Legislator Case Law & Legislation
DE FR IT EN
Analyze in Legislator
III K 95/24 AI generated

III K 95/24 · Sąd powszechny

Case Number III K 95/24
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome SENTENCE
Open official source Machine-readable Markdown (.md)

Legislator summary

AI generated

Formularz UWŁ Sygnatura akt III K 95/24 Jeżeli został złożony wniosek o uzasadnienie wyroku jedynie co do rozstrzygnięcia o karze i o innych konsekwencjach prawnych, wypełnić część 3–8 formularza USTALENIE FAKTÓW 1.Wyroki wydane wobec skazanego Lp. Sąd, który wydał wyrok albo wyrok łączny Data wyroku albo wyroku łącznego Sygnatura akt sprawy I. Sąd Wojewódzki w Łodzi za przestępstwo ciągłe z art. 208 dkk, art. 203 § 2 dkk, art. 11 § 1 dkk w zw. z art. 208 dkk, art. 215 § 1 dkk w zw. z art. 10 § 2 dkk, art. 58 dkk popełnione w okresie od 09 listopada 1994 roku do 31 lipca 1995 roku na karę 4 lata pozbawienia wolności i grzywnę 12000 zł z zamianą w razie nieuiszczenia w terminie na 120 dni zastępczej kary pozbawienia wolności; na poczet kary pozbawienia wolności zaliczono skazanemu okresy tymczasowego aresztowania od dnia 3 sierpnia 1995 roku do dnia 26 lutego 1996 roku, od dnia 9 września 1996 roku do dnia 26 marca 1997 roku, od dnia 24 kwietnia 1997 roku do dnia 9 maja 1997 roku, od dnia21 maja 1997 roku do dnia 24 lipca 1997 roku i od dnia 29 sierpnia 1997 roku, II.

Legislator headnote

AI generated

III K 95/24 · Sąd powszechny: z art.252 § 3 kk w brzmieniu obowiązującym przed dniem 19 kwietnia 2010 roku popełniony w okresie od listopada 2002 roku do kwietnia 2003 roku na karę 1 roku pozbawienia wolności, 2. z art.13 § 1 kk w zw. z art.252 § 1kk w brzmieniu obowiązującym przed dniem 19 kwietnia 2010 roku popełniony w lutym 2003 roku na karę 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności, 3. z art. 62 ust.1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. Nr 179, poz. 1485 z późn. zm.) popełniony latem, po dniu 23 sierpnia 2002 roku na karę 5 miesięcy pozbawienia wolności, 4. kary jednostkowe następnie połączono i wymierzono skazanemu karę łączną 1 roku i 5 miesięcy pozbawienia wolności.

Keywords

AI generated
deficiencies in evidence implausible testimony proof of negative facts unproven judicial bias establishment of the facts non-contestation of the facts
AI generated
II Ka 686/25
Sygn. akt II Ka 686/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 listopada 2025r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Agnieszka Karłowicz Sędziowie: SO Paweł Mądry (spr.) SO Karol Troć Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Sieczkiewicz przy udziale prokuratora Małgorzaty Jaszczuk po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2025 r. sprawy D. Z. (1) oskarżonego z art. 160 §2 k.k. w zb. z art. 155 k.k. w zw. z art. 11 §2 k.k. na skutek apelacji, wniesionych przez prokuratora i obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 27 czerwca 2025 r. sygn. akt II K 487/24 I. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że obniża do 5 (pięć) lat wymiar środka karnego orzeczonego w pkt II wyroku; II. w pozostałej części wyrok utrzymuje w mocy; III. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 320 zł tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 686/25 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 27 czerwca 2025 r., sygn. akt II K 487/24 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- ------------------------ -------------------------------------------------------------------- ---------------- ---------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --------- ------------------------ -------------------------------------------------------------------- ---------------- ---------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------- ---------------------------------------- ---------------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ------------------ ---------------------------------------- ---------------------------------------------------------------------------------- . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut z apelacji obrońcy 1. I. zarzut obrazy przepisów prawa materialnego, która miała wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie m.in. 9 § 2 kk, poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, polegające na przypisaniu oskarżonemu winy nieumyślnej w sytuacji, gdy zebrany materiał dowodowy, oceniany zgodnie z zasadami prawidłowego rozumowania i doświadczenia życiowego, nie dawał podstaw do obiektywnego stwierdzenia, że oskarżony, jako doświadczony ratownik medyczny, mógł i powinien był przewidzieć wystąpienie tak gwałtownego i tragicznego w skutkach pogorszenia stanu zdrowia pacjenta, co w konsekwencji doprowadziło do niesłusznego skazania, podczas gdy oskarżony powinien zostać uniewinniony od zarzucanego mu czynu; II. zarzut obrazy przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie: 1. m.in. art. 7 kpk w zw. z m.in. art. 410 kpk, poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i dokonanie oceny dowolnej, opartej na wybiórczo potraktowanym materiale dowodowym, co w konsekwencji doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych. Naruszenie to polegało w szczególności na: - bezkrytycznym i całkowitym oparciu ustaleń faktycznych na opinii biegłych, przy jednoczesnym zignorowaniu fundamentalnych sprzeczności pomiędzy wnioskami tej opinii a zeznaniami naocznego świadka zdarzenia – B. T. (1). Sąd pominął kategoryczne stwierdzenie świadka, że w domu „ leków żadnych nie było”, co podważa kluczowe dla opinii założenie, iż to oskarżony był dysponentem i podał pokrzywdzonemu wszystkie wykryte w jego organizmie substancje. - błędnej interpretacji zeznań B. T. (1), w których Sąd dopatrzył się rzekomego zaprzeczenia wersji oskarżonego, podczas gdy świadek na kluczowe pytanie o leki pozostawione po poprzednich detoksykacjach odpowiedziała „ nie pamiętam”, co nie jest zaprzeczeniem, a jedynie wyrazem naturalnej w tych okolicznościach niepamięci. Sąd dokonał niedopuszczalnej nadinterpretacji tego dowodu na niekorzyść oskarżonego. - odmówieniu wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego w sposób apodyktyczny, bez pogłębionej analizy ich spójności z historią choroby pokrzywdzonego, który jako osoba wieloletnio i głęboko uzależniona, wielokrotnie przechodząca detoksykacje, z wysokim prawdopodobieństwem mogła dysponować własnymi lekami uspokajającymi, 2. m.in. art. 5 § 2 kpk (zasada in dubio pro reo), poprzez rozstrzygnięcie niedających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonego. Wątpliwości te, wynikające wprost z opisanej wyżej sprzeczności między opinią biegłych a zeznaniami kluczowego świadka, powinny były doprowadzić do przyjęcia wersji korzystniejszej dla oskarżonego, tj. że nie podał on leków z grupy benzodiazepin, 3. m.in. art. 424 § 1 pkt 1 kpk, poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku w sposób wadliwy, który nie wyjaśnia w sposób logiczny i zgodny z zasadami doświadczenia życiowego, na jakiej podstawie Sąd dokonał tak kategorycznych ustaleń faktycznych, pomijając przy tym istotne dowody i okoliczności przemawiające na korzyść oskarżonego. III. zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który był bezpośrednią konsekwencją powyższych uchybień procesowych i miał wpływ na treść wyroku, polegający na bezpodstawnym przyjęciu, że: - oskarżony podał pokrzywdzonemu wszystkie cztery wymienione w zarzucie leki, podczas gdy zebrany materiał dowodowy nie pozwala na takie jednoznaczne ustalenie, - działanie oskarżonego nosiło znamiona rażącego naruszenia zasad ostrożności, podczas gdy Sąd pominął jego wieloletnie doświadczenie zawodowe, nienaganną opinię oraz fakt, że podjął on natychmiastową akcję reanimacyjną. IV. zarzut rażącej niewspółmierności orzeczonej kary i środka karnego, polegającej na wymierzeniu kary bezwzględnego pozbawienia wolności oraz długoterminowego zakazu wykonywania zawodu osobie niekaranej, o nienagannej opinii, w sytuacji, gdy czyn miał charakter nieumyślny, a Sąd całkowicie pominął szereg okoliczności łagodzących, a ponadto wewnętrzną sprzeczność rozstrzygnięcia o karze i środkach o charakterze finansowym. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny - analiza akt sprawy, w świetle środka odwoławczego wniesionego przez obrońcę oskarżonego, nie dała podstaw do uznania podniesionych w nim zarzutów za trafne. Zdaniem Sądu Okręgowego, Sąd meriti nie dopuścił się uchybień, na jakie wskazuje skarżąca, bowiem Sąd procedował właściwie, trafnie oceniając zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i na jego podstawie poczynił prawidłowe ustalenia, które doprowadziły do bezspornego uznania, że oskarżony swym zachowaniem dopuścił się czynu kwalifikowanego z m.in. 160 § 2 kk w zb. z art. 155 kk. - podnosząc zarzut naruszenia art. 9 § 2 kk, obrońca starała się wykazać, że oskarżony jako doświadczony ratownik medyczny z wieloletnim doświadczeniem nie mógł, bądź nawet nie powinien był przewidzieć wystąpienia zaburzeń oddychania i krążenia w konsekwencji podania w krótkim czasie dwóch różnych leków należących do grupy benzodiazepin o depresyjnym działaniu na ośrodkowy układ nerwowy. W konsekwencji, zdaniem obrońcy, oskarżony powinien zostać uniewinniony od zarzucanego mu czynu wobec niemożności przypisania mu winy nieumyślnej. Argumentacja zawarta w apelacji na poparcie tego zarzutu jest nielogiczna i wewnętrznie sprzeczna. Jak wynika z materiału dowodowego, w dniu zdarzenia pokrzywdzony czuł się dobrze, nie skarżył się na dolegliwości bólowe, natomiast spożywał on alkohol w ilości około 0,5 litra wódki, zgodnie z relacją świadka B. T. (2), i chciał przerwać ciąg alkoholowy, w którym znajdował się od kilku tygodni. W tym celu, oskarżony udał się do domu pokrzywdzonego. Po zebraniu niezbyt obszernego wywiadu, w krótkim czasie (niespełna godziny), oskarżony założył J. T. wkucie i zaczął podawać płyny oraz witaminę C, witaminę D, magnez, relanium 10 mg dożylnie oraz 10 mg domięśniowo, a także dormicum 1 tabletkę i klemastynę (lek przeciwhistaminowy, antyalergiczny). Podaż ww. leków przez oskarżonego wynika nie tylko z kartki przez niego sporządzonej, lecz także z zeznań naocznego świadka B. T. (1) oraz zeznań świadków – ratowników medycznych wezwanych na miejsce zdarzenia, którzy zebrali od oskarżonego oświadczenie co do podanych przez niego leków pokrzywdzonemu. Jak wynika z opinii biegłych, zarówno relanium jak i dormicum są lekami z grupy benzodiazepin, które mają działanie depresyjne na ośrodkowy układ nerwowy. Jednoczesne ich podanie oraz dołączenie innych leków wywołujących depresję ośrodkowego układu nerwowego (np. klemastyna) z dużym prawdopodobieństwem prowadzi do wzmożonego efektu sedacyjnego i depresji oddechowej, która wystąpiła u pokrzywdzonego niedługo po podaży przez oskarżonego leków i była przyczyną nagłego zatrzymania krążenia i śmierci pokrzywdzonego. - niewątpliwie, postępowanie medyczne oskarżonego nie było zgodne z zasadami wiedzy i praktyki medycznej, co wprost wynika z opinii biegłych, w której specjaliści z zakresu medycyny sądowej, medycyny ratunkowej i toksykologii klinicznej, kompleksowo przeanalizowali czynności podjęte przez oskarżonego i stwierdzili, że postępowanie to było nieprawidłowe i nieadekwatne do stanu zdrowia pokrzywdzonego. D. Z. (1) w krótkim czasie podał pokrzywdzonemu bez wskazań medycznych dwa silnie działające leki z grupy benzodiazepin oraz klemastyne, nieustalając wcześniej stanu nietrzeźwości J. T., lecz wiedząc, że tego dnia spożywał on alkohol, a w ciągu alkoholowym był już trzeci tydzień. Niemalże jednoczesna podaż siarczanu magnezu oraz kilku leków działających depresyjnie na ośrodkowy układ nerwowy znacząco zwiększała ryzyko depresji oddechowej, którą oskarżony jako ratownik medyczny z wieloletnim doświadczeniem powinien był przewidzieć. - wobec powyższych rozważań, Sąd Okręgowy nie podziela zarzutu naruszenia art. 9 § 2 kk. Sąd Rejonowy słusznie zważył, że oskarżony popełnił przypisany mu czyn zabroniony nieumyślnie, na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość popełnienia tego czynu mógł przewidzieć. Jak wynika z akt sprawy, D. Z. (2) przed zdarzeniem wykonywał zawód ratownika medycznego, do którego kwalifikacje zdobył w 2016 roku. Jako absolwent studiów oraz wieloletni pracownik Zespołu (...) oraz oddziałów SOR oskarżony znał podstawowe zasady farmakoterapii, poszczególne grupy produktów leczniczych, główne mechanizmy ich działania w organizmie i działania niepożądane a także pochodzenie, rodzaje i drogi podawania produktów leczniczych, mechanizm i efekty ich działania oraz procesy jakim podlegają produkty lecznicze w organizmie, a nawet ich interakcje wzajemne oraz z alkoholem. Wobec powyższego, niezasadne są twierdzenia obrońcy, że w przedmiotowej sprawie nie ma podstaw do obiektywnego stwierdzenia, że oskarżony jako doświadczony ratownik medyczny, mógł i powinien był przewidzieć wystąpienie tak gwałtownego i tragicznego w skutkach pogorszenia stanu zdrowia pacjenta. - niezasadne są także zarzuty kwestionujące ocenę opinii biegłych oraz zeznań świadka B. T. (1). Jak wynika z depozycji świadka, matka pokrzywdzonego była cały czas obecna podczas podaży leków przez oskarżonego, nie wychodziła ona z pomieszczenia i była w stanie kategorycznie stwierdzić, że pokrzywdzony tego dnia, ani przed przyjazdem D. Z. (1), ani w trakcie jego pobytu, nie przyjmował leków innych, niż podawane przez oskarżonego. Argumentacja obrony dąży do wykazania, że pokrzywdzony sam we własnym zakresie, lecz w obecności oskarżonego, przyjął lek uspokajający i to właśnie ten lek spowodował rekcję organizmu J. T., którą D. Z. (1) nie przewidywał i nie mógł przewidzieć. Niemniej jednak, ta wersja wydarzeń nie została potwierdzona jakimkolwiek materiałem dowodowym i jak słusznie ocenił Sąd Rejonowy, stanowi jedynie linie obrony oskarżonego. W tym miejscu należy również wskazać, że jak wynika z opinii biegłych, w przedmiotowej sprawie, to nie dawki benzodiazepin wpłynęły negatywnie na stan zdrowia pokrzywdzonego, lecz interakcja benzodiazepin, klemastyny oraz siarczanu magnezu z alkoholem etylowym powodująca depresyjne działanie na ośrodkowy układ nerwowy u osoby z zaawansowanym stłuszczeniem wątroby. Ponadto oskarżony, działając w warunkach domowych, bez wyposażenia jakim dysponuje standardowy 2 lub 3-osobowy zespół ratownictwa medycznego nie mógł samodzielnie i skutecznie odwrócić wywołanego przez siebie skutku dla zdrowia pokrzywdzonego. Pomimo tej świadomości oraz wiedząc, że pokrzywdzony tego dnia spożywał alkohol i znajduje się w 3 tygodniowym ciągu alkoholowym, oskarżony zdecydował się na podaż produktów leczniczych znając efekty ich działania oraz ich interakcje z alkoholem. - analiza akt sprawy oraz treści pierwszoinstancyjnego uzasadnienia prowadzi do wniosku, iż Sąd meriti dokonał prawidłowej oceny materiału dowodowego, w tym wyjaśnień oskarżonego, zeznań świadka B. T. (1) i opinii biegłych zgodnie z zasadami wskazanymi w art. 7 i art. 410 kpk. Argumentacja obrony nie zdołała podważyć zasadności ocen dokonanych przez Sąd Rejonowy w przedmiotowej sprawie. Podniesiony przez skarżącą zarzut obrazy m.in. art. 7 kpk nie ma swego odbicia w zgromadzonym materiale dowodowym. Ocena dowodów przeprowadzona w sposób na jaki wskazuje skarżąca, byłaby sprzeczna z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego. Tezy zawarte w środku odwoławczym nie zostały wiarygodnie uargumentowane i nie zasłużyły na ich uwzględnienie, bowiem mają one jedynie za zadanie wykreować i poprzeć przyjętą przez oskarżonego linię obrony. - odnosząc się do zarzutu z pkt II.2 apelacji należy wskazać, że dla zasadności zarzutu obrazy art. 5 § 2 kpk nie wystarczy zaprezentowanie przez skarżącego własnych wątpliwości co do stanu dowodów, ale wykazanie, że orzekający w sprawie Sąd rzeczywiście miał wątpliwości o takim charakterze i nie rozstrzygnął ich na korzyść oskarżonego. W postępowaniu karnym rzeczą naturalną jest występowanie dowodów wskazujących na sprzeczne wersje wydarzeń, lecz to właśnie obowiązkiem sądu jest dokonanie rzetelnej oceny materiału dowodowego i wyeliminowanie mogących się prima facie pojawić wątpliwości. Dopiero, jeśli nie można ich rozwiać, zastosowanie znajdzie art. 5 § 2 kpk. Należy przy tym podkreślić, że przepis ten dotyczy wątpliwości, które ma i nie jest w stanie rozstrzygnąć sąd rozpoznający sprawę, nie zaś wątpliwości którejś ze stron co do prawidłowości rozstrzygnięcia dokonanego przez ten sąd. Podkreślenia wymaga, że w przedmiotowej sprawie, zarówno Sąd meriti jak i Sąd odwoławczy badający sprawę nie powziął jakichkolwiek wątpliwości co do treści opinii biegłych ani co do treści zeznań świadka B. T. (1). - niezasadny był również zarzut naruszenia art. 424 § 1 pkt 1 kpk. W ocenie Sądu Okręgowego, Sąd meriti w tabelarycznym uzasadnieniu wskazał, jakie fakty uznał za udowodnione lub nieudowodnione, na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych. Sposób redakcji uzasadnienia, wbrew twierdzeniom skarżącego, umożliwił Sądowi odwoławczemu dokonanie kontroli instancyjnej. - odnosząc się do zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych należy wskazać, że zarzut ten jest tylko wówczas słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego, nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania. Zarzut ten nie może jednak sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu wyrażonymi w uzasadnieniu wyroku, lecz do wykazania, jakich mianowicie konkretnych uchybień w zakresie logicznego rozumowania dopuścił się sąd w ocenie zebranego materiału dowodowego. Argumentacja zarzutów zawierająca się w uzasadnieniu wniesionej apelacji nie była wystarczającą podstawą do uznania ich za zasadne, w świetle prawidłowych ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę skarżonego orzeczenia. - w doktrynie i orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, iż jeśli Sąd meriti nie naruszył żadnego z przepisów ze sfery gromadzenia i oceny dowodów, to brak jest podstaw do kwestionowania ustaleń faktycznych (wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 30 lipca 2015 roku w sprawie o sygnaturze akt II Aka 171/15). Nadto, zgodnie z powszechnie akceptowanym stanowiskiem Sądu Najwyższego, ustalenia faktyczne wyroku tylko wtedy nie wykraczają poza ramy swobodnej oceny dowodów, gdy poczynione zostały na podstawie wszechstronnej analizy przeprowadzonych dowodów, których ocena nie wykazuje błędów natury faktycznej czy logicznej, zgodna jest ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego oraz prowadzi do sędziowskiego przekonania, odzwierciedleniem którego powinno być uzasadnienie orzeczenia (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 września 1974 roku w sprawie o sygnaturze akt II KR 114/74). Stanowiska przedstawione w powyższych judykatach w pełni zaaprobował także Sąd Okręgowy w Siedlcach, stwierdzając, iż ustalenia faktyczne dokonane w niniejszej sprawie przez Sąd pierwszej instancji są pozbawione jakiegokolwiek błędu, trafne, prawidłowe oraz mające pełne i mocne oparcie w wiarygodnym materiale dowodowym, a zatem nie mogą być uznane za błędne. - po dokonaniu analizy akt sprawy związanej z rozpoznaniem wniesionego środka odwoławczego Sąd Okręgowy uznał, iż wymierzona w pierwszoinstancyjnym wyroku kara nie cechuje się rażącą niewspółmiernością. Sąd meriti ustalając wymiar kary wziął pod uwagę zarówno okoliczności obciążające jak i łagodzące, w tym dotychczasową niekaralność. Tych samych okoliczności nie wzięto pod uwagę przy wymiarze orzeczonego środka karnego. W aktach sprawy znajdują się listy rekomendacyjne, z których wynika, iż oskarżony w swojej pracy wyróżniał się m.in. wybitną starannością, dokładnością i rzetelnością. Jako osoba, D. Z. (1) jest zaangażowany, posiada wysoko rozwinięte poczucie empatii i świetnie współpracował z innymi członkami zespołu (k. 627-629). Ponadto w czasie wykonywania zawodu, nie odnotowano jakichkolwiek skarg na działanie oskarżonego. Wobec tego, w ocenie Sądu, środek karny w postaci zakazu wykonywania zawodu ratownika medycznego oraz nakaz powstrzymywania się od prowadzenia działalności związanej z udzielaniem świadczeń zdrowotnych na okres 5 lat jest wystarczające do osiągnięcia celu tego środka karnego. Wniosek - o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego D. Z. (1) od popełnienia zarzucanego mu czynu; ewentualnie - o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania w celu przeprowadzenia postępowania dowodowego w sposób wolny od uchybień; ewentualnie, w przypadku nieuwzględnienia powyższych wniosków, - o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie oskarżonemu kary o charakterze wolnościowym oraz o znaczące złagodzenie orzeczonego środka karnego. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. zasadność zarzutu rażącej niewspółmierności orzeczonego środka karnego była podstawą do zmiany zaskarżonego wyroku na korzyść oskarżonego w tej części. Bezzasadność pozostałych zarzutów warunkowała bezzasadność wniosków ich dotyczących. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 27 czerwca 2025 r., sygn. akt II K 487/24 w zakresie niewymienionym w części 5.2 tabelarycznego uzasadnienia Zwięźle o powodach utrzymania w mocy wyrok w tej części jako słuszny i odpowiadający prawu utrzymano w mocy 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że obniżył do 5 lat wymiar środka karnego orzeczonego w pkt II wyroku Zwięźle o powodach zmiany zasadność zarzutu rażącej niewspółmierności orzeczonego środka karnego była podstawą do zmiany zaskarżonego wyroku. Szerzej o powodach zmiany w rubryce 3.1 tabelarycznego uzasadnienia. 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. -------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia -------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia -------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania -------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ----------------------- ---------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu P unkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II. Sąd Okręgowy na podstawie art. 627 w zw. art. 634 kpk w zw. z art. 2 ust 1 pkt 4 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 123 z późn. zm.) zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 320 złotych tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze (300 złotych opłaty od kary i 20 złotych tytułem ryczałtu za doręczanie pism w postępowaniu odwoławczym). 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja cały wyrok 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana
II Ka 156/20
art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu
IV Ka 882/21
zarzut obrazy przepisów postępowania mający wpływ na treść wyroku tj.: - art.
II Ka 259/24
Wyrok Sądu Rejonowego w Łukowie z dnia 17 stycznia 2024 r.
II AKa 224/20
Sygn. akt II A Ka 224/20 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 7 maja 2021r. Sąd Apelacyjny w Warszawie w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący Sędzia Sądu Apelacyjnego Katarzyna Capałowska Sędziowie Sądu Apelacyjnego Ewa Gregajtys (apr.) Sądu Apelacyjnego Ewa Jethon Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Zdanowska przy udziale Prokuratora Roberta Majewskiego po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 maja 2021r. sprawy M. J. urodzonego (...)w W., syna W. i B. oskarżonego z art. 158 § 1 kk w zw. z art. 65 § 1 kk na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 29 kwietnia 2020r. w sprawie sygn. akt XVIII K 240/19 1. wyrok w zaskarżonej części utrzymuje w mocy, 2. zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych postępowania apelacyjnego przejmując wydatki na rachunek Skarbu Państwa. UZASADNIENIE UZASADNIENIE Sygnatura akt II AKa 224/20 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 29 kwietnia 2020r. w sprawie XVIII K 240/19. 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☒ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty -------------------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty -------------------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ---------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ----------------------------------- 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. 2. Obraza przepisów prawa procesowego – art. 7 kpk, art. 410 kpk i art. 424 § 1 kpk – polegająca na przekroczeniu zasady swobodnej oceny dowodów i dokonaniu ich dowolnej oceny, naruszeniu zasady obiektywizmu i nie uwzględnieniu przy wyrokowaniu i w uzasadnieniu wyroku całości okoliczności ujawnionych w toku rozprawy sądowej, uznaniu za istotne jedynie okoliczności przemawiających na niekorzyść oskarżonego a nie uwzględnieniu okoliczności świadczących na jego korzyść poprzez uznanie za wiarygodne wyjaśnień i zeznań świadka A. P. (1) i poczynienie w oparciu o nie ustaleń faktycznych, mimo, że relacje świadka nie są zgodne i konsekwentne w toku postępowania przygotowawczego i na rozprawie a nadto nie są w pełni zgodne z pozostałym zebranym w sprawie materiałem dowodowym, w tym z wyjaśnieniami i zeznaniami E. S. (1) i zeznaniami R. D. a nadto w innym postępowaniu karnym A. P. (1) fałszywie pomówił świadka K. M.. Obraza przepisów prawa procesowego mająca wpływ na treść wyroku – art. 167 kpk w zw. z art. 366 kpk polegająca na oddaleniu wniosku obrońcy o przesłuchanie na rozprawie pokrzywdzonego R. D., mimo, że jego zeznania odnośnie powodów, dla których miało dojść do pobicia pokrzywdzonego są sprzeczne z wyjaśnieniami i zeznaniami świadka A. P. (1) - co w konsekwencji doprowadziło do uznania winy oskarżonego w zakresie przypisanego mu czynu. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Sąd Okręgowy nie uchybił wskazanym przez obrońcę regułom prawa procesowego - orzekał w oparciu o taki materiał dowodowy, który dawał gwarancję prawidłowego rozstrzygania (art. 410 kpk), ocenił go z uwzględnieniem wskazań wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego (art. 7 kpk) a w następstwie tak dokonanej oceny prawidłowo ustalił stan faktyczny. Wbrew twierdzeniu apelacji, Sąd nie dopuścił się obrazy art. 7 kpk przy ocenie relacji A. P. (1) i E. S. (1). Dla skuteczności przywołanego zarzutu nie jest wystarczające samo wskazanie, że sąd uchybił kryteriom ujętym w przepisie, ale sprecyzowanie, które z nich naruszył i czy to naruszenie mogło mieć wpływ na poczynione ustalenia faktyczne. W rozpoznawanej sprawie skarżąca tego nie wykazała i wykazać nie mogła, bo oceny i ustalenia sądu pierwszej instancji są prawidłowe. Odmienna ocena obrońcy uwarunkowana jest wyłącznie jej rolą procesową. Treść apelacji wskazuje bowiem, że u podstaw tak dokonanej analizy materiału dowodowego legła jej wybiórcza i uproszczona ocena podporządkowana wyłącznie obowiązkowi działania w interesie oskarżonego. Taki sposób wnioskowania, jako sprzeczny z regułami ujętymi w art. 7 kpk, nie może skutecznie podważyć ocen i ustaleń sądu, stąd wniesioną apelację czyni bezzasadną. Wadliwości wyroku sądu pierwszej instancji obrońca oskarżonego zasadniczo upatruje w zaprezentowanej w jego uzasadnieniu ocenie wartości dowodowej zeznań świadków – współsprawców czynu przypisanego oskarżonemu, którzy zdecydowali się wyjaśnić na temat swojej działalności przestępczej, w tym osób w nią zaangażowanych. Zasadnicze znaczenie w tym zakresie miały zeznania A. P. (1), które stanowiły istotną podstawę poczynionych w sprawie ustaleń. Do zeznań przywołanego świadka nie mogą mieć zastosowania te wnioski, które sformułowano w apelacji. Analiza akt sprawy, w kontekście wypowiedzi świadka, w pełni uprawnia ocenę Sądu Okręgowego o ich wiarygodności. Nie jest zatem tak, jak twierdzi obrońca, by zeznania świadka nie były konsekwentne i nie w pełni zgodne z pozostałymi dowodami, a nadto, by poza uwagą Sądu Okręgowego pozostały te okoliczności, które wskazują na motyw A. P. (1), by obciążać oskarżonego. Wobec całokształtu materiału dowodowego sprawy stwierdzić należy, że na tle innych postępowań o podobnie ukształtowanej podstawie dowodowej, a zatem zasadniczo opartych na zeznaniach świadków - współsprawców czynów korzystających ze statusu świadków koronnych, czy też ubiegających się o nadzwyczajne złagodzenie kary, w sprawie rozpoznawanej zeznania A. P. (1) stanowiąc główny dowód oskarżenia znajdują częściowe, jednak istotne potwierdzenie w innych dowodach, co trafnie wykazał Sąd Okręgowy. Choć pokrzywdzony nie złożył zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa, to wobec treści jego zeznań (k. 159-160, 616), jak i dokumentacji obrazującej charakter i rozmiar odniesionych obrażeń (k. 162 i nast.), nie ulega wątpliwości, że został pobity i to dotkliwie przez trzech mężczyzn i to w czasie i okolicznościach, o których relacjonuje A. P. (1). Co więcej, świadek ten wskazał, że powodem pobicia R. D. była odmowa płacenia haraczu (k. 490 …chodziło o wyłudzenie procentów z działalności tej grupy raperskiej. Oni mieli szwalnie, dochodem mieli się dzielić jakieś 30%...; k. 157 …wcześniej robili do niego podejścia, żeby opłacał się na procent… On się nie zgadzał, dlatego też oni postanowili dać mu nauczkę, co miało wpłynąć na zmianę jego decyzji…). E. S. (1) również zeznał, że pobicie pokrzywdzonego nie było przypadkowe, a na polecenie (np. k. 495 … A. P. (1) powiedział, że trzeba gdzieś pojechać, że dostał informację, że trzeba kogoś pobić…). A. P. (1) zeznał także, że z tego samego powodu, dla którego pobili pokrzywdzonego, w późniejszym czasie wspólnikowi pokrzywdzonego podpalono samochód (k. 157). W zakresie przyczyny pobicia, pokrzywdzony rzeczywiście zaprzeczył, by żądano od niego haraczu, także w postaci części zysków z prowadzonej działalności artystycznej i gospodarczej, potwierdził jednak, że dwukrotnie podpalono samochody jego firmy i to zgłosił na policję (k. 160). Nie ulega zatem wątpliwości, że wobec pokrzywdzonego podjęto niemal standardowe, bezprawne działania, zmierzające do jego zastraszenia i przez to zmuszenia do płacenia określonych kwot a twierdzenia pokrzywdzonego w tym zakresie są niewiarygodne. Chybione i to w stopniu oczywistym jest zatem stanowisko obrońcy, że w sprawie nie ustalono rzeczywistego powodu pobicia R. D.. Odwołując się do tych zeznań A. P. (1) i E. S. (1), które dotyczą organizacji i realizacji pobicia, wskazać należy, że obaj jako zleceniodawcę wskazują K. M. ps. (...) (k. 157 i 401 zeznania A. P., k. 305 zeznania E. S. (1) – moim zdaniem zlecał to pobicie M. ) a K. M., choć zaprzeczył temu, to przyznał, że oskarżonego zna z pobytu w ZK w S. i utrzymywał z nim sporadyczne kontakty towarzyskie (k. 614). W kontekście osoby K. M. wskazać należy, że choć A. P. (1) był głównym wykonawcą zlecenia pobicia pokrzywdzonego i to on do udziału w czynie zwerbował E. S. (1), to w toku postępowania konsekwentnie wskazywał, że trzeci uczestnik o ps. (...) został wskazany właśnie przez K. M. (k. 489 …wziąłem S., M. powiedział, że podeśle kogoś tam od siebie…). Obaj świadkowie identyfikują oskarżonego wyłącznie po tym pseudonimie. Tym samym, oskarżony w pobiciu R. D. nie uczestniczył z inicjatywy żadnego z pozostałych sprawców, ale jako osoba wskazana przez zleceniodawcę czynu. Skoro jednocześnie głównym wykonawcą zlecenia był A. P. (1), zgodne z logiką jest oświadczenie E. S. (1), że to właśnie od niego wiedział, że w pobiciu weźmie jeszcze udział ps. (...) (k. 495 (...) mi powiedział, że to jest U.…). Relacje świadków co do okoliczności, w jakich oskarżony został uczestnikiem pobicia pokrzywdzonego są zatem spójne a to, jaką mieli oni wiedzę w zakresie stopnia znajomości każdego z nich z oskarżonym, ma drugorzędne znaczenie. W konsekwencji nie zasługuje na uwzględnienie argumentacja obrońcy oskarżonego, która z przywołanych wypowiedzi świadków wyprowadza wnioski o sprzeczności ich zeznań a tym samym wątpliwej wartości dowodowej. W omówionych okolicznościach logiczne są twierdzenia świadków na temat ich słabej znajomości z oskarżonym, którego utożsamiają wyłącznie z pobiciem pokrzywdzonego. Obaj przyznają, że tylko wówczas go widzieli, choć podkreślić należy, że nie było to jednostkowe spotkanie, bowiem do pobicia nie doszło przy pierwszej podjętej próbie. Także w tym zakresie świadkowie zgodnie twierdzą, że zanim doszło do ataku na R. D., co najmniej trzykrotnie byli pod jego blokiem, za każdym razem w tym samym składzie. To powoduje, że ich kontakt z oskarżonym nie może być uznany za incydentalny, krótki, uniemożliwiający jego zapamiętanie a w dalszej kolejności identyfikację przy jej przeprowadzeniu w czasie zbliżonym do czynu (k. 489 zeznania A. P. … byliśmy pod blokiem parę razy, dwa, trzy może i więcej i za którymś razem przyjechał poszkodowany…; k. 495 zeznania E. S. … pojechaliśmy pod blok poszkodowanego… byliśmy tam 2-3 razy z tego co kojarzę…). Rację ma obrońca, że na etapie śledztwa E. S. (1) nie okazano oskarżonego, ani jego wizerunku a na rozprawie stwierdził on, że nie zna oskarżonego i nie pamięta, czy wcześniej go widział. Świadek wprost przy tym wskazał, że w tym momencie nie może rozpoznać, czy oskarżony jest mężczyzną, który brał udział w pobiciu (k. 495). Oświadczenia to złożył jednak po prawie 8 latach od daty czynu, co dostrzega także obrońca, a co przy uwzględnieniu charakteru jego relacji z oskarżonym, zasadniczo świadczy o szczerości wypowiedzi i braku woli obciążania oskarżonego. Wobec całokształtu pozostałych dowodów, takie oświadczenie świadka nie uprawnia jednak do wniosku, by na tej podstawie udział oskarżonego w pobiciu został wykluczony. Czynność okazania wizerunku oskarżonego wykonano natomiast z udziałem A. P. (1), który w sposób pewny zidentyfikował go jako mężczyznę o ps. (...) (k. 158, 158 e, g, k. 492). W takich okolicznościach, przy uwzględnieniu argumentów zawartych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, wbrew stanowisku obrońcy, nie ma podstaw do kwestionowania ustalenia, że to oskarżony był trzecim sprawcą pobicia R. D.. Sąd Okręgowy oddalając wniosek dowodowy o bezpośrednie przesłuchanie R. D. uchybił regulacji art. 350a kpk, bowiem skoro świadka tego wcześniej skutecznie wezwał a z przyczyn formalnych nie mógł przesłuchać, tryb z art. 350a kpk nie znajdował zastosowania. To uchybienie nie miało, ani nie mogło mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia, w szczególności na sytuację procesową oskarżonego. Pokrzywdzony nie dość, że nie zidentyfikował sprawców pobicia, to pomimo tego, że w jego wyniku musiał skorzystać z pomocy medycznej, nie złożył zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa a po jego wszczęciu nie wykazywał zainteresowania postępowaniem wprost wskazując, że nie chce brać udziału w czynnościach i nie składa wniosku o ściganie. W efekcie, takiej treści zeznania są dla oskarżonego korzystne. Sąd Apelacyjny nie podziela przy tym zastrzeżeń obrońcy kierowanych wobec ustaleń Sądu dotyczących przyczyn postawy procesowej pokrzywdzonego, w szczególności nie złożenia zawiadomienia o pobiciu, kwestionowania żądań płacenia haraczu. Sąd Okręgowy słusznie wskazał, że R. D. jest raperem, utożsamianym także z odmianą rapu określaną jako gangsta rap a nie wymaga wiadomości specjalnych negatywny stosunek tego środowiska do policji wyrażany także w tekstach utworów. Niezależnie od powyższego, w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy pokrzywdzony nie miał możliwości zidentyfikowania sprawców, skoro do jego pobicia doszło w nocy a E. S. (3) i oskarżony mieli nałożone kominiarki. Zeznając co do tej okoliczności R. D. podał raczej byli zamaskowani, bo nie kojarzę żadnych twarzy (k. 159), co pozostaje zgodne z zeznaniami A. P. (1) i E. S. (3). Pierwszy ze świadków akcentował, że miał odkrytą twarz, bo jego pokrzywdzony nie znał (k. 157 … W. i U. byli w kominiarkach, ja się nie maskowałem, bo W. mnie nie znał). Co więcej, świadek wskazał, że to także z tego powodu do niego zwrócono się o pobicie W. (pseudonim artystyczny pokrzywdzonego) - bo on mnie nie zna (k. 489). E. S. (1) relacjonując co do tej okoliczności podał … ja byłem na pewno zamaskowany w czasie tego pobicia, miałem kominiarkę nałożoną na twarz. Nie wiem, czy reszta była zamaskowana. Byłem zamaskowany bo znałem tego W., nie chciałem, żeby mnie rozpoznał… (k. 495). W konsekwencji wskazać trzeba, że w zgodnej relacji obu świadków, fakt znajomości z pokrzywdzonym nie stanowił przeszkody do jego pobicia, natomiast spowodował nałożenie przez dwóch z nich kominiarek, co w połączeniu z nocną porą i brutalnym działaniem, uniemożliwiało pokrzywdzonemu ich ewentualną identyfikację. Wobec przywołanych okoliczności, do których w apelacji odwołuje się obrońca, stwierdzić należy, że oceny i ustalenia Sądu Okręgowego nie są dotknięte uchybieniami, które mogłyby skutkować uchyleniem, bądź zmianą wyroku, w szczególności nie zapadły z obrazą tych przepisów prawa procesowego, które zostały wskazane w zarzutach. Podzielając ogólne rozważania apelacji dotyczące wartości dowodu z pomówienia i przywołane tam orzecznictwo, wskazać należy, że z samego charakteru źródła dowodowego nie sposób wywodzić wnioski co do jego wartości. Nie jest zatem tak, że działalność przestępcza A. P. (1) niejako z założenia poddaje w wątpliwość jego wiarygodność. Relacja tego świadka zasadniczo obejmowała działalność zorganizowanych struktur przestępczych, których aktywność to obszar działań bezprawnych, nielegalnych i przez to niejawnych a zatem niedostępnych dla osób postronnych. Powyższe sprawia, że podstawowym osobowym źródłem wiedzy o zasadach funkcjonowania takich struktur, ich uczestników, a także przestępstw popełnianych w ich ramach, ale także poza grupą, są osoby w nich uczestniczące a zatem je popełniające. Nieuprawnione jest zatem kwestionowanie wartości zeznań świadka w oparciu o jego przestępczą działalność, skoro ta właśnie warunkuje szeroką wiedzą świadka co do przedmiotu postępowania, czyniąc tym samym wiarygodnymi jego wypowiedzi. Powyższe nie oznacza jednocześnie, że dowód taki ma charakter uprzywilejowany, w takich kategoriach nie został on potraktowany, skoro Sąd Okręgowy w wyczerpujący sposób wskazał przyczyny uznania go za wiarygodny, odwołując się w tym zakresie do całokształtu materiału dowodowego. Co więcej, Sąd uniewinnił oskarżonego od zarzutu udziału w zorganizowanej grupie przestępczej opartego na tożsamej podstawie dowodowej, która to okoliczność świadczy o wnikliwej i krytycznej ocenie materiału dowodowego, przecząc tym samym odmiennemu stanowisku apelacji. Odnosząc się do motywacji sprawców, którzy w związku z własną działalnością przestępczą relacjonują także co do innych uczestniczących w niej osób, nie ulega wątpliwości, że decydując się na złożenie obciążających zeznań, mają oni określony interes w przyjęciu takiej postawy procesowej. Samo to, nie czyni takiego dowodu - niejako automatycznie - mniej wartościowym, ułomnym. Sąd Apelacyjny wielokrotnie wskazywał, że w procedurze karnej obowiązuje jedna zasada oceny dowodów a to ujęty w art. 7 kpk obowiązek kształtowania przekonania sądu na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, ocenianych swobodnie z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Przytoczone kryteria oceny mają zastosowanie do wszystkich dowodów, przy czym w przypadku szeroko rozumianego pomówienia wymagają uwzględnienia motywacji pomawiającego, sposobu relacjonowania przez niego zdarzeń, w szczególności tego, w jaki sposób siebie w nich sytuuje, wreszcie wymagają analizy, czy jego relacji nie wykluczają inne dowody, które choć w części stanowią podstawę do dokonania lub weryfikacji ustaleń stanowiących podstawę rozstrzygnięcia (tak, m.in. SN w wyroku z 20.11.2012 r. WA 24/12, SA we Wrocławie w wyroku z 19.09.2013 r. II AKa 266/13; SA w Białymstoku w wyroku z 6.06.2013 r, II AKa 61/13; SA w Krakowie w wyroku z dnia 25.09.2012 r. II AKa 93/12 ). Te okoliczności nie stanowią jednak o szczególnych kryteriach oceny takiego dowodu, skoro ich uwzględnienie nakazują właśnie zasady prawidłowego rozumowania oraz wskazania wiedzy i doświadczenia życiowego ujęte w art. 7 kpk. Przywołana argumentacja znajduje zastosowanie w sprawie rozpoznawanej i to nie tylko wobec relacji A. P. (1), ale także E. S. (3). Obaj świadkowie zeznają przede wszystkim na temat własnej działalności przestępczej, przy czym stwierdzić należy, że czyn popełniony z oskarżonym nie stanowił istotnego jej elementu. Pobicie R. D. pozostało w pamięci obu świadków raczej z uwagi na osobę pokrzywdzonego, a nie trzeciego współsprawcy. Wobec przywołanych okoliczności stwierdzić należy, że oceny i ustalenia Sądu Okręgowego jako rzeczowe, logiczne i zgodne z kryteriami art. 7 kpk korzystają z ochrony w instancji odwoławczej a skarżąca nie wskazała skutecznych argumentów do odmiennych wniosków. Sąd Apelacyjny, wobec zaskarżenia wyroku w całości (co do czynu II), dokonał jego kontroli także w zakresie rozstrzygnięcia o karze, nie znajdując podstaw do jej oceny w ramach przesłanki odwoławczej ujętej w art. 438 pkt 4 kpk. Analizując te okoliczności, które Sąd pierwszej instancji uwzględnił rozstrzygając co do właściwej represji karnej, stwierdzić należy, że miał na uwadze wskazania art. 53 kk. Sąd słusznie uznał, że zasadniczą okolicznością wpływającą obciążająco na wymiar kary orzeczonej wobec oskarżonego był zaplanowany, ale przede wszystkim brutalny sposób działania sprawców i jego wielokrotna karalność skutkująca odpowiedzialnością w warunkach recydywy podstawowej z art. 64 § 1 kk. Zasadniczą miarą surowości każdej kary jest jednocześnie stopień wykorzystania sankcji, który w przypadku oskarżonego w żadnej mierze nie może być uznany za nadmierny, skoro pomimo zdecydowanej przewagi okoliczności obciążających, wymierzona kara 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności przekracza środkowy próg ustawowego zagrożenia, przy czym ten górny wyznacza art. 64 § 1 kk. Tak ukształtowana kara jest sankcją sprawiedliwą, zasłużoną, spełni przede wszystkim funkcję zapobiegawczą, bowiem uwzględniając całokształt okoliczności sprawy, w tym odzwierciedlone w charakterze czynu właściwości i warunki osobiste oskarżonego, trudno prognozować, by względem jego osoby wychowawczy aspekt kary mógł mieć znaczenie priorytetowe. Wniosek O zmianę wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wobec bezzasadności zarzutów apelacyjnych. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ----------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------ 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Całość zaskarżona (pkt II). Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Omówiono wyżej. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany ------------------- Zwięźle o powodach zmiany --------------------- 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ---------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------ 4.1. ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ---------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności Sąd zwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych postępowania apelacyjnego uznając, że jego sytuacja życiowa, w szczególności długotrwały pobyt w warunkach izolacji, uzasadnia takie rozstrzygnięcie – art. 624 § 1 kpk. 7. PODPIS Katarzyna Capałowska Ewa Gregajtys Ewa Jethon 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację obrońca Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Uznanie winy. 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☒ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany, chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ Uchylenie ☒ zmiana

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt III K 95/24 WYROK ŁĄCZNY W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 października 2024 r. Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim w Wydziale III Karnym w składzie: Przewodniczący Sędzia Tomasz Olszewski Protokolant Bożenia Wolfram przy udziale Prokuratora Jacka Ciupy po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 października 2024 r. sprawy A. W. syna M. i K. z domu G. urodzonego (...) w Ł. skazanego prawomocnymi wyrokami: I. Sądu Wojewódzkiego w Łodzi z dnia 07 listopada 1997 roku w sprawie o sygnaturze akt IV K 107/96 za przestępstwo ciągłe z art. 208 dkk, art. 203 § 2 dkk, art. 11 § 1 dkk w zw. z art. 208 dkk, art. 215 § 1 dkk w zw. z art. 10 § 2 dkk, art. 58 dkk popełnione w okresie od 09 listopada 1994 roku do 31 lipca 1995 roku na karę 4 lata pozbawienia wolności i grzywnę 12000 zł z zamianą w razie nieuiszczenia w terminie na 120 dni zastępczej kary pozbawienia wolności; na poczet kary pozbawienia wolności zaliczono skazanemu okresy tymczasowego aresztowania od dnia 3 sierpnia 1995 roku do dnia 26 lutego 1996 roku, od dnia 9 września 1996 roku do dnia 26 marca 1997 roku, od dnia 24 kwietnia 1997 roku do dnia 9 maja 1997 roku, od dnia21 maja 1997 roku do dnia 24 lipca 1997 roku i od dnia 29 sierpnia 1997 roku, II.

Sądu Wojewódzkiego w Łodzi z dnia 23 stycznia 1998 roku w sprawie o sygnaturze akt IV K 366/96 za czyn:

1. z art. 208 dkk popełniony dnia 17 lipca 1996 roku na karę 2 lata pozbawienia wolności i grzywnę 2000 złotych z zamianą w razie nieuiszczenia w terminie na 20 dni zastępczej kary pozbawienia wolności, 2. za czyn z art. 167 § 1 dkk popełniony 19 lipca 1996 roku na karę 1 roku pozbawienia wolności i grzywnę w wysokości 1000 złotych z zamianą w razie nieuiszczenia w terminie na 10 dni zastępczej kary pozbawienia wolności, 3. za czyn z art. 208 dkk i art. 203 § 21 dkk w zw. z art. 10 § 2 dkk popełniony w dniu 9 września 1996 roku, na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności i grzywnę w wysokości 1000 złotych z zamianą w razie nieuiszczenia w terminie na 10 dni zastępczej kary pozbawienia wolności, 4. kary jednostkowe następnie połączono i wymierzono skazanemu karę łączną karę 3 lat pozbawienia wolności i 2500 złotych grzywny z zamiana w razie nieuiszczenia w terminie na 25 dni zastępczej kary pozbawienia wolności; na poczet kary łącznej pozbawienia wolności zaliczono okresy od dnia 9 września 1996 roku do dnia 26 marca 1997 roku, od dnia 24 kwietnia 1997 roku do dnia 9 maja 1997 roku, od dnia 21 maja 1997 roku do dnia 23 lipca 1997 roku i od dnia 29 sierpnia 1997 roku do dnia 23 stycznia 1998 roku III. wyrokiem Sądu Rejonowego w Radomsku z dnia 07 stycznia 2004 roku w sprawie o sygnaturze akt II K 521/03 za czyn z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 279 § 1 kk i art. 64 §1 kk popełniony dniu 09 sierpnia 2002 roku na karę 1 roku pozbawienia wolności i grzywnę 50 stawek dziennych po 10 złotych każda; kara grzywny została wykonana w dniu 22 sierpnia 2006 roku IV. wyrokiem Sądu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 11 lutego 2004 roku w sprawie o sygnaturze akt II K 576/03 za czyn:

1. z art. 279 § 1 kk, art. 286 § 2 kk, art. 11 § 2 kk i art. 64 § 1 kk popełniony 17 czerwca 2003 roku na karę 2 lata i 6 miesięcy pozbawienia wolności, 2. z art. 270 § 3 kk popełniony w czerwcu 2003 roku na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, 3. kary jednostkowe następnie połączono i wymierzono skazanemu karę łączną w wymiarze 2 lata i 6 miesięcy pozbawienia wolności; na poczet kary łącznej zaliczono skazanemu okres tymczasowego aresztowania od dnia 20 czerwca 2003 roku do dnia 14 stycznia 2014 roku V. wyrokiem Sądu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 15 czerwca 2007 roku w sprawie o sygnaturze akt II K 189/07 za czyny:

1. z art. 279 § 1 kk, art. 286 § 2 kk w zw. z art. 64 § 1 kk i art. 12 kk popełniony w okresie od maja do lipca 1996 roku na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności i grzywnę 100 stawek dziennych po 50 złotych każda, 2. za czyn z art. 279 § 1 kk, art. 286 § 2 kk w zw. z art. 64 § 1 kk i art. 12 kk popełniony w okresie od lutego 1998 roku do lipca 1998 roku na karę 11 miesięcy pozbawienia wolności i grzywnę 200 stawek dziennych po 50 złotych każda, 3. za czyn z art. 279 § 1 kk, art. 286 § 2 kk, art. 281 kk w zw. z art. 64 § 1 kk i art. 12 kk popełniony w okresie od lutego 1999 roku do 25 listopada 1999 roku na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności, 4. za czyn z art. 279 § 1 kk, art. 286 § 2 kk w zw. z art. 64 § 1 kk i art. 12 kk popełniony w okresie od 24 stycznia 2000 roku do marca 2000 roku na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności i grzywnę 100 stawek dziennych po 50 złotych każda, 5. za czyn z art. 279 § 1 kk, art. 13 § 1 kk w zw. z art. 279 § 1 kk, art. 286 § 2 kk w zw. z art. 64 § 1 kk i art. 12 kk popełniony w okresie od 30 lipca 2002 roku do grudnia 2002 roku na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności i grzywnę 100 stawek dziennych po 50 złotych każda, 6. za czyn z art. 279 § 1 kk, art. 286 § 2 kk w zw. z art. 64 § 1 kk i art. 12 kk popełniony w okresie od 17 stycznia 2003 roku do 28 lutego 2003 roku na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności i grzywnę 100 stawek dziennych po 50 złotych każda, 7. za czyn z art. 258 § 1 kk w zw. z art. 65 § 1 kk popełniony w okresie od 04 marca 2003 roku do 17 czerwca 2003 roku na karę grzywny 100 stawek dziennych po 50 złotych każda, 8. za czyn z art. 279 § 1 kk, art. 13 § 1 kk w zw. z art. 279 § 1 kk, art. 275 § 1 kk, art. 278 § 5 kk, art. 13 § 1 kk w zw. z art. 278 § 1 kk, art. 286 § 2 kk w zw. z art. 64 § 1 kk i art. 12 kk popełniony w okresie od 04 marca 2003 roku do 17 czerwca 2003 roku na karę 11 miesięcy pozbawienia wolności i grzywnę 100 stawek dziennych po 50 złotych każda, 9. za czyn z art. 258 § 1 kk w zw. z art. 65 § 1 kk popełniony w okresie od 18 lutego 2004 roku do 22 marca 2004 roku na karę grzywny 100 stawek dziennych po 50 złotych każda, 10. za czyn z art. 279 § 1 kk, art. 13 § 1 kk w zw. z art. 279 § 1 kk, art. 275 § 1 kk, art. 281 kk, art. 278 § 1 kk, art. 286 § 2 kk w zw. z art. 64 § 1 kk i art. 12 kk popełniony w okresie 18 lutego 2004 roku do 22 marca 2004 roku na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności i grzywnę 100 stawek dziennych po 50 złotych każda, 11. za czyn z art. 238 kk w zw. z art. 233 § 1 kk i art. 11 § 2 kk popełniony w dniu 04 października 2002 roku na karę grzywny 100 stawek dziennych po 50 złotych każda, 12. za czyn z art. 286 § 1 kk i art. 298 kk i art. 11 § 2 kk i art. 64 § 1 kk popełniony w dniu 04 października 2002 roku na karę grzywny 100 stawek dziennych po 50 złotych każda, 13. za czyn z art. 286 § 1 kk i art. 298 kk i art. 11 § 2 kk i art. 64 § 1 kk popełniony w okresie do 14 kwietnia 2003 roku na karę grzywny 100 stawek dziennych po 50 złotych każda, 14. kary jednostkowe zostały następnie połączone i wymierzono skazanemu karę łączną w wymiarze 2 lata pozbawienia wolności i 200 stawek dziennych grzywny po 50 złotych każda; karę łączną pozbawienia wolności odbył w okresach: 26.sierpnia 2006 roku- 15 czerwca 2007 roku i 31 sierpnia 2007 roku - 11 listopada 2008 roku, VI. wyrokiem Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 03 czerwca 2008 roku w sprawie o sygnaturze akt III K 95/07, zmienionym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 23 czerwca 2009 roku w sprawie II AKa 175/08 za czyny:

1. z art. 13 § 1 kk, art. 18 § 2 kk i art. 148 § 2 pkt 4 kk popełniony w okresie od 04 marca 2003 roku do 18 czerwca 2003 roku na karę 4 lata pozbawienia wolności, 2. z art. 13 § 1 kk, art. 18 § 2 kk i art. 148 § 1 kk popełniony w marcu 2004 roku, przed 22 marcem 2004 roku na karę 4 lata pozbawienia wolności, 3. następnie kary jednostkowe połączono i wymierzono skazanemu karę łączną 5 lat pozbawienia wolności; na poczet kary łącznej pozbawienia wolności zaliczono skazanemu okres tymczasowego aresztowania od dnia 15 czerwca 2007 roku do dnia 31 sierpnia 2007 roku VII. wyrokiem Sądu Rejonowego w Tomaszowie Mazowieckim z dnia 19 kwietnia 2010 roku w sprawie o sygnaturze akt II K 368/07 za czyny:

1. z art. 18 § 3 kk w zw. z art. 62 ust.2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii popełniony w 2003 roku do dnia 18 czerwca na karę 1 roku pozbawienia wolności i grzywnę 50 stawek dziennych po 10 złotych każda, 2. z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 279 § 1 kk (dwa czyny) popełniony w dniu 07 lutego 2003 roku i 29 maja 2003 roku przy zastosowaniu art. 91 § 1 kk na karę 1 roku pozbawienia wolności i grzywnę 50 stawek dziennych po 10 złotych każda, 3. z art. 280 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk popełniony w maju 2003 r. na karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności i grzywnę 50 stawek dziennych po 10 złotych każda, 4. z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 279 § 1 kk i art. 64 § 1 kk (trzy czyny) popełnione w 2003 roku najpóźniej do dnia 18 czerwca oraz w okresie 10 – 13 czerwca 2003 roku przy zastosowaniu art. 91 § 1 kk na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności i grzywnę 60 stawek dziennych po 10 złotych każda, 5. z art. 13§1 kk w zw. z art. 279 § 1 kk i art. 64 § 2 kk (trzy czyny) popełnione w okresie od 16 lutego do 22 marca 2004 roku przy zastosowaniu art. 91§1 kk na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności i grzywnę 60 stawek dziennych po 10 złotych każda, 6. z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 279 § 1 kk, art. 12 kk i art. 64 § 1 kk popełniony w 2003 roku najpóźniej do dnia 18 czerwca na karę 1 roku pozbawienia wolności i grzywnę 50 stawek dziennych po 10 złotych każda, 7. z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 278 § 1 kk i art. 278 § 1 kk w zb. z art. 275 § 1 kk w zw. z art. 12 kk, art. 11 § 2 kk i art. 64 § 1 kk popełniony w okresie styczeń – luty 2003 r. na karę 1 roku pozbawienia wolności i grzywnę 50 stawek dziennych po 10 złotych każda, 8. kary jednostkowe następnie połączono i wymierzono skazanemu karę łączną 3 lat pozbawienia wolności i karę łączną grzywny w wymiarze 200 stawek dziennych po 10 zł każda, wykonanie kary pozbawienia wolności zawieszono na okres próby 6 lat; postanowieniem z dnia 1 lipca 2015 roku w sprawie II Ko 1591/15 Sąd Rejonowy w Tomaszowie Mazowieckim zarządził wobec skazanego wykonanie kary pozbawienia wolności; skazany nie rozpoczął odbywania kary łącznej pozbawienia wolności; pozostała do wykonania kara łączna grzywny została zamieniona na zastępczą karę 78 dni pozbawienia wolności, której skazany nie rozpoczął odbywać, VIII. wyrokiem Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 23 grudnia 2011 roku w sprawie o sygnaturze akt III K 88/11 za czyny:

1. z art.252 § 3 kk w brzmieniu obowiązującym przed dniem 19 kwietnia 2010 roku popełniony w okresie od listopada 2002 roku do kwietnia 2003 roku na karę 1 roku pozbawienia wolności, 2. z art.13 § 1 kk w zw. z art.252 § 1kk w brzmieniu obowiązującym przed dniem 19 kwietnia 2010 roku popełniony w lutym 2003 roku na karę 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności, 3. z art. 62 ust.1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. Nr 179, poz. 1485 z późn. zm.) popełniony latem, po dniu 23 sierpnia 2002 roku na karę 5 miesięcy pozbawienia wolności, 4. kary jednostkowe następnie połączono i wymierzono skazanemu karę łączną 1 roku i 5 miesięcy pozbawienia wolności.

IX.. wyrokiem łącznym Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim z 22 marca 2012 roku, sygn. akt III K 7/12, którym w punkcie 2 połączono kary pozbawienia wolności i grzywny orzeczone w wyrokach w sprawach IV K 107/96, IV K 366/96 i II K 189/07 co do czynu opisanego w punkcie V podpunkt 1 i wymierzono skazanemu karę łączną 5 lat pozbawienia wolności i karę łączną grzywny w wymiarze 60 stawek dziennych po 200 złotych każda, uznając kary te za wykonane; w punkcie 3. połączono kary pozbawienia wolności i grzywny orzeczone w sprawach II K 521/03, II K 576/003, II K 189/07 co do czynów opisanych w punkcie V. podpunkty 2,3,4,5,6,7,8,11,12,13, III K 95/07 co do czynu opisanego w punkcie VI.

Podpunkt 1, III K 88/11 i wymierzono skazanemu karę łączną 6 lat i 4 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę łączną grzywny w wymiarze 200 stawek dziennych po 50 złotych każda; w punkcie 4. połączono kary pozbawienia wolności i grzywny orzeczone w sprawach II K 189/07 co do czynów opisanych w punkcie V. podpunkt 9 i 10, III K 95/07 co do czynu opisanego w punkcie VI. podpunkt 2 i wymierzono skazanemu karę łączną 4 lat pozbawienia wolności oraz karę łączną grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych po 50 złotych każda; umorzono postępowanie wobec objęcia wyrokiem łącznym wyroku w sprawie II K 368/07; ustalono początek odbywania kary łącznej pozbawienia wolności orzeczonej w punkcie 3. na dzień 22 marca 2004 roku i zaliczono na jej poczet okresy pozbawienia wolności od dnia 20 czerwca 2003 roku do dnia 14 stycznia 2004 roku; kara łączna pozbawienia wolności orzeczona w punkcie 3. została wykonana w całości w okresie od dnia 22 marca 2004 roku do dnia 26 grudnia 2009 roku, karę łączną orzeczoną w punkcie 4. skazany odbywał w okresie od dnia 26 grudnia 2009 roku do dnia 18 stycznia 2013 roku, w związku z udzielonym postanowieniem Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 28 grudnia 2012 roku, III K. 1190/12/wz warunkowym przedterminowym zwolnieniem; warunkowe zwolnienie zostało skazanemu odwołane postanowieniem Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 13 kwietnia 2015 roku; skazany ponownie rozpoczął obywanie kary łącznej pozbawienia wolności orzeczonej w punkcie 4 w dniu 23 czerwca 2024 roku godz. 10:30; pozostała do wykonania kara łączna grzywny orzeczona w punkcie 3 została zamieniona na 95 dni zastępczej kary pozbawienia wolności, której skazany nie zaczął odbywać; pozostała do wykonania kara grzywny orzeczona w punkcie 4 została zamieniona na 46 dni zastępczej kary pozbawienia wolności, której skazany nie rozpoczął odbywać;

X. wyrokiem Sądu Rejonowego dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi z 17 lipca 2014 roku w sprawie o sygnaturze akt II K 327/14 ( wyrok uprawomocnił się w dniu 21 stycznia 2015 roku) za czyn:

1. z art. 279 § 1 kk i art. 275 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 64 § 2 kk popełniony w dniu 6 lipca 2013 roku, na karę 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny wymiarze 20 stawek dziennych po 50 złotych każda, 2. z art. 286 §2 kk w zw. z art. 64 § 1 kk popełniony w dniu 9 lipca 2013 roku, na karę 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wymiarze 20 stawek dziennych po 50 złotych każda, 3. z art. 13 § 1 kk w z art. 279 § 1 kk i art. 279 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 64 § 2 kk popełniony w dniu 23 lipca 2013 roku na karę 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności karę grzywny w wymiarze 20 stawek dziennych po 50 złotych każda, 4. z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 279 § 1 kk i art. 279 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 64 § 2 kk popełniony w dniu 26 lipca 2013 roku na karę 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności i karę grzywny w wymiarze 20 stawek dziennych po 50 złotych każda, 5. z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 279 § 1 kk w zw. z art. 64 § 2 kk popełniony pomiędzy 27 a 28 czerwca 2013 roku, na karę 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny wymiarze 20 stawek dziennych po 50 złotych każda, 6. z art. 279 §1 kk w zw. z art. 64 § 2 kk, popełniony w dniu 27 lipca 2013 roku, na karę 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wymiarze 20 stawek dziennych po 50 złotych każda, 7. z art. 286 § 2 kk w zw. z art. 64 § 1 kk popełniony w dniu 3 lipca 2013 roku, na karę 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wymiarze 20 stawek dziennych po 50 złotych każda, 8. kary jednostkowe następnie połączono i wymierzono skazanemu karę łączną 3 lat pozbawienia wolności oraz karę łączną grzywny w wymiarze 40 stawek dziennych po 50 złotych każda na poczet kary łącznej pozbawienia wolności zaliczono okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 31 października 2013 roku godz. 00:00 do dnia 17 lipca 2014 roku godz. 00:00, skazany odbył karę w całości od dnia 10 marca 20022 roku godz. 10:30 do dnia 23 czerwca 2024 roku godz. 10:30; kara grzywny została zamieniona na zastępczą karę 20 dni pozbawienia wolności, której skazany nie rozpoczął odbywać XI. wyrokiem Sądu Rejonowego w Słupcy z 22 lutego 2023 roku, w sprawie o sygnaturze akt II K 299/22, zmienionym wyrokiem Sądu Okręgowego w Koninie z dnia 15 grudnia 2023 roku w sprawie II AKa 165/23, za czyn z art. 177 § 2 kk popełniony w dniu 17 sierpnia 2014 roku na karę 4 lat pozbawienia wolności; skazany nie rozpoczął odbywania kary pozbawienia wolności orzeka 1. rozwiązuje kary łączne orzeczone w wyrokach opisanych w punktach:

II. podpunkt 4., IV. podpunkt 3., V. podpunkt 14, VI. podpunkt 3., VII. podpunkt 8., VIII. podpunkt 4.;

2. na podstawie art. 85 kk i art. 86 § 1 i 2 kk w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 lipca 2015 roku, kary pozbawienia wolności oraz kary grzywny wymierzone za zbiegające się przestępstwa i ciągi przestępstw wyrokami opisanymi w pkt. I., II. oraz V. podpunkt 1. łączy i wymierza skazanemu A. W. karę łączną 5 (pięć) lat i 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności oraz karę łączną 60 (sześćdziesiąt) stawek dziennych grzywny przyjmując wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 200 (dwieście) złotych, uznając kary łączne za wykonane w całości;

3. na podstawie art. 85 kk i art. 86 § 1 i 2 kk w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 lipca 2015 roku kary pozbawienia wolności oraz kary grzywny wymierzone za zbiegające się przestępstwa wyrokami opisanymi w punktach: III., IV. podpunkt 1. i 2., V. podpunkt 2., 3., 4., 5., 6., 7., 8., 11., 12., 13., VI. podpunkt 1., VII. podpunkt 1., 2., 3., 4., 6. i 7., VIII. podpunkt 1., 2. i 3. łączy i wymierza skazanemu A. W. karę łączną 8 (osiem) lat pozbawienia wolności oraz karę łączną grzywny w wymiarze 300 (trzysta) stawek dziennych przyjmując wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 50 ( pięćdziesiąt) złotych;

4. na podstawie art. 85 kk i art. 86 § 1 i 2 kk w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 lipca 2015 roku kary pozbawienia wolności oraz kary grzywny wymierzone za zbiegające się przestępstwa i ciągi przestępstw wyrokami opisanymi w punktach: V. podpunkt 9. i 10., VI. podpunkt 2. oraz VII. podpunkt 5. kar łączy i wymierza skazanemu A. W. karę łączną 5 (pięciu) lat pozbawienia wolności oraz karę łączną grzywny w wymiarze 150 (sto pięćdziesiąt) stawek dziennych przyjmując wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 50 ( pięćdziesiąt) złotych;

5. uznaje, że kary pozbawienia wolności oraz kary grzywny orzeczone w wyrokach opisanych w punktach I., II., III., IV., V., VI., VII. i VIII. zostały pochłonięte niniejszym wyrokiem łącznym, zaś w pozostałym zakresie wyroki jednostkowe podlegają odrębnemu wykonaniu;

6. na podstawie art. 572 kpk umarza postępowanie co do objęcia wyrokiem łącznym kar wymierzonych w wyrokach opisanych w punktach X. oraz XI.;

7. na podstawie art. 577 kpk na poczet kary łącznej pozbawienia wolności wymierzonej w punkcie 3. niniejszego wyroku zalicza A. W. okresy jego pozbawienia wolności: od 20 czerwca 2003 roku godz. 00:00 do 14 stycznia 2004 roku godz. 00:00, od 22 marca 2004 roku godz. 00:00 do15 czerwca 2007 roku godz. 00:00 i 31 sierpnia 2007 roku godz. 00:00 do 11 listopada 2008 roku, 22 marca 2004 roku godz. 00:00 do dnia 26 grudnia 2009 roku;

8. na podstawie art. 577 kpk na poczet kary łącznej wymierzonej w punkcie 4. niniejszego wyroku zalicza A. W. okresy jego pozbawienia wolności: od dnia 26 grudnia 2009 roku godz. 00:00 do dnia 18 stycznia 2013 roku godz. 00:00 oraz od dnia 23 czerwca 2024 roku godz. 10:30;

9. na podstawie art. 577 kpk na poczet kary łącznej grzywny wymierzonej skazanemu w punkcie 3. niniejszego wyroku zalicza A. W. kwotę 500,00 złotych z tytułu częściowo uiszczonej kary łącznej grzywny wymierzonej uprzednio w punkcie 3. wyroku łącznego w sprawie III K 7/12;

10. na podstawie art. 577 kpk na poczet kary łącznej grzywny wymierzonej skazanemu w punkcie 4. niniejszego wyroku zalicza A. W. kwotę 380,00 złotych z tytułu częściowo uiszczonej kary łącznej grzywny wymierzonej uprzednio w punkcie 4. wyroku łącznego w sprawie III K 7/12;

11. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokata J. B. kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100, w tym 55,20 zł tytułem VAT) złotych tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skazanemu z urzędu;

12. zwalnia skazanego A. W. od obowiązku zwrotu kosztów sądowych, które przejmuje na rachunek Skarbu Państwa.

UZASADNIENIE

Formularz UWŁ Sygnatura akt III K 95/24 Jeżeli został złożony wniosek o uzasadnienie wyroku jedynie co do rozstrzygnięcia o karze i o innych konsekwencjach prawnych, wypełnić część 3–8 formularza USTALENIE FAKTÓW 1.Wyroki wydane wobec skazanego Lp. Sąd, który wydał wyrok albo wyrok łączny Data wyroku albo wyroku łącznego Sygnatura akt sprawy I. Sąd Wojewódzki w Łodzi za przestępstwo ciągłe z art. 208 dkk, art. 203 § 2 dkk, art. 11 § 1 dkk w zw. z art. 208 dkk, art. 215 § 1 dkk w zw. z art. 10 § 2 dkk, art. 58 dkk popełnione w okresie od 09 listopada 1994 roku do 31 lipca 1995 roku na karę 4 lata pozbawienia wolności i grzywnę 12000 zł z zamianą w razie nieuiszczenia w terminie na 120 dni zastępczej kary pozbawienia wolności; na poczet kary pozbawienia wolności zaliczono skazanemu okresy tymczasowego aresztowania od dnia 3 sierpnia 1995 roku do dnia 26 lutego 1996 roku, od dnia 9 września 1996 roku do dnia 26 marca 1997 roku, od dnia 24 kwietnia 1997 roku do dnia 9 maja 1997 roku, od dnia21 maja 1997 roku do dnia 24 lipca 1997 roku i od dnia 29 sierpnia 1997 roku, II.

Sąd Wojewódzki w Łodzi za czyn:

1. z art. 208 dkk popełniony dnia 17 lipca 1996 roku na karę 2 lata pozbawienia wolności i grzywnę 2000 złotych z zamianą w razie nieuiszczenia w terminie na 20 dni zastępczej kary pozbawienia wolności, 2. za czyn z art. 167 § 1 dkk popełniony 19 lipca 1996 roku na karę 1 roku pozbawienia wolności i grzywnę w wysokości 1000 złotych z zamianą w razie nieuiszczenia w terminie na 10 dni zastępczej kary pozbawienia wolności, 3. za czyn z art. 208 dkk i art. 203 § 21 dkk w zw. z art. 10 § 2 dkk popełniony w dniu 9 września 1996 roku, na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności i grzywnę w wysokości 1000 złotych z zamianą w razie nieuiszczenia w terminie na 10 dni zastępczej kary pozbawienia wolności, 4. kary jednostkowe następnie połączono i wymierzono skazanemu karę łączną karę 3 lat pozbawienia wolności i 2500 złotych grzywny z zamiana w razie nieuiszczenia w terminie na 25 dni zastępczej kary pozbawienia wolności; na poczet kary łącznej pozbawienia wolności zaliczono okresy od dnia 9 września 1996 roku do dnia 26 marca 1997 roku, od dnia 24 kwietnia 1997 roku do dnia 9 maja 1997 roku, od dnia 21 maja 1997 roku do dnia 23 lipca 1997 roku i od dnia 29 sierpnia 1997 roku do dnia 23 stycznia 1998 roku III.

Sąd Rejonowy w Radomsku za czyn z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 279 § 1 kk i art. 64 §1 kk popełniony dniu 09 sierpnia 2002 roku na karę 1 roku pozbawienia wolności i grzywnę 50 stawek dziennych po 10 złotych każda; kara grzywny została wykonana w dniu 22 sierpnia 2006 roku IV. Sąd Rejonowy w Piotrkowie Trybunalskim za czyn:

1. z art. 279 § 1 kk, art. 286 § 2 kk, art. 11 § 2 kk i art. 64 § 1 kk popełniony 17 czerwca 2003 roku na karę 2 lata i 6 miesięcy pozbawienia wolności, 2. z art. 270 § 3 kk popełniony w czerwcu 2003 roku na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, 3. kary jednostkowe następnie połączono i wymierzono skazanemu karę łączną w wymiarze 2 lata i 6 miesięcy pozbawienia wolności; na poczet kary łącznej zaliczono skazanemu okres tymczasowego aresztowania od dnia 20 czerwca 2003 roku do dnia 14 stycznia 2014 roku V. Sąd Rejonowy w Piotrkowie Trybunalskim za czyny:

1. z art. 279 § 1 kk, art. 286 § 2 kk w zw. z art. 64 § 1 kk i art. 12 kk popełniony w okresie od maja do lipca 1996 roku na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności i grzywnę 100 stawek dziennych po 50 złotych każda, 2. za czyn z art. 279 § 1 kk, art. 286 § 2 kk w zw. z art. 64 § 1 kk i art. 12 kk popełniony w okresie od lutego 1998 roku do lipca 1998 roku na karę 11 miesięcy pozbawienia wolności i grzywnę 200 stawek dziennych po 50 złotych każda, 3. za czyn z art. 279 § 1 kk, art. 286 § 2 kk, art. 281 kk w zw. z art. 64 § 1 kk i art. 12 kk popełniony w okresie od lutego 1999 roku do 25 listopada 1999 roku na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności, 4. za czyn z art. 279 § 1 kk, art. 286 § 2 kk w zw. z art. 64 § 1 kk i art. 12 kk popełniony w okresie od 24 stycznia 2000 roku do marca 2000 roku na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności i grzywnę 100 stawek dziennych po 50 złotych każda, 5. za czyn z art. 279 § 1 kk, art. 13 § 1 kk w zw. z art. 279 § 1 kk, art. 286 § 2 kk w zw. z art. 64 § 1 kk i art. 12 kk popełniony w okresie od 30 lipca 2002 roku do grudnia 2002 roku na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności i grzywnę 100 stawek dziennych po 50 złotych każda, 6. za czyn z art. 279 § 1 kk, art. 286 § 2 kk w zw. z art. 64 § 1 kk i art. 12 kk popełniony w okresie od 17 stycznia 2003 roku do 28 lutego 2003 roku na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności i grzywnę 100 stawek dziennych po 50 złotych każda, 7. za czyn z art. 258 § 1 kk w zw. z art. 65 § 1 kk popełniony w okresie od 04 marca 2003 roku do 17 czerwca 2003 roku na karę grzywny 100 stawek dziennych po 50 złotych każda, 8. za czyn z art. 279 § 1 kk, art. 13 § 1 kk w zw. z art. 279 § 1 kk, art. 275 § 1 kk, art. 278 § 5 kk, art. 13 § 1 kk w zw. z art. 278 § 1 kk, art. 286 § 2 kk w zw. z art. 64 § 1 kk i art. 12 kk popełniony w okresie od 04 marca 2003 roku do 17 czerwca 2003 roku na karę 11 miesięcy pozbawienia wolności i grzywnę 100 stawek dziennych po 50 złotych każda, 9. za czyn z art. 258 § 1 kk w zw. z art. 65 § 1 kk popełniony w okresie od 18 lutego 2004 roku do 22 marca 2004 roku na karę grzywny 100 stawek dziennych po 50 złotych każda, 10. za czyn z art. 279 § 1 kk, art. 13 § 1 kk w zw. z art. 279 § 1 kk, art. 275 § 1 kk, art. 281 kk, art. 278 § 1 kk, art. 286 § 2 kk w zw. z art. 64 § 1 kk i art. 12 kk popełniony w okresie 18 lutego 2004 roku do 22 marca 2004 roku na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności i grzywnę 100 stawek dziennych po 50 złotych każda, 11. za czyn z art. 238 kk w zw. z art. 233 § 1 kk i art. 11 § 2 kk popełniony w dniu 04 października 2002 roku na karę grzywny 100 stawek dziennych po 50 złotych każda, 12. za czyn z art. 286 § 1 kk i art. 298 kk i art. 11 § 2 kk i art. 64 § 1 kk popełniony w dniu 04 października 2002 roku na karę grzywny 100 stawek dziennych po 50 złotych każda, 13. za czyn z art. 286 § 1 kk i art. 298 kk i art. 11 § 2 kk i art. 64 § 1 kk popełniony w okresie do 14 kwietnia 2003 roku na karę grzywny 100 stawek dziennych po 50 złotych każda, 14. kary jednostkowe zostały następnie połączone i wymierzono skazanemu karę łączną w wymiarze 2 lata pozbawienia wolności i 200 stawek dziennych grzywny po 50 złotych każda; karę łączną pozbawienia wolności odbył w okresach: 26.sierpnia 2006 roku- 15 czerwca 2007 roku i 31 sierpnia 2007 roku - 11 listopada 2008 roku, VI.

Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim, zmienionym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 23 czerwca 2009 roku w sprawie II AKa 175/08 za czyny:

1. z art. 13 § 1 kk, art. 18 § 2 kk i art. 148 § 2 pkt 4 kk popełniony w okresie od 04 marca 2003 roku do 18 czerwca 2003 roku na karę 4 lata pozbawienia wolności, 2. z art. 13 § 1 kk, art. 18 § 2 kk i art. 148 § 1 kk popełniony w marcu 2004 roku, przed 22 marcem 2004 roku na karę 4 lata pozbawienia wolności, 3. następnie kary jednostkowe połączono i wymierzono skazanemu karę łączną 5 lat pozbawienia wolności; na poczet kary łącznej pozbawienia wolności zaliczono skazanemu okres tymczasowego aresztowania od dnia 15 czerwca 2007 roku do dnia 31 sierpnia 2007 roku VII. Sąd Rejonowy w Tomaszowie Mazowieckim za czyny:

1. z art. 18 § 3 kk w zw. z art. 62 ust.2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii popełniony w 2003 roku do dnia 18 czerwca na karę 1 roku pozbawienia wolności i grzywnę 50 stawek dziennych po 10 złotych każda, 2. z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 279 § 1 kk (dwa czyny) popełniony w dniu 07 lutego 2003 roku i 29 maja 2003 roku przy zastosowaniu art. 91 § 1 kk na karę 1 roku pozbawienia wolności i grzywnę 50 stawek dziennych po 10 złotych każda, 3. z art. 280 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk popełniony w maju 2003 r. na karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności i grzywnę 50 stawek dziennych po 10 złotych każda, 4. z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 279 § 1 kk i art. 64 § 1 kk (trzy czyny) popełnione w 2003 roku najpóźniej do dnia 18 czerwca oraz w okresie 10 – 13 czerwca 2003 roku przy zastosowaniu art. 91 § 1 kk na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności i grzywnę 60 stawek dziennych po 10 złotych każda, 5. z art. 13§1 kk w zw. z art. 279 § 1 kk i art. 64 § 2 kk (trzy czyny) popełnione w okresie od 16 lutego do 22 marca 2004 roku przy zastosowaniu art. 91§1 kk na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności i grzywnę 60 stawek dziennych po 10 złotych każda, 6. z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 279 § 1 kk, art. 12 kk i art. 64 § 1 kk popełniony w 2003 roku najpóźniej do dnia 18 czerwca na karę 1 roku pozbawienia wolności i grzywnę 50 stawek dziennych po 10 złotych każda, 7. z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 278 § 1 kk i art. 278 § 1 kk w zb. z art. 275 § 1 kk w zw. z art. 12 kk, art. 11 § 2 kk i art. 64 § 1 kk popełniony w okresie styczeń – luty 2003 r. na karę 1 roku pozbawienia wolności i grzywnę 50 stawek dziennych po 10 złotych każda, 8. kary jednostkowe następnie połączono i wymierzono skazanemu karę łączną 3 lat pozbawienia wolności i karę łączną grzywny w wymiarze 200 stawek dziennych po 10 zł każda, wykonanie kary pozbawienia wolności zawieszono na okres próby 6 lat; postanowieniem z dnia 1 lipca 2015 roku w sprawie II Ko 1591/15 Sąd Rejonowy w Tomaszowie Mazowieckim zarządził wobec skazanego wykonanie kary pozbawienia wolności; skazany nie rozpoczął odbywania kary łącznej pozbawienia wolności; pozostała do wykonania kara łączna grzywny została zamieniona na zastępczą karę 78 dni pozbawienia wolności, której skazany nie rozpoczął odbywać, VIII.

Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim za czyny:

1. z art.252 § 3 kk w brzmieniu obowiązującym przed dniem 19 kwietnia 2010 roku popełniony w okresie od listopada 2002 roku do kwietnia 2003 roku na karę 1 roku pozbawienia wolności, 2. z art.13 § 1 kk w zw. z art.252 § 1kk w brzmieniu obowiązującym przed dniem 19 kwietnia 2010 roku popełniony w lutym 2003 roku na karę 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności, 3. z art. 62 ust.1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. Nr 179, poz. 1485 z późn. zm.) popełniony latem, po dniu 23 sierpnia 2002 roku na karę 5 miesięcy pozbawienia wolności, 4. kary jednostkowe następnie połączono i wymierzono skazanemu karę łączną 1 roku i 5 miesięcy pozbawienia wolności.

IX. wyrokiem łącznym Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim z 22 marca 2012 roku, , którym w punkcie 2 połączono kary pozbawienia wolności i grzywny orzeczone w wyrokach w sprawach IV K 107/96, IV K 366/96 i II K 189/07 co do czynu opisanego w punkcie V podpunkt 1 i wymierzono skazanemu karę łączną 5 lat pozbawienia wolności i karę łączną grzywny w wymiarze 60 stawek dziennych po 200 złotych każda, uznając kary te za wykonane; w punkcie 3. połączono kary pozbawienia wolności i grzywny orzeczone w sprawach II K 521/03, II K 576/003, II K 189/07 co do czynów opisanych w punkcie V. podpunkty 2,3,4,5,6,7,8,11,12,13, III K 95/07 co do czynu opisanego w punkcie VI.

Podpunkt 1, III K 88/11 i wymierzono skazanemu karę łączną 6 lat i 4 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę łączną grzywny w wymiarze 200 stawek dziennych po 50 złotych każda; w punkcie 4. połączono kary pozbawienia wolności i grzywny orzeczone w sprawach II K 189/07 co do czynów opisanych w punkcie V. podpunkt 9 i 10, III K 95/07 co do czynu opisanego w punkcie VI. podpunkt 2 i wymierzono skazanemu karę łączną 4 lat pozbawienia wolności oraz karę łączną grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych po 50 złotych każda; umorzono postępowanie wobec objęcia wyrokiem łącznym wyroku w sprawie II K 368/07; ustalono początek odbywania kary łącznej pozbawienia wolności orzeczonej w punkcie 3. na dzień 22 marca 2004 roku i zaliczono na jej poczet okresy pozbawienia wolności od dnia 20 czerwca 2003 roku do dnia 14 stycznia 2004 roku; kara łączna pozbawienia wolności orzeczona w punkcie 3. została wykonana w całości w okresie od dnia 22 marca 2004 roku do dnia 26 grudnia 2009 roku, karę łączną orzeczoną w punkcie 4. skazany odbywał w okresie od dnia 26 grudnia 2009 roku do dnia 18 stycznia 2013 roku, w związku z udzielonym postanowieniem Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 28 grudnia 2012 roku, III K. (...)/wz warunkowym przedterminowym zwolnieniem; warunkowe zwolnienie zostało skazanemu odwołane postanowieniem Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 13 kwietnia 2015 roku; skazany ponownie rozpoczął obywanie kary łącznej pozbawienia wolności orzeczonej w punkcie 4 w dniu 23 czerwca 2024 roku godz. 10:30; pozostała do wykonania kara łączna grzywny orzeczona w punkcie 3 została zamieniona na 95 dni zastępczej kary pozbawienia wolności, której skazany nie zaczął odbywać; pozostała do wykonania kara grzywny orzeczona w punkcie 4 została zamieniona na 46 dni zastępczej kary pozbawienia wolności, której skazany nie rozpoczął odbywać;

X. Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi w sprawie o sygnaturze akt II K 327/14 ( wyrok uprawomocnił się w dniu 21 stycznia 2015 roku) za czyn:

1. z art. 279 § 1 kk i art. 275 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 64 § 2 kk popełniony w dniu 6 lipca 2013 roku, na karę 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny wymiarze 20 stawek dziennych po 50 złotych każda, 2. z art. 286 §2 kk w zw. z art. 64 § 1 kk popełniony w dniu 9 lipca 2013 roku, na karę 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wymiarze 20 stawek dziennych po 50 złotych każda, 3. z art. 13 § 1 kk w z art. 279 § 1 kk i art. 279 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 64 § 2 kk popełniony w dniu 23 lipca 2013 roku na karę 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności karę grzywny w wymiarze 20 stawek dziennych po 50 złotych każda, 4. z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 279 § 1 kk i art. 279 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 64 § 2 kk popełniony w dniu 26 lipca 2013 roku na karę 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności i karę grzywny w wymiarze 20 stawek dziennych po 50 złotych każda, 5. z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 279 § 1 kk w zw. z art. 64 § 2 kk popełniony pomiędzy 27 a 28 czerwca 2013 roku, na karę 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny wymiarze 20 stawek dziennych po 50 złotych każda, 6. z art. 279 §1 kk w zw. z art. 64 § 2 kk, popełniony w dniu 27 lipca 2013 roku, na karę 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wymiarze 20 stawek dziennych po 50 złotych każda, 7. z art. 286 § 2 kk w zw. z art. 64 § 1 kk popełniony w dniu 3 lipca 2013 roku, na karę 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wymiarze 20 stawek dziennych po 50 złotych każda, 8. kary jednostkowe następnie połączono i wymierzono skazanemu karę łączną 3 lat pozbawienia wolności oraz karę łączną grzywny w wymiarze 40 stawek dziennych po 50 złotych każda na poczet kary łącznej pozbawienia wolności zaliczono okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 31 października 2013 roku godz. 00:00 do dnia 17 lipca 2014 roku godz. 00:00, skazany odbył karę w całości od dnia 10 marca 20022 roku godz. 10:30 do dnia 23 czerwca 2024 roku godz. 10:30; kara grzywny została zamieniona na zastępczą karę 20 dni pozbawienia wolności, której skazany nie rozpoczął odbywać XI. wyrokiem Sądu Rejonowego w Słupcy z 22 lutego 2023 roku, w sprawie o sygnaturze akt II K 299/22, zmienionym wyrokiem Sądu Okręgowego w Koninie z dnia 15 grudnia 2023 roku w sprawie II AKa 165/23, za czyn z art. 177 § 2 kk popełniony w dniu 17 sierpnia 2014 roku na karę 4 lat pozbawienia wolności; skazany nie rozpoczął odbywania kary pozbawienia wolności. z dnia 07 listopada 1997 roku z dnia 23 stycznia 1998 roku z dnia 07 stycznia 2004 roku z dnia 11 lutego 2004 roku z dnia 15 czerwca 2007 roku z dnia 03 czerwca 2008 roku z dnia 19 kwietnia 2010 roku z dnia 23 grudnia 2011 roku z 22 marca 2012 roku, sygn. akt III K 7/12 z 17 lipca 2014 roku z 22 lutego 2023 roku w sprawie o sygnaturze akt IV K 107/96 w sprawie o sygnaturze akt IV K 366/96 w sprawie o sygnaturze akt II K 521/03 w sprawie o sygnaturze akt II K 576/03 w sprawie o sygnaturze akt II K 189/07 w sprawie o sygnaturze akt III K 95/07 w sprawie o sygnaturze akt II K 368/07 w sprawie o sygnaturze akt III K 88/11 sygn. akt III K 7/12 o sygnaturze akt II K 327/14 w sprawie o sygnaturze akt II K 299/22 1.Inne fakty 1.1.1.

Fakty uznane za udowodnione Lp. Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 1.2.1.1. 1.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 1.2.2.1. Ocena Dowodów 1.Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 1.2.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu Podstawą dokonanych ustaleń były odpisy orzeczeń, w tym – wyroków i postanowień dotyczących A. W.. W zakresie procesu jego resocjalizacji sąd posiłkował się aktualną opinią sporządzoną w Areszcie Śledczym w R. na wniosek samego skazanego.

Sąd nie znalazł podstaw, by dowody stanowiące podstawę dokonanych ustaleń były nierzetelne, bądź zawierały informacje niezgodne z prawdą. 1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 1.2.1 albo 1.2.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu PODSTAWa KARY ŁĄCZNEJ Lp. Sąd, który wydał wyrok albo wyrok łączny, data wydania wyroku albo wyroku łącznego i sygnatura akt sprawy Kary lub środki karne podlegające łączeniu 3.1.1.

Patrz: Sekcja 1.1 niniejszego uzasadnienia. Patrz: Sekcja 1.1. niniejszego uzasadnienia. Zwięźle o powodach połączenia kar lub środków karnych z wyjaśnieniem podstawy prawnej Chronologia wydawanych orzeczeń skazujących A. W., poczynając od pierwszego wyroku ówczesnego Sądu Wojewódzkiego w Łodzi z dnia 7 listopada 1997r. aż po ostatnie skazanie, które miało miejsce na mocy wyroku Sądu Rejonowego w Słupcy w dniu 22 lutego 2023r. nakazywała rozważanie przesłanek do wydania wyroku łącznego z perspektywy trzech reżimów prawnych, które obowiązywały w czasookresie wyznaczonym – z jednej strony – pierwszym skazaniem – z drugiej zaś – wydaniem ostatniego wyroku skazującego.

Z konfiguracji skazań i okresów, w jakich zapadały i uprawomocniały się wyroki ujęte w części dyspozytywnej wydanego wyroku łącznego wynika, że możliwe było – w zakresie ukształtowania kary łącznej - procedowanie w oparciu o przepisy obowiązujące zarówno współcześnie, tj. po nowelizacji zasad orzekania kary łącznej obowiązującej od dnia 24 czerwca 2020r., jak i wcześniej, w tym także - na podstawie reżimu prawnego obowiązującego do dnia 23 czerwca 2020r. Zatem wybór stosownych reguł, w oparciu o które sąd powinien orzekać w zakresie kary łącznej, został dokonany w odniesieniu do dyrektywy wyrażonej w art.4 § 1 kk poprzez wskazanie przepisów względniejszych dla skazanego, co w tej konkretnej sprawie oznacza, że sąd to przepisy obowiązujące od dnia 2 sierpnia 1997r. do dnia 30 czerwca 2015r.

Sąd uznał, że możliwe było połączenie kar wymierzonych wyrokami opisanymi w punktach: I., II. oraz V. ppkt 1, a także: III., IV. ppkt 1. I 2. V. ppkt 2.-8., i 11.-13., jak również: V. ppkt 9., 10., VI. ppkt 2. I VII. ppkt 5. niniejszego wyroku w ramach trzech, odrębnych kar łącznych, utworzonych po uprzednim rozwiązaniu dotychczasowych kar łącznych wymierzonych skazanemu w poszczególnych, jednostkowych wyrokach. Kluczową okolicznością powodującą konieczność ponownego rozważenia potrzeby wydania nowego wyroku łącznego – na co słusznie zwrócił uwagę Sąd Apelacyjny w postanowieniu z dnia 28 sierpnia 2024r.

– było zarządzenie wykonania kary 3 lat pozbawienia wolności, orzeczonej pierwotnie z warunkowym zawieszeniem jej wykonania wyrokiem Sądu Rejonowego w Tomaszowie Mazowieckim z dnia 19 kwietnia 2010r. w sprawie II K 368/07. Zauważyć trzeba, że powołanym wyrokiem A. W. został skazany za przestępstwa popełnione m.in. w 2003r. i 2004r., co powoduje, że moc utracił zarówno wyrok łączny Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 22 marca 2012r. w sprawie III K 7/12 oraz poszczególne kary łączne wymierzone za przestępstwa pozostające w zbiegu realnym, zawarte w wyrokach opisanych w punktach 1., 2., 3. i 4. niniejszego wyroku, a w związku z tym – zaszła konieczność na nowo ukształtowania trzech kar łącznych, obejmujących kary pozbawienia wolności i kary grzywny, które są lub były realnie wykonywane, orzeczone za zbiegające się przestępstwa, przy czym sąd – zgodnie z art.85 kk w dawnym brzmieniu, obowiązującym przed dniem 1 lipca 2015r.

– rozważał ukształtowanie nowych kar łącznych od najwyższej z kar podlegających łączeniu – do ich sumy. WYMIAR KARY Przytoczyć okoliczności, które sąd uwzględnił przy wymiarze kary łącznej Sąd uznał, że dyrektywy wymiaru kary łącznej zawarte w art.85 kk nakazywały wymierzenie tej kary przy zastosowaniu zasady asperacji (częściowej kumulacji). Z jednej strony nie sposób zignorować faktu, że A. W. jest skazanym, który wielokrotnie wchodził w przeszłości w konflikt z prawem, przy czym jego sprzeczne z prawem zachowania kierowane były do różnych dóbr prawnych, co dowodzić może jego demoralizacji, tym bardziej, że historia jego skazań sięga 1997r., zaś niektóre czyny, za które był on skazywany, są zbrodniami.

Z drugiej strony rzuca się w oczy fakt, że połączeniu podlegają kary wymierzane za przestępstwa popełnione przeszło ćwierć wieku temu. Na podstawie opinii o skazanym sąd ustalił, że jego zachowanie w warunkach izolacji uznać trzeba za przeciętne i niczym się nie wyróżniające. Trudno więc zakładać, że proces resocjalizacji dotyczący tego skazanego przebiega w sposób wzorcowy, wskazujący na osiągnięcie celów wychowawczych, o których mowa we wspomnianym przepisie. Dlatego też zastosowanie zasady absorpcji, bądź zbliżonej do niej reguły łączenia kar sąd uznał za nieuzasadnione.

Reasumując, ustalając od nowa wymiar kar łącznych pozbawienia wolności sąd okręgowy wziął pod uwagę dyrektywy określone w art.85 kk, a nade wszystko – względy prewencyjne zwłaszcza w zakresie oddziaływania wychowawczego i zapobiegawczego, przy uwzględnieniu takich okoliczności, jak: - znacznych odległości czasowych pomiędzy poszczególnymi wyrokami, w których orzeczono kary podlegające łączeniu, - odmienności dóbr prawnych, które skazany naruszył swoim zachowaniem, - brak ścisłego związku podmiotowo-przedmiotowego pomiędzy przestępstwami, za które wymierzono kary podlegające łączeniu, - przeciętną opinię, jaką skazany posiada w jednostce penitencjarnej, w której odbywa karę pozbawienia wolności.

Wymiar Środka karnego Przytoczyć okoliczności, które sąd uwzględnił przy łącznym wymiarze środka karnego Inne ROZSTRZYGNIĘCIA Zawarte w WYROKU łĄCZNym Zwięźle o powodach uzasadniających inne rozstrzygnięcia z wyroku łącznego, w tym umorzenie postępowania, zaliczenie okresów na poczet kary łącznej Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 4., 5. Sąd orzekł na rzecz obrońcy skazanego kwotę 295,20 zł tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skazanemu z urzędu oraz na podstawie art.624 § 1 kpk zwolnił A.

W. od kosztów sądowych uznając, że jego aktualna sytuacja życiowa, oraz finansowo-majątkowa (odbywania kary pozbawienia wolności, brak dochodów, brak majątku) nie pozwalają na uiszczenie tych kosztów w całości. PODPIS