II AKa 90/24 · Sąd powszechny

Sygn. akt II Ka 130/21 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 kwietnia 2021r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Karol Troć Protokolant: st. sekr. sąd. Marzena Głuchowska przy udziale Prokuratora Leszka Wójcika po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2021 r. sprawy A. G., M. G., M. Z. (1) i M. Z. (2) oskarżonych z art. 288 § 1 kk i in. na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonych od wyroku Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 10 grudnia 2020 r. sygn. akt II K 119/18 I. zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; II. zasądza od oskarżonych A. G., M. G., M. Z. (1) i M. Z. (2) na rzecz Skarbu Państwa po 155 zł kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 131/21 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 30 listopada 2021 roku wydany w sprawie o sygnaturze akt II K 512/18. 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --------- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. Obraza przepisów postępowania – art. 4 kpk, art. 5 § 2 kpk, art. 7 kpk i art. 410 kpk, poprzez dokonanie dowolnej oceny dowodów i rozstrzygnięcie na niekorzyść oskarżonego niedających się usunąć wątpliwości co do tego, czy działając z inną osobą sfingował on tzw. kolizję drogową, a następnie zgłosił do ubezpieczyciela szkodę i wyłudził odszkodowanie w łącznej wysokości 17.547,94 złotych w sytuacji, gdy Sąd dysponował sprzecznymi ze sobą opiniami biegłych, w tym wydaną przez mgr J. W. opinią, że analiza dokumentacji oraz przeprowadzona symulacja komputerowa zdarzenia analizująca możliwość zaistnienia zdarzenia w sposób opisany przez oskarżonych – P. Ł. i R. G. prowadzą do wniosku, iż mogło dojść do zderzenia w sposób opisany przez oskarżonych – P. Ł. i R. G. prowadzą do wniosku, iż mogło dojść do zderzenia samochodu osobowego marki M. (...) o nr rej. (...) oraz samochodu marki P. nr rej. (...) w okolicznościach przedstawionych przez uczestników zdarzenia; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Konfrontując zarzuty apelacyjne o obrazie przepisów prawa procesowego stanowczo stwierdzić należy, iż te nie znalazły potwierdzenia w kontestowanym rozstrzygnięciu. Sąd drugiej instancji w pełni podzielił analizę i ocenę dowodów przeprowadzoną przez Sąd merytoryczny, który dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych w oparciu o wszystkie zgromadzone w sprawie dowody, ocenione swobodnie, lecz nie dowolnie, a przy tym zgodnie z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, w sposób pozbawiony luk logicznych, niejasności i sprzeczności. Nie ulega przy tym wątpliwości, że Sąd Rejonowy rozważył dowody w ich całokształcie i wzajemnym powiązaniu ze sobą oraz dokonał trafnego i słusznego wyboru, szczegółowo i przekonująco wskazując, które z nich zasługują na obdarzenie ich przymiotem wiarygodności, a którym należy tego przymiotu odmówić i z jakich przyczyn. W tym miejscu zauważyć wypada, iż ustanowiony w art. 7 kpk , stanowiącym fundament wywiedzionego zarzutu, obowiązek dokonania oceny wiarygodności materiału dowodowego w oparciu o wszechstronną, zgodną z zasadami logicznego rozumowania, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego dotyczy nie tylko Sądu orzekającego, bowiem także odwołujący, podnoszący ów zarzut, nie może ograniczyć się do prostego, subiektywnego zanegowania oceny dowodów przeprowadzonej przez Sąd i arbitralnego stwierdzenia, że walorem wiarygodności nie powinny być obdarzone dowody niekorzystne dla oskarżonego. Ta metoda kwestionowania trafności zaskarżonego orzeczenia nie może być uznana za wystarczającą. Obowiązkiem skarżącego każdorazowo jest bowiem skuteczne wykazanie jakich konkretnych uchybień dopuścił się Sąd meriti w kontekście zasad wiedzy, w szczególności logicznego rozumowania oraz doświadczenia życiowego przy ocenie materiału dowodowego. Uwiarygodnienie zarzutu dowolnej oceny dowodów wymaga zatem wykazania, w oparciu o fakty i ich pogłębioną logiczną analizę, że rzeczywiście Sąd pominął dowody istotne (nie jakiekolwiek, lecz istotne) dla rozstrzygnięcia o sprawstwie i winie, że włączył do podstawy ustaleń dowody nieujawnione, że uchybił regułom prawidłowego logicznego rozumowania, że uchybił wskazaniom wiedzy lub życiowego doświadczenia (wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 19 kwietnia 2012 roku w sprawie o sygn. akt II AKa 67/12). Tymczasem, na kanwie przedmiotowej sprawy skarżący nie był w stanie skutecznie przekonać Instancji Odwoławczej o słuszności swoich przekonań wyrażonych w treści zarzutów, bowiem te nie zostały w logiczny i racjonalny sposób uargumentowane. Wprawdzie, kwestionując prawidłowość pierwszoinstancyjnego postępowania, apelujący wskazał jakich rzekomych uchybień w zakresie oceny dowodów tenże Sąd miałby się dopuścić, jednakże wywody sprowadzające się w istocie do zdyskredytowania obciążającego P. Ł. materiału dowodowego i wyeksponowania przebiegu zdarzeń wykreowanego właśnie przez oskarżonego, nie mogły znaleźć uznania w oczach Sądu Odwoławczego. Na względzie mieć bowiem należy, iż sama tylko okoliczność, że oceniono poszczególne dowody, w aspekcie ich wiarygodności, nie w taki sposób, jak życzyłby sobie tego oskarżony czy jego obrońca, nie jest tożsama ze stwierdzeniem, że w procesie ich weryfikacji doszło do naruszenia reguły płynącej z treści art. 7 kpk. Rzecz jasna, odmienna ocena dowodów - korzystna dla oskarżonego – jest naturalnym prawem tak jego jak i jego obrońcy, jednakże nie wynika z niej samo przez się, by analiza dokonana w niniejszej sprawie charakteryzowała się dowolnością. W ocenie Sądu Okręgowego, wywody apelującego stanowią jedynie alternatywną wersję oceny dowodów, wobec czego należy je uznać wyłącznie za werbalną i bezowocną polemikę z prawidłowymi ustaleniami Sądu Rejonowego, która nie została poparta żadnymi logicznymi i przekonującymi argumentami, wobec czego nie jest w stanie spowodować uwzględnienia omawianego zarzutu. Odwołując się bezpośrednio do twierdzeń płynących z treści apelacji nadmienić należy, iż w istocie na materiał dowodowy zgromadzony w toku przedmiotowej sprawy składały się m. in. dwie opinie sporządzone przez niezależnych biegłych, tj. dr inż. J. P. oraz mgr J. W., przy czym wnioski zaprezentowane przez owych specjalistów dość znacznie różniły się do siebie. Jednakże, zaistniała sytuacja procesowa, w której biegli nie pozostawali zgodni co do konkluzji końcowych, nawet tych istotnych z punktu widzenia ewentualnego sprawstwa P. Ł., nie winna być niejako automatycznie utożsamiana - zgodnie z życzeniem obrony - z wystąpieniem w toku procesu niedających się usunąć wątpliwości, które zgodnie z ustawą powinny być rozpatrywane na korzyść oskarżonych, lecz obligowała tenże Sąd do zważenia obu wywołanych źródeł dowodowych oraz dokonania ich konfrontacji z pozostałą częścią materiał dowodowego, a następnie – wskutek tak nakreślonego schematu – dokonania oceny czy któraś z opinii zasługuje na przyznanie jej przymiotu wiarygodności, a jeśli tak to w jakim zakresie czy może istotnie w sprawie wystąpiły wątpliwości, o których mowa w treści art. 5 § 2 kpk. I tak, Sąd Rejonowy procedując po raz kolejny uczynił zadość swej powinności i dokonując oceny każdej z wywołanych opinii – czego dokonał przez pryzmat całości okoliczności przedmiotowej sprawy - doszedł do słusznego przekonania, iż to wnioski wyprowadzone przez biegłego dr inż. J. P. zasługują na uwzględnienie w całości. Bacząc na całość powyższych rozważań nie sposób zatem do końca zgodzić się ze skarżącym, który w części motywacyjnej apelacji wskazał, iż niezależnie od tego (…), że w postępowaniu sądowym przeprowadzone zostały inne dowody (…), podstawę wyroku stanowiła zaaprobowana przez Sąd opinia biegłego – co, wobec całości wywodów, wybrzmiało w ten sposób, jakby Sąd Rejonowy odtworzył stan faktyczny wyłącznie na podstawie traktowanego dowodu z bezpodstawnym pominięciem pozostałych źródeł dowodowych. Rzecz jasna, omawiana opinia okazała się dość istotna dla odtworzenia rzeczywistej konwencji zdarzeń z czasookresu objętego zarzutem, jednakże Sąd Rejonowy – dowodu tego (podobnie jak każdego innego) nie rozpatrywał jedynie autonomicznie, tj. w oderwaniu chociażby od wskazanych przez apelującego źródeł dowodowych w postaci dokumentów czy zeznań świadków, lecz wręcz przeciwnie – z uwzględnieniem całości zgromadzonego materiału dowodowego i wynikających z poszczególnych źródeł dowodowych okoliczności pośrednio przemawiających za winą oskarżonych. Faktu, iż procedowanie Sądu Rejonowego było prawidłowe i zgodne z przedstawionymi powyżej wytycznymi dowodzi uważna i wnikliwa lektura pisemnych motywów zaskarżonego orzeczenia, gdzie ów Sąd kompleksowo wykazał, które dowody i w jakim zakresie przyczyniły się do poczynienia ustaleń faktycznych oraz które i z jakich względów temu celowi nie służyły. Powracając stricte do problematyki wywołanych opinii wskazać należy, iż w ocenie Instancji Odwoławczej słusznie Sąd Rejonowy w całości dał wiarę zakwestionowanym przez obronę wnioskom sformułowanym przez biegłego dr inż. J. P.. Wydana przez niego opinia nie tylko sporządzona została przez fachowca, posiadającego rozległą i specjalistyczną wiedzę odnośnie do opiniowanej problematyki, lecz przy tym była nadto spójna, logiczna i nie zawierała wewnętrznych sprzeczności. Co więcej – biegły w sposób kompleksowy udzielił odpowiedzi na wszystkie nakreślone przez Sąd zagadnienia, detalicznie prezentując podstawę dla takich, a nie innych wniosków – czego de facto nie można powiedzieć o dokumencie powierzchownie sporządzonym przez mgr. J. W.. Wydanie opinii przez biegłego dr inż. J. P. poprzedzone zostało nie tylko dogłębną analizą akt sprawy, ale również diagnostyką uszkodzeń obu pojazdów, które to uszkodzenia okazały się znamienne dla skutecznego zakwestionowania przebiegu zdarzeń prezentowanego przez oskarżonych. Co nie mniej istotne – wnioski biegłego jednoznacznie przemawiające za przyjęciem winy obu sprawców, znalazły odzwierciedlenie w pozostałej części materiału dowodowego, zaś zwłaszcza pokryły się z konkluzjami zaprezentowanymi przez innego biegłego – H. T.. Tę ostatnią opinię również z całą słusznością uznano za wiarygodny i pełnowartościowy dowód w sprawie. Tu przypomnieć należy, iż owi biegli pozostawali niezwykle zgodni co do spostrzeżeń, jakoby uszkodzenia ujawnione w pojazdach oskarżonych nie mogły powstać w opisywanych przez nich warunkach, bowiem niewątpliwie samochód marki M. podczas zderzenia musiał znajdować się w pozycji statycznej. W ten sposób biegli skutecznie obalili wersję zdarzeń wykreowaną m. in. przez P. Ł.. Wnioski biegłych, zwłaszcza rozpatrywane przez pryzmat innych bezsprzecznych okoliczności sprawy, takich jakt choćby fakt, iż obaj oskarżeni - wbrew pierwotnie prezentowanym zapewnieniom - uprzednio znali się i to dość dobrze, nie pozostawiają miejsca na margines wątpliwości co do rzeczywistego sprawstwa tak P. Ł. jak i jego wspólnika. Na tym etapie niniejszych wywodów uzupełniająco wskazać należy, iż prawidłowo Sąd meriti nie przyznał przymiotu wiarygodności opinii biegłego mgr J. W.. Analizując postulaty zaprezentowane przez wywołanego biegłego w kontekście ich wiarygodności bądź niewiarygodności, nie należało pomijać podstawy dla ich przyjęcia oraz samego sposobu przedstawienia przez biegłego toku dedukcji, którym podążał przy wydawaniu swojej opinii. Innymi słowy, Sąd Rejonowy zobligowany był do oceny czy wywołana opinia odpowiadała wymaganiom płynącym z treści art. 200 kpk. I tak, słusznie stwierdzono, iż wskazane powyżej aspekty w przypadku dokumentu sporządzonego przez biegłego mgr J. W. pozostawiały wiele do życzenia. Opinia sporządzona została w sposób lakoniczny i pobieżny. Biegły nie zgłębiając opiniowanej problematyki całość autorskich ustaleń oparł wyłącznie na oświadczeniach, które w toku postępowania odszkodowawczego złożyli oskarżeni, nie podejmując nawet próby weryfikacji ich prawdziwości. Co przy tym kluczowe –w swoich wyliczeniach zignorował konieczność, by w sposób skrupulatny i rzetelny określić czy ujawnione na pojazdach uszkodzenia mogły powstać czy to w okolicznościach wskazywanych przez sprawców, czy w sytuacji, gdy jeden z pojazdów nie znajdował się w ruchu, a były to przecież okoliczności kluczowe dla ustalenia winy oskarżonych. Co więcej – z opinii nie wynika, aby przedmiotem rozważań ów biegłego stała się nadto wysokość nadwozia aut względem siebie i jej związek z wzajemnym usytuowaniem pojazdów, co z kolei winno stanowić podstawę dla dalszych wyliczeń. W ocenie Sądu Odwoławczego, wobec tak znacznych uchybień, opinia nie mogła znaleźć uznania w oczach Sądu merytorycznego i tam samym stanowić postawy dla ustaleń dotyczących stanu faktycznego sprawy. Zamykając całość powyższych rozważań uznać należy, iż autor apelacji nie przedstawił żadnych racjonalnych okoliczności, które choćby uprawdopodobniły tezę, że w toku postępowania pierwszoinstancyjnego doszło do sytuacji bezkrytycznego dania wiary jakimkolwiek dowodom przemawiającym na niekorzyść jego klienta, co równałoby się z bezzasadnym wyeksponowaniem jedynie tych dowodów, które potwierdzały zarzut postawiony P. Ł. w akcie oskarżenia. Zaprezentowaną przez apelującego obrońcę ocenę dowodową, odmienną od tej w wydaniu Sądu pierwszej instancji, uznać należy za nic innego, jak tylko jałową, bezowocną polemikę, która nie wykazała rzeczywistego naruszenia przez Sąd Rejonowy dyspozycji normy wynikającej z art. 7 kpk. Jednocześnie, czyniąc niniejsze pisemne motywy wyroku kompleksowymi dodać należy, iż w ocenie Sądu Okręgowego, bezzasadne było podnoszenie przez skarżącego równoległej obrazy art. 5 kpk i art. 7 kpk. Zarzuty te mają charakter rozłączny i wzajemnie się wykluczają. Zarzut obrazy art. 5 § 2 kpk nie może być podnoszony jednocześnie z zarzutem naruszenia art. 7 kpk, gdyż dotyczy wtórnej do ustaleń faktycznych płaszczyzny procedowania. W orzecznictwie problematyka wzajemnych relacji art. 7 kpk i art. 5 § 2 kpk była wielokrotnie rozważana. Wskazuje się nawet, iż apelacja skonstruowana w ten sposób, podnosząca równocześnie w/w zarzuty, pozostaje w sprzeczności z zasadami racjonalnego rozumowania (wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 6 października 2015 roku, wydany w sprawie o sygn. II AKa 127/15). Po dokonaniu prawidłowej oceny dowodów nie pozostały w sprawie żadne wątpliwości, w szczególności co do sprawstwa oskarżonego, które należałoby rozstrzygać po myśli art. 5 § 2 kpk, wobec czego Sąd Rejonowy nie musiał po tenże przepis sięgać i w konsekwencji nie mógł dokonać jego obrazy. Podobnie, powiązanie przez skarżącego obrazy treści przepisu art. 410 kpk z naruszeniem art. 7 kpk również oceniono jako pozbawione merytorycznych podstaw. Oczywistym pozostaje, iż konstruowanie prawdziwych ustaleń faktycznych musi opierać się na dowodach wiarygodnych, a dowody niewiarygodne temu celowi nie służą. Pominięcie określonych dowodów uznanych za niewiarygodne przez Sąd meriti przy konstruowaniu ustaleń faktycznych jest rezultatem dokonanej oceny dowodów i wyboru jednej ze sprzecznych wersji zdarzenia, w sytuacji, w której wersje te absolutnie się wykluczają. Nie oznacza to jednak, że nie dokonano oceny określonych dowodów w ogóle, a tym samym nie świadczy o naruszeniu art. 410 kpk (wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 29 września 2017 roku, wydany w sprawie o sygn. II AKa 285/17). Wniosek 1. Zmiana zaskarżonego wyroku i uniewinnienie P. Ł. od popełnienia zarzucanego mu czynu; Ewentualnie: 2. Uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wobec bezzasadności wywiedzionych przez obronę zarzutów apelacyjnych, na uwzględnienie nie zasłużył żaden z wniosków apelacyjnych. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 30 listopada 2021 roku wydany w sprawie o sygnaturze akt II K 512/18. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Wobec bezzasadności zarzutów wywiedzionych przez obrońcę oskarżonego i przy jednoczesnym braku przesłanek płynących z treści art. 440 kpk, Sąd Okręgowy utrzymał w mocy zaskarżonego orzeczenie. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany ----------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ---------------------- --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu P unkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II III O kosztach procesu Sąd Okręgowy orzekł na podstawie art. 634 kpk w zw. z art. 627 kpk w zw. z art. 636 § 1 kpk, uznając, że w sprawie nie zachodzą podstawy do zwolnienia oskarżonego od ich zapłaty. Sąd Odwoławczy na podstawie art. 29 ust. 2 Prawo o adwokaturze i § 17 ust. 2 pkt 4 w zw. z § 4 ust. 1 i 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. 2019, poz. 18) zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. R. K. kwotę 516,60 zł (w tym 96,60 zł VAT) za obronę oskarżonego R. G. sprawowaną z urzędu w postępowaniu odwoławczym; 7. PODPIS

UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II AKa 361/19 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.

UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II AKa 195/20 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.

Sygn. akt II Ka 737/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 listopada 2023 r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: sędzia (del.) Paweł Mądry Protokolant: st. sekr. sąd. Agnieszka Walerczak przy udziale prokuratora Leszka Wójcika po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2023 r. sprawy J. W. oskarżonego z art. 270 § 1 kk w zw. z art. 12 § 1 kk i inne na skutek apelacji, wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 23 maja 2023 r. sygn. akt II K 758/21 uchyla zaskarżony wyrok w całości i sprawę J. W. przekazuje Sądowi Rejonowemu w Garwolinie do ponownego rozpoznania. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 737/23 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 CZĘŚĆ WSTĘPNA Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 23 maja 2023r. w sprawie II K 758/21 Podmiot wnoszący apelację ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☐ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny Granice zaskarżenia Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 kpk – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a kpk – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 kpk, chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 kpk – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 kpk – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 kpk – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 kpk ☐ brak zarzutów Wnioski ☒ uchylenie ☐ zmiana Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy Ustalenie faktów Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.1.1. ----------------- --------------------------------------------------------- ------------- -------------- Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.2.1. -------------------- --------------------------------------------------------- ------------- --------------- Ocena dowodów Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu --------------- -------------------------------------------------------------- ---------------------------------------------- Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu -------------- -------------------------------------------------------------- ----------------------------------------------- STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 3.1. 1. zarzut obrazy przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, a to art. 5 § 2 kpk poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie przez Sąd I instancji, że wobec zbycia przez oskarżonego ogółu praw i obowiązków w spółce jeszcze przed wszczęciem kontrolnego postępowania podatkowego, z jednoczesnym przekazaniem całej dokumentacji kupującemu oraz brakiem możliwości ustalenia gdzie osoba kupująca oraz dokumentacja się znajdują, co w ocenie Sądu stanowiło wątpliwość, którą należało rozstrzygnąć na korzyść oskarżonego, czego konsekwencją było niezasadne uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanych mu czynów, podczas gdy jak wynika z obowiązujących przepisów prawa podatkowego, podatnicy zobowiązani są do przechowywania oryginałów i kopii faktur, faktur korygujących i duplikatów w okresie pięciu lat licząc od końca roku podatkowego, w którym wystawiono te faktury, a nadto zobowiązani są przechowywać ewidencje prowadzone dla celów rozliczenia podatku oraz wszystkie dokumenty związane z tym rozliczeniem do czasu upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, a brak takiej dokumentacji powoduje brak możliwości uzyskania prawa do odliczenia podatku naliczonego przez oskarżonego; 2. zarzut obrazy przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 7 kpk w zw. z art. 410 kpk polegającej na przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów i uznaniu, że pomimo wystawienia przez podmiot nieprowadzący żadnej działalności gospodarczej faktury, nie można uznać, że zdarzenie gospodarcze nie miało miejsca, podczas gdy istotą przestępstwa wystawienia tzw. „pustej faktury” jest fakt, że zdarzenie gospodarcze pomiędzy dwoma podmiotami pomimo wystawienia dokumentu w postaci faktury VAT nie nastąpiło ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny - pierwszy z zarzutów apelacji prokuratora dotyczy rozważań Sądu Rejonowego odnoszących się do skutków braku źródłowej dokumentacji księgowej niezbędnej do dokonania pełnej kontroli podatkowej (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej, zwanej dalej spółką komandytową. Otóż Sąd Rejonowy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku uznał, że „ wątpliwość w zakresie ewentualnej fikcyjności zdarzenia gospodarczego również z perspektywy (...) sp. z o.o. spółka komandytowa możliwa byłaby do usunięcia jedynie poprzez skrupulatne porównanie przedmiotów widniejących na fakturach wystawionych przez (...) sp. z o.o.”, zatem „ wobec zbycia ogółu praw i obowiązków w wymienionej wyżej spółce przez oskarżonego jeszcze przed wszczęciem kontrolnego postępowania podatkowego, z jednoczesnym przekazaniem całej dokumentacji kupującemu oraz brakiem możliwości ustalenia gdzie osoba kupująca oraz dokumentacja się znajdują wskazanym wyżej wątpliwościom nadać trzeba cechę niedających się usunąć, a te zgodnie z art. 5 § 2 kpk rozstrzygnąć należy na korzyść oskarżonego, a czego konsekwencją jest uniewinnienie J. W. od popełnienia zarzuconych mu czynów”. Z tymi stwierdzeniami nie zgodził się prokurator podnosząc w apelacji, iż „ fakt zbycia praw i obowiązków, które oskarżony wykonywał na rzecz spółki nie zwolnił go z obowiązku posiadania oryginałów czy kopii faktur dokumentujących zdarzenia gospodarcze”. Zdaniem Sądu Okręgowego, rzetelna ocena zasadności zaprezentowanych rozważań wymaga uprzedniego wyjaśnienia pewnych nieścisłości, które zostały wprowadzone do sprawy poprzez błędny opis czynów zarzuconych aktem oskarżenia, a które następnie nie zostały wyeliminowane przez Sąd Rejonowy. Otóż zgodnie z aktem oskarżenia, J. W. dopuścił się zarzuconych mu czynów jako komandytariusz (...) sp. z o.o. spółki komandytowej. Tymczasem zgodnie z regulacją zawartą w KSH oraz umowie spółki komandytowej (k. 199-201) uprawnionym do reprezentowania spółki jest komplementariusz lub pełnomocnik (§ 10 ust. 1 umowy), zaś uprawnionym do prowadzenia spraw spółki wyłącznie komplementariusz (§ 11 ust. 1 umowy). Oskarżony był uprawniony i zobowiązany do prowadzenia spraw spółki komandytowej oraz jej reprezentowania (np. wobec urzędu skarbowego) jednakże nie jako jeden z dwóch komandytariuszy, lecz jako prezes zarządu (...) sp. z o.o., ponieważ to ta spółka pełniła rolę komplementariusza spółki (§ 8 umowy). Ta uwaga ma istotne znaczenie w sprawie, gdyż to po stronie komplementariusza istniał obowiązek prowadzenia rachunkowości spółki komandytowej, w tym obowiązek przechowywania dokumentacji księgowej. Trafnie wskazuje prokurator w apelacji, iż obowiązek przechowywania ewidencji prowadzonych dla celów rozliczenia podatku VAT oraz wszystkich związanych z tym dokumentów, w tym faktur VAT, wynika z przepisu art. 112 i 112a ustawy o podatku od towarów i usług. Dodatkowo, obowiązek przechowywania dowodów księgowych wynika także z ustawy o rachunkowości, w tym z art. 11 i art. 73 tej ustawy, z którego wynika, że co do zasady księgi rachunkowe i dowody księgowe przechowuje się w siedzibie jednostki, która w przypadku spółki komandytowej mieściła się Ż.. Na podstawie tych przepisów należało przyjąć, że to na oskarżonym jako prezesie zarządu spółki będącej komplementariuszem spółki komandytowej spoczywał obowiązek prowadzenia księgowości spółki, gromadzenia i przechowywania dokumentacji księgowej, w tym faktur, oraz obowiązek wydania tej dokumentacji na potrzeby przeprowadzonej kontroli skarbowej. Co także istotne, dla tych rozważań nie ma żadnego znaczenia prawnego fakt zawarcia przez oskarżonego umowy z dnia 31 maja 2019r. o zbyciu ogółu praw i obowiązków wspólnika w spółce komandytowej (k. 166-167). Otóż mocą tej umowy J. W. sprzedał S. B. ogół praw i obowiązków w spółce komandytowej przysługujących oskarżonemu jako komandytariuszowi. Wprawdzie z zapisu tej umowy wynika, że z chwilą wystąpienia ze spółki (...) nie będzie już zobowiązany w jakikolwiek sposób wobec spółki (§ 1 ust. 4 umowy), to jednak zapis ten dotyczy zobowiązań J. W. jako komandytariusza spółki. Uzasadnione wątpliwości budzi także to, że oskarżony zgodnie z okazanymi uchwałami (k. 178) od 05 października 2018r. nie pełnił już funkcji prezesa zarządu (...) sp. z o.o., gdyż Nadzwyczajne Zgromadzenie Wspólników Spółki w osobie oskarżonego podjęło uchwałę o odwołaniu J. W. z tej funkcji i powołało R. M. na prezesa zarządu spółki. To na tę okoliczność powołał się oskarżony w dniu 17 maja 2019r. w rozmowie telefonicznej z kontrolerem skarbowym A. R.. Zdaniem Sądu Okręgowego, okoliczności sprzedaży przez J. W. udziału w spółce komandytowej oraz odwołanie go z funkcji prezesa zarządu spółki z o.o. nie uzasadniały rzekomego przekazania przez J. W. całej dokumentacji finansowej spółki pełnomocnikowi S. B., gdyż obywatelka Ukrainy nie objęła w spółce roli komplementariusza i nie była – zgodnie z umową spółki – zobowiązana do prowadzenia spraw spółki, w tym do prowadzenia rachunkowości spółki. Zdaniem Sądu Okręgowego, okoliczności sprzedaży udziału w spółce komandytowej przez oskarżonego i wybranie cudzoziemca (o nieustalonej tożsamości) na prezesa zarządu spółki z o.o. wskazują, że oskarżony w ten sposób znalazł sposób na to, aby uniknąć okazania dokumentacji księgowej kontrolerom z urzędu skarbowego. Zestawienie dat wskazuje, że oskarżony działając z zamiarem bezpośrednim podjął działania zmierzające do utrudnienia przeprowadzenia kontroli podatkowej co pozostaje w jawnej sprzeczności z twierdzeniami oskarżonego, iż od początku współdziałał z kontrolerami w celu wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy. Z zeznań A. R. wynika bowiem, że oskarżony od 17 maja 2019r. wiedział o wszczęciu kontroli wobec spółki komandytowej, a mimo to nie powstrzymał się przed przekazaniem tej dokumentacji pełnomocnikowi S. B., bez sporządzenia kopii dokumentacji księgowej na potrzeby kontroli. Należy zwrócić uwagę, że mimo powołania R. M. na prezesa zarządu, nadal nie zmieniła się siedziba spółki z o.o., a w konsekwencji spółki komandytowej, która niezmiennie nawet w 2023r. mieściła się w Ż., przy ul. (...), a zatem w miejscu zamieszkania matki oskarżonego. Co istotne dla oceny postępowania oskarżonego, J. W. został wezwany do wskazania danych teleadresowych nowego prezesa zarządu spółki z o.o., lecz nie wywiązał się z tego obowiązku. Reasumując, okoliczności sprawy wskazują, że oskarżony swym zachowaniem doprowadził do ukrycia przed kontrolerami skarbowymi dokumentacji rachunkowej spółki komandytowej utrudniając poczynienie pełnych ustaleń w sprawie w zakresie rzetelności faktur VAT wystawionych przez spółkę (...). - kolejnym zagadnieniem w przedmiotowej sprawie jest prawnokarna ocena sytuacji, gdy podatnik posługuje się fakturą, która dotyczy nieistniejącego zdarzenia gospodarczego. Jak bowiem wynika z ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd I instancji, (...) sp. z o.o. żadnej działalności gospodarczej nie prowadziła, jej działania były jedynie pozorowane”, „a w badanym okresie wystawiała szereg faktur dokumentujących fikcyjne zdarzenia gospodarcze, a sama firma miała charakter bufora”. Zgodzić się należy z prokuratorem, iż na podstawie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku, gdy wystawione faktury stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane. Należy podkreślić za prokuratorem, że „ fakt wystawienia faktury przez podmiot, który nie dostarczył rzeczywiście towaru, a jedynie firmuje dostawy, nie daje odbiorcy tej faktury prawa do odliczenia podatku, ponieważ faktura powinna odzwierciedlać rzeczywisty przebieg procesów gospodarczych”. Przenosząc te ogólne rozważania na grunt tej sprawy należy uznać, że oskarżony działając w imieniu komplementariusza spółki komandytowej nie miał faktycznych i prawnych podstaw do zaksięgowania przedmiotowych 14 faktur wystawionych przez spółkę (...) w celu obniżenia zobowiązań podatkowych spółki komandytowej, gdyż faktury te nie dotyczyły faktycznych zdarzeń gospodarczych zaistniałych pomiędzy tymi spółkami. Sąd Rejonowy dostrzegając tę okoliczność dał jednak wiarę wyjaśnieniom oskarżonego, z których wynika, że do wystawienia tych faktur doszło w czasie dokonywania realnych zakupów na rzecz spółki komandytowej w centrum handlowym w W.. Nadto Sąd Rejonowy odwołując się do zasad logiki i doświadczenia życiowego wskazał, że w warunkach działania centrum handlowego w W. niemożliwe było zweryfikowanie, czy podmiot prowadzący dany boks jest tożsamy z tym widniejącym później na fakturze, a zatem oskarżonemu nie można przypisać umyślnego działania wyrażającego się w posłużeniu tymi fakturami. W ocenie Sądu Okręgowego, taki sposób wnioskowania Sądu I instancji jest wynikiem dokonania jednostronnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i uwzględnienia wyłącznie okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego. Tymczasem, jak wyżej wskazano, dokumentacja księgowa spółki zaginęła w czasie prowadzenia kontroli skarbowej w spółce w okolicznościach budzących wątpliwości. Nadto z pierwszych zeznań świadka A. C. wynika wprost, że świadek „ nie kojarzy firmy o nazwie (...) i nie pamięta, aby nawiązywał jakieś kontakty z tą firmą” (k. 311) mimo, że zajmował się w spółce dostarczaniem księgowej dokumentów zakupowych i sprzedażowych związanych z transakcjami firmy. Wprawdzie w kolejnych zeznaniach świadek przypomniał sobie o tym, że współpracował z tą spółką, to jednak zmiana zeznań w tym aspekcie wskazuje na to, że zeznania świadka zostały dostosowane do linii obrony oskarżonego. Za pozbawione wiarygodności należy ocenić także zeznania w części, z której wynika, że zapłata za pobrany towar odbywała się w formie gotówkowej. Otóż z rejestru zakupów wynika, iż należności dla spółki (...) wynikające z wystawionych faktur zazwyczaj przekraczały kwotę 10.000 zł, zaś łączna kwota do zapłaty z tych faktur wyniosła 153.969, 76 zł, w tym 102.449,76 zł w styczniu 2017r. Gdyby istotnie A. C. lub inny nieustalony pracownik spółki komandytowej dokonywał zakupów w W. za gotówkę, to wówczas ten fakt miałby odzwierciedlenie w rachunkach bankowych prowadzonych na rzecz spółki komandytowej. Tymczasem z historii obu rachunków bankowych (k. 90-115, k. 121-131) nie wynika, aby w dniach poprzedzających wystawienie kolejnych faktur przez spółkę (...) dokonywano wypłaty gotówki na opłacenie tych faktur. Z tych powodów Sąd Okręgowy prezentuje stanowisko, iż nie miały miejsca zakupy towarów na rzecz spółki komandytowej objęte fakturami wystawionymi na dane spółki (...), a w konsekwencji oskarżony działając w zamiarze bezpośrednim posłużył się tymi nierzetelnymi fakturami. - kolejnym aspektem sprawy jest ujawnienie w toku kontroli skarbowej nieopodatkowanych przychodów spółki komandytowej. Jak obliczyli kontrolerzy, w okresie od 01 stycznia do 28 lutego 2017r. na rachunki bankowe spółki komandytowej wpłynęła łączna kwota 176.083,82 zł (w tym w styczniu 118.458,28 zł, zaś w lutym 57.625,54 zł), która nie została udokumentowana paragonami czy fakturami. Sąd Rejonowy, dając wiarę wyjaśnieniom oskarżonego, w swych rozważaniach przyjął, iż powyższa kwota stanowiła sumę wpłat od firm kurierskich dokonywanych w ramach prowadzonej przez spółkę komandytową działalności gospodarczej polegającej na świadczeniu jako broker usług kurierskich. Sąd Rejonowy bez przeprowadzenia w tym zakresie jakiegokolwiek postępowania dowodowego uznał, że „ całkowicie logiczne wydają się wyjaśnienia oskarżonego w zakresie powodów leżących u podstaw zaniechania ewidencjonowania tych wpłat jako przychodu spółki”. Zdumiewające w tym kontekście jest stwierdzenie Sądu, iż wątpliwości w tym zakresie mogłyby zostać usunięte poprzez weryfikację dokumentacji z prowadzonej działalności kurierskiej, lecz z uwagi na przekazanie dokumentacji księgowej spółki komandytowej Sąd rozstrzygnął tę wątpliwość poprzez art. 5 § 2 kpk na korzyść oskarżonego. Tymczasem na podstawie wyciągu z rachunków bankowych spółki komandytowej możliwe jest zwrócenie się do firm kurierskich z zapytaniem o to, czy spółka komandytowa nawiązała współpracę z tymi firmami w celu realizowania usług kurierskich jako broker oraz o wyjaśnienie okoliczności dokonania konkretnych przelewów od tych firm kurierskich na rachunki bankowe spółki komandytowej. Sąd Okręgowy oceniając wiarygodność wyjaśnień oskarżonego w tym zakresie uznał, odmiennie niż Sąd I instancji, iż także w tej części wyjaśnienia oskarżonego nie zasługują na walor wiarygodności. Otóż oskarżony opisując okoliczności prowadzenia działalności brokerskiej podał, że po wpłynięciu pieniędzy od firmy kurierskiej na rachunek bankowy spółki dokonywano wypłaty tej kwoty w gotówce i następnie zanoszono gotówkę docelowemu klientowi. Jednakże te słowa nie znajdują potwierdzenia w historii rachunku bankowego, gdyż nie ma w tej historii takich korelacji, iż po wpłynięciu danej kwoty od firmy kurierskiej, następnie ta sama kwota wypłacana była w W. w gotówce. (...) spółka komandytowa jako płatnik podatku dochodowego i podatku VAT powinna, przy prowadzeniu takiej działalności gospodarczej, wykazywać przychód osiągnięty z prowadzenia działalności brokerskiej, a tymczasem z żadnych dokumentów zgromadzonych w sprawie, w tym rejestrów przedstawionych przez księgową B. S., nie wynika, aby takie przychody były rejestrowane. Tymczasem w swoich wyjaśnieniach oskarżonych przyznał, że na każdej takiej transakcji zarabiano 20 zł. Z tych powodów należy przychylić się do wniosków kontroli skarbowej, z której wynika, że oskarżony działając jako prezes zarządu spółki będącej komplementariuszem spółki komandytowej dopuścił do niezaewidencjonowania przychodu ze sprzedaży towarów i usług w łącznej kwocie 176.083,82 zł. Wniosek uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Garwolinie ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. przedstawiona powyżej argumentacja stanowi dostateczną podstawę do przyjęcia, iż oskarżony swym zachowaniem wyczerpał znamiona wszystkich zarzuconych mu czynów, których dopuścił się w zamiarze bezpośrednim. Jednakże z uwagi na zakaz wynikający z art. 454 § 1 kpk Sąd Okręgowy nie mógł zmienić wyroku poprzez skazanie oskarżonego, zatem był zobowiązany do uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 4.1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 5.1.1 Przedmiot utrzymania w mocy ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach utrzymania w mocy ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 5.2.1 Przedmiot i zakres zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 5.3.1.1.1. ----------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 kpk Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.1.2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 kpk Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.1.3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 kpk Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.1.4.1. ☒ art. 454 § 1 kpk Zwięźle o powodach uchylenia oskarżony swym zachowaniem wyczerpał znamiona wszystkich zarzuconych mu czynów, których dopuścił się w zamiarze bezpośrednim, jednakże z uwagi na zakaz wynikający z art. 454 § 1 kpk Sąd Okręgowy nie mógł zmienić wyroku poprzez skazanie oskarżonego, zatem był zobowiązany do uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Rejonowy przeprowadzi postępowanie dowodowe jedynie w części, tj. przeprowadzi bezpośrednio na rozprawie jedynie te dowody, których treść ma zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Z tych powodów Sąd odstąpi od bezpośredniego ponownego przesłuchania N. M. L., B. S., P. W., M. A. i A. R., poprzestając na ujawnieniu protokołów przesłuchania tych świadków (art. 442 § 2 kpk). Istotne jest jednak podjęcie inicjatywy dowodowej w celu ustalenia tożsamości S. B. i R. M. w celu przeprowadzenia dowodu z ich przesłuchania w charakterze świadków na okoliczność ich związku z przedmiotową sprawą, w tym zakupu udziałów w spółce komandytowej i prowadzenia spraw spółki z o.o., gdyż dowody te będą przydatne do ustalenia wiarygodności wyjaśnień oskarżonego co do okoliczności przekazania udziałów w spółce komandytowej i odwołania z funkcji prezesa zarządu spółki z o.o. Dodatkowo niezbędne w tej sprawie będzie zwrócenie się do firm kurierskich K- (...) sp. z o.o., (...) sp. z o.o. i Poczta Polska z zapytaniem, czy spółka komandytowa miała nawiązaną umowę z tymi firmami w celu świadczenia usług brokera usług kurierskich oraz w celu wyjaśnienia powodów, dla których te firmy dokonywały przelewów na konta bankowe spółki komandytowej. Zdaniem Sądu Okręgowego, treść tytułów przelewów bankowych wskazuje, że kwoty przekazywane przez te firmy kurierskie miały związek ze sprzedażą przez spółkę komandytową towarów pod nazwą sklepu internetowego „multibest” oraz „sklep-bestpost”. Następnie, po przeprowadzeniu postępowania dowodowego, Sąd Rejonowy uwzględni powyższe rozważania Sądu Okręgowego, wydając kończące orzeczenie w sprawie. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ---------------- ------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności Sąd Okręgowy nie orzekł o kosztach procesu z uwagi na kasatoryjny charakter wydanego wyroku PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację prokurator Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja cały wyrok 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☒ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☐ zmiana

UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II AKa 114/20 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.