VI Ka 499/24 · Sąd powszechny

CZĘŚĆ WSTĘPNA 0.11.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Słupcy z 17 kwietnia 2024r. w sprawie o sygn. akt IIK643/22 0.11.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☒ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☐ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 0.11.3. Granice zaskarżenia 0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☒ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.11.3.2.

Sygn. akt II Ka 131/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 maja 2023r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: sędzia (del.) Paweł Mądry Protokolant: stażysta Kinga Ambroziak vel Mrozowicz przy udziale prokuratora Krzysztofa Cieplińskiego po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2023 r. sprawy L. I. oskarżonego z art. 286 § 1 kk na skutek apelacji wniesionej przez oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 28 listopada 2022 r. sygn. akt II K 461/22 I. w zaskarżonej części wyrok zmienia w ten sposób, że: 1. na podstawie art. 69 § 1 i § 2 kk i art. 70 § 1 kk warunkowo zawiesza wykonanie kary pozbawienia wolności wymierzonej L. I. w pkt III wyroku na okres 3 (trzy) lat tytułem próby, 2. na podstawie art. 72 § 1 pkt 1 kk zobowiązuje oskarżonego do pisemnego informowania Sądu o przebiegu okresu próby co 6 miesięcy licząc od daty uprawomocnienia się wyroku; II. w pozostałej zaskarżonej części wyrok utrzymuje w mocy; III. zwalnia oskarżonego od zapłaty kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze określając, że wchodzące w ich skład wydatki ponosi Skarb Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 131/23 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 28 listopada 2022 r. w sprawie II K 461/22 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☐ obrońca ☒ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --------- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ----------------- ------------------------------------ -------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ----------------- ------------------------------------ -------------------------------------------------------------------------- 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. obraza przepisów postępowania karnego, tj. art. 4 kpk, art. 5 kpk, art. 7 kpk i art. 410 kpk, mająca wpływ na treść orzeczenia, polegająca na dowolnej i wybiórczej ocenie materiału dowodowego z pominięciem dowodów, które świadczą na korzyść oskarżonego L. I. oraz jego syna S. I., w tym materiałów z kancelarii komornika sądowego A. M., dotyczących zajęcia konta bankowego w mBanku oraz Banku (...) S.A. – rachunków należących do oskarżonego L. I., częściowych wyjaśnień L. I. oraz jego syna S. I., że nigdy nie działali wspólnie i w porozumieniu oraz że S. nie posiadał wiedzy, że pieniądze, które wpłynęły na jego konto nie należą do jego ojca L. I., a co za tym idzie S. I. zupełnie nie miał świadomości, że jego działanie może być przyporządkowane przestępstwu przywłaszczenia, tj. przestępstwu przeciwko art. 284 § 1 kk. - błędne uznanie, iż S. I. mając świadomość, iż nie jest adresatem przelewów postąpił z przelaną kwotą jak ze swoją własnością, dokonując dalszego przelewu kwoty 2945 zł na kontro specjalnie założone w tym dniu przez L. I. w Banku (...), a kwotę 5 złotych, zatrzymując jako rekompensatę za koszt przelewu natychmiastowego w sytuacji gdy S. I. został powiadomiony przez oskarżonego, że pieniądze które wpłynęły na jego konto należą do oskarżonego jako zapłata za transakcje, a co za tym idzie nie podejrzewając, iż nie należą do oskarżonego wypełnił tylko jego dyspozycję; - błędne uznanie, iż S. I. zatrzymał kwotę 5 zł jako rekompensatę za koszt przelewu natychmiastowego w sytuacji gdy w momencie wpływu pieniędzy, a następnie ich wysłania na konto oskarżonego w M. Banku, konto S. I. było puste i potrącenie z pieniędzy, które wpłynęły na jego konto w kwocie 2500 zł, opłaty za przelew natychmiastowy 5 złotych było naturalną konsekwencją realizacji przelewu natychmiastowego, czyli usługi realizowanej przez większość banków w Polsce. Ponadto rozumiał, że opłata zostaje potrącona z pieniędzy ojca, gdyż taką wiedzę w tamtej chwili posiadał, - błędne uznanie, iż początkowo oskarżony nie przyznawał się do zarzucanego mu czynu, że nie był w posiadaniu sprzedawanego towaru, a jego deklaracja zwrotu pieniędzy miała na celu jedynie opóźnienie ewentualnych konsekwencji prawnych w sytuacji gdy fakt, iż oskarżony nie posiadał wyżej wymienionego sprzętu nie został udowodniony na żadnym etapie postępowania, nawet zeznania S. I. oraz M. I. potwierdziły, że w domu rodzinnym było dużo instrumentów różnego rodzaju należących do oskarżonego, a fakt wysłania przez oskarżonego w dniu 2 czerwca 2018 r. do nabywcy P. S. – co ten potwierdził – smsa informującego, że przelew dotarł wskazuje, kierując się zasadami logiki, że oskarżony nie działał na tym etapie, czyli od początku (dolus directus coloratus) z zamiarem niekorzystnego rozporządzenia mieniem. - błędne uznanie, iż od samego początku oskarżony działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, gdy zebrany materiał jednoznacznie tego nie potwierdza. W fazie początkowej miała to być jedynie transakcja sprzedaży instrumentu, która w późniejszej fazie nie doszła do skutku z winy oskarżonego do czego wielokrotnie się przyznawał w różnej formie: przesłuchiwany na Policji, wyjaśniając przed Sądem Rejonowym w Garwolinie w dniu 7 kwietnia 2021 r., wysyłając wyjaśnienia do Sądu w Garwolinie i w S., a także podczas ponownej rozprawy po apelacji od wyroku w dniu 17 listopada 2022 r. w której oskarżony brał udział w formie wideokonferencji. - błędne uznanie za niewiarygodne wyjaśnień złożonych przed Sądem, iż oskarżony skorzystał z konta bankowego syna S. I., gdyż jego własne konta były zajęte przez komornika, czego podobno nie potwierdził komornik A. M., a także nie potwierdził Bank (...) S.A., na którego konto wcześniej przelał pieniądze jego syn, w sytuacji gdy oskarżony wielokrotnie podawał, że jego wcześniejsze konta w bankach były od lat blokowane przez komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w Mogilnie w związku z niespłaconymi zobowiązaniami oskarżonego. Natomiast oskarżony założył rachunek w Banku (...) w dniu 30 maja 2018 r., gdy dowiedział się, że komornik nie zdąży zająć jego kolejnego rachunku do czasu wypłaty pieniędzy, gdyż zazwyczaj decyzja o zajęciu dociera do banku po kilku dniach. Fakt ten oskarżony wykorzystał, czego obecnie bardzo się wstydzi i bardzo żałuje. - błędne uznanie przez Sąd, iż logika wskazuje w tym wypadku na fakt, iż zabieg miał na celu jedynie utrudnienie w dotarciu do ostatecznego beneficjenta przestępstwa, w sytuacji gdy już 2 czerwca 2018 r. oskarżony z własnej woli wysłał do pokrzywdzonego P. S. smsa z informacją, że przelew dotarł, nic nie ukrywając, zaś dotarcie do właściciela konta, na które dotarł przelew było niezwykle proste i szybkie, - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku poprzez błędne uznanie, iż S. I. jest winny przywłaszczenia mienia w postaci pieniędzy w kwocie 2500 zł, należących do P. S. w sytuacji, gdy w dniu dokonywania transakcji przelewu oskarżony nie powiadomił syna, że pieniądze nie należą do oskarżonego. Wprost przeciwnie oskarżony wskazał, że to jego pieniądze pozyskane w ramach zapłaty za transakcje i może dysponować nimi zgodnie ze swoją wolą, dlatego naturalnym dla syna było wypełnienie woli ojca, czyli spełnienie prośby o wykonanie przelewu. O przelewie syn oskarżonego dowiedział się od ojca, a następnie z wiadomości sms wysłanej z banku w formie powiadomienia. W wiadomości sms dostępne były tylko wiadomości dotyczące wpłacającego, kwoty przelewu i daty przelewu oraz informacja za co jest dokonana wpłata, czyli opis przelewu. Na tym etapie sprawdzenie do kogo był kierowany przelew wymagało wejścia na stronę internetową banku, zalogowania się na swoje konto, wybrania opcji – przelewu – wybrania daty przelewu oraz wybrania właściwości przelewu i sprawdzenia adresata czego S. I. nie zrobił, gdyż nic złego nie podejrzewał, działał tylko zgodnie z wolą oskarżonego, wobec zaufania do własnego ojca, co wielokrotnie potwierdził w wyjaśnieniach. Potwierdzał to również świadek M. I.; - błędne uznanie, iż oskarżony S. I. powinien solidarnie naprawić szkodę na rzecz pokrzywdzonego w sytuacji, gdy brak jest jakichkolwiek dowodów na fakt wyrządzenia szkody przez S. I.. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny - Sąd Okręgowy, wobec niezłożenia środka zaskarżenia przez oskarżonego S. I., przy stwierdzeniu braku podstaw z art. 435 kpk do wzruszenia zaskarżonego orzeczenia względem tego oskarżonego, nie odnosił się co do zasadności zarzutów podniesionych przez oskarżonego L. I., a kwestionujących prawidłowość orzeczenia pierwszoinstancyjnego zapadłego względem oskarżonego S. I.. Należy pamiętać, że zgodnie z art. 425 § 3 kpk odwołujący się może skarżyć jedynie rozstrzygnięcia lub ustalenia naruszające jego prawa lub szkodzące jego interesom. Z tych względów ograniczono rozpoznanie środka odwoławczego do uchybień podniesionych przez oskarżonego L. I., wyłącznie w zakresie dotyczącym jego osoby. - kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku nie wykazała, ażeby postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone wadliwie, na co wskazywał oskarżony L. I.. Wprost przeciwnie, Sąd meriti nie dopuścił się obrazy żadnego z przedstawionych przez skarżącego na łamach środka odwoławczego przepisów proceduralnych. - dogłębna analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że Sąd Rejonowy słusznie obdarzył zeznania świadka P. S. przymiotem wiarygodności w całości. Ich treść koreluje zarówno z osobowym materiałem dowodowym sprawy, tj. wyjaśnieniami oskarżonego L. I., jak i pochodzącym z dokumentów, choćby z potwierdzeniem dokonania przelewu na kwotę 2500 zł za syntezator C. (...), (k. 5), a także pismem od grupy OLX Sp. z o.o. z siedzibą w P. (k. 22). Uszczegółowiając tę tezę, dane osoby sprzedającej, które podał ww. świadek, tj. F. W., pokrywały się z tymi z ogłoszenia, nadto pokrzywdzony wskazał takie same dane, dokonując przelewu za wyżej wspomniany syntezator. Numer telefonu do kontaktu z ogłoszenia, jaki podał w trakcie składania zeznań P. S. w postępowaniu przygotowawczym, jest analogiczny jak ten z pisma przesłanego przez grupę OLX, nadto analiza danych bilingowych wskazywała, że numer ten należy do oskarżonego L. I. (k. 26). Data dokonania przelewu, tj. 30.05.2018 r. była tożsama jak data opublikowania ogłoszenia. Należy zauważyć, że w tym samym dniu na portalu OLX zostało założone konto, powiązane z owym ogłoszeniem. Zeznania pokrzywdzonego pokrywają się również z wyjaśnieniami oskarżonego, wskazującymi na fakt posiadania przez niego innego sprzętu muzycznego, co dowodzi o zasadności obdarzenia wiarą zeznań P. S. również w zakresie oferowania przez oskarżonego przy zakupie syntezatora dodatkowego sprzętu muzycznego. L. I. przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, podniósł, iż to on opublikował ogłoszenie, podał nieprawdziwe dane do przelewu pokrzywdzonemu, nadto iż był jedyną osobą, która się z nim kontaktowała. W tej części, deskrypcje procesowe oskarżonego, jako zgodne z uznanym za wiarygodnym materiałem sprawy, słusznie Sąd meriti uznał za wiarygodne. Należy w tym miejscu przypomnieć, że ów sąd może obdarzyć przymiotem wiarygodności depozycje osobowe w części, bądź w całości (postanowienie SN z 26.03.2021 r., II KK 94/21, LEX nr 3232190). Nie jest zobowiązany do dawania wiary takim dowodom w całości, a ocena ta zawsze musi zostać dokonywana w konfrontacji z pozostałym materiałem sprawy. Z samego zaś niezadowolenia oskarżonego co do wyników tejże oceny nie można upatrywać jej nietrafności. Decyzja Sądu Rejonowego o niedaniu wiary wyjaśnieniom oskarżonego w zakresie wskazanym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku na k. 475v-476, była zasadna wobec sprzeczności z materiałem dowodowym, któremu ów Sąd dał wiarę. Sąd Okręgowy w pełni aprobuje poczynione na łamach pisemnych motywów zaskarżonego wyroku rozważania i nie zauważa potrzeby ich sztucznego przywoływania na potrzeby niniejszego wywodu. Niewątpliwie zachowanie oskarżonego, który po zaoferowaniu do sprzedaży syntezatora, a następnie uzyskaniu pieniędzy od pokrzywdzonego, nie wysłał mu zakupionego sprzętu, wypełnia znamiona przestępstwa oszustwa. Co do zamiaru oskarżonego należy przywołać w tym miejscu fragmenty jego wyjaśnień: „Ja wskazałem pokrzywdzonemu nieprawdziwe dane do przelewu” (…), „ja na tyle dobrze ukrywałem swoje oszustwa, że nawet samo zatrzymanie było szokiem dla mojej rodziny” (k. 456-456v). W przedmiotowej sprawie Sąd Rejonowy uznał, że oskarżony nie posiadał oferowanego towaru, aczkolwiek ustalenie o tym, czy oskarżony posiadał sprzęt, czy go nie posiadał, pozostawał irrelewantny dla przypisania winy w sytuacji, gdy oskarżony ostatecznie nie przekazał sprzętu pokrzywdzonemu, pomimo wiedzy, iż pokrzywdzony przelał umówioną kwotę na wskazane przez oskarżonego konto. Co do celu, którym w przypadku przestępstwa oszustwa jest osiągnięcie korzyści majątkowej, również należy przytoczyć wyjaśnienia oskarżonego: „Ja poprosiłem syna o przelanie tych środków, nie pamiętam, ale chyba prosiłem, żeby on przelał je natychmiast, bo mieliśmy spłacić jakąś ratę kredytu” (k. 456). Pomimo, iż oskarżony miał przesłać syntezator pokrzywdzonemu do 05.06.2018 r. nie uczynił tego. Twierdził, że nie może rozmawiać, wskazywał na przeszkody w jego wysłaniu, lecz ich nie konkretyzował, komunikował, że nie wyśle paczki z uwagi na pilny wyjazd oraz zwróci pieniądze, by ostatecznie przestać reagować na próby kontaktu z nim pokrzywdzonego, który finalnie nie otrzymał ani zakupionego sprzętu, ani zwrotu pieniędzy. Tym samym nie sposób zgodzić się z oskarżonym, iż nie obejmował swoją świadomością i zamiarem bezpośrednim kierunkowym, że wprowadza pokrzywdzonego w błąd, jak również, że działa z zamiarem osiągniecia korzyści majątkowej, której skutkiem jest doprowadzenie pokrzywdzonego do niekorzystnego rozporządzenia mieniem. Oskarżony utwierdzał w przekonaniu pokrzywdzonego, wywołując w jego świadomości fałszywe wyobrażenie co do wysłania syntezatora po otrzymaniu przez niego pieniędzy (postanowienie SN z 26.06.2003 r., V KK 324/02, LEX nr 80291). Pokrzywdzony przecież nie znał oskarżonego, podawał się za inną osobę, nie wiedział z kim się kontaktuje, a w świetle ich pierwszej rozmowy i podjętych ustaleń, zasadnie mógł twierdzić, że zakupiony sprzęt otrzyma. Numer rachunku, na jaki przelał środki pokrzywdzony, należał bezspornie do S. I. (k. 38), natomiast wszelkie dywagacje oskarżonego co do zajęć kont, w kontrze do dowodów z pisma komornika (k. 251) i historii rachunku (k. 295-298), są bezpodstawne. - zarzut obrazy art. 410 kpk co do wyjaśnień oskarżonego S. I. był nietrafny. Do naruszenia art. 410 kpk doszłoby wówczas, gdyby sąd pominął ten dowód przy dokonywaniu ustaleń faktycznych, a w konsekwencji także go nie ocenił. Po dokładnym przyjrzeniu się uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, należy stwierdzić, żeSąd Rejonowy czynił ustalenia faktyczne również w oparciu o wyjaśnienia S. I., nadto ocenił ten dowód, a Sąd Okręgowy nie dostrzega, aby owa ocena była dowolną, sprzeczną z treścią art. 7 kpk. Wbrew twierdzeniu oskarżonego, Sąd I instancji, nie przypisał oskarżonym zaskarżonym wyrokiem, że działali wspólnie i w porozumieniu co do czynu zarzucanego aktem oskarżenia, a uznał ich za winnych oddzielnych czynów, tj. z art. 286 § 1 kk i art. 284 § 1 kk. - podobnie nie zauważa się błędu w ocenie depozycji świadka M. I., które z uwagi na spójność relacji z pozostałym wiarygodnym materiałem sprawy słusznie stanowiły podstawę ustaleń faktycznych dokonanych w sprawie. Należy podkreślić, że świadek ten nie posiadał wiedzy o inkryminowanym zdarzeniu, szerzej zaś opisywał życie i relacje panujące pomiędzy członkami jego rodziny. W związku z tym, jego zeznania, pomimo, iż stanowiły uzupełnienie materiału dowodowego, to nie mogły znacząco wpłynąć na treść zapadłego orzeczenia. - co do dowodów z dokumentów, zostały wystawione przez podmioty do tego uprawnione, brak jest podstaw do ich kwestionowania. - odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 5 § 2 kpk na samym początku należy podnieść, że stawianie łącznie takiego zarzutu z zarzutem naruszenia art. 7 kpk jest nieprawidłowe, gdyż zarzuty te wzajemnie się wykluczają. Jeżeli bowiem skarżący kwestionuję ocenę dowodów co do ich wiarygodności, to takiej sytuacji dotyczy nie art. 5 § 2 kpk, lecz art. 7 kpk, natomiast gdy skarżący podważa prawidłowość ustaleń faktycznych wynikających z oceny dowodów – w sytuacji gdy sąd powziął wątpliwości, ale rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego, albo gdy takich wątpliwości nie miał, choć powinien je powziąć - wówczas należy postawić zarzut naruszenia art. 5 § 2 kpk. Sąd Rejonowy w niniejszej sprawie nie powziął takich wątpliwości. Sąd Okręgowy, po zapoznaniu się z materiałem sprawy, również nie dostrzega, aby takie wątpliwości występowały. Tym samym należało zaaprobować stanowisko Sądu a quo co do sprawstwa oskarżonego L. I., a zarzut skarżącego uznać za bezpodstawny. - aby zasadnie, tym samym skutecznie podnieść zarzut obrazy art. 4 kpk nie wystarczy ogólne stwierdzenie o jego naruszeniu, które oparte jest odmiennej oceny materiału dowodowego skupiającej się wyłącznie na korzystnych dowodach. O braku obiektywizmu Sądu można natomiast mówić wtedy, gdy zostały naruszone określone przepisy zawierające normy nakazujące lub zakazujące działań na niekorzyść określonej strony postępowania lub gdy w sposób wyraźny i udokumentowany Sąd faworyzuje jedną ze stron. Brak precyzyjnego odwołania się do sytuacji procesowej, w której doszło do przekroczenia tych przepisów czyni zarzut oparty na tychże przepisach bezzasadnym (wyrok SA w Warszawie z 18.10.2018 r., II AKa 402/17, LEX nr 2581120).- reasumując, krytyka odwoławcza, aby była skuteczna, musi wykazać usterki rozumowania zaskarżonego orzeczenia. Jeśli tego nie czyni, a ogranicza się do zapewnienia, że badane zdarzenie miały inny przebieg, w tym nie respektuje wymogu uwzględnienia całokształtu ujawnionych w sprawie okoliczności, czyli tak jak to czynił skarżący, nie można oczekiwać, że zostanie uwzględniona. Byłoby to bowiem postąpienie dowolne, przenoszące wyłącznie subiektywną wizję skarżącego, oczywiście dla niego korzystną, nad działalność racjonalną, opartą na dowodach.- skoro więc Sąd meriti nie naruszył żadnego z przepisów ze sfery gromadzenia i oceny dowodów to brak jest również podstaw do kwestionowania dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych. Wniosek - o uchylenie zaskarżonego wyroku i jego zmianę poprzez uniewinnienie S. I. od popełnienia zarzucanego mu czynu, - zmianę orzeczonej wobec oskarżonego kary na karę jednego roku pozbawienia wolności z równoczesnym warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat próby – na mocy art. 69 § 1 i 2 kk i art. 70 § 1 pkt 1 kk w zw. z art. 4 § 1 kk oraz grzywnę w wysokości 100 stawek dziennych po 20 zł każda, czyli tak jak w wyroku z dnia 7 kwietnia 2021 r. - na mocy art. 46 § 1 kk orzeczenie wobec oskarżonego obowiązku naprawienia szkody w całości poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonego P. S. kwoty 2500 zł, - zasądzenie od oskarżonego L. I. na rzecz Skarbu Państwa kwoty 50 zł tytułem wydatków w sprawie i zwolnienie go od uiszczenia opłat, zaś w pozostałej części obciążyć Skarb Państwa. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. - jak wskazano wyżej, Sąd Okręgowy nie ujawnił w sprawie z urzędu okoliczności uzasadniających zmianę wyroku w niezaskarżonej części, tj. części dotyczącej S. I. - wniosek o zmianę wyroku w zakresie zasługiwał na uwzględnienie, o czym poniżej - brak podstaw do zmiany wyroku w zakresie orzeczonego obowiązku naprawienia szkody Lp. Zarzut 2. - błędne uznanie, iż brak jest podstaw do warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności wobec oskarżonego w sytuacji, gdy oskarżony w chwili popełnienia zarzucanego mu czynu nie był skazany na karę pozbawienia wolności, - błędne uznanie za podstawę wyrokowania wielokrotną późniejszą karalność oskarżonego za przestępstwa przeciwko mieniu, gdyż za kolejne przestępstwa oskarżony został ukarany kolejnymi wyrokami, w których orzeczono różne kary: kary pozbawienia wolności, kary ograniczenia wolności i grzywny ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny - po przeanalizowaniu sprawy, Sąd Okręgowy doszedł do wniosku, że niezastosowanie instytucji warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności, orzeczonej zaskarżonym wyrokiem względem oskarżonego było niezasadne wobec braku jego skazania w czasie popełnienia przestępstwa zarówno na karę pozbawienia wolności, jak i na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Warto wskazać, że przed dokonaniem czynu będącego przedmiotem osądu w niniejszej sprawie, a także w dacie tego czynu, wobec oskarżonego wydano wyłącznie jeden wyrok skazujący, w którym wymierzono karę grzywny. Dalej należy podnieść, że oskarżony przyznał się do winy, zaś wartość szkody była niewielka (2.500 zł). W tych warunkach decyzja o niezastosowaniu przepisu art. 69 kk wobec oskarżonego była błędna, gdyż powyższe okoliczności przemawiały za uznaniem, że w przypadku oskarżonego L. I. zachodzą podstawy do warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej wobec niego kary pozbawienia wolności. Wprawdzie Sąd II instancji dostrzegł jego późniejszą wielokrotną karalność, jednakże zauważył też, że działalność ta zakończyła się w 2021 roku. Od tego czasu oskarżony nie wchodził w konflikt z prawem, co dowodzi, że zastosowanie wobec niego instytucji warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności jest zasadne. Należy pamiętać, że przeszkody w zastosowaniu omawianej instytucji nie stanowi późniejsza karalność. Kluczowym są uprzednie skazania i wówczas, jeżeli poprzednimi wyrokami orzeczono karę bezwarunkowego pozbawienia wolności czy karę z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, zachodzi okoliczność wyłączająca warunkowe zawieszenie wykonania kary. W niniejszej sprawie nie miała miejsca taka sytuacja, zatem Sąd zajął stanowisko, iż należy dać oskarżonemu szansę na naprawienie swoich błędów uznając, że wymierzenie kary z warunkowym zawieszeniem jej wykonania będzie dla oskarżonego wystarczającą przestrogą przed ponownym wchodzeniem w konflikt z prawem, a zastosowanie dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności nie będzie aktem pobłażania, ale sankcją sprawiedliwą. Na marginesie należy podnieść, że dodatkowe orzeczenie grzywny przy karze pozbawienia wolności, jako rozstrzygnięcie stanowiące realną dolegliwość dla oskarżonego wzmocni oddziaływanie kary. Określając przy tym trzyletni okres próby, Sąd Okręgowy doszedł do przekonania, że jest on konieczny dla osiągnięcia względem oskarżonych celów kary, jednocześnie pozwoli na ewentualną odpowiednią reakcję wymiaru sprawiedliwości w przypadku kolejnego naruszenia porządku prawnego. - na podstawie art. 72 § 1 pkt 1 kk Sąd orzekł wobec oskarżonego obowiązek informowania Sądu o przebiegu okresu próby na piśmie z częstotliwością jeden raz na 6 miesięcy, co w sposób skuteczniejszy pozwoli na weryfikację jego prawidłowości. - pamiętać przy tym należy, że w przypadku popełnienia przez oskarżonego w okresie próby kolejnego przestępstwa lub nie wywiązywania się przez niego z nałożonego przez Sąd obowiązku poniesie on konsekwencje tego postępowania, włącznie z zarządzeniem wykonania kary orzeczonej zaskarżonym wyrokiem. Ta perspektywa winna powstrzymać oskarżonego od podejmowania zachowań niezgodnych z obowiązującym porządkiem prawnym, czego skutkiem będzie, w przypadku zarządzenia wykonania kary, nieuchronne osadzenie w zakładzie karnym. Wniosek - o zmianę wyroku poprzez wymierzenie kary jednego roku pozbawienia wolności z równoczesnym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat próby – na mocy art. 69 § 1 i 2 kk i art. 70 § 1 pkt 1 kk w zw. z art. 4 § 1 kk oraz grzywnę w wysokości 100 stawek dziennych po 20 zł każda, czyli tak jak w wyroku z dnia 7 kwietnia 2021 r. - na mocy art. 46 § 1 kk orzeczenie wobec L. I. obowiązku naprawienia szkody w całości poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonego P. S. kwoty 2500 zł, - zasądzenie od oskarżonego L. I. na rzecz Skarbu Państwa kwoty 50 zł tytułem wydatków w sprawie i zwolnienie go od uiszczenia opłat ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. zasadność zarzutu doprowadziła do zmiany wyroku poprzez zawieszenie wymierzonej zaskarżonym wyrokiem kary pozbawienia wolności. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy zaskarżona część wyroku Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 28 listopada 2022 r. w sprawie II K 461/22, niewymieniona w podsekcji 5.2. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy w zakresie tych rozstrzygnięć wyrok - jako słuszny i odpowiadający prawu - należało utrzymać w mocy 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany Sąd Okręgowy zmienił wyrok Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 28 listopada 2022 r. w sprawie II K 461/22 w ten sposób, że: 1. na podstawie art. 69 § 1 i § 2 kk i art. 70 § 1 kk warunkowo zawiesił wykonanie kary pozbawienia wolności wymierzonej L. I. w pkt III wyroku na okres 3 lat tytułem próby, 2. na podstawie art. 72 § 1 pkt 1 kk zobowiązał oskarżonego do pisemnego informowania Sądu o przebiegu okresu próby co 6 miesięcy licząc od daty uprawomocnienia się wyroku. Zwięźle o powodach zmiany powody zmiany oraz stosowna argumentacja zostały przedstawione w rubryce 3.2. 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 4.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ---------------------- --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności III. Sąd Okręgowy z uwagi na osadzenie oskarżonego w zakładzie karnym, a także przy uwzględnieniu jego sytuacji rodzinnej, tj. pozostawania na jego utrzymaniu dwóch córek, a także konieczności wywiązania się z obowiązku naprawienia szkody, korzystając z regulacji przewidzianej w art. 624 § 1 kpk, zwolnił oskarżonego od zapłaty kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze określając, że wchodzące w ich skład wydatki ponosi Skarb Państwa 7. PODPIS

Sygn. akt VI Ka 585/22 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 listopada 2022 r. Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący – sędzia Robert Bednarczyk (spr.) sędzia Klara Łukaszewska sędzia Waldemar Masłowski Protokolant Joanna Szmel przy udziale prokuratora Prokuratury Rejonowej w Jeleniej Górze Krzysztofa Długosza po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2022r. sprawy S. W. ur. (...) w J. s. R., M. z domu S. skazanego wyrokiem łącznym z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 28 lipca 2022 r. sygn. akt II K 58/22 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec skazanego S. W.; II. zwalnia skazanego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt VI Ka 585/22 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok łączny Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 28 lipca 2022 r., sygn. akt II K 58/22 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca oskarżonego ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☒ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------------------ ---------------------------------------------------- ------------ ------------ 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------------------ ---------------------------------------------------- ------------ ------------ 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------------------ --------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ------------------------------ --------------------------------------------------------------- 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. Błąd w ustaleniach faktycznych, mający wpływ na treść zapadłego orzeczenia, polegający na uznaniu, że istnieje zbliżony stopień społecznej szkodliwości przypisanych skazanemu czynów, przestępstwa te były popełnione na szkodę różnych podmiotów, kilkukrotna karalność skazanego, a także obecna postawa skazanego sprzeciwiają się zastosowaniu zasady pełnej absorpcji, w sytuacji gdy związek podmiotowy oraz związek przedmiotowy, a także nieznaczna odległość czasowa pomiędzy poszczególnymi czynami, a także postawa skazanego, przemawiają za wydaniem wobec skazanego kary łącznej na zasadzie pełnej absorpcji. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 2. Rażąca niewspółmierność kary orzeczonej wobec skazanego przy zastosowaniu zasady asperacji bliżej kumulacji, w sytuacji gdy w przedmiotowej sprawie właściwości skazanego, w tym jego zachowanie po przypisaniu mu objętych wyrokami przestępstw, aktualna postawa wyrażająca się w braniu udziału w licznych programach readaptacyjnych, podjęcie nauki w jednostce penitencjarnej, niesprawianiu problemów wychowawczych, czternastokrotnym nagradzaniu skazanego, a także w dążeniu do odbycia kary zgodnie ze wszelkimi zasadami współżycia społecznego wskazują, że cele zapobiegawcze i wychowawcze wymierzonych kar w wyrokach jednostkowych zostały osiągnięte w stosunku do skazanego, co przemawia za przyjęciem, że cele kary w zakresie prewencji ogólnej i szczególnej zostaną spełnione w przypadku wymierzenia skazanemu kary pozbawienia wolności przy zastosowaniu zasady pełnej absorpcji oraz że kara w tym wymiarze stanowi nad wyraz pewną gwarancję, że skazany nie wejdzie ponownie w konflikt z prawem. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Ad. 1 i 2 Jako że wszystkie zarzuty podniesione przez obrońcę oskarżonego dotyczą rozstrzygnięcia o karze łącznej, Sąd Odwoławczy odniesie się zbiorczo do obu tych zarzutów. Bazując na danych o karalności S. W. i odpisach wydanych w stosunku do jego osoby prawomocnych wyroków Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił, iż w zbiegu realnym pozostają przestępstwa objęte wyrokami wskazanymi w pkt 1 i 2 oraz 3 i 5 części wstępnej zaskarżonego wyroku łącznego, a zatem wyrokiem Sądu Rejonowego w Legnicy z dnia 31.07.2020 r. o sygn. akt II K 382/20 i wyrokiem Sądu Rejonowego w Złotoryi z dnia 20.08.2020 o sygn. II K 333/20, a także wyrokiem Sądu Rejonowego w Złotoryi z dnia 18 marca 2021 r. o sygn. akt II K 788/20 i wyrokiem Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 14.10.2021 r. o sygn. akt II K 317/21 zmienionym wyrokiem Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z dnia 11.01.2022 r. o sygn. akt VI Ka 653/21. Zgodnie z regulacją art. 86 § 1 k.k., kara łączna za przestępstwa objęte wyrokami o sygn. akt II K 382/20 i II K 333/20 mogła zostać orzeczona w granicach powyżej 1 roku pozbawienia wolności do 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, zaś za zbiegające się przestępstwa objęte wyrokami o sygn. akt II K 788/20 i II K 317/21 zmienionego wyrokiem o sygn. VI Ka 653/21 w granicach powyżej 10 miesięcy pobawienia wolności do 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności. Zauważyć bowiem należy, iż wymierzenie skazanemu kar łącznych za przestępstwa pozostające w zbiegu realnym przy zastosowaniu zasady pełnej absorpcji stałoby w sprzeczności z literalnym brzmieniem art. 86 § 1 k.k., który po nowelizacji obowiązującej od dnia 24.06.2020 r. przewiduje, iż sąd wymierza karę łączną w granicach powyżej najwyższej z kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa do ich sumy. Zaskarżony wyrok łączny został bowiem wydany w czasie obowiązywania znowelizowanego już art. 86 § 1 k.k., w którym dolna granica kary łącznej została podwyższona z pułapu "od najwyższej z kar" do "powyżej najwyższej z kar". Przedmiotowa nowelizacja wprowadzona została na podstawie art. 38 pkt 4a ustawy z dnia 19 czerwca 2020 r. o dopłatach do oprocentowania kredytów bankowych udzielanych przedsiębiorcom dotkniętym skutkami COVID-19 oraz o uproszczonym postępowaniu o zatwierdzenie układu w związku z wystąpieniem COVID-19 (Dz. U. z 2020 r. poz. 1086). Art. 81 ust. 1 tejże ustawy jako unormowanie szczególne wobec treści art. 4 § 1 k.k. stanowi, że przepisy rozdziału IX ustawy zmienianej w art. 38 (czyli regulacji dotyczących zbiegu przestępstw oraz łączenia kar i środków karnych), w brzmieniu dotychczasowym, stosuje się do kar prawomocnie orzeczonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. Wskazuje to zatem, że w niniejszej sprawie, mimo materialnoprawnego charakteru norm określających orzekanie w przedmiocie kary łącznej, zasada wyrażona w treści art. 4 § 1 k.k. była wyłączona ( vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 czerwca 2021 r., sygn. akt III KK 76/21, LEX nr 3316964). Wydając rozstrzygnięcie o wymiarze kar łącznych za pozostające w zbiegu przestępstwa, Sąd Rejonowy zastosował zasadę asperacji, wymierzając skazanemu odpowiednio kary łączne 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności, łącząc kary orzeczone wyrokami w sprawach II K 382/20 i II K 333/20 oraz karę łączną 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności łącząc kary orzeczone wyrokami w sprawach II K 788/20 i II K 317/21 (zmienionym wyrokiem VI Ka 653/21). Sąd I instancji wskazywał przy tym na zbliżony stopień społecznej szkodliwości przypisanych oskarżonemu czynów, popełnienie przestępstw na szkodę różnych podmiotów, a także wielokrotną uprzednią karalność skazanego. Zgodzić się należy przy tym ze stanowiskiem Sądu Rejonowego wyrażonym w pisemnych motywach wydanego orzeczenia, iż wymierzenie kary łącznej przy zastosowaniu zasady asperacji zbliżonej do absorpcji sprowadzałoby się do premiowania sprawców wielokrotnych przestępstw, chociaż co do zasady uprzednia karalność stanowić powinna okoliczność obciążającą. Zarzuty apelacji dotyczące błędnej oceny stopnia społecznej szkodliwości przypisanych skazanemu przestępstw, a także bliskości podmiotowej i przedmiotowej zachodzącej pomiędzy tymi przestępstwami, stanowią subiektywną i niezasadną polemikę ze stanowiskiem Sądu Rejonowego wyrażonym w zaskarżonym wyroku łącznym, który Sąd Odwoławczy w pełni aprobuje. Oceny tej nie zmienia także opinia o skazanym, na którą powoływał się obrońca w wywiedzionym środku odwoławczym. Co prawda S. W. stara się prawidłowo funkcjonować w zakładzie karnym, nie sprawia problemów wychowawczych i był nagradzany regulaminowo i podjął naukę w ramach (...) o kierunku mechanik, to jednak nie uszło uwadze Sądu Odwoławczego, iż skazany umiarkowanie wywiązuje się z obowiązków słuchacza kursu, gdyż wymagał motywowania do utrzymania do utrzymania wymaganej na zajęciach frekwencji. W opinii wskazano ponadto, iż chociaż skazany w rozmowach deklaruje krytyczny stosunek do popełnionych przestępstw, żałuje czasu spędzonego w więzieniu oraz rozłąki z rodziną, to jednak trudno jest dać wiarę osadzonemu, gdyż jest to jego kolejny pobyt w izolacji (opinie o skazanym: k. 20-21, k. 27-28, k. 78-79). Treść przedłożonej opinii nie stanowi zatem podstawy do podważenia prawidłowości wydanego przez Sąd Rejonowy rozstrzygnięcia. Przypomnieć również należy, iż zarówno wymierzenie kary łącznej przy zastosowaniu pełnej absorpcji, jak i kumulacji, stanowią rozwiązania skrajne, stosowane jedynie w wyjątkowych i szczególnie uzasadnionych sytuacjach. Zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym przez Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 7.09.2021 r. o sygn. akt IV KK 208/20, które podziela również Sąd Odwoławczy badający niniejszą sprawę, samo stosowanie reguły absorpcji przy wymierzaniu kary łącznej jest dopuszczalne na gruncie art. 86 § 1 k.k. Jednak w ocenie Sądu Najwyższego zastosowanie reguły absorpcji pełnej, a zatem pochłonięcia w całości jednej z dwóch wymierzonych w tej samej wysokości, a podlegających łączeniu kar, stosowane być może w wyjątkowych sytuacjach. W każdym przypadku takiego zastosowania musi być ono drobiazgowo ocenione z uwzględnieniem okoliczności sprawy i szczegółowo uzasadnione. Za zastosowaniem reguły absorpcji zupełnej przemawiać muszą bowiem z jednej strony szczególne okoliczności sprawy, w tym m.in. bliski związek czasowy popełnionych czynów oraz ich przedmiot, sytuacja osobista, czy szczególna motywacja skazanego. Z drugiej strony w takiej sprawie nie mogą występować inne okoliczności o charakterze negatywnym, wskazujące na brak podstaw do takiego wyjątkowego łączenia kar - polegającego na pochłonięciu jednej kary w całości przez drugą z kar. Do okoliczności ograniczających możliwość stosowania absorpcji zupełnej może niekiedy należeć sam rodzaj przypisanych przestępstw, popełnienie przestępstw na szkodę więcej niż jednej osoby, sposób działania sprawcy, długi przedział czasowy w którym dokonywano tych czynów, ich nasilenie czy liczbę zachowań przestępczych. Oczywiście znaczenie mieć musi także w kontekście powyższych kryteriów ilość kar podlegających łączeniu ( LEX 3404114). Przy orzekaniu kary łącznej wyrokiem łącznym nie powinno się brać pod uwagę okoliczności, które leżą u podstaw wymiaru kary w sprawach o zbiegające się przestępstwa, np. szkodliwość czynu, stopień winy, opinia o zachowaniu się przed i po popełnieniu czynu, gdyż prowadziłoby to do podwójnego orzekania w oparciu o te same przyczyny i to w sprawach poprzednio prawomocnie osądzonych, lecz te, które dotyczą związku podmiotowo - przedmiotowego między czynami i wskazujące na przebieg procesu resocjalizacji ( vide: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19.07.2012 r., sygn. akt II KK 138/12, LEX nr 1219301). Podsumowując stwierdzić należy, iż wymiar kar łącznych określony przez Sąd Rejonowy w pkt I i III części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku odpowiada dyrektywom zawartym w art. 85a k.k., właściwie realizując cele zapobiegawcze i wychowawcze, które kara ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, a zarzuty apelacji dotyczące rażącej surowości tych kar nie były zasadne. Wniosek 1) Zmiana zaskarżonego wyroku i połączenie skazanemu S. W. jednostkowych kar pozbawienia wolności we wskazanych w punkcie I zaskarżonego wyroku łącznego, tj. II K 382/20 i II K 333/20 i wymierzenie w ich miejsce kary łącznej na zasadzie pełnej absorpcji – 1 roku pozbawienia wolności oraz 2) zmiana zaskarżonego wyroku i połączenie skazanemu S. W. jednostkowych kar pozbawienia wolności we wskazanych w punkcie III zaskarżonego wyroku łącznego, tj. II K 788/20 i II K 317/21 zmienionego wyrokiem o sygn. VI Ka 653/21 i wymierzenie w ich miejsce kary łącznej na zasadzie pełnej absorpcji – 10 miesięcy pozbawienia wolności, ewentualnie 3) uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Sąd Odwoławczy nie uwzględnił zarzutów podniesionych w apelacji obrońcy skazanego, w pełni aprobując ustalenia i oceny Sądu I instancji leżące u podstaw wydanego orzeczenia. Nie było również konieczności ingerowania w jego treść z urzędu ani uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji, dlatego też zaskarżony wyrok łączny - jako trafny i prawidłowy - podlegał utrzymaniu w mocy. Zauważyć przy tym należy, iż obrońca skazanego wnioskował o wymierzenie skazanemu kar łącznych w nieznacznie niższym wymiarze, aniżeli uczynił to Sąd Rejonowy w zaskarżonym orzeczeniu. Niezależnie jednak od omówionych już zasad wymiaru kary łącznej określonych w art. 85 k.k., art. 85a k.k. i art. 86 k.k. nie sposób uznać, aby kary łączne wymierzone S. W. zaskarżonym były surowe w stopniu rażącym, nie dającym się wręcz zaakceptować. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. --------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji Przedmiot utrzymania w mocy Sąd Odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok łączny wobec skazanego S. W.. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Sąd Odwoławczy nie podzielił stanowiska obrońcy skazanego wyrażonego w wywiedzionej apelacji i nie uwzględnił podniesionych w niej zarzutów. Zaskarżony wyrok nie wymagał także ingerencji Sądu II instancji z urzędu, dlatego też - jako trafny i prawidłowy - podlegał utrzymaniu w mocy. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji Przedmiot i zakres zmiany --------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. --------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. --------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności -------------------------------------------------------------------------------------------- Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II Sąd Odwoławczy na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k., mając na względzie trudną sytuację materialną skazanego, zwolnił go od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja orzeczenie o karze łącznej 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☒ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana

Wyrok Sądu Okręgowego w Koszalinie z dnia 1 grudnia 2020 r., sygn.

Wyrokiem Sądu Okręgowego we Wrocławiu z 5 listopada 2020 roku w sprawie III Ko 323/20 dotyczącym wnioskodawcy C.