II S 18/22 · Sąd powszechny

POSTANOWIENIE Dnia 31 maja 2022r. Sąd Apelacyjny w P. w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: sędzia Marek Kordowiecki Sędziowie: Henryk Komisarski Izabela Pospieska Protokolant: prot. sąd. Marlena Gruszczyńska po rozpoznaniu w sprawie D. G. ( (...)) skargi z dnia (...) r. na przewlekłość postępowania w sprawie Sądu Okręgowego w P. o sygn. akt (...) wraz z wnioskiem o zasądzenie sumy pieniężnej w kwocie 5.000 złotych p o s t a n a w i a 1. na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 roku o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (tj. Dz.U. z 2018 roku, poz. 75, z późn. zm.) zwolnić skarżącego D. G. od kosztów postępowania skargowego, w tym opłaty od złożonej skargi;

2. na podstawie art. 430 § 1 k.p.k. w zw. z art. 8 ust. 2 oraz art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 roku o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (tj. Dz.U. z 2018 roku, poz. 75, z późn. zm.) pozostawić bez rozpoznania skargę na przewlekłość postępowania w sprawie Sądu Okręgowego w P. o sygnaturze akt (...).

UZASADNIENIE

Pismem datowanym na dzień (...) r., nadanym w administracji ZK we W. w dniu (...) r., D. G. złożył skargę na przewlekłość postępowania w przedmiocie wydania wyroku łącznego w sprawie (...) Sądu Okręgowego w P. (k. 2-3).

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

Skarga D. G. nie podlega merytorycznemu rozpoznaniu. Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz.U.2018.75 j.t.), skargę o stwierdzenie, że w postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiła przewlekłość postępowania, wnosi się w toku postępowania w sprawie. Wynika stąd, że zainicjowanej wniesieniem skargi ocenie podlega sprawność aktualnie toczącego się postępowania, nie zaś postępowania, które zostało już prawomocnie zakończone.

Wniesienie skargi powinno zatem nastąpić w toku postępowania, po zaistnieniu stanu, który w ocenie skarżącego uzasadnia podniesione w niej zarzuty, nie później jednak niż do czasu prawomocnego zakończenia postępowania. Postępowanie w sprawie trwa bowiem (jest w toku) dopóty, dopóki nie dojdzie do wydania w sprawie prawomocnego orzeczenia kończącego postępowanie ( vide: postanowienie SN z dnia 12 lipca 2017 r. (...) 30/17, LEX nr 2332311; postanowienie SN z dnia 27 października 2015 r., (...) 24/15, LEX nr 2051082; postanowienie SN z dnia 16 marca 2009 r., III SPP 3/09, OSNP 2010/17-18/225).

Z uwagi na przytoczoną powyżej regulację, za dopuszczalne uznać należy rozpoznanie skargi jedynie w przypadku, gdy dotyczy ona postępowania toczącego się obecnie, nie zaś już prawomocnie zakończonego. Nie jest natomiast dopuszczalne – jako nieprzewidziane ustawą – badanie biegu postępowania już prawomocnie zakończonego, w którym nastąpiło merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy. W przedmiotowej zaś sprawie, skarga na przewlekłość postępowania dotyczyła sprawy w przedmiocie wydania wyroku łącznego, która zakończyła się prawomocnie w dniu(...)r. (k. 81).

Tego bowiem dnia Sąd Okręgowy w P., działający jako sąd odwoławczy, rozpoznający apelację prokuratora wniesioną od wyroku łącznego Sądu Rejonowego P. (1) w P. z dnia (...)wydał wyrok, którym uchylił zaskarżony wyrok łączny i umorzył postępowanie w przedmiocie wydania wyroku łącznego. Mając zaś na uwadze przytoczone okoliczności faktyczne stwierdzić należy jednoznacznie, iż skarga na przewlekłość, sporządzona przez skarżącego w dniu (...) r., wniesiona została po prawomocnym zakończeniu postępowania, którego przewlekłość miałaby być stwierdzona.

Tym samym, skargę na przewlekłość postępowania karnego, wniesioną po jego zakończeniu, należy uznać za wniesioną po terminie, i wobec tego pozostawić bez rozpoznania, a to na podstawie art. 430 § 1 k.p.k., który z mocy art. 8 ust.2 powołanej ustawy o skardze, stosuje się tu odpowiednio ( vide: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 grudnia 2004 r., III SPP 23/04, OSNKW 2005 nr 2 poz. 16). Odnośnie orzeczenia o zwolnieniu skarżącego od kosztów postępowania skargowego, wskazać należało, iż w świetle art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 8 ust 2 powoływanej ustawy, zasadne było uznanie, że uiszczenie opłaty w wysokości 200 zł byłoby dla niego zbyt uciążliwe.

Nadto zaś, pobieranie od skarżącego opłaty nie było celowe, jako że brak możliwości merytorycznego rozpoznania skargi, który uzasadnia brak obciążania ciężarami fiskalnymi skarżącego w razie odrzucenia (pozostawienia bez rozpoznania) skargi, przemawia za tym, aby również w przypadku pozostawienia skargi bez rozpoznania ze względu na jej niedopuszczalność z mocy ustawy, sąd zwracał z urzędu wniesioną opłatę od skargi (vide: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 października 2013 r., (...) 8/13). Z tego też powodu Sąd Apelacyjny zwolnił skarżącego od obowiązku uiszczenia opłaty od skargi.

Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji postanowienia. I. P. M. K. H. K. Pouczenie Niniejsze postanowienie jest prawomocne i nie podlega zaskarżeniu.