17 maja 2018 roku w sprawie o sygnaturze akt II AKa 106/18). Niewątpliwie wysokość orzeczonych nawiązek w sprawie nie wyczerpuje szkody wyrządzonej przestępstwem, ale przy zdarzeniach drogowych istotne znaczenie ma objęcie ich ubezpieczeniem obowiązkowym sprawcy zdarzenia. Niewątpliwie prawomocne rozstrzygniecie w przedmiotowej sprawie pozwoli na uzyskanie podstaw do starań o przyznanie odszkodowania od towarzystwa ubezpieczeniowego. W obecnej sytuacji materialnej i zdrowotnej oskarżonej uiszczenie orzeczonych nawiązek oraz pozostałych obciążeń wynikających z toczącego się postępowania karnego będzie istotną dolegliwością finansową. Wniosek - wniosek oskarżyciela posiłkowego o orzeczenie środka karnego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych 5 lat i podniesienie środka karnego w postaci nawiązki do 10 000 zł, - wniosek pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej orzeczenie środka karnego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych 3 lat i podniesienie środka karnego w postaci nawiązki do 20 000 zł, ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wobec częściowej zasadności wywiedzionych zarzutów, na uwzględnienie wnioski apelacyjne zasłużyły w części. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji Przedmiot utrzymania w mocy -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach utrzymania w mocy ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany Wyrok Sądu Rejonowego w Łukowie z dnia 18 lutego 2021 roku w części zmieniono poprzez podwyższenie zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych. Zwięźle o powodach zmiany Częściowa zasadności zarzutów apelacji spowodowała zmianę zaskarżonego orzeczenia. 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. --------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności --------------------- ------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności III., IV. Na podstawie art. 634 kpk w zw. z art. 624 § 1 kpk oraz art. 17 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (tekst jedn. Dz. U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223 z późn. zm.) Sąd Okręgowy zwolnił oskarżoną od uiszczenia kosztów sądowych mając na uwadze jej obecny stan zdrowia oraz sytuację materialną. Kierując się zasadami słuszności na postawie art. 633 kpk i jedynie częściowym uwzględnieniem apelacji o kosztach zastępstwa procesowego za postępowanie odwoławcze orzeczono w stawce podstawowej na podstawie § 11 ust. 2 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie ( Dz. U. z 2015 r., poz. 1800ze zm.). 7. PODPIS

Wyrok Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze.