Legislator Case Law & Legislation
DE FR IT EN
Analyze in Legislator
II K 351/23 AI generated

II K 351/23 · Sąd powszechny

Case Number II K 351/23
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome SENTENCE
Open official source Machine-readable Markdown (.md)

Legislator summary

AI generated

Sygn. akt II K 351/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 marca 2024 roku. Sąd Rejonowy w Golubiu-Dobrzyniu II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: sędzia Izabela Bejger Protokolant: st. sekr. sąd. Barbara Dera w obecności oskarżyciela Prok. Rej. ------------------- po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2024 roku, 14 marca 2024 roku sprawy S. B. syna D. i A. z domu C. ur. (...) w G. (...) oskarżonego o to, że: w dniu 13 czerwca 2023 roku wG. (...)przy ul. (...), powiat g. (...), województwo (...) groził małoletniemu P. G. pozbawieniem życia przy czym groźby te wzbudziły w zagrożonym uzasadnioną obawę, iż zostaną spełnione oraz w tym samym miejscu i czasie naruszył nietykalność cielesną P. G. poprzez duszenie rękoma na szyi, uderzenie otwartą dłonią w twarz oraz rzucenie na ziemię, tj. o przestępstwo z art. 190 § 1 kk w zb. z art. 217 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk ORZEKA: I. przyjmując, iż S. B. dopuścił się popełnienia czynu opisanego w akcie oskarżenia, tj. przestępstwa z art. 190 § 1 kk w zb. z art. 217 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk oraz uznając, iż wina i społeczna szkodliwość jego czynu nie są znaczne na mocy art. 66 § 1 kk w zw. z art. 67 § 1 kk postępowanie karne wobec niego warunkowo umarza na okres próby wynoszący 2 (dwa) lata; II. na mocy 67 § 3 kk w zw. z art. 39 pkt 7 kk zasądza od S. B. na rzecz małoletniego pokrzywdzonego P. G. zadośćuczynienie w wysokości 1.000 (tysiąc) złotych, płatne do rąk jego matki I. G.; III. zasądza od S. B. na rzecz Skarbu Państwa kwotę 60 (sześćdziesiąt) złotych tytułem opłaty sądowej oraz obciąża go wydatkami poniesionymi w sprawie w kwocie 40 (czterdzieści) złotych. UZASADNIENIE UZASADNIENIE Formularz UK 1 Sygnatura akt II K 351/23 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza. 1.USTALENIE FAKTÓW 0.1.Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.1.1. S. B. w dniu 13 czerwca 2023 roku w G. przy ul. (...), powiat (...), województwo (...) groził małoletniemu P. G. pozbawieniem życia przy czym groźby te wzbudziły w zagrożonym uzasadnioną obawę, iż zostaną spełnione oraz w tym samym miejscu i czasie naruszył nietykalność cielesną P. G. poprzez duszenie rękoma na szyi, uderzenie otwartą dłonią w twarz oraz rzucenie na ziemię, tj. o przestępstwo z art. 190 § 1 kk w zb. z art. 217 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty popełnienie przez oskarżonego zarzucanego mu czynu zeznania świadka I. G. k. 1-2 k. 23-24 zeznania świadka M. N. k. 26-27 zdjęcia wiadomości I. G. kierowane do M. N. k. 30-31 odpis protokołu posiedzenia w sprawie II Kp 66/23 k. 39-41 opinia psychologiczna O. J. k. 78 opinia psychologiczna Z. W. k. 79 opinia psychologiczna P. G. k. 80-81 opinia psychologiczna A. K. k. 82-83 wyjaśnienia oskarżonego k. 95 v. brak uprzedniej karalności oskarżonego dane o karalności k. 54 0.1.Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.2.1. S. B. w dniu 13 czerwca 2023 roku w G. przy ul. (...), powiat (...) województwo (...) groził małoletniemu P. G. pozbawieniem życia przy czym groźby te wzbudziły w zagrożonym uzasadnioną obawę, iż zostaną spełnione oraz w tym samym miejscu i czasie naruszył nietykalność cielesną P. G. poprzez duszenie rękoma na szyi, uderzenie otwartą dłonią w twarz oraz rzucenie na ziemię, tj. o przestępstwo z art. 190 § 1 kk w zb. z art. 217 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione Dowód Numer karty Niepopełnienie przez oskarżonego zarzucanego mu czynu zeznania świadka D. B. k. k. 32-33 wyjaśnienia oskarżonego złożone w postępowaniu przygotowawczym k. 50-51 1.OCena DOWOdów 0.1.Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 1.1.1 zeznania świadka I. G. W ocenie Sądu zeznania świadka były w pełni wiarygodne, były one zgodne z pozostałym materiałem dowodowym zebranym w niniejszej sprawie. Świadek nie był obecna na miejscu zdarzenia, gdy oskarżony naruszył nietykalność cielesną jej małoletniego syna oraz kierował w jego stronę groźby, jednakże w sposób szczegółowy i wyczerpujący opisała zachowanie małoletniego po zdarzeniu, jego przerażenie zaistniałą sytuacją. I. G. usiłowała przedmiotowe zdarzenie wyjaśnić z oskarżonym, jednakże ten nie przyznawał się do popełnienia ww. czynów, następnie kontaktowała się także z M. N. (siostrą oskarżonego) celem wyjaśnienia zaistniałego zdarzenia, co w ocenie sądu potwierdza, iż miało ono przebieg przedstawiony przez świadka oraz jej małoletniego syna. zeznania świadka M. N. Sąd uznał zeznania świadka M. N. za wiarygodne. M. N. nie była obecna podczas przedmiotowego zdarzenia, jednakże zeznała, iż oskarżony przyznał się przed nią iż „nastraszył” małoletniego P. G.. W ocenie sądu zeznania niniejszego świadka nie wpłynęły na dokonanie nowych ustaleń w przedmiotowej sprawie, jednakże stanowiły potwierdzenie, iż zdarzenie między oskarżonym, a małoletnim miało miejsce. Dodatkowo potwierdzały pozostały materiał dowodowy zebrany w sprawie dotyczący kierowania przez oskarżonego w stosunku do małoletniego gróźb karalnych. zdjęcia wiadomości I. G. kierowane do M. N. Zdaniem sądu dowód należało uznać za wiarygodny, nie miał on znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, jednakże potwierdzał iż zdarzenie między oskarżonym S. B., a małoletnim P. G. miało miejsce. opinia psychologiczna Z. W. Została sporządzona przez profesjonalny podmiot, sąd nie miał podstaw aby kwestionować wiarygodność niniejszego dowodu. Opinia przedstawia zeznania Z. W. dotyczące przebiegu zdarzenia oraz opinię psychologiczną na temat małoletniej oraz ocenę jej skłonności do konfabulacji. Przedstawiony przez małoletnią przebieg przedmiotowego zdarzenia był w pełni spójny z pozostałym materiałem zebranym w niniejszej sprawie, ponadto biegły stwierdził, iż małoletnia nie ma tendencji do konfabulacji. opinia psychologiczna O. J. Dowód w pełni wiarygodny, sporządzony przez profesjonalny podmiot, zawierający, pełne, jasne i logiczne wnioski. Opinia przedstawia zeznania O. J. dotyczące przebiegu zdarzenia oraz opinię psychologiczną na temat małoletniej oraz ocenę jej skłonności do konfabulacji. Przedstawiony przez małoletnią przebieg przedmiotowego zdarzenia był w pełni spójny z pozostałym materiałem zebranym w niniejszej sprawie, ponadto biegły stwierdził, iż małoletnia nie ma tendencji do konfabulacji. opinia psychologiczna P. G. Zdaniem sąd dowód należało uznać, za wiarygodny, przedstawia zeznania pokrzywdzonego P. G., które w pełni korespondują z pozostałym materiałem dowodowym zebranym w niniejszej sprawie. Opinia został sporządzona przez profesjonalny podmiot, w sposób fachowy, przedstawia pełne, jasne i logiczne wnioski, z których wynika, iż małoletni nie posiada skłonności do konfabulacji. opinia psychologiczna A. K. W ocenie sądu dowód należało uznać za wiarygodny. Opinia przedstawia zeznania A. K. dotyczące przebiegu zdarzenia oraz opinię psychologiczną na temat małoletniego oraz ocenę jego skłonności do konfabulacji. Należało zauważyć, iż zeznania małoletniego nie były zgodne z zebranym w niniejszej sprawie materiałem dowodowym, w ocenie sądu miały one na celu ochronę oskarżonego (wuja małoletniego) przed odpowiedzialności karną za dokonany czyn zabroniony. Ponadto biegły zaznaczył, iż małoletni ma tendencje do kłamstwa i manipulacji celem uzyskania lepszego obrazu siebie. odpis protokołu posiedzenia w sprawie II Kp 66/23 Sąd uznał dowód za wiarygodny. Protokół posiedzenia z dnia 5 października 2023 roku w sprawie II Kp 66/23 przedstawiał zeznania O. J., Z. W., P. G., które sąd uznał za wiarygodne, co zostało przedstawione w powyższej części niniejszego uzasadniania oraz zeznania A. K., które w ocenie sądu były niewiarygodne oraz miały na celu wyłącznie ochronę oskarżonego przed odpowiedzialnością karną za popełniony czyn zabroniony, co także sąd uwzględnił w powyższej części. wyjaśnienia oskarżonego Sąd uznał wyjaśnienia oskarżonego złożone w postępowaniu jurysdykcyjnym za wiarygodne. Oskarżony przyznał się do popełniania zarzucanego mu czynu, wyraził skruchę oraz chęć dobrowolnego poddania się każe. Niniejsze wyjaśnienia oskarżonego były w pełni zgodne z pozostałym materiałem dowodowym zebranym w niniejszej sprawie. dane o karalności Dokument urzędowy, którego wiarygodność nie budziła wątpliwości. Potwierdzał fakt, iż oskarżony nie był uprzednio karany. 0.1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu 1.2.1 wyjaśnienia oskarżonego złożone w postępowaniu przygotowawczym Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego bowiem stały one w całkowitej sprzeczności z pozostałym materiałem dowodowym zebranym w niniejszej sprawie. W ocenie sądu zmierzały one wyłącznie do uniknięcia odpowiedzialności karnej za popełniony czyn zabroniony. zeznania świadka D. B. W ocenie sądu zeznania świadka D. B. nie miały znaczenia dla ustalenia faktów w niniejszej sprawie. Należało zaznaczyć, iż nie był on świadkiem naocznym przedmiotowego zdarzenia, a oskarżonym jest jego syn. Zdaniem sądu zeznania świadka były wyłącznie na celu ochronę oskarżonego przed odpowiedzialnością karną za popełniony czyn zabroniony. Ponadto zeznania świadka D. B. były niezgodne z pozostałym materiałem dowodowym zebranym w niniejszej sprawie, a także z późniejszym przyznaniem się zarzucanego czynu przez oskarżonego. 1.PODSTAWA PRAWNA WYROKU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Oskarżony ☒ 3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem I S. B. Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Za przestępstwo określone w art. 190 § 1 kk odpowiada ten, kto grozi innej osobie popełnieniem przestępstwa na jej szkodę lub na szkodę osoby dla niej najbliższej, jeżeli groźba wzbudza w osobie, do której została skierowana lub której dotyczy, uzasadnioną obawę, że będzie spełniona, tym samym dla przypisania sprawstwa niniejszego czynu zabronionego nie jest wystarczająca sama groźba, ale niezbędne jest jeszcze, by wzbudziła ona w zagrożonym uzasadnioną obawę, że będzie spełniona. W niniejszej sprawie należało zauważyć, iż oskarżony kierował groźby do małoletniego równocześnie naruszając jego nietykalność cielesną poprzez duszenie rękoma na szyi, uderzenie otwartą dłonią w twarz oraz rzucenie na ziemię. Zważywszy na powyższe sąd uznał, iż groźby kierowane przez oskarżonego do małoletniego pokrzywdzonego mogły wzbudzić w nim uzasadnioną obawę, iż zostaną spełnione. Natomiast odpowiedzialność na podstawie art. 217 § 1 kk ponosi osoba, która uderza człowieka lub w inny sposób narusza jego nietykalność cielesną, należało mieć na względzie, iż popełnienie ww. czynu zabronionego nie musi wywołać przez sprawcę konkretnych uszkodzeń ciała, które są namacalne, bowiem nie jest to przestępstwo skutkowe. W niniejszej sprawie oskarżony naruszył nietykalność cielesną małoletniego pokrzywdzonego poprzez duszenie rękoma na szyi, uderzenie otwartą dłonią w twarz oraz rzucenie na ziemię. W ocenie sądu zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy, a w szczególności zeznania matki pokrzywdzonego I. G. oraz przyznanie się do zarzucanego mu czynu oskarżonego pozwalały na ustalenie, iż w dniu 13 czerwca 2023 roku w G. przy ul. (...), oskarżony S. B. groził małoletniemu P. G. pozbawieniem życia przy czym groźby te wzbudziły w zagrożonym uzasadnioną obawę, iż zostaną spełnione oraz w tym samym miejscu i czasie naruszył nietykalność cielesną P. G. poprzez duszenie rękoma na szyi, uderzenie otwartą dłonią w twarz oraz rzucenie na ziemię. Podstawową przesłanką zastosowania warunkowego umorzenia postępowania jest stwierdzenie, że wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne. Oznacza to przede wszystkim, że sąd, rozważając stosowanie tego środka, musi najpierw ustalić wszystkie przesłanki odpowiedzialności karnej (postanowienie SN z 27 listopada 2003 r., I KK 301/03, OSNKW 2004, Nr 1, poz. 9). W przedmiotowej sprawie sąd dostrzegał przesłanki do warunkowego umorzenia postępowania karnego. Wina oskarżonego w zakresie zarzucanego mu czynu nie budziła wątpliwości. Sąd dokonał oceny stopnia społecznej szkodliwości czynu oskarżonego i jego winy i uznał, że nie jest ona znaczna. Zgodnie z treścią art. 115 § 2 kk przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu sąd bierze pod uwagę rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiar wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnionego czynu, wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków jak również postać zamiaru, motywację sprawcy, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia. Oskarżony swoim działaniem wyczerpał znamiona zarzucanego mu czynu, co zostało przedstawione w powyższej części niniejszego uzasadnienia. Sąd miał na uwadze, jednakże że oskarżony nie był uprzednio karany, a więc czyn zabroniony miał wyłącznie charakter incydentalny w jego doczasowym życiu. S. B. działał w stanie mocnego wzburzenia emocjonalnego. Zważywszy na powyższe sąd uznał iż dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa. Dodatkowo w niniejszym postępowaniu została spełniona formalna przesłanka do warunkowego umorzenia postepowania tj. popełnienie przez jego przestępstwa, nie jest zagrożone karą powyżej 5 lat pozbawienia wolności. To formalnie pozwalało na skorzystanie z instytucji probacyjnej jaką jest warunkowe umorzenie postępowania karnego. Ponadto sąd miał na względzie, iż oskarżony przyznał się do zarzucanego mu czynu, wyraził skruchę, a także dobrowolnie poddał się karze. Orzeczona kara warunkowego zawieszenia postępowania została zaproponowana przez oskarżonego, jednakże matka małoletniego pokrzywdzonego zaakceptowała ją bez żadnych zastrzeżeń, zaznaczając iż „nic takiego się nie stało”. Zważywszy na powyższe sąd uwzględnił fakt, iż strony postępowania doszły do konsensusu, co do odpowiedzialności za popełniony czyn zabroniony. Należało bowiem zauważyć, iż kara aby spełniła swe funkcje nie musi być dolegliwa dla oskarżonego, bowiem celem kary nie jest wyłącznie „ukaranie” sprawcy, lecz także prewencja, naprawienie szkody spowodowanej przestępstwem, zadośćuczynienie oraz satysfakcja pokrzywdzonego. W niniejszej sprawie należało zauważyć, iż czyn popełniony przez oskarżonego nie miał żadnych skutków następczych, oskarżony ukazał skruchę, zaproponował zapłatę zadośćuczynienia za wyrządzoną krzywdę, a także pojednał się z pokrzywdzonym, co w ocenie sądu przemawiała za zastosowaniem instytucji warunkowego umorzenia postępowania. ☐ 3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej ☐ 3.3. Warunkowe umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania ☐ 3.4. Umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania ☐ 3.5. Uniewinnienie Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia 1.KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności S. B. II I Na podstawie art. 67 § 3 kk sąd zobowiązał oskarżonego do zapłaty na rzecz pokrzywdzonego kwoty 1.000 złotych tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. Kwota orzeczona w ocenie sądu ma charakter wręcz symboliczny, jednakże należało zaznaczyć, iż małoletni nie doznał w wyniku przedmiotowego zdarzenia żadnych obrażeń na ciele, a wyłącznie przestraszył się zachowania oskarżonego. Mimo warunkowego umorzenia postępowania wobec oskarżonego S. B. orzeczona sankcja karna winna zadośćuczynić zasadzie kompensacji szkód zaistniałych wskutek popełnionego czynu zabronionego. Dlatego też zasadnym, w ocenie sądu było zobowiązanie oskarżonego do zapłaty kwoty pieniężnej pozwalającej na rekompensatę szkody psychicznej jaką doznał małoletni przez strach, który wzbudziło u niego zachowanie oskarżonego. Ponadto zaznaczyć należało, iż kwota zadośćuczynienia została zaakceptowana zarówno przez matkę małoletniego pokrzywdzonego jak i oskarżonego. 1.Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności 1.inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę 1.KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności III O kosztach procesu orzeczono po myśli art. 627 kpk, zobowiązując oskarżonego do zapłaty kwoty 60 złotych tytułem opłaty oraz obciążając go wydatkami w sprawie w kwocie 40 złotych. Rozstrzygnięcie w tym zakresie uwzględnia wynik procesu, w którym wina i sprawstwo zostały dowiedzione. Brak przy tym podstaw do zwolnienia oskarżonego od kosztów. Zapłata kosztów nie narazi go na istotny uszczerbek w utrzymaniu. 1.Podpis

Legislator headnote

AI generated

art. 387 k.p.k; II K 351/23 · Sąd powszechny: Sygn. akt II K 351/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 marca 2024 roku. Sąd Rejonowy w Golubiu-Dobrzyniu II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: sędzia Izabela Bejger Protokolant: st. sekr. sąd. Barbara Dera w obecności oskarżyciela Prok. Rej. ------------------- po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2024 roku, 14 marca 2024 roku sprawy S. B. syna D. i A. z domu C. ur. (...) w G. (...) oskarżonego o to, że: w dniu 13 czerwca 2023 roku wG. (...)przy ul. (...), powiat g. (...), województwo (...) groził małoletniemu P. G. pozbawieniem życia przy czym groźby te wzbudziły w zagrożonym uzasadnioną obawę, iż zostaną spełnione oraz w tym samym miejscu i czasie naruszył nietykalność cielesną P. G. poprzez duszenie rękoma na szyi, uderzenie otwartą dłonią w twarz oraz rzucenie na ziemię, tj. o przestępstwo z art. 190 § 1 kk w zb. z art. 217 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk ORZEKA: I. przyjmując, iż S. B. dopuścił się popełnienia czynu opisanego w akcie oskarżenia, tj. przestępstwa z art. 190 § 1 kk w zb. z art. 217 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk oraz uznając, iż wina i społeczna szkodliwość jego czynu nie są znaczne na mocy art. 66 § 1 kk w zw. z art. 67 § 1 kk postępowanie karne wobec niego warunkowo umarza na okres próby wynoszący 2 (dwa) lata; II. na mocy 67 § 3 kk w zw. z art. 39 pkt 7 kk zasądza od S. B. na rzecz małoletniego pokrzywdzonego P. G. zadośćuczynienie w wysokości 1.000 (tysiąc) złotych, płatne do rąk jego matki I. G.; III. zasądza od S. B. na rzecz Skarbu Państwa kwotę 60 (sześćdziesiąt) złotych tytułem opłaty sądowej oraz obciąża go wydatkami poniesionymi w sprawie w kwocie 40 (czterdzieści) złotych. UZASADNIENIE UZASADNIENIE Formularz UK 1 Sygnatura akt II K 351/23 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza. 1.USTALENIE FAKTÓW 0.1.Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.1.1. S. B. w dniu 13 czerwca 2023 roku w G. przy ul. (...), powiat (...), województwo (...) groził małoletniemu P. G. pozbawieniem życia przy czym groźby te wzbudziły w zagrożonym uzasadnioną obawę, iż zostaną spełnione oraz w tym samym miejscu i czasie naruszył nietykalność cielesną P. G. poprzez duszenie rękoma na szyi, uderzenie otwartą dłonią w twarz oraz rzucenie na ziemię, tj. o przestępstwo z art. 190 § 1 kk w zb. z art. 217 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty popełnienie przez oskarżonego zarzucanego mu czynu zeznania świadka I. G. k. 1-2 k. 23-24 zeznania świadka M. N. k. 26-27 zdjęcia wiadomości I. G. kierowane do M. N. k. 30-31 odpis protokołu posiedzenia w sprawie II Kp 66/23 k. 39-41 opinia psychologiczna O. J. k. 78 opinia psychologiczna Z. W. k. 79 opinia psychologiczna P. G. k. 80-81 opinia psychologiczna A. K. k. 82-83 wyjaśnienia oskarżonego k. 95 v. brak uprzedniej karalności oskarżonego dane o karalności k. 54 0.1.Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.2.1. S. B. w dniu 13 czerwca 2023 roku w G. przy ul. (...), powiat (...) województwo (...) groził małoletniemu P. G. pozbawieniem życia przy czym groźby te wzbudziły w zagrożonym uzasadnioną obawę, iż zostaną spełnione oraz w tym samym miejscu i czasie naruszył nietykalność cielesną P. G. poprzez duszenie rękoma na szyi, uderzenie otwartą dłonią w twarz oraz rzucenie na ziemię, tj. o przestępstwo z art. 190 § 1 kk w zb. z art. 217 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione Dowód Numer karty Niepopełnienie przez oskarżonego zarzucanego mu czynu zeznania świadka D. B. k. k. 32-33 wyjaśnienia oskarżonego złożone w postępowaniu przygotowawczym k. 50-51 1.OCena DOWOdów 0.1.Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 1.1.1 zeznania świadka I. G. W ocenie Sądu zeznania świadka były w pełni wiarygodne, były one zgodne z pozostałym materiałem dowodowym zebranym w niniejszej sprawie. Świadek nie był obecna na miejscu zdarzenia, gdy oskarżony naruszył nietykalność cielesną jej małoletniego syna oraz kierował w jego stronę groźby, jednakże w sposób szczegółowy i wyczerpujący opisała zachowanie małoletniego po zdarzeniu, jego przerażenie zaistniałą sytuacją. I. G. usiłowała przedmiotowe zdarzenie wyjaśnić z oskarżonym, jednakże ten nie przyznawał się do popełnienia ww. czynów, następnie kontaktowała się także z M. N. (siostrą oskarżonego) celem wyjaśnienia zaistniałego zdarzenia, co w ocenie sądu potwierdza, iż miało ono przebieg przedstawiony przez świadka oraz jej małoletniego syna. zeznania świadka M. N. Sąd uznał zeznania świadka M. N. za wiarygodne. M. N. nie była obecna podczas przedmiotowego zdarzenia, jednakże zeznała, iż oskarżony przyznał się przed nią iż „nastraszył” małoletniego P. G.. W ocenie sądu zeznania niniejszego świadka nie wpłynęły na dokonanie nowych ustaleń w przedmiotowej sprawie, jednakże stanowiły potwierdzenie, iż zdarzenie między oskarżonym, a małoletnim miało miejsce. Dodatkowo potwierdzały pozostały materiał dowodowy zebrany w sprawie dotyczący kierowania przez oskarżonego w stosunku do małoletniego gróźb karalnych. zdjęcia wiadomości I. G. kierowane do M. N. Zdaniem sądu dowód należało uznać za wiarygodny, nie miał on znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, jednakże potwierdzał iż zdarzenie między oskarżonym S. B., a małoletnim P. G. miało miejsce. opinia psychologiczna Z. W. Została sporządzona przez profesjonalny podmiot, sąd nie miał podstaw aby kwestionować wiarygodność niniejszego dowodu. Opinia przedstawia zeznania Z. W. dotyczące przebiegu zdarzenia oraz opinię psychologiczną na temat małoletniej oraz ocenę jej skłonności do konfabulacji. Przedstawiony przez małoletnią przebieg przedmiotowego zdarzenia był w pełni spójny z pozostałym materiałem zebranym w niniejszej sprawie, ponadto biegły stwierdził, iż małoletnia nie ma tendencji do konfabulacji. opinia psychologiczna O. J. Dowód w pełni wiarygodny, sporządzony przez profesjonalny podmiot, zawierający, pełne, jasne i logiczne wnioski. Opinia przedstawia zeznania O. J. dotyczące przebiegu zdarzenia oraz opinię psychologiczną na temat małoletniej oraz ocenę jej skłonności do konfabulacji. Przedstawiony przez małoletnią przebieg przedmiotowego zdarzenia był w pełni spójny z pozostałym materiałem zebranym w niniejszej sprawie, ponadto biegły stwierdził, iż małoletnia nie ma tendencji do konfabulacji. opinia psychologiczna P. G. Zdaniem sąd dowód należało uznać, za wiarygodny, przedstawia zeznania pokrzywdzonego P. G., które w pełni korespondują z pozostałym materiałem dowodowym zebranym w niniejszej sprawie. Opinia został sporządzona przez profesjonalny podmiot, w sposób fachowy, przedstawia pełne, jasne i logiczne wnioski, z których wynika, iż małoletni nie posiada skłonności do konfabulacji. opinia psychologiczna A. K. W ocenie sądu dowód należało uznać za wiarygodny. Opinia przedstawia zeznania A. K. dotyczące przebiegu zdarzenia oraz opinię psychologiczną na temat małoletniego oraz ocenę jego skłonności do konfabulacji. Należało zauważyć, iż zeznania małoletniego nie były zgodne z zebranym w niniejszej sprawie materiałem dowodowym, w ocenie sądu miały one na celu ochronę oskarżonego (wuja małoletniego) przed odpowiedzialności karną za dokonany czyn zabroniony. Ponadto biegły zaznaczył, iż małoletni ma tendencje do kłamstwa i manipulacji celem uzyskania lepszego obrazu siebie. odpis protokołu posiedzenia w sprawie II Kp 66/23 Sąd uznał dowód za wiarygodny. Protokół posiedzenia z dnia 5 października 2023 roku w sprawie II Kp 66/23 przedstawiał zeznania O. J., Z. W., P. G., które sąd uznał za wiarygodne, co zostało przedstawione w powyższej części niniejszego uzasadniania oraz zeznania A. K., które w ocenie sądu były niewiarygodne oraz miały na celu wyłącznie ochronę oskarżonego przed odpowiedzialnością karną za popełniony czyn zabroniony, co także sąd uwzględnił w powyższej części. wyjaśnienia oskarżonego Sąd uznał wyjaśnienia oskarżonego złożone w postępowaniu jurysdykcyjnym za wiarygodne. Oskarżony przyznał się do popełniania zarzucanego mu czynu, wyraził skruchę oraz chęć dobrowolnego poddania się każe. Niniejsze wyjaśnienia oskarżonego były w pełni zgodne z pozostałym materiałem dowodowym zebranym w niniejszej sprawie. dane o karalności Dokument urzędowy, którego wiarygodność nie budziła wątpliwości. Potwierdzał fakt, iż oskarżony nie był uprzednio karany. 0.1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu 1.2.1 wyjaśnienia oskarżonego złożone w postępowaniu przygotowawczym Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego bowiem stały one w całkowitej sprzeczności z pozostałym materiałem dowodowym zebranym w niniejszej sprawie. W ocenie sądu zmierzały one wyłącznie do uniknięcia odpowiedzialności karnej za popełniony czyn zabroniony. zeznania świadka D. B. W ocenie sądu zeznania świadka D. B. nie miały znaczenia dla ustalenia faktów w niniejszej sprawie. Należało zaznaczyć, iż nie był on świadkiem naocznym przedmiotowego zdarzenia, a oskarżonym jest jego syn. Zdaniem sądu zeznania świadka były wyłącznie na celu ochronę oskarżonego przed odpowiedzialnością karną za popełniony czyn zabroniony. Ponadto zeznania świadka D. B. były niezgodne z pozostałym materiałem dowodowym zebranym w niniejszej sprawie, a także z późniejszym przyznaniem się zarzucanego czynu przez oskarżonego. 1.PODSTAWA PRAWNA WYROKU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Oskarżony ☒ 3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem I S. B. Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Za przestępstwo określone w art. 190 § 1 kk odpowiada ten, kto grozi innej osobie popełnieniem przestępstwa na jej szkodę lub na szkodę osoby dla niej najbliższej, jeżeli groźba wzbudza w osobie, do której została skierowana lub której dotyczy, uzasadnioną obawę, że będzie spełniona, tym samym dla przypisania sprawstwa niniejszego czynu zabronionego nie jest wystarczająca sama groźba, ale niezbędne jest jeszcze, by wzbudziła ona w zagrożonym uzasadnioną obawę, że będzie spełniona. W niniejszej sprawie należało zauważyć, iż oskarżony kierował groźby do małoletniego równocześnie naruszając jego nietykalność cielesną poprzez duszenie rękoma na szyi, uderzenie otwartą dłonią w twarz oraz rzucenie na ziemię. Zważywszy na powyższe sąd uznał, iż groźby kierowane przez oskarżonego do małoletniego pokrzywdzonego mogły wzbudzić w nim uzasadnioną obawę, iż zostaną spełnione. Natomiast odpowiedzialność na podstawie art. 217 § 1 kk ponosi osoba, która uderza człowieka lub w inny sposób narusza jego nietykalność cielesną, należało mieć na względzie, iż popełnienie ww. czynu zabronionego nie musi wywołać przez sprawcę konkretnych uszkodzeń ciała, które są namacalne, bowiem nie jest to przestępstwo skutkowe. W niniejszej sprawie oskarżony naruszył nietykalność cielesną małoletniego pokrzywdzonego poprzez duszenie rękoma na szyi, uderzenie otwartą dłonią w twarz oraz rzucenie na ziemię. W ocenie sądu zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy, a w szczególności zeznania matki pokrzywdzonego I. G. oraz przyznanie się do zarzucanego mu czynu oskarżonego pozwalały na ustalenie, iż w dniu 13 czerwca 2023 roku w G. przy ul. (...), oskarżony S. B. groził małoletniemu P. G. pozbawieniem życia przy czym groźby te wzbudziły w zagrożonym uzasadnioną obawę, iż zostaną spełnione oraz w tym samym miejscu i czasie naruszył nietykalność cielesną P. G. poprzez duszenie rękoma na szyi, uderzenie otwartą dłonią w twarz oraz rzucenie na ziemię. Podstawową przesłanką zastosowania warunkowego umorzenia postępowania jest stwierdzenie, że wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne. Oznacza to przede wszystkim, że sąd, rozważając stosowanie tego środka, musi najpierw ustalić wszystkie przesłanki odpowiedzialności karnej (postanowienie SN z 27 listopada 2003 r., I KK 301/03, OSNKW 2004, Nr 1, poz. 9). W przedmiotowej sprawie sąd dostrzegał przesłanki do warunkowego umorzenia postępowania karnego. Wina oskarżonego w zakresie zarzucanego mu czynu nie budziła wątpliwości. Sąd dokonał oceny stopnia społecznej szkodliwości czynu oskarżonego i jego winy i uznał, że nie jest ona znaczna. Zgodnie z treścią art. 115 § 2 kk przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu sąd bierze pod uwagę rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiar wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnionego czynu, wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków jak również postać zamiaru, motywację sprawcy, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia. Oskarżony swoim działaniem wyczerpał znamiona zarzucanego mu czynu, co zostało przedstawione w powyższej części niniejszego uzasadnienia. Sąd miał na uwadze, jednakże że oskarżony nie był uprzednio karany, a więc czyn zabroniony miał wyłącznie charakter incydentalny w jego doczasowym życiu. S. B. działał w stanie mocnego wzburzenia emocjonalnego. Zważywszy na powyższe sąd uznał iż dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa. Dodatkowo w niniejszym postępowaniu została spełniona formalna przesłanka do warunkowego umorzenia postepowania tj. popełnienie przez jego przestępstwa, nie jest zagrożone karą powyżej 5 lat pozbawienia wolności. To formalnie pozwalało na skorzystanie z instytucji probacyjnej jaką jest warunkowe umorzenie postępowania karnego. Ponadto sąd miał na względzie, iż oskarżony przyznał się do zarzucanego mu czynu, wyraził skruchę, a także dobrowolnie poddał się karze. Orzeczona kara warunkowego zawieszenia postępowania została zaproponowana przez oskarżonego, jednakże matka małoletniego pokrzywdzonego zaakceptowała ją bez żadnych zastrzeżeń, zaznaczając iż „nic takiego się nie stało”. Zważywszy na powyższe sąd uwzględnił fakt, iż strony postępowania doszły do konsensusu, co do odpowiedzialności za popełniony czyn zabroniony. Należało bowiem zauważyć, iż kara aby spełniła swe funkcje nie musi być dolegliwa dla oskarżonego, bowiem celem kary nie jest wyłącznie „ukaranie” sprawcy, lecz także prewencja, naprawienie szkody spowodowanej przestępstwem, zadośćuczynienie oraz satysfakcja pokrzywdzonego. W niniejszej sprawie należało zauważyć, iż czyn popełniony przez oskarżonego nie miał żadnych skutków następczych, oskarżony ukazał skruchę, zaproponował zapłatę zadośćuczynienia za wyrządzoną krzywdę, a także pojednał się z pokrzywdzonym, co w ocenie sądu przemawiała za zastosowaniem instytucji warunkowego umorzenia postępowania. ☐ 3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej ☐ 3.3. Warunkowe umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania ☐ 3.4. Umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania ☐ 3.5. Uniewinnienie Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia 1.KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności S. B. II I Na podstawie art. 67 § 3 kk sąd zobowiązał oskarżonego do zapłaty na rzecz pokrzywdzonego kwoty 1.000 złotych tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. Kwota orzeczona w ocenie sądu ma charakter wręcz symboliczny, jednakże należało zaznaczyć, iż małoletni nie doznał w wyniku przedmiotowego zdarzenia żadnych obrażeń na ciele, a wyłącznie przestraszył się zachowania oskarżonego. Mimo warunkowego umorzenia postępowania wobec oskarżonego S. B. orzeczona sankcja karna winna zadośćuczynić zasadzie kompensacji szkód zaistniałych wskutek popełnionego czynu zabronionego. Dlatego też zasadnym, w ocenie sądu było zobowiązanie oskarżonego do zapłaty kwoty pieniężnej pozwalającej na rekompensatę szkody psychicznej jaką doznał małoletni przez strach, który wzbudziło u niego zachowanie oskarżonego. Ponadto zaznaczyć należało, iż kwota zadośćuczynienia została zaakceptowana zarówno przez matkę małoletniego pokrzywdzonego jak i oskarżonego. 1.Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności 1.inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę 1.KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności III O kosztach procesu orzeczono po myśli art. 627 kpk, zobowiązując oskarżonego do zapłaty kwoty 60 złotych tytułem opłaty oraz obciążając go wydatkami w sprawie w kwocie 40 złotych. Rozstrzygnięcie w tym zakresie uwzględnia wynik procesu, w którym wina i sprawstwo zostały dowiedzione. Brak przy tym podstaw do zwolnienia oskarżonego od kosztów. Zapłata kosztów nie narazi go na istotny uszczerbek w utrzymaniu. 1.Podpis

Keywords

AI generated
insufficiently substantiated threat psychological trauma crime victim endangerment of life duress by threat criminal responsibility of minors

Cited Legislation

AI generated
art. 387 k.p.k

Cited Case Law

AI generated
I KK 301/03
AI generated
II K 548/15
K. i D. K. (1) byli małżeństwem. Pomiędzy nimi doszło do konfliktu, który ostatecznie zakończył się rozpadem ich związku. W dniu 09 marca 2015 roku, M. K. razem ze swoją siostrą B. P. i swoim bratem S. C. przyjechała do Z., aby zabrać swoje rzeczy z mieszkania zajmowanego z D. K. (2). Gdy szli oni do mieszkania, spotkali umówionego na tę czynność D. K. (1), który przybył ze swoją matką G. G.. Do spotkania doszło w okolicy skrzyżowania ulic: Słonecznej, 11 Listopada i W..
II K 1464/22
Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem.
II K 99/23
Sygn. akt II K 99/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 września 2023 roku Sąd Rejonowy w Golubiu-Dobrzyniu Wydział II Karny w składzie: Przewodniczący: sędzia Leszek Osiński Protokolant: st. sekr. sad. Ewa Romanowska przy udziale Prok. Rej. - -------- po rozpoznaniu dnia 20 czerwca 2023 roku, 27 czerwca 2023 roku, 19 września 2023 roku sprawy S. P. syna S. i E. z domu R. urodz. (...) w C. oskarżonego o to, że: w okresie od bliżej nieustalonego dnia miesiąca stycznia 2018 roku do dnia 03 stycznia 2021 roku w miejscowości F., pow.g. (...), woj. (...)- (...) groził pozbawieniem życia M. K. (1), gdzie groźby te wzbudziły w zagrożonej uzasadnioną obawę, iż zostaną one spełnione, a ponadto w tym samym miejscu oraz okresie czasu wielokrotnie naruszył nietykalność cielesną wymienionej poprzez popychanie jej, szarpanie, zadawanie uderzeń w różne części ciała. tj. o przestępstwo z art. 190 § 1 kk w zb. z art. 217 §1 kk w zw. z art. 11 §2 kk ORZEKA: I. uznaje oskarżonego S. P. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu tj. przestępstwa z art. 190 § 1 kk w zb. z art. 217 § 1 kk w zw. z art. 11 §2 kk i za to po myśli art. 11 §3 kk na mocy art. w zw. z art. 190 § 1 kk w zw. z art. 33 § 1 i 3 kk wymierza mu karę grzywny w wymiarze 300 (trzystu) stawek dziennych przyjmując wysokość jednej stawki za równoważną kwocie 25,00 (dwudziestu pięciu) złotych; II. na mocy art. 41a § 1 i § 4 kk orzeka wobec oskarżonego S. P. środek karny w postaci zakazu zbliżania się do pokrzywdzonej M. K. (1) na odległość mniejszą niż 30 (trzydzieści) metrów na okres 3 (trzech) lat; III. na mocy art. 46 § 1 kk zobowiązuje oskarżonego do zapłaty na rzecz pokrzywdzonej M. K. (1) kwoty 2.000,00 (dwóch tysięcy) złotych tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę; IV. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 750,00 (siedemset pięćdziesiąt) złotych tytułem opłaty i obciąża go wydatkami poniesionymi w sprawie w kwocie 70,00 (siedemdziesiąt) złotych. UZASADNIENIE UZASADNIENIE Formularz UK 1 Sygnatura akt II K 99/23 (uprzednio II K 5/22) Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza. 1. USTALENIE FAKTÓW Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.1.1. S. P. Czyn przypisany - art. 190 § 1 kk w zb. z art. 217 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk - w okresie od bliżej nieustalonego dnia miesiąca stycznia 2018 roku do dnia 3 stycznia 2021 roku w miejscowości F., pow. g. (...) groził pozbawieniem życia M. K. (1), gdzie groźby te wzbudziły w zagrożonej uzasadnioną obawę, iż zostaną one spełnione, ponadto w tym samym miejscu oraz okresie czasu wielokrotnie naruszył nietykalność cielesną wymienionej poprzez popychanie jej, szarpanie, zadawanie uderzeń w różne części ciała. Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty 1. Stosowanie gróźb i naruszanie nietykalności cielesnej pokrzywdzonej M. K. (1) przez oskarżonego S. P. zeznania pokrzywdzonej M. K. (1) k. 400v.-401v. k. 12 k. 15v.--16 k. 27-27v k. 119v. k. 233v.-234 k. 276-278 k. 291v.-292v. k. 287v. zeznania świadka A. K. k. 65v. k. 282v.-283 zeznania świadka E. K. k. 68v.-69 k. 284v.-285v. zeznania świadka I. Ż. k. 71v.-72 k. 283v.-284 zeznania świadka K. Z. k. 74v.-75 k. 286 zeznania świadka M. K. (2) k. 82v.-83 k. 284-284v. zeznania świadka H. K. k. 86v.-87 k. 283-283v. zeznania świadka K. S. k. 101v.-102 k. 127v. zeznania świadka P. S. (1) k. 290v.-291 k. 105v. 2. Dane osobopoznawcze, uprzednia karalność oskarżonego dane osobopoznawcze k. 107, k. 225-225v. karta karna k. 346-347 3. Wskazania Sądu II instancji w związku z uchyleniem wyroku i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania wyrok Sądu II instancji, UZASADNIENIE WYROKU k. 351 k. 355-359 Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.2.1. S. P. Czyn przypisany - art. 190 § 1 kk w zb. z art. 217 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk - w okresie od bliżej nieustalonego dnia miesiąca stycznia 2018 roku do dnia 3 stycznia 2021 roku w miejscowości F., pow. g. (...) groził pozbawieniem życia M. K. (1), gdzie groźby te wzbudziły w zagrożonej uzasadnioną obawę, iż zostaną one spełnione, ponadto w tym samym miejscu oraz okresie czasu wielokrotnie naruszył nietykalność cielesną wymienionej poprzez popychanie jej, szarpanie, zadawanie uderzeń w różne części ciała. Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione Dowód Numer karty 1. Nieprzyznanie się oskarżonego do popełnienia zarzucanego mu czynu wyjaśnienia oskarżonego k. 226-226v. k. 410-411 zeznania świadka M. B. k. 287-287v. zeznania świadka A. M. k. 185v.-186 k. 291-291v. zeznania świadka M. G. k. 194-195 k. 286-286v. 2. OCena DOWOdów 2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 1 zeznania pokrzywdzonej M. K. (1) Analiza zeznań pokrzywdzonej przywodzi do wniosku, iż nie stanowią one pomówienia. Przeciwnie, stanowią wiarygodną relację na temat licznych incydentów, podczas których M. K. (1) była znieważana i obrażana przez oskarżonego. Zdarzeniom tym towarzyszyło częstokroć naruszanie nietykalności cielesnej M. K. (1). Co istotne, obok ogólnych twierdzeń w tym względzie, pokrzywdzona przedstawiła także szczegółową relację na temat poszczególnych zdarzeń, kiedy to miała zostać uderzona. Miało to miejsce między innymi podczas spaceru. Innym tego typu zdarzeniem była scysja, której mimowolnym świadkiem był M. K. (2). Oczywiste są również powody, dla których pokrzywdzona złożyła zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa dopiero w 2021 roku. Podkreślić przy tym trzeba, iż stosowną analizę na ten temat przeprowadził już Sąd II instancji (k. 356-356v.). W tym miejscu należy wobec tego wskazać, iż w istocie z upływem czasu zachowanie oskarżonego względem pokrzywdzonej zaczęło przybierać coraz bardziej patologiczne formy. Eskalacja tych zachowań skłoniła pokrzywdzoną do działania na tym polu. Sąd zważył zarazem, iż zeznania pokrzywdzonej nie są jedyną, izolowaną relacją na temat zachowania oskarżonego. znajduje bowiem potwierdzenie w zeznaniach świadków oskarżenia, którzy bądź byli naocznymi świadkami opisanych zdarzeń, bądź mieli na ich temat wiedzę od pokrzywdzonej. Pokrzywdzona zwierzała się bowiem swoim najbliższym, informując o kłopotach związanych z wizytami S. P.. Nie sposób przyjąć, aby relacje te były wymyślane na bieżąco celem pogrążenia oskarżonego, zwłaszcza że przecież przez długi okres czasu pokrzywdzona nie miała zamiaru zawiadamiać organów ścigania o zachowaniu oskarżonego. Depozycje pokrzywdzonej korelują z zeznaniami świadków oskarżenia. Prawdą jest, iż nie są to w niektórych aspektach relacje całkowicie zbieżne. Takie byłyby, gdyby pokrzywdzona ustaliła wraz ze świadkami jedną wersję wydarzeń. Tymczasem M. K. (1) przedstawiała swoim bliskim liczne relacje na bieżąco. Z całą pewnością poszczególnym świadkom mogły utkwić w pamięci różne wątki jej relacji. Okoliczność ta nie przekreśla ani zeznań pokrzywdzonej, ani zeznań pozostałych świadków oskarżenia. ` zeznania świadka A. K. Zeznania świadka sąd uznał za wiarygodne. Korelują one z obrazem zdarzeń przedstawionym przez pokrzywdzoną. Świadek widziała zasinienia na rękach pokrzywdzonej, dowiedziała się też od pokrzywdzonej, w jaki sposób powstały (k. 65v.). Zeznania świadka dopełniają relację pokrzywdzonej, czyniąc ją wiarygodną. Sąd nie znalazł podstaw, aby depozycje świadka zakwestionować. zeznania świadka E. K. Podobnie ma się rzecz z zeznaniami świadka E. K., matki pokrzywdzonej. Co znamienne, świadek wskazała ponad wszelką wątpliwość, iż oskarżony w jej obecności stosował wobec pokrzywdzonej wyzwiska, szarpał ją i popychał (k. 68v.). Podkreśliła także, iż córka bała się oskarżonego. Próbowała nawet interweniować, zwracając mu uwagę na jego niestosowne zachowanie. Jej zabiegi nie odniosły jednak skutku. Zeznania świadka korelują z relacją pokrzywdzonej. Wskazują na stosunek oskarżonego do byłej partnerki, jego bezwzględność i nienawiść. Świadek podkreśliła zarazem, iż oskarżony w jej ocenie jest osobą nieobliczalną. To koresponduje z narastającym niepokojem po stronie pokrzywdzonej, która po kolejnych wystąpieniach oskarżonego zaczęła się obawiać jego gróźb. zeznania świadka I. Ż. Świadek nie była uczestnikiem zdarzeń opisywanych przez pokrzywdzoną. Zachowanie oskarżonego znała z relacji pokrzywdzonej. Przedstawiła zarazem swoje spostrzeżenia, według których pokrzywdzona mogła obawiać się gróźb oskarżonego. Przedstawiła przy tym własne doświadczenia z kontaktu z oskarżonym. W ocenie świadka, kontakt z nim był bardzo trudny. Podkreśliła, iż groźby wobec pokrzywdzonej oskarżony stosował także w obecności E. K.. Zeznanie to uprawdopodobnia relacje przedstawione przez pokrzywdzoną oraz świadka E. K.. Relacja świadka jest wyważona i obiektywna. I. Ż. nie starała się celowo obciążyć oskarżonego. Przedstawiła jedynie swoje spostrzeżenia oraz informację uzyskane od członków swojej rodziny (matki i siostry). zeznania świadka K. Z. Świadek nie była naocznym świadkiem incydentów z udziałem oskarżonego. O ich przebiegu dowiedziała się od pokrzywdzonej. Przyznała przy tym, iż M. K. (1) była autentycznie zastraszona. Relacja ta koreluje ze spostrzeżeniami pozostałych świadków oskarżenia. Wskazują oni zgodnie, iż kolejne wizyty oskarżonego odciskały coraz głębsze piętno na psychice pokrzywdzonej. To tłumaczy też, dlaczego M. K. (1) w końcu postanowiła o wszystkim zawiadomić policję. Zeznania świadka K. Z. są wiarygodne. Mają charakter sprawozdawczy, wskazują na zachowanie pokrzywdzonej po kolejnych scysjach z oskarżonym. zeznania świadka M. K. (2) M. K. (2) był świadkiem jednego ze zdarzeń, podczas którego oskarżony stosował groźbę pozbawienia życia. W trakcie tego zdarzenia doszło też do szarpaniny. Świadek interweniował. Opisane zdarzenie daje przykład zachowania oskarżonego względem pokrzywdzonej. Wskazuje jednoznacznie na stosowanie groźby pozbawienia życia (pozabijam was - k. 83). Relacji tej nie sposób odmówić przymiotu wiarygodności. Zeznania świadka wpisują się w obraz zdarzeń opisanych przez pokrzywdzoną. Relacja jest wyważona i obiektywna. Świadek w sposób wiarygodny przedstawił przebieg zdarzenia, w którym uczestniczył. zeznania świadka H. K. Świadek widziała na rękach pokrzywdzonej zasinienia (k. 86v.). Nie potrafiła przy tym umiejscowić ich w czasie. Relacja tej treści przekonuje, że zeznania świadków oskarżenia nie zostały celowo spreparowane. Gdyby tak było, to świadkowie z całą pewnością bardzo szczegółowo - również co do czasu i miejsca - opisaliby przebieg zdarzeń. Tak się nie stało. H. K. wskazała wyłącznie na element, który utkwił jej w pamięci, nie dorabiała do niego opowieści, która miałaby obciążyć oskarżonego. Co istotne, siniaki na rękach oskarżonej odnotowała także A. K.. Na ich pochodzenie wskazała pokrzywdzona. Obraz ten jest spójny i wiarygodny. zeznania świadka K. S. Świadek ze względu na miejsce zamieszkania (E.) miała sporadyczny kontakt z pokrzywdzoną. Wskazała jedynie na relacje pokrzywdzonej, która zwierzała się jej jako przyjaciółce. Relacja w tym zakresie znajduje potwierdzenie w zeznaniach pozostałych świadków, którzy wskazywali na zaburzone relacje miedzy stronami i wybuchowe, agresywne zachowanie oskarżonego. Relacji tej sąd dal wiarę. Uświadamia ona, iż pokrzywdzona już od dłuższego czasu borykała się z problemami stwarzanymi przez byłego partnera. Był to dłuższy proces, z którym pokrzywdzona zmagała się od dłuższego czasu. Relacja tej treści przekonuje, iż wystąpienie pokrzywdzonej dopiero w 2021 roku nie było jednorazowym aktem, który zrodził się w celu dokuczenia oskarżonemu. Jak już wskazano, był to wynik procesu, nagromadzenia licznych negatywnych doświadczeń związanych z zachowaniami oskarżonego. Tak ten proces należy postrzegać w perspektywie zeznań K. S.. zeznania świadka P. S. (1) Świadek opisał jedno ze zdarzeń, w którym uczestniczył. Widział, jak oskarżony trzymał pokrzywdzoną za szyję, usiłował zmusić ją siłą do klęknięcia (k. 105v.). Świadek interweniował. Z całą pewnością - w ocenie sądu - była to sytuacja związana z użyciem przemocy. Oddaje ona stosunek oskarżonego względem byłej partnerki. Relacja świadka jest wiarygodna, brak podstaw, aby ją zakwestionować. 2. dane osobopoznawcze Ustalenie sytuacji rodzinnej, majątkowej i zawodowej oskarżonego nastąpiło przede wszystkim w oparciu o dane przedstawione przez samego oskarżonego. Kwestia ta nie była przedmiotem sporu w sprawie. karta karna Oskarżony był w przeszłości karany, co ustalono na podstawie informacji z Krajowego Rejestru Karnego. 3. wyrok Sądu II instancji, UZASADNIENIE WYROKU Umieszczenie w tym miejscu uzasadnienia informacji o uprzednim rozstrzygnięciu Sądu Okręgowego w Toruniu podyktowane było koniecznością przybliżenia wskazań tego Sądu co do kierunków rozpoznania sprawy w trakcie ponownego procesu przed sądem I instancji. Oczywiście, nie chodzi w tym wypadku o żadną formę oceny zapadłego orzeczenia, a jedynie wskazanie na nakreślony sposób procedowania w ponownym procesie. Zważyć w tym miejscu należy wobec tego, że Sąd II instancji uwzględnił apelację oskarżyciela publicznego skierowaną na niekorzyść oskarżonego. Wskazał w związku z tym, zasadność zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych (k. 355v.). Błąd ten wynikał z dokonania dowolnej oceny zgromadzonych dowodów (k. 359). Nie chodziło zatem o niedostatki postępowania dowodowego, ale o błędną ocenę zgromadzonych dowodów. Uzasadnienie Sądu II instancji nie wskazuje przy tym na konieczność uzupełnienia postępowania dowodowego. W tym stanie rzeczy sąd przy ponownym postępowaniu sprawy był uprawniony do skorzystania z art. 442 § 2 kpk. 2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu 1. wyjaśnienia oskarżonego Wyjaśnieniom oskarżonego sąd nie dał wiary. Były one obliczone na uniknięcie odpowiedzialności karnej. Nie były też w stanie wytrzymać krytyki w obliczu zeznań obciążających, nie tylko pokrzywdzonej, ale także osób postronnych jak np. M. K. (3), czy P. S. (2). Wyjaśnienia te odnosiły w się w dużej mierze do tła konfliktu stron, związanego z kontaktami i opieką nad wspólnym synem stron. Nie odnosiły się natomiast do konkretnych zarzutów wynikających z relacji świadków oskarżenia. Oskarżony skoncentrował się przy tym na jednym zdarzeniu, które miało miejsce już po czasie zakreślonym w zarzucie. Dowodzenie w tym zakresie nie miało znaczenia dla rozstrzygnięcia w sprawie. zeznania świadka M. B. Linię obrony oskarżonego starała się wzmocnić jego obecna partnerka. Wskazała w związku z tym, iż w jej obecności oskarżony nigdy nie groził pokrzywdzonej. Zeznania te nie były w stanie doprowadzić do uwolnienia oskarżonego od odpowiedzialności. Zmuszałoby to sąd do zakwestionowania licznych relacji świadków na temat zachowania S. P.. Tego w świetle całokształtu materiału dowodowego nie sposób uczynić. Trudno oprzeć się wrażeniu, iż świadek była silnie zaangażowana w konflikt, który wzniecał oskarżony. Stąd też jej relacja. Sąd uznał ją za niewiarygodną. Nie stanowi ona skutecznej odpowiedzi na relacje przedstawione przez pokrzywdzoną oraz pozostałych świadków wskazujących na negatywne zachowania oskarżonego. zeznania świadka A. M. Zeznania świadka nie miały znaczenia dla sprawy. Świadek opisała jedno ze zdarzeń, do którego doszło w przedszkolu. Nie było ono przedmiotem rozważań w sprawie. zeznania świadka M. G. Podobnie, nic istotnego do sprawy nie wniosły zeznania świadka M. G.. Świadek nie posiadał wiedzy na temat zachowania, nie odnotował także uszkodzeń ciała pokrzywdzonej podczas interwencji. Jego zeznania dotyczyły jednostkowego znaczenia, którego na dodatek świadek nie pamiętał. Trudno przyjąć, aby jego zeznania mogły się stać podstawą do ustaleń faktycznych w sprawie. 3. PODSTAWA PRAWNA WYROKU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Oskarżony ☒ 3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem I S. P. Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Mając na uwadze przedstawiony powyżej materiał dowodowy, sąd uznał oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, tj. występku z art. 190 § 1 kk w zb. z art. 217 § 1 kk w zw. z art. 11 § 3 kk. W ocenie sądu nie może budzić wątpliwości, iż w okresie wskazanym w zarzucie oskarżony podczas spotkań z pokrzywdzoną groził jej pozbawieniem życia (art. 190 § 1 kk). Jedną z takich gróźb odnotował świadek M. K. (2). Na ten temat relację przedstawiła także E. K.. Co istotne, spotkaniom tym towarzyszyła duża dawka agresji i nieskrywanej nienawiści. M. K. (1) czuła coraz większą obawę o swoje życie, zwłaszcza że znała przestępczą przeszłość swojego byłego partnera. Spotkaniom towarzyszyły akty przemocy fizycznej, na co wskazała nie tylko pokrzywdzona, ale także świadek P. S. (2), który był świadkiem jednego z nich (trzymanie za szyję). O zasinieniach na rękach pokrzywdzonej relacjonowały także H. K. i A. K.. W tym stanie rzeczy nie może dziwić, iż pokrzywdzona obawiała się spełnienia gróźb. Jej obawa była - w ustalonych realiach sprawy - jak najbardziej uzasadniona. Jak już wskazano, podczas spotkań dochodziło do szarpania, popychania, czy też uderzania pokrzywdzonej. Tym samym zachowanie oskarżonego wyczerpało zarazem znamiona występku spenalizowanego w art. 217 § 1 kk (naruszenie nietykalności cielesnej). ☐ 3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej ☐ 3.3. Warunkowe umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania ☐ 3.4. Umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania ☐ 3.5. Uniewinnienie Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia 4. KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności S. P. I I Uznając oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, sąd po myśli art. 11 § 3 kk na mocy art. 190 § 1 kk w zw. z art. 33 § 1 i 3 kk wymierzył mu karę grzywny w wymiarze 300 stawek dziennych, przyjmując wysokość jednej stawki za równoważną kwocie 25 złotych. W przekonaniu sądu orzeczona kara - tak co do rodzaju, jak i wymiaru - jest adekwatna do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu. W ocenie sądu sankcja o charakterze ekonomicznym skutecznie odwiedzie oskarżonego od popełnienia przestępstwa w przyszłości. Oskarżony musi zarazem mieć świadomość, iż - w kontekście jego uprzedniej karalności - wolnościowa kara orzeczona obecnie stanowi istotne, ostatnie ostrzeżenie przed ponownym osadzeniem oskarżonego w zakładzie karnym. Liczba stawek dziennych stanowi wykładnik zawartości kryminalnej czynu, wysokość stawki dziennej oddaje możliwości płatnicze oskarżonego. Ustalono wszak, iż oskarżony pracuje, osiąga dochód w kwocie około 28.000 funtów rocznie. Ma zatem możliwość zapłaty kary grzywny w orzeczonym rozmiarze. Na rozmiar kary wpłynęła także postawa oskarżonego. Wydaje się, iż nie zrozumiał on naganności swojego zachowania. Zasady kultury i poszanowania zasad porządku prawnego są mu nadal obce. W tym stanie rzeczy kara ma go nakłonić do refleksji i krytycznego stosunku do swego postępowania. S. P. II I Na podstawie art. 41a § 1 i § 4 kk orzeczono wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu zbliżania się do pokrzywdzonej na odległość mniejszą niż 30 metrów na okres 3 lat. Orzeczenie w tym zakresie nie powinno budzić wątpliwości. Środek ten ma na celu uchronienie pokrzywdzonej przed dalszymi nagannymi, agresywnymi zachowaniami oskarżonego. Oskarżony musi mieć zarazem świadomość, iż naruszenie orzeczonego zakazu narazi go na odpowiedzialność za czyn z art. 244 kk, zagrożony karą do 5 lat pozbawienia wolności. S. P. III I Na mocy art. 46 § 1 kk zobowiązano oskarżonego do zapłaty na rzecz pokrzywdzonej kwoty 2.000 złotych tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. Orzeczenie w tym zakresie ma charakter symboliczny. Wskazuje na to, iż zachowanie oskarżonego wiązało się z poczuciem poniżenia i autentycznego zagrożenia po stronie pokrzywdzonej. Było źródłem traumy i narastającego stresu. Krzywda ta winna zostać naprawiona. Zapłata kwoty 2.000 złotych będzie środkiem prowadzącym do jej złagodzenia. Oskarżony musi wiedzieć, iż krzywdy wyrządzane innym mogą spotkać się z koniecznością ich wynagrodzenia. 5. 1Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności 6. inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę W trakcie procesu doszło do odtworzenia plików multimedialnych przedłożonych na płycie CD, przedłożonej przez obronę. Odnosi się ona do sytuacji, która nie została objęta ramami czasowymi oskarżenia. Stąd też nie zachodziła konieczność jej oceny. 7. KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności IV O kosztach procesu orzeczono po myśli art. 627 kpk, zasądzając od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 750 złotych tytułem opłaty i obciążając go wydatkami w sprawie w kwocie 70 złotych. Rozstrzygnięcie w tym zakresie uwzględnia wynik procesu, w którym sprawstwo i wina oskarżonego zostały dowiedzione. Oskarżony posiada stałe źródło dochodu. Zapłata kosztów nie narazi go na istotny uszczerbek w utrzymaniu. 6. 1Podpis
II K 280/20
Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text