VI Ka 501/24 · Sąd powszechny

Sygn. akt III KK 347/16 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 lutego 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Andrzej Siuchniński (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Rafał Malarski‎SSN Włodzimierz WróbelProtokolant Dagmara Szczepańska- Maciejewska przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Barbary Nowińskiejw sprawie M. K. oraz J. W.skazanych z art. 271 § 3 k.k. w zw. z art. 12 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie w dniu 15 lutego 2017 r.kasacji, wniesionej przez Rzecznika Praw Obywatelskich na korzyść skazanych od wyroku Sądu Okręgowego w L.z dnia 27 października 2015 r., sygn. akt V Ka (…),utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w L.z dnia 4 lutego 2015 r., sygn. akt IX K (...) 1. uchyla zaskarżony wyrok oraz utrzymany nim w mocy wyrok Sądu Rejonowego w L. z dnia 4 lutego 2015 r., sygn. akt IX K (...), a następnie:- na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. umarza postępowanie karne wobec T.

Sygn. akt II KK 574/21 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 marca 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Artymiuk (przewodniczący)‎SSN Barbara Skoczkowska‎SSN Małgorzata Gierszon (sprawozdawca)Protokolant Emilia Bieńczak w sprawie K. A. B., skazanego z art. 271 § 3 k.k. i in.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k. w dniu 18 marca 2022 r. kasacji Rzecznika Praw Obywatelskich od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 16 grudnia 2020 r., sygn. akt X Ka (…), utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w G. z dnia 12 listopada 2019 r., sygn. akt II K (…), uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej rozstrzygnięcia zawartego w pkt 1 odnośnie utrzymania w mocy wyroku Sądu Rejonowego w G. co do skazania K.

Sygn. akt II Ka 718/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 lutego 2025r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Agnieszka Karłowicz (spr.) Sędziowie: SO Dariusz Półtorak SR del. Paweł Mądry Protokolant: p.o. sekr. sąd. Anita Lemisiewicz-Pszczel przy udziale Prokuratora Barbary Szczepanik po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2025 r. sprawy oskarżonego K. W. art. 160 § 1 kk w zw. z art. 160 § 3 kk w zb. z art. 156 § 2 kk w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 11 § 2 kk na skutek apelacji, wniesionych przez prokuratora i obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Węgrowie z dnia 12 lipca 2024 r. sygn. akt II K 62/24 I. zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy, II. zasądza od oskarżonego K. W. na rzecz oskarżyciela posiłkowego A. R. 1230 złotych tytułem kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym, III. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 580 złotych opłaty za postępowanie odwoławcze i 10 złotych wydatków, przejmując wydatki w pozostałej części na rachunek Skarbu Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 718/24 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 2 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Węgrowie z 12 lipca 2024 roku sygn. II K 62/24 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☒ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut prokuratora 1. obraza przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 160 § 3 kk, poprzez jego niesłuszne zastosowanie w kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu w sytuacji, gdy pomiędzy art. 160 § 3 i art. 156 § 2 kk zachodzi zbieg kumulatywny i kwalifikacja czynu z art. 156 § 2 kk konsumuje kwalifikację z art. 160 § 3 kk. ☐zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzut obrazy przepisów prawa materialnego okazał się niezasadny. W orzecznictwie wielokrotnie wskazywano, że zarzut obrazy prawa materialnego jest dopuszczalny tylko w sytuacji, gdy nie są kwestionowane dokonane przez Sąd pierwszej instancji ustalenia faktyczne (które z kolei nie mogą być kwestionowane bez zarzutu obrazy przepisów postępowania) – bowiem zarzut taki opiera się na twierdzeniu, że w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym Sąd dokonał błędnej jego subsumpcji, nieprawidłowo stosując (lub nie stosując) konkretny przepis prawa materialnego. Obraza prawa materialnego ma miejsce wtedy, gdy stan faktyczny został w orzeczeniu prawidłowo ustalony, a nie zastosowano do niego właściwego przepisu (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 2 grudnia 2008 roku, sygn. akt III KK 230/08). Tymczasem we wniesionej apelacji prokurator podniósł jedynie zarzut obrazy przepisu prawa materialnego i nie kwestionował ustaleń faktycznych, podobnie jak obrońca oskarżonego. W opisie czynu przypisanego oskarżonemu mowa jest o nieumyślnym narażeniu pokrzywdzonego na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. Przestępstwo z art. 160 § 1 k.k. można popełnić tylko umyślnie, w obu postaciach zamiaru. Gdyby więc wyeliminować art. 160 § 3 kk, jak wnioskuje prokurator to opis czynu nie odpowiada kwalifikacji wnioskowanej przez skarżącego tj. art. 160 § 1 kk w zb. z art. 156 § 2 kk w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk. Wobec braku zarzutu co do ustaleń faktycznych dokonanych w sprawie, taka zmiana nie mogła zostać dokonana. Wniosek zmiana zaskarżonego wyroku poprzez zakwalifikowanie czynu przypisanego oskarżonemu z przepisu art. 160 § 1 kk w zb. z art. 156 § 2 kk w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk, zaś w pozostałym zakresie utrzymanie wyroku w mocy. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność zarzutu skutkowała bezzasadnością wniosku. Lp. Zarzut obrońcy oskarżonego 2. rażącą niewspółmierność kary wymierzonej oskarżonemu polegającą na wymierzeniu mu kary 8 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania i kary grzywny w wymiarze 200 stawek dziennych po 20 złotych każda stawka, w sytuacji gdy zgromadzony w toku postępowania materiał dowodowy, cele zapobiegawcze kary, jak również te w zakresie prewencji ogólnej i szczególnej, a także stopień winy K. W. uzasadniały wymierzenie mu, przy zastosowaniu instytucji z art. 37a kk kary grzywny w wymiarze 200 stawek dziennych po 30 złotych każda stawka oraz środka karnego w postaci świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w wysokości 1.000 złotych; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzut skarżącego okazał się niezasadny. W pierwszej kolejności odnosząc się do zarzutu przedstawionego w apelacji należy wskazać, iż skarżący nie podniósł żadnych istotnych okoliczności, które w należyty sposób wykazałyby, że orzeczona kara, środki karne oraz zadośćuczynienie są rażąco niewspółmierne. Uzasadniając podniesiony zarzut obrońca oskarżonego w sposób ogólny zanegował rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji wskazując, że oskarżony przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, pokrzywdzony nie czuł żalu do oskarżonego, a więc wystarczające będzie orzeczenie kary grzywny. Z rażącą niewspółmiernością kary za określone przestępstwo mamy do czynienia wówczas, gdy na podstawie wszystkich okoliczności mających wpływ na jej wymiar można ustalić, że zachodzi wyraźna różnica pomiędzy karą wymierzona przez Sąd pierwszej instancji, a karą jaką należałoby wymierzyć w instancji odwoławczej przy prawidłowym zastosowaniu dyrektyw wymiaru kary zawartych w art. 53 k.k. i dalszych. Nie chodzi w tej sytuacji o każdą ewentualną różnicę w ocenach co do wymiaru kary, ale o różnicę zasadniczą, która powodowałaby, iż karę wymierzoną dotychczas należałoby traktować jako rażąco niewspółmierną, z uwagi na jej surowość lub łagodność (postanowienie Sądu Najwyższego Sądu Najwyższego z dnia 26 lutego 2020 r., sygn. V KK 382/19, wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 14 grudnia 2020 r. sygn. II AKa 106/20). Aby kara mogła zostać uznana za rażąco niewspółmierną, niedostosowanie do dyrektyw jej wymiaru musi już po wstępnej analizie orzeczenia być całkowicie nie do zaakceptowania. Tymczasem, wbrew odmiennym wywodom apelacji, ferując rozstrzygnięcie w tym zakresie, Sąd Rejonowy uwzględnił wszystkie ustawowe dyrektywy płynące z treści art. 53 kk, właściwie zważył stopień winy oskarżonego oraz społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu, obiektywnie bacząc przy tym na wszelkie okoliczności dotyczące stricte osoby sprawcy, a zatem zarówno te przemawiające na korzyść oskarżonego, jak też te obciążające go. Co więcej – swoje stanowisko organ procesowy przekonująco uargumentował w części motywacyjnej wyroku, gdzie dokładnie wskazał jakie przesłanki przemówiły za właściwością, celowością i współmiernością wymierzenia wobec podsądnego mieszczącej się w podstawowych granicach ustawowego zagrożenia czynu z art. 156 § 2 kk kary o charakterze nieizolacyjnym. Sąd Rejonowy słusznie uznał, że w realiach niniejszej sprawy nie wystąpiły okoliczności przemawiające za szczególnym, uprzywilejowanym potraktowaniem sprawcy i wymierzeniem względem niego kary na zasadach szczególnych – czyli przy uwzględnieniu instytucji z art. 37a kk. Tutaj przypomnieć należy, iż wprawdzie dla skorzystania z tejże regulacji konieczne jest równoległe zaistnienie trzech przesłanek – po pierwsze, w grę wchodzi przestępstwo zagrożone tylko karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą 8 lat; po drugie, hipotetycznie wymierzona przez Sąd kara pozbawienia wolności za to przestępstwo nie może być surowsza od 1 roku; po trzecie zaś, sprawca nie może być osobą popełniającą przestępstwo działającą w zorganizowanej grupie albo związku mającym na celu popełnienie przestępstwa lub przestępstwa skarbowego, nie może być również osobą popełniającą przestępstwo o charakterze terrorystycznym, jednak przywołana regulacja ma charakter fakultatywny. Innymi słowy, jej zastosowanie absolutnie nie jest uzależnione tylko od ziszczenia się przesłanek nakreślonych przez ustawodawcę, lecz także od autonomicznej decyzji Sądu, który z jakichś względów powinien uznać, że w danej, konkretnej sprawie, w odniesieniu do danego, konkretnego sprawcy wystąpiły nadzwyczajne okoliczności, przemawiające za stwierdzeniem, że kara standardowa, nawet w najniższym możliwym wymiarze, byłaby niesprawiedliwa i zbyt wygórowana. Co więcej – możliwość skorzystania z tego wariantu uwarunkowana jest również od pozbawionego wszelkich wątpliwości uznania, że właśnie takie rozstrzygnięcie okaże się wystarczające dla osiągnięcia wobec oskarżonego celów kary, a w szczególności zapobieżenia powrotowi do przestępstwa, a przy czym równolegle w powszechnym odbiorze będzie jawiło się jako sprawiedliwe i słuszne. W doktrynie i orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, że skorzystanie przez Sąd z dobrodziejstwa tej instytucji winno mieć miejsce jedynie wyjątkowo, w szczególnie uzasadnionych przypadkach. Wystąpienia takich wyjątkowych okoliczności nie wykazał zaś apelujący, który na łamach wywiedzionej apelacji jedynie wskazał jakiego rozstrzygnięcia się domaga, bez przytoczenia jego jakichkolwiek podstaw. W tej sytuacji Instancji Odwoławczej niezwykle trudno rozwinąć tę problematykę. Tak czy inaczej, nie należy zapominać, iż popełnienie przez oskarżonego występku, stanowiącego przedmiot niniejszego postępowanie spowodowało poważne skutki dla pokrzywdzonego. Wobec tego, uznać należy, iż zastosowana wobec niego sankcja karna ( kara z warunkowym zawieszeniem ich wykonania i grzywna) okaże się wystarczające dla osiągnięcia pożądanych efektów kary. Wniosek zmianę wyroku w części dotyczącej orzeczenia o karze poprzez orzeczenie wobec K. W., przy zastosowaniu instytucji z art. 37a kk kary grzywny w wymiarze 200 stawek dziennych po 30 złotych każda stawka oraz środka karnego w postaci świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w wysokości 1.000 złotych. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność zarzutu skutkowała bezzasadnością wniosku. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Wyrok Sądu Rejonowego w Węgrowie z 12 lipca 2024 roku sygn. II K 62/24 został utrzymany w mocy. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Brak przesłanek z art. 439 § 1 pkt 1-9 kpk oraz z art. 440 kpk, podlegających uwzględnieniu niezależnie od granic zaskarżenia, podniesionych zarzutów oraz wpływu uchybienia na treść orzeczenia. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji Przedmiot i zakres zmiany Zwięźle o powodach zmiany 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 4.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności --------------------- --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II., III. Na podstawie art. 636§ 1 i 2 kpk w zw. z art. 633 kpk w zw. z art. 626 § 1 kpk Sąd Okręgowy zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 580 złotych tytułem opłaty za obie instancje i 10 zł wydatków za postępowanie odwoławcze, mając na uwadze, że oskarżony osiąga miesięcznych dochód, posiada majątek, nie ma nikogo na utrzymaniu i jest w stanie uregulować należności sądowe. Zgodnie z postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 24 stycznia 2024 r. IV KK 460/22 sąd może kontrolować wysokość żądanego przez stronę wynagrodzenia adwokata w zakresie przekraczającym stawki minimalne, określone w przepisach wskazanych w rozporządzeniu, przy czym kontrola ta dokonywana ma być przy uwzględnieniu rodzaju i stopnia zawiłości sprawy oraz nakładu pracy obrońcy lub pełnomocnika. (por.m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 marca 2011 r., I KZP 1/11, OSNKW 2011, z. 5, poz. 38). Ustalona w umowie wysokość opłat za czynności radcy prawnego nie musi stanowić podstawy zasądzenia przez sąd poniesionych przez tę stronę kosztów zastępstwa prawnego. W rozpoznawanej sprawie nie była więc ona dla Sądu wiążąca. Jak wynika z § 15 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości, opłaty stanowiące podstawę zasądzenia kosztów zastępstwa prawnego i kosztów radcy prawnego ustala się z uwzględnieniem stawek minimalnych określonych w rozdziałach 2-4, z czego wnosić należy, że są one podstawą do ustalenia wynagrodzenia. Skarżący domagał się zasądzenia tytułem zwrotu kosztów związanych z ustanowieniem pełnomocnika zgodnie z przedstawioną fakturą wskazująca kwotę 2460 zł, a więc przewyższającą stawkę minimalną. W świetle powyższego należy wskazać na powszechny w orzecznictwie pogląd, że jeżeli nakład pracy pełnomocnika nie jest zdecydowanie ponadprzeciętny, to wynagrodzenie powinno odpowiadać wysokości jedynie stawki minimalnej (por. wyrok SA w Krakowie z dnia 31 stycznia 2013 r., II AKa 252/12, LEX nr 1286550; postanowienie NSA z dnia 17 października 2012 r., II FZ 878/12, LEX nr 1244413). W szczególności Sąd Apelacyjny w Katowicach w wyroku z dnia 25 czerwca 2014 r., V ACa 60/14 (LEX nr 1496420), przyjął, iż: „jeśli żadne nadzwyczajne okoliczności nie wystąpiły, a skala aktywności pełnomocnika pozostała na przeciętnym poziomie, to nie istnieją przesłanki do zasądzenia w sprawie wynagrodzenia wyższego od stawek minimalnych". Niewątpliwie opisany stan rzeczy zachodzi w przedmiotowej sprawie, tj. nie wystąpiły wyjątkowe okoliczności, które mogłyby uzasadniać przyznanie oskarżycielowi posiłkowemu zwrotu kosztów profesjonalnego pełnomocnika w kwocie prawie trzykrotności stawki minimalnej za postępowanie odwoławcze. Rodzaj i zawiłość sprawy należy ocenić jako niewykraczające poza ramy występujące powszechnie w sprawach karnych. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie cechował się znaczną obszernością. W tym stanie rzeczy przyznano połowę żądanej kwoty i tak przekraczającej stawkę minimalną. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację oskarżyciel publiczny Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja wyrok Sądu Rejonowego w Węgrowie z dnia 12 lipca 2024r. sygn. akt II K 62/24 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 2 Podmiot wnoszący apelację obrońca Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja wyrok Sądu Rejonowego w Węgrowie z dnia 12 lipca 2024r. sygn. akt II K 62/24 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☒ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana

wyrok Sądu Rejonowego w Ostródzie VII Zamiejscowego Wydziału Karnego w Morągu z dnia 28 października 2021r.

Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 3/25 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.

Formularz UK 2 Sygnatura akt IV Ka 95/23 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.

Formularz UK 2 Sygnatura akt IV Ka 480 /23 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.