II Ka 568/24 · Sąd powszechny

Sygn. akt II Ka 320/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 sierpnia 2023r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Agnieszka Karłowicz Protokolant: sekr. sąd. Beata Wilkowska przy udziale Prokuratora Patrycji Klimiuk – Romaniuk po rozpoznaniu w dniu 23 sierpnia 2023 r. sprawy

Sygn. akt II Ka 925/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 lutego 2024 r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Grażyna Jaszczuk Protokolant: st. sekr. sądowy Agnieszka Walerczak przy udziale Prokuratora Sylwii Kiersnowskiej po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2024 r. sprawy J. P. oskarżonego z art. 178a § 1 kk na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Węgrowie z dnia 11 października 2023 r. sygn. akt II K 449/22 I. wyrok utrzymuje w mocy; II. zasądza od J. P. 420 złotych tytułem kosztów sądowych za II instancję. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 925/23 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Rejonowego w Węgrowie z dnia 11 października 2023 r. w sprawie II K 449/22 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --------- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ----------------- ------------------------------------ -------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ----------------- ------------------------------------ -------------------------------------------------------------------------- 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. apelacja obrońcy oskarżonego obraza przepisów postępowania, a mianowicie: art. 7 kpk, art. 410 kpk, polegająca na: - niewzięciu pod uwagę przy ferowaniu wyroku wszystkich ujawnionych w toku przewodu sądowego i mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie okoliczności oraz uznaniu za udowodnione faktów niemających wystarczającego oparcia w dowodach, poprzez przyjęcie, że oskarżony w dniu 14 lipca 2022 r. w K. kierował pojazdem mechanicznym S. (...) o numerze rejestracyjnym (...) w stanie nietrzeźwości, w sytuacji gdy poczynione w tym zakresie ustalenia opierają się wyłącznie na zeznaniach świadków w osobach funkcjonariuszy Policji, którzy przybyli na miejsce zdarzenia w określonej odległości czasowej od momentu wjechania pojazdu prowadzonego przez oskarżonego do rowu i w tych okolicznościach przeprowadzili badanie stanu trzeźwości J. P.; - oparciu poczynionych ustaleń faktycznych na dowolnie przeprowadzonej ocenie dowodów oraz wbrew zasadom prawidłowego rozumowania poprzez uznanie, iż na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego można przypisać oskarżonemu sprawstwo czynu z art. 178a § 1 kk, w sytuacji gdy Sąd pominął w sposób nieuprawniony dowód z opinii biegłego zawierającej rachunek retrospektywny, z którego wynika, iż mając na uwadze treść wyjaśnień oskarżonego, jak również zeznań świadków w osobach Z. P. i J. K. nie można oskarżonemu przypisać sprawstwa zarzucanego mu czynu; - wskazaniom wiedzy i doświadczenia życiowego, jak również niedostatecznym uwzględnieniu wszystkich okoliczności sprawy, w tym okoliczności dla oskarżonego korzystnych, poprzez błędną ocenę wiarygodności wyjaśnień oskarżonego, w sytuacji gdy ich ocena w związku z rachunkiem retrospektywnym sporządzonym przez biegłego pozwalała na obdarzenie jego wyjaśnień walorem wiarygodności; - niewskazaniu w sposób należyty, dlaczego Sąd nie uznał dowodów przemawiających przeciwko sprawstwu i winie oskarżonego, w sytuacji gdy oprócz podniesionych okoliczności w sprawie zachodzą niedające się usunąć wątpliwości, które powinny zostać rozstrzygnięte na korzyść oskarżonego, co w efekcie doprowadziło do niesłusznego skazania J. P.. pismo oskarżonego z dnia 14 grudnia 2023 r. w zakresie uzupełniającym argumentację co do zarzutów zawartych w apelacji obrońcy, zgodnie z poglądem wyrażonym w postanowieniu SN z 25.06.2019 r., II KK 189/19, LEX nr 2685524 (k. 213-214v akt sprawy), tj. jako stanowisko procesowe. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny - na wstępie niniejszych rozważań podnieść trzeba, że ustanowiony w art. 7 kpk obowiązek dokonania oceny wiarygodności materiału dowodowego w oparciu o wszechstronną, zgodną z zasadami logicznego rozumowania, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego dotyczy nie tylko Sądu merytorycznie rozpoznającego sprawę, gdyż także odwołujący się, podnosząc taki zarzut, nie może ograniczyć się wyłącznie do subiektywnego zanegowania oceny przeprowadzonej przez ten Sąd i arbitralnego stwierdzenia, że walorem wiarygodności powinny być obdarzone jedynie dowody o korzystnej wymowie dla oskarżonego. Obowiązkiem skarżącego każdorazowo jest bowiem skuteczne wskazanie, jakich konkretnych uchybień dopuścił się ów Sąd w kontekście zasad wiedzy, w szczególności logicznego rozumowania oraz doświadczenia życiowego przy ocenie zgromadzonego materiału dowodowego. Uwiarygodnienie zarzutu dowolnej oceny dowodów wymaga zatem wykazania, w oparciu o fakty i ich pogłębioną logiczną analizę, że rzeczywiście Sąd pominął dowody istotne (a więc nie jakiekolwiek) dla rozstrzygnięcia o sprawstwie i winie, że włączył do podstawy ustaleń dowody nieujawnione, że uchybił regułom prawidłowego logicznego rozumowania lub wskazaniom wiedzy lub życiowego doświadczenia (wyrok SA we Wrocławiu z 19.04.2012 r., II AKa 67/12, LEX nr 1710164). - tymczasem kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku nie wykazała, ażeby Sąd Rejonowy przeprowadził postępowanie dowodowe niewłaściwie, a ocena dowodów jakiej dokonał była sprzeczna z dyrektywami z art. 7 kpk. Przeciwnie postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone dokładnie i starannie, zaś materiał dowodowy oceniono prawidłowo, we wzajemnym powiązaniu, z podjęciem analizy dostrzeżonych w nim sprzeczności, a wyniki tej oceny w sposób wyczerpujący Sąd I instancji zaprezentował w uzasadnieniu wyroku, czyniąc, wbrew temu co twierdzi skarżący, przedmiotem rozważań wszystkie okoliczności ujawnione w toku rozprawy głównej, zarówno przemawiające na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego. Przedstawiona w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku ocena dowodów jest zgodna ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego oraz uwzględnia zasady prawidłowego rozumowania, a więc w pełni pozostaje pod ochroną art. 7 kpk, czego właśnie nie można powiedzieć o ocenie podjętej przez skarżącego na łamach wywiedzionej apelacji, opierającej się wyłącznie na korzystnym dla oskarżonego materiale dowodowym, a pomijającej dowody wskazujące na jego sprawstwo w zakresie przypisanego mu przez Sąd I instancji zaskarżonym wyrokiem czynu, a więc sprzecznej z dyspozycją art. 410 kpk. - z uwagi na treść opinii biegłego zawartej na k. 153-156 akt sprawy, a także w oparciu o wyjaśnienia oskarżonego, zeznania świadków Z. P., J. K. i jak się zdaje wobec przedstawionej argumentacji również relacji T. O. – według obrońcy oskarżony jest niewinny. Obrona twierdzi w apelacji, że Sąd Rejonowy oparł swe ustalenia w zakresie stanu nietrzeźwości oskarżonego wyłącznie na zeznaniach funkcjonariuszy Policji, tj. J. M. i K. Ś., przy czym nie wskazał w sposób należy z jakich to powodów nie uznał dowodów o przeciwstawnej wymowie za wiarygodne. Z takim rozumowaniem nie sposób się jednak zgodzić. Otóż w niniejszej sprawie nie można było przeprowadzić rachunku retrospektywnego z uwagi na to, że na podstawie wyników badań dokonanych analizatorem wydechu (k. 6 akt sprawy) nie można było ustalić fazy przemiany alkoholowej. W tej sytuacji oszacowanie stanu nietrzeźwości w chwili prowadzenia pojazdu było przez biegłego wykluczone i wynikało to z wywołanej w sprawie opinii. Tym samym słusznie Sąd Rejonowy uznając ten dowód za nie mający znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, nie wprowadzał go do podstawy dowodowej zapadłego wyroku. W tym przypadku nie było również potrzeby przeprowadzania kolejnej opinii. Nie oznacza to jednak, że nie można było ustalić, czy oskarżony w chwili prowadzenia pojazdu był w stanie nietrzeźwości. Opinia taka wszakże nie stanowiła wyłącznego dowodu, który wskazywał na stan nietrzeźwości oskarżonego, gdyż Sąd dysponował innymi źródłami dowodowymi, protokołem badania stanu trzeźwości oskarżonego analizatorem wydechu oraz zeznaniami interweniujących funkcjonariuszy Policji, które to wespół nie pozostawiały wątpliwości co do nietrzeźwości oskarżonego, w tym również jego sprawstwa przypisanego mu zaskarżonym wyrokiem czynu. Przypomnieć należy, że dowód z opinii biegłego jest tylko jednym z dowodów, a przy wyrokowaniu nie wolno abstrahować od całokształtu dowodów zgromadzonych w sprawie (art. 410 kpk). Poza tym w wielu sprawach o przestępstwo z art. 178a § 1 kk nie jest możliwe przeprowadzenie rachunku retrospektywnego, z uwagi na okoliczności sprawy oraz szereg wymogów niezbędnych przy tego typu obliczeniach. Nie oznacza to jednak przyjęcia niejako z góry, iż w każdej takiej sprawy należy uniewinniać oskarżonych. - bezspornym jest, że J. P. w dniu 14 lipca 2022 r. prowadził samochód osobowy marki S. (...), koloru żółtego, na drodze publicznej. Ustalenie to wynika z treści wyjaśnień oskarżonego, który to a propos przyznał, iż wyłącznie on jeździ tym samochodem, a także zeznań T. O., która kategorycznie zaprzeczyła, aby kiedykolwiek prowadziła jakikolwiek samochód osobowy. Zresztą właśnie z tego powodu T. O. zwróciła się z prośbą do oskarżonego. Nie było również podstaw - w świetle chociażby zeznań funkcjonariuszy Policji J. M. i K. Ś., którzy to jako zeznający w niniejszej sprawie wyłącznie z tego powodu, że wykonywali swe obowiązki służbowe, przy czym nie utrzymywali z oskarżonym jakichkolwiek relacji, by skutecznie podważyć wyniki badań na zawartość alkoholu w organizmie oskarżonego i przyjmować, że nietrzeźwość w rozumieniu kodeksowym zaistniała dopiero po wjechaniu do rowu pojazdu oraz w następstwie wypicia napoju alkoholowego po zakończeniu jazdy samochodem - jak sugeruje w apelacji obrońca, opierając się na treści wyjaśnień podsądnego i współgrających z jego relacją zeznaniach świadka T. O., Z. P. i J. K., w tym na treści opinii z k. 153-156 akt sprawy . Czas, który upłynął od zawiadomienia o zdarzeniu Policji do przyjazdu funkcjonariuszy Policji w ocenie Sądu Okręgowego umożliwiał oskarżonemu dokonanie przemyśleń co do ewentualnego tłumaczenia się przed organami ścigania. Ich relacja ewaluowała wraz z biegiem postępowania i była dostosowana do poczynionych ustaleń. Oskarżony odmiennie wskazywał rzekomy rodzaj spożytego po wjechaniu napoju alkoholowego, raz było to wino, następnie wódka, by poprzestać na bimbrze. Wskazywana ilość również była odmienna (1,5 l wina, ok. 300 ml wódki, bimbru). Tym samym słusznie Sąd I instancji uznał, że postawa oskarżonego, o ile ma on prawo dowolnie ją kształtować i Sąd tego uprawnienia nie neguje, od początku była w tej sprawie chwiejna i nakierowana wyłącznie na uniknięcie odpowiedzialności karnej. T. O. w fazie przygotowawczej zaś zaprzeczyła to wersji, którą przedstawiła w trakcie rozpytania, jakoby to ona prowadziła pojazd w stanie nietrzeźwości w ruchu lądowym podając, iż nie wie dlaczego tak powiedziała, zaś w fazie sądowej stwierdziła, że jej przyznanie się do prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwym, to był tylko „żart”. Należy pamiętać o tym, że treść wyjaśnień czy zeznań, różniących się diametralnie, niespójnych wewnętrznie, tak jak każdy inny dowód, w tym również opinia biegłego, która ma taką samą moc dowodową jak inne dowody zgromadzone w sprawie (wyrok SN z 9.04.1973 r., Rw 316/73, OSNKW 1973/9, poz. 116), podlegają kompleksowej ocenie Sądu, który każdorazowo konfrontuje je z innymi dowodami zgromadzonymi w sprawie i nieodpartą logiką sytuacji i dopiero na tej podstawie wyprowadza właściwe wnioski odnośnie sprawstwa konkretnego podsądnego. Ponadto taką samą wartość mają zarówno depozycje osobowe złożone w postępowaniu przygotowawczym, jak i w postępowaniu sądowym, a decyzja którą należy obdarzyć wiarą należy do sądu merytorycznie rozpoznającego sprawę, który ma bezpośredni kontakt z takimi osobami w toku realizacji czynności dowodowych, ocenia złożone wyjaśnienia, zeznania, kierując się zarówno ich treścią, jak też własnymi spostrzeżeniami i wrażeniami wynikającymi z zachowania się osób przesłuchiwanych, ich reakcji mentalnych na zadawane pytania, postawy w toku realizowanej czynności przesłuchania i stosunku do tej czynności. To właśnie ten bezpośredni kontakt z osobami przesłuchanymi w niniejszej sprawie stwarzał właściwe warunki dla oceny wiarygodności składanych przez nich relacji. Sąd Okręgowy, po przeprowadzeniu kontroli odwoławczej zaskarżonego wyroku, nie miał żadnych zastrzeżeń co do oceny wyjaśnień oskarżonego, zeznań świadków T. O., Z. P., J. K. czy wywołanej w sprawie opinii biegłego z k. 153-156 akt sprawy, w tym co do wyprowadzonego przez Sąd Rejonowy na podstawie całości zgromadzonych w sprawie dowodów stanu faktycznego. Niezależnie od powyższych okoliczności wydaje się wysoce nieprawdopodobnym oraz niezgodnym z zasadami doświadczenia życiowego, aby jakakolwiek osoba po wjechaniu do rowu spożyła wówczas jakikolwiek alkohol, w szczególności, gdy ma świadomość, że za chwilę może zostać w związku ze zdarzeniem przeprowadzona interwencja policyjna, połączona z poddaniem osób w nich uczestniczących badaniom na trzeźwość. Jeśli założyć nawet, że oskarżony przed wjechaniem do rowu alkoholu nie spożywał, to trudno zrozumieć, dlaczego miałby w tak niezrozumiały, nielogiczny sposób narażać się na zarzut popełnienia przestępstwa z art. 178a § 1 kk. Jak to już zostało wyżej podkreślone, zasady rozsądnego rozumowania i doświadczenia życiowego wskazują, że nie ma innego wytłumaczenia ewentualnego spożywania alkoholu przez sprawcę takiego rodzaju zdarzenia drogowego przed poddaniem go badaniom na stan trzeźwości, aniżeli to, że w ten sposób chce utrudnić ustalenie, że był pod jego wpływem przed wjechaniem do rowu i w takim stanie prowadził samochód osobowy w ruchu lądowym w stanie nietrzeźwości. Gdyby zaś było tak jak twierdził oskarżony, że spożył alkohol już po wjechaniu do rowu, to niewątpliwe zostawiłyby butelkę po nim i okazałby ją funkcjonariuszom Policji w trakcie interwencji na potwierdzenie takiej okoliczności. Taka sytuacja nie miała jednak w niniejszej sprawie miejsca. Odnośnie zarzucanych niespójności w zeznaniach świadków, co do wyczuwania od oskarżonego woni alkoholu, czy też sposobu oceny zachowania się oskarżonego po wjechaniu do rowu, trzeba przypomnieć, że kwestie takie są bardzo subiektywne. Niczym nadzwyczajnym nie jest, że jedna osoba wyczuwała od oskarżonego alkohol (funkcjonariusz Policji J. M.), a inna nie (np. Z. P. czy J. K.), gdyż mogło to być wynikiem różnych czynników (np. odległości od oskarżonego czy sposobu ustawienia względem niego), przy czym niewyczuwanie woni alkoholu przez w/w świadków wcale nie świadczyło o tym, że J. P. nie znajdował się przed zjechaniem do rowu w stanie nietrzeźwości, a wręcz przeciwnie.Należy podzielić tezę Sądu I instancji, iż dostępny w kontrolowanej sprawie materiał dowodowy w postaci zeznań funkcjonariuszy Policji oraz protokołu badania stanu trzeźwości był wystarczający do stwierdzenia, że w chwili prowadzenia pojazdu mechanicznego w ruchu lądowym, J. P. znajdował się w stanie nietrzeźwości o jakim mowa w przywołanym przepisie prawnym. Stwierdzony stan nietrzeźwości urządzeniem, które miało aktualną legalizację, należało uznać za prawidłowy, znacznie przekraczający normy określone treścią art. 115 § 16 kk. Nie sposób uznać, w świetle doświadczenia życiowego, aby zdarzenie, oparte było o takie okoliczności, które forsował oskarżony, w tym przybrałoby taki przebieg, gdyby kierujący wówczas samochodem osobowym był trzeźwy. - wobec powyższego, skoro w przedmiotowej sprawie Sąd Rejonowy ujawnił na rozprawie wszystkie dowody i poddał je prawidłowej ocenie, to nie mogło być mowy o obrazie przez ten organ dyspozycji art. 410 kpk. - kontrola instancyjna zaskarżonego orzeczenia nie doprowadziła również do stwierdzenia naruszenia zasady in dubio pro reo wyrażonej w art. 5 § 2 kpk. W przedmiotowej sprawie, wbrew odmiennym twierdzeniom obrońcy, nie zaistniały żadne niedające się usunąć wątpliwości, które należałoby rozstrzygnąć na jego korzyść. Trzeba przypomnieć w tym miejscu, że przepisy art. 5 § 2 kpk i art. 7 kpk mają charakter rozłączny. W sytuacji, gdy sąd przeprowadzi postępowanie w sposób pełny, kompletny i podda zebrane w sprawie dowody ocenie spełniającej rygory z art. 7 kpk, to zastosowanie zasady z art. 5 § 2 kpk może nastąpić, gdy tak przeprowadzona ocena dowodów potwierdzi wciąż istnienie niedających się usunąć – w oparciu o nią – wątpliwości (postanowienie SN z 14 grudnia 2022 r., IV KK 497/22, LEX nr 3458431). Wniosek o uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. niezasadność podniesionych zarzutów skutkowała niezasadnością wywiedzionego wniosku. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Węgrowie z dnia 11 października 2023 r. w sprawie II K 449/22 – w całości Zwięźle o powodach utrzymania w mocy zarzuty apelacji okazały się w całości bezzasadne, zaś Sąd Okręgowy nie dostrzegł, ażeby w sprawie zachodziły podstawy do zmiany wyroku na podstawie okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 4.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ---------------------- --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu P unkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II. - apelacja obrońcy oskarżonego okazała się całkowicie bezzasadna, zatem zgodnie z art. 636 § 1 kpk oskarżony ponosi koszty sądowe postępowania odwoławczego w całości. Warto podkreślić, że z przepisu art. 636 kpk wynika zasada obciążenia osób skazanych kosztami sądowymi, zaś odstępstwo od niej winno mieć wyjątkowy charakter, uwarunkowany istnieniem przesłanek z art. 624 § 1 kpk (wyrok SA we Wrocławiu z 18.06.2019 r., II AKa 92/19, LEX nr 2718331). W stosunku do osoby oskarżonego takich przesłanek Sąd Okręgowy nie dostrzegł. - z tych względów na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 123 z późn. zm.) oraz § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 663 z późn. zm.) zasądzono od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 420 zł (opłata w kwocie 400 zł i kwota 20 zł za ryczałt za doręczenie wezwań i innych pism w postępowaniu odwoławczym). 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację obrońca Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja cały wyrok 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

Sygn. akt II Ka 280/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 czerwca 2023 r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Karol Troć Protokolant: st. sekr. sądowy Agnieszka Walerczak przy udziale Prokuratora Marii Kempki po rozpoznaniu w dniu 5 czerwca 2023 r. sprawy J. S. oskarżonego z art. 286 § 1 k.k. na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 21 grudnia 2022 r. sygn. akt II K 1005/19 zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że uniewinnia oskarżonego od zarzuconego mu czynu stwierdzając, że koszty procesu ponosi Skarb Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 280/23 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 21 grudnia 2022 roku w sprawie II K 1005/19 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --------- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut I. obrazy przepisów postępowania, która miała wpływ na treść wyroku tj.: 1. art. 7 kpk, do której doszło na skutek dowolnej i niepopartej logicznym rozumowaniem oceny dowodów, tj. dowodu z zeznań K. K., P. K. i W. K., którzy twierdzili, iż oskarżony J. S. celowo zaniżył wartość zakupionego przez (...) sp. z o.o. towaru, przedstawiając nierzeczywisty wynik sortowania jabłek w sytuacji, gdy brak jest rzeczywistego dowodu na to, aby towar ten faktycznie był lepszej jakości, a zeznania ww. świadków powinny być przez Sąd oceniane wyjątkowo ostrożnie, albowiem świadkowie są skonfliktowani z oskarżonym, co stawia rzetelność ich zeznań w wątpliwość; 2. art. 7 kpk, do której doszło na skutek dowolnej i niepopartej logicznym rozumowaniem oceny dowodów, tj. dowodu z zeznań świadka K. K., który sam wskazywał, że oskarżony powoływał się na konieczność nawiązania kontaktu z „szefem” i pozostawienia mu decyzji co do zakontraktowania towaru, to całkowicie przemawia za uznaniem, że to nie oskarżony był stroną umowy kupna/sprzedaży i to nie on był zobowiązany do dokonania zapłaty na rzecz pokrzywdzonego /zeznania z dnia 10 grudnia 2021 roku/; 3. art. 7 kpk, do której doszło na skutek dowolnej i niepopartej logicznym rozumowaniem oceny dowodów, tj. dowodu z zeznań świadka W. K. i dowodu z wydruku wiadomości SMS otrzymanej przez oskarżonego od świadka, w której to wiadomości tekstowej świadek poinformowała oskarżonego, iż towar pochodzący z przedsiębiorstwa pokrzywdzonego jest złej jakości, co stawia w wątpliwość złożone przez nią zeznania w charakterze świadka i obnaża fakt złej jakości zakupionego przez spółkę (...) towaru – wskazać należy, iż dowód z wiadomości tekstowej przeczy twierdzeniom zarówno W. K., jak i zeznaniom pokrzywdzonego K. K. i jego syna, P. K.; 4. art. 7 kpk, do której doszło na skutek dowolnej i niepopartej logicznym rozumowaniem oceny dowodów, tj. zeznań świadka P. K., pokrzywdzonego K. K. oraz wydruku wyniku sortowania, która to błędna ocena doprowadziła do uznania, iż to oskarżony był stroną umowy kupna/sprzedaży towaru w postaci jabłek, kiedy wiadomość e-mail z wynikami sortowania została przekazana pokrzywdzonemu przez Prezesa Zarządu (...) Sp. z o.o. D. V., co zresztą znajduje odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku i co przemawia za twierdzeniem, że to nie oskarżony J. S. był stroną umowy kupna/sprzedaży, a (...) sp. z o.o. reprezentowania przez świadka D. V., w związku z czym logiczna ocena dowodów nie może prowadzić do uznania, że to oskarżony J. S. chciał wprowadzić w błąd pokrzywdzonego, skoro to nie on wysłał mu wyniki sortowania; 5. art. 7 kpk, do której doszło na skutek negatywnej oceny zeznań świadka D. V., które w pełno korespondują z wyjaśnieniami oskarżonego, jak również z wynikami sortowania przedłożonymi przez oskarżonego oraz wiadomością tekstową przesłaną prze W. K. do oskarżonego J. S. i w pełni przemawiają za uznaniem, iż towar zakupiony przez (...) sp. z o.o. od pokrzywdzonego był słabej jakości – jednocześnie w tym miejscu wskazuje, iż ani pokrzywdzony ani świadek W. K. nie przedstawili żadnych dokumentów, w oparciu o które Sąd mógłby dojść do przekonania, że towar pokrzywdzonego był jakości takiej, jak to przedstawili oni w swoich zeznaniach; 6. art. 410 kpk, do którego doszło na skutek niezasadnego uznania, iż wyniki sortowania przesłane przez (...) sp. z o.o. nie korelowały z wynikami sortowania jabłek przedłożonymi przez W. K., kiedy świadek W. K. nie przedstawiła swoich wyników sortowania, w związku z czym Sąd oparł się na dowodzie nieistniejącym, niewprowadzonym do procesu; 7. art. 7 kpk, do której doszło na skutek dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodu z wyjaśnień oskarżonego, albowiem Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stwierdził, że oskarżony nigdy nie pracował w firmie (...), a nie tylko w jej imieniu oglądał przed zakupem towar w postaci jabłek, kiedy sam oskarżony w swoich wyjaśnieniach wskazał, że zajmował się oglądaniem towaru, organizowaniem transportu, a także zajmował się innymi kwestiami logistycznymi, co potwierdza również przedłożona przez niego umowa o świadczenie usług zawarta przez niego z (...) sp. z o.o.; 8. art. 7 kpk, do którego doszło na skutek dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodu z zeznań świadka D. V. oraz dowodu z wyjaśnień oskarżonego, wedle których oskarżony świadczył usługi na rzecz (...) sp. z o.o., był swego rodzaju „pośrednikiem” między Spółką a jej kontrahentami, nie był on ani uprawniony ani zobowiązany do uiszczenia zapłaty na rzecz kontrahentów (...) sp. z o.o., co w pełni koresponduje z faktem, iż to (...) sp. z o.o. reprezentowana przez świadka D. V. była stroną umowy kupna/sprzedaży zawartej z pokrzywdzonym K. K., a nie oskarżony, w konsekwencji czego nie sposób uznać, aby to oskarżony dopuścił się przestępstwa oszustwa w przedmiotowej sprawie; 9. art. 410 kpk, do której doszło na skutek całkowitego pominięcia w trakcie rozważania nad winą oskarżonego dowodów w postaci potwierdzenia nadań przesyłek poleconych i potwierdzeń odbioru tychże przesyłek, a także reklamacji i oświadczenia znajdujących się ww. przesyłkach, które bezpośrednio świadczą o tym, że (...) sp. z o.o. chciała nawiązać kontakt z pokrzywdzonym K. K. celem wypracowania porozumienia, co zostało przez Sąd całkowicie pominięte i nieuwzględnione, natomiast dowody te świadczą o tym, że (...) sp. z o.o. była stroną umowy i dążyła do ugodowego załatwienia sprawy, albowiem wszelkie dokumenty były podpisywane i wysyłane przez Prezesa Zarządu (...) sp. z o.o. a nie przez oskarżonego; 10. art. 410 kpk, do której doszło na skutek całkowitego pominięcia przedłożonego przez oskarżonego w toku rozprawy głównej materiału dowodowego, tj. umowy oskarżonego z (...) sp. z o.o., który to dowód bezpośrednio świadczy o marginalnej roli oskarżonego w funkcjonowaniu Spółki, a także zakresu jego obowiązków, które sprowadzały się do kwestii w tejże umowie wskazanych; 11. art. 410 kpk, do której doszło na skutek całkowitego pominięcia przedłożonego przez oskarżonego w toku rozprawy głównej materiału dowodowego, tj. potwierdzeń przelewów wykonanych na rzecz (...) sp. z o.o., albowiem jak wyjaśnił oskarżony, kupował on część towaru od Spółki, w tym towar pokrzywdzonego K. K., z czego za towar ten ze Spółką rozliczył się w całości, co świadczy o tym, że to (...) sp. z o.o. była stroną umowy z K. K., a nie oskarżony – wskazuje, że przelewy wykonywane przez oskarżonego na rzecz (...) sp. z o.o. opiewały na kwoty o wiele wyższe niż wartość szkody, w związku z czym nie sposób uznać, że oskarżony rzeczywiście chciał oszukać K. K.; 12. art. 410 kpk, do której doszło na skutek całkowitego pominięcia przedłożonego przez oskarżonego w toku rozprawy głównej materiału dowodowego, tj. dokumentów kredytowych i dokumentów dot. stanu majątkowego oskarżonego, który obecnie jest bankrutem, nie ma żadnych środków finansowych, których to dowodów nieuwzględnienie znajduje odzwierciedlenie w uzasadnieniu wyroku, albowiem Sąd pierwszej instancji przyjął, że oskarżony zarabia miesięcznie ok. 10.000,00 zł; II. błąd w ustaleniach faktycznych, który miał wpływ na treść orzeczenie i który nastąpił na skutej wyżej wskazanych zarzutów dotyczących obrazy przepisów postępowania, który to błąd przejawia się uznaniem, że oskarżony dopuścił się przypisanego mu czynu w sytuacji, gdy to nie oskarżony był stroną umowy z pokrzywdzonym i nie mógł popełnić przestępstwa oszusta na szkodę K. K.. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, iż w przedmiotowej sprawie Sąd Okręgowy rozpoznawał jedynie apelację obrońcy oskarżonego, wniesioną na jego korzyść. Prokurator nie zaskarżył wyroku. Wskazać należy, że przepis art. 436 kpk umożliwia Sądowi Odwoławczemu ograniczenie zakres rozpoznania apelacji i tym samym uzasadnienia tylko do poszczególnych uchybień, podniesionych przez stronę lub podlegających uwzględnieniu z urzędu, jeżeli rozpoznanie w tym zakresie jest wystarczające do wydania orzeczenia, a rozpoznanie pozostałych uchybień byłoby przedwczesne lub bezprzedmiotowe dla dalszego toku postępowania. Dlatego też, mając na uwadze treść ww. przepisu, w niniejszym uzasadnieniu Sąd Okręgowy skupił się na przyczynach, które warunkowały uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu. Dokonując kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku Sąd Okręgowy dostrzegł, iż wyrok Sądu Rejonowego w Garwolinie został wydany wobec oskarżonego z oczywistą obrazą przepisów postępowania, które to uchybienie, mając na uwadze treść ar t. 440 kpk, należało uwzględnić z urzędu. Wskazać należy, że opis czynu objętego wyrokiem wymaga dokładnego przedstawienia wszystkich jego elementów mających znaczenie dla prawidłowej kwalifikacji prawnej bez pomijania któregokolwiek aspektu zachowania oskarżonego należącego do ustawowych znamion danego typu przestępstwa - art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k. (wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 5 lutego 2014 r. II AKa 273/13). Wymogu tego zaskarżone orzeczenie nie spełnia, a uchybienie to ma oczywisty wpływ na treść rozstrzygnięcia. Sąd Rejonowy skazując oskarżonego J. S. w sentencji wyroku przyjął opis czynu w takiej formie, w jakiej uczynił to prokurator formułujący akt oskarżenia. Tak opisany czyn nie wyczerpuje jednak kompletu znamion przestępstwa z art. 286 § 1 kk. Do ustawowych znamion przestępstwa oszustwa należy doprowadzenie innej osoby do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, ale jedynie w określony ustawą sposób - za pomocą wprowadzenia jej w błąd albo wyzyskania błędu lub niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania. Brak takiego znamienia sprawia, że jakiekolwiek zachowanie sprawcy, polegające na doprowadzeniu innej osoby do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, nie może zostać zakwalifikowane jako przestępstwo określone w art. 286 § 1 kk. Analiza opisu czynu przypisanego oskarżonemu w wyroku w żadnym razie nie wskazuje na to, czy będący skutkiem działania cel został osiągnięty poprzez wprowadzenie pokrzywdzonego w błąd, czy ewentualnie wyzyskanie jego błędu, czy może niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego przez pokrzywdzonego działania. W tak sformułowanym opisie czynu brak jest kluczowego ustawowego znamienia czynu zabronionego zawartego w art. 286 § 1 kk. Z pewnością znamienia tego nie stanowi sformułowanie, że oskarżony doprowadził pokrzywdzonego do niekorzystnego rozporządzenia mieniem "poprzez niewywiązanie się z podjętego zobowiązania finansowego". Podkreślenia wymaga również, iż choć z treści art. 413 § 2 pkt 1 kpk nie wynika, ażeby w opisie czynu należało używać słów ustawy, określających poszczególne znamiona przestępstwa, opis ten musi jednak odpowiadać znaczeniu wszystkich znamion ustawowych konkretnego przestępstwa. Przy opisie czynu należy posłużyć się takimi sformułowaniami, które w sposób nie budzący wątpliwości odpowiadają treści poszczególnych znamion przypisanego sprawcy czynu zabronionego (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 września 2014 r., V KK 156/14, LEX nr 1532786). W świetle powyższego stwierdzić należało, że z opisu czynu przypisanego oskarżonemu nie wynika, aby oskarżony działał za pomocą wprowadzenia pokrzywdzonego w błąd albo wyzyskania błędu lub niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania. Tym samym brakuje jednego z kluczowych znamion przestępstwa typizowanego w art. 286 § 1 kk. Porównywalnie, nie można skazać nikogo za udział w bójce bez wskazania wszystkich znamion, określonych w art. 158 kk, jeśli jest to tylko bójka na poduszki i nikogo nie naraża się na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia czy zdrowia. Zgodnie z wymogami zawartymi w art. 413 § 2 pkt 1 kpk, ustawa nakłada na sąd powinność dokładnego określenia w wyroku skazującym przypisanego oskarżonemu czynu (ze wskazaniem znamion ustawowych) oraz jego kwalifikacji prawnej. Treść orzeczenia musi więc być jasna i oczywista, a wymóg ten jest zrealizowany wówczas, gdy określenie zarzucanego, a następnie przypisanego oskarżonemu przestępstwa, zawiera niezbędny z punktu widzenia ustawowych znamion przestępstwa opis czynu. Na zakończenie wskazać należy, że zakaz orzekania na niekorzyść oskarżonego, w wypadku braku środka odwoławczego wniesionego na jego niekorzyść oznacza, że ani w postępowaniu odwoławczym, ani w postępowaniu ponownym jego sytuacja nie mogłaby ulec pogorszeniu w jakimkolwiek zakresie, w tym również w sferze ustaleń faktycznych powodujących lub jedynie mogących powodować negatywne skutki w sytuacji prawnej oskarżonego. Zmianą niekorzystną dla oskarżonego byłaby bez wątpienia modyfikacja polegająca na takim "uzupełnieniu" przez sąd drugiej instancji okoliczności faktycznych ustalonych przez sąd a quo, która pozwoliłaby na stwierdzenie, że zostały wyczerpane znamiona określonego czynu zabronionego i to nawet wtedy, gdy miałoby to finalnie prowadzić do skazania za czyn "korzystniej" zakwalifikowany niż ten, który stanowił podstawę skazania przez sąd pierwszej instancji (por. wyrok SN z 9.05.2018 r., V KK 406/17, LEX nr 2500546). W świetle powyższego, uchybienie Sądu Rejonowego w Garwolinie nie mogło zatem zostać konwalidowane przez Sąd Okręgowy poprzez uzupełnienie wskazanego wyżej opisu czynu przypisanego oskarżonemu o brakujące znamię, gdyż stanowiłoby to naruszenie zakazu reformationis in peius wynikającego z ar t. 434 § 1 kpk (czy z art. 443 kpk w przypadku uchylenia wyroku). Z uwagi na fakt, że Sąd Okręgowy był zobligowany zmienić zaskarżony wyrok w opisany wyżej sposób, korzystając z regulacji z art. 436 kpk, Sąd uznał rozpoznawanie zarzutów apelacji w takiej sytuacji za bezprzedmiotowe i nie odnosił się do ich zasadności. Wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Sąd się nie odnosił do zasadności wniosku, albowiem zarzuty apelacyjnie nie miały wpływu na treść wyroku. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. rażąca niesprawiedliwość wyroku (art. 440 kpk) Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności powody zostały wskazane w rubryce 3.1. 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy ----------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach utrzymania w mocy -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że uniewinnił oskarżonego J. S. od popełnienia zarzucanego mu czynu. Zwięźle o powodach zmiany Zob. rubryka 3.1. 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 4.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ---------------------- --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu P unkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności Wobec uniewinnienia oskarżonego, na podstawie przepisów art. 634 kpk w zw. z art. 632 pkt 2 kpk oraz art. 636 § 1 kpk Sąd Okręgowy stwierdził, iż wydatki postępowania odwoławczego w tej sprawie ponosi Skarb Państwa. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Wyrok Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 21 grudnia 2022r. 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana

zarzuty obrazy przepisów postępowania, mającej wpływ na treść zaskarżonego wyroku: art.