I C 554/23 · Sąd powszechny

Sygnatura akt I C 554/23

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 kwietnia 2024 r. Sąd Rejonowy w Kamiennej Górze I Wydział Cywilny w następującym składzie: Przewodniczący: sędzia Marek Dziwiński Protokolant: Kamila Ruszczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2024 r. w K. sprawy z powództwa Z. z siedzibą w O. przeciwko D. O. o zapłatę oraz z powództwa wzajemnego D. O. przeciwko pozwanemu wzajemnemu Z. z siedzibą w O. o zapłatę I zasądza od pozwanego D. O. na rzecz strony powodowej Z. z siedzibą w O. kwotę 3.634,97 zł (słownie złotych: trzy tysiące sześćset trzydzieści cztery złote 97/100) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 20.06.2021 r. do dnia zapłaty;

II zasądza od pozwanego D. O. na rzecz strony powodowej Z. z siedzibą w O. kwotę 1.117,00 zł tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia orzeczenia do dnia zapłaty; III oddala powództwo powoda wzajemnego D. O. przeciwko pozwanemu wzajemnemu Z. z siedzibą w O.; IV zasądza od powoda wzajemnego D. O. na rzecz pozwanego wzajemnego Z. z siedzibą w O. kwotę 900,00 zł tytułem zwrotów kosztów procesu wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia orzeczenia do dnia zapłaty.

Sygnatura akt I C 554/23

UZASADNIENIE

WYROKU z dnia 26 kwietnia 2024 r. Pozwem z dnia 21 października 2022 r. (k. 1-2) strona powodowa Z. z siedzibą w O. wniosła o zasądzenie na swoją rzecz od pozwanego D. O. kwoty 3 634,97 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od tej kwoty od dnia 20 czerwca 2021 r. do dnia zapłaty. Wniosła również o zasądzenie od pozwanego na swoją rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazała, że strony łączyła umowa, której przedmiotem było zamontowanie pompy wody w należącej do pozwanego studni głębinowej.

Z tytułu wykonanej usługi oraz poniesionych kosztów materiałów wystawiono na rzecz D. O. fakturę na łączną kwotę 3 634,97 zł z terminem płatności przypadającym na dzień 19 czerwca 2021 r. Wobec jego upływu strona powodowa wezwała pozwanego do zapłaty dochodzonej należności, która do dnia wniesienia pozwu nie została przez niego uregulowana. Nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym z dnia 15 czerwca 2023 r. (k. 20), wydanym w sprawie o sygn. akt I Nc 275/23, Sąd Rejonowy w Kamiennej Górze I Wydział Cywilny uwzględnił powództwo w całości.

W sprzeciwie od powyższego nakazu zapłaty z dnia 21 sierpnia 2023 r. (k. 27-33) pozwany D. O. wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od strony powodowej na swoją rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych. Jednocześnie wystąpił powództwem wzajemnym, żądając zasądzenia od strony powodowej na swoją rzecz kwoty 3 732,00 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od tej kwoty od dnia 10 lipca 2021 r. do dnia zapłaty. Wniósł również o zasądzenie od strony powodowej kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa prawnego, związanych z wniesieniem pozwu wzajemnego.

W uzasadnieniu swojego stanowiska podał, że wbrew twierdzeniom strony powodowej nie zawierał z nią umowy, której przedmiotem byłby zakup elementów wskazanych na przedłożonej przez nią fakturze oraz ich zamontowanie. Przyznał przy tym, że zwrócił się do strony powodowej o wykonanie na nieruchomości będącej jego własnością na potrzeby planowanego domu jednorodzinnego studni głębinowej o wydajności dobowej do 5 m 3/dobę. W tym kontekście wskazał, że po skontaktowaniu się z pracownikiem strony powodowej A. N. uzgodnili, iż całość usług zamknie się w kwocie do 18 000,00 zł, zaś odwiert wymagany dla osiągnięcia zakładanej wydajności pompy wody będzie wynosił do 50 m głębokości.

Podczas prac mających na celu wywiercenie otworu na studnię okazało się, że trzeba wykonać go głębiej, tj. do poziomu 75 m. Następnie pozwany przekazał wspomnianemu wcześniej pracownikowi strony powodowej zaliczkę na poczet umówionego wynagrodzenia w kwocie 15 000,00 zł. Po zasięgnięciu opinii hydrologa D. O. uzyskał informację, że w lokalizacji wykopanej studni warstwy wodonośne występują na poziomie od 5 do 15 m, zaś w omawianym przypadku lustro wody znajdowało się na głębokości 15 m, przy czym rzeczywista głębokość wykonanej studni była o wiele większa.

W dalszej kolejności pozwany podniósł, że w obecnym stanie prawnym wykonanie odwiertu głębszego niż 30 m wymaga uzyskania stosownego pozwolenia, o czym nie został poinformowany przez pracownika strony powodowej. W czerwcu 2021 r. wystawiono z kolei na rzecz pozwanego dwie faktury na łączną sumę 31 863,46 zł, tj. w kwocie 28 228,50 zł z tytułu wykonania studni o głębokości 75 m oraz w kwocie 3 634,96 zł za jej wyposażenie. W odpowiedzi D. O. złożył wykonawcy oświadczenie o uchyleniu się od skutków prawnych oświadczenia woli złożonego pod wpływem podstępu i wezwał stronę powodową do zwrotu nienależnie uzyskanej sumy.

Jednocześnie, w razie przyjęcia, że tego rodzaju oświadczenie nie byłoby skuteczne, pozwany złożył w drodze rękojmi oświadczenie o obniżeniu ceny do kwoty 3 000,00 zł, wnosząc jednocześnie o zwrot pozostałej części uiszczonej zaliczki. Jeśli zaś chodzi o wysunięte przez niego żądanie w ramach pozwu wzajemnego, to wyjaśnił, iż dochodzona przez niego kwota 3 732,00 zł odpowiada kosztom wykonania studni głębinowej wraz z wyposażeniem do głębokości 30 m, wobec to której nie ma potrzeby uzyskiwania pozwolenia wodnoprawnego i jaka spełniała jego wymagania.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Z. z siedzibą w O. specjalizuje się w wierceniu studni głębinowych oraz odwiertach pionowych dla pomp ciepła. Posiada przy tym ponad 25-letnie doświadczenie w wykonywaniu tego rodzaju prac głównie na terenie obejmującym województwo (...). Fakty bezsporne D. O. w marcu 2021 r. skontaktował się ze stroną powodową w celu uzgodnienia wykonania na należącej do niego nieruchomości położonej w J. inwestycji poprzez wybudowanie studni głębinowej, którą zamierzał postawić ze względu na potrzeby planowanego domu jednorodzinnego.

Nieco wcześniej pracownicy strony powodowej dokonywali podobnego odwiertu na położonym nieopodal gruncie, stąd znali uwarunkowania geologiczno-hydrologiczne tamtego obszaru. Po przeprowadzonych na działce pozwanego wstępnych oględzinach strony określiły miejsce, gdzie miał zostać wykonany odwiert, a także koszty tego rodzaju usługi. W sposób ustny ustalono, że koszt za jeden metr będzie wynosił 300 zł netto, zaś przewidywana głębokość studni – od 50 do 80 m. Jednocześnie przedstawiciel strony powodowej w osobie A. N. uprzedził pozwanego, że wykonanie odwiertu ponad głębokość 30 m wymaga pozyskania specjalnego zezwolenia wodnoprawnego.

Po kilku dniach pracownicy powodowej spółki przyjechali wraz z ciężkim sprzętem i w przeciągu następnych dwóch dni wykonali niezbędny odwiert w głąb powierzchni gruntu, który ostatecznie wyniósł 75 m, gdyż D. O. wymagał wydajności pompy na poziomie 5 m 3/godzinę z uwagi na potrzebę sprawnego napełnienia planowanego basenu. Wówczas pozwany wręczył również A. N. zaliczkę w wysokości 15 000,00 zł, którą uiścił na jego ręce w formie gotówki. Kolejny przyjazd pracowników strony powodowej związany był z potrzebą zamontowania pompy oraz dokonania próbnego przepompowania, do czego niezbędny był agregat prądotwórczy, który został dostarczony na miejsce.

Ostatecznie pompa okazała się działać bez zarzutu, co było równoznaczne z zakończeniem prac ze strony powodowej spółki. Dowód:  pokwitowanie odbioru zaliczki z dnia 02 kwietnia 2021 r., k. 41,  zeznania świadka A. N. złożone na rozprawie w dniu 06 marca 2024 r. (e-protokół od 00:10:03 do 01:37:13), k. 87-89. W dniu 16 czerwca 2021 r. strona powodowa wystawiła na rzecz pozwanego dwie faktury VAT, tj. nr (...) i (...), odpowiednio na kwoty 22 228,50 zł oraz 3 634,96 zł, przy czym pierwsza z nich obejmowała należność z tytułu wywiercenia studni głębinowej, zaś druga – niezbędnego wyposażenia, w tym pompy wodnej.

Termin zapłaty w obu przypadkach został wyznaczony na dzień 19 czerwca 2021 r. Dowód:  faktura VAT nr (...) r. z dnia 16 czerwca 2021 r., k. 10 i 36,  faktura VAT nr (...) r. z dnia 16 czerwca 2021 r., k.

39. Z uwagi na brak płatności ze strony pozwanego w wyznaczonym mu do tego terminie strona powodowa pismami z dnia 21 czerwca 2021 r. wezwała D. O. do zapłaty wskazanych w fakturach kwot (w przypadku należności za wykonanie usługi odwiertów po zaliczeniu na jej poczet kwoty uiszczonej wcześniej zaliczki), wyznaczając mu kolejny trzydniowy termin na spłatę swoich zobowiązań pod rygorem skierowania sprawy na drogę postępowania sądowego. Dowód:  ostateczne wezwania do zapłaty z dnia 21 czerwca 2021 r., k. 35 i 38. W drodze pisma z dnia 29 czerwca 2021 r. pozwany złożył stronie powodowej oświadczenie w przedmiocie uchylenia się od skutków prawnych oświadczenia woli złożonego pod wpływem podstępu oraz obniżenia ceny.

D. O. zarzucił w nim powodowej spółce wprowadzenie go w błąd co do wymaganej głębokości odwiertu, gdyż według pozyskanej przez niego opinii hydrologicznej warstwa wodonośna w miejscu lokalizacji studni występowała na głębokości od 5 do 15 m, umożliwiając pozyskanie wody w oczekiwanej przez niego wydajności rzędu 5 m 3/godzinę. Jednocześnie zażądał obniżenia ceny z tytułu wykonania studni oraz jej wyposażenia do kwoty 3 000,00 zł ze względu niedysponowania przez stronę powodową pozwoleniem wodnoprawnym na dokonanie odwiertu w gruncie wykraczającego ponad 30 m głębokości.

Dowód:  analiza hydrologiczna z dnia 17 kwietnia 2021 r., k. 42,  oświadczenie pozwanego o uchyleniu się od skutków prawnych oświadczenia woli złożonego pod wypływem podstępu z dnia 29 czerwca 2021 r., k. 43-44. W obliczu braku odpowiedzi strony powodowej D. O. pismem z dnia 03 września 2021 r. wezwał ją do zapłaty kwoty 12 000,00 zł z tytułu uiszczonej przez niego zaliczki po jej potrąceniu ze wskazaną wcześniej obniżoną ceną. W październiku 2021 r. pozwany otrzymał odpowiedź na złożone przez niego oświadczenie o uchyleniu się od skutków prawnych oświadczenia woli, w którym strona powodowa uznała je za bezpodstawne.

W tym kontekście wskazano, że wykonana studnia pozostaje w pełni funkcjonalna i dostarcza wodę zgodnie z poczynionymi między stronami ustaleniami. Ponadto strona powodowa podniosła, że zgodnie z aktualnymi przepisami to na D. O. jako inwestorze ciążył obowiązek uzyskania wszelkich niezbędnych pozwoleń wodnoprawnych oraz projektu planowanej inwestycji. Dowód:  wezwanie pozwanego z dnia 03 września 2021 r., k. 47,  pismo strony powodowej z dnia 28 lipca 2021 r., k. 48-49. Tego samego dnia pozwany złożył na policji zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa oszustwa przez stronę powodową w celu uzyskania korzyści majątkowej polegającej na podstępnym wprowadzeniu w błąd D.

O., że wykonanie studni głębinowej o wydajności do 5 m 3/dobę wymaga wykonania odwiertu o głębokości ok. 50 m, gdy w rzeczywistości wystarczającym jest ta wynosząca do 15 m. Dochodzenie prowadzone w sprawie o sygn. RSD 551/22 zostało umorzone w drodze postanowienia z dnia 14 grudnia 2022 r. wobec stwierdzenia braku danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia przestępstwa. Dowód:  akta dochodzenia w sprawie o sygn. RSD 551/22. Do dnia wniesienia powództwa pozwany nie zapłacił należności wynikającej z wystawionej na jego rzecz przez stronę powodową faktury VAT nr (...) na kwotę 3 634,96 zł.

Fakt bezsporny

Sąd zważył, co następuje:

Stan faktyczny w sprawie Sąd ustalił na podstawie dokumentów przedłożonych przez strony oraz osobowego źródła dowodowego w postaci zeznań świadka A. N., które złożył na rozprawie z dnia 06 marca 2024 r. Dowody te nie budziły wątpliwości co do ich wiarygodności, zaś ich przeprowadzenie było nieodzowne dla właściwego ustalenia okoliczności faktycznych niniejszej sprawy. W zakresie treści poszczególnych ustaleń odnoszących się do umowy zawartej pomiędzy stronami, to należało uznać za w pełni wiarygodne zeznania uzyskane od świadka A.

N., który jako przedstawiciel strony powodowej od samego początku zajmował się obsługą zamawiającego. W ten sposób trzeba było stwierdzić, że pozwany zaakceptował nie tylko stawkę za metr wykonania odwiertu z przeznaczeniem na studnię głębinową, lecz również jej niezbędną głębokość wymaganą w celu uzyskania satysfakcjonującej go wydajności pompy, która miała wynosić wbrew twierdzeniom zawartym w sprzeciwie od nakazu zapłaty nie 5 m 3/dobę, ale 5m 3/godzinę, co samo w sobie stanowiło znaczącą różnicę. Świadek zeznał również, że przedsiębiorstwo strony powodowej nie jest władne do załatwiania w imieniu swoich kontrahentów niezbędnych zezwoleń wodnoprawnych, które to dany inwestor powinien uzyskać we własnym zakresie.

O powyższym fakcie poinformował zresztą D. O. jeszcze na etapie realizacji odwiertu studni. Wiarygodności zeznaniom złożonym przez A. N. nadawało przede wszystkim to, iż pozostawał zarówno pracownikiem strony powodowej obecnym bezpośrednio przy poszczególnych etapach wykonania dzieła, jak i świadczył swoje usługi w ramach przedsiębiorstwa zajmującego się wierceniem studni głębinowych w okresie ostatnich przeszło ponad dwudziestu pięć lat. Natomiast pozwany nie wniósł o dopuszczenie dowodu z zeznań innych świadków, cofając również za pośrednictwem swego pełnomocnika wniosek o przesłuchanie siebie w charakterze strony postępowania.

Tym samym nie było możliwości ewentualnego skonfrontowania ze sobą zeznań A. N. z tymi pozyskanymi od innych osobowych źródeł dowodowych. W toku postępowania, tj. na rozprawie z dnia 19 kwietnia 2024 r. (k. 92), pominięto na podstawie przepisu art. 505 7 pkt 1 i 2 k.p.c. zgłoszony przez pozwanego w pkt 16 sprzeciwu od nakazu zapłaty z dnia 21 sierpnia 2023 r. (k.

29) wniosek w przedmiocie dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego sądowego z zakresu geologii i hydrologii na fakty tam wskazane jako zbędny do rozstrzygnięcia sprawy. Przede wszystkim trzeba było w tym kontekście stwierdzić, że fakty podane przez pozwanego, które miałby wykazać ewentualny biegły sądowy, nie miały większego znaczenia, a także miały na celu w części pozyskanie wiedzy znanej nie tylko Sądowi z urzędu, lecz wręcz ogólnodostępnej. Stosownie bowiem do przepisu art. 395 pkt 5 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r.

Prawo wodne (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1478 z późn. zm.) stosownego pozwolenia wodnoprawnego albo zgłoszenia wodnoprawnego nie wymaga wykonanie urządzeń wodnych do poboru wód podziemnych na potrzeby zwykłego korzystania z wód z ujęć o głębokości do 30 m. Tym samym z rozumowania a contario wprost wynikało, że studnia głębinowa przekraczająca podaną głębokość wymaga uzyskania wskazanej zgody. Poza tym okoliczność dotycząca umiejscowienia warstwy wodonośnej na terenie gruntu pozwanego na głębokości od 5 do 15 m została wprost zakwestionowana przez przesłuchiwanego na potrzeby sprawy świadka, który jako profesjonalista z wieloletnim doświadczeniem był w stanie w sposób właściwy ocenić, iż w przypadku nieruchomości pozwanego na podanej wcześniej głębokości nie było śladu wody, która pod wpływem wywołanego wierceniem ciśnienia sama zaczęłaby wypływać.

Żądanie strony powodowej dotyczyło zapłaty kwoty stwierdzonej w wystawionej przez nią na rzecz D. O. fakturze VAT nr (...) z dnia 16 czerwca 2021 r. (k.

10) obejmującej koszty montażu pompy głębinowej oraz niezbędnego wyposażenia. W ten sposób argumentacja pozwanego odnosząca się do roszczenia wynikającego z wcześniejszej faktury VAT nr (...) (k.

39) nie miała większego znaczenia, gdyż powództwo strony powodowej dotyczyło jedynie pierwszej z wymienionej należności. W niniejszej sprawie bezspornym pomiędzy stronami pozostawał fakt zawarcia ustnego porozumienia dotyczącego wykonania studni głębinowej na nieruchomości pozwanego, która to usługa miała polegać na wywierceniu odpowiedniego otworu w gruncie, a następnie wyposażenie go w niezbędne wyposażenie w postaci pompy wody o określonej wydajności oraz inne oprzyrządowanie. Na wstępie właściwych rozważań trzeba zauważyć, że podstawę prawną żądania strony powodowej stanowiły przepisy kodeksu cywilnego dotyczące umowy o dzieło, albowiem obecny między stronami stosunek prawny należało właśnie w ten sposób zakwalifikować.

Zgodnie bowiem z treścią przepisu art. 627 k.c. przez umowę o dzieło przyjmujący zamówienie zobowiązuje się do wykonania oznaczonego dzieła, zaś zamawiający do zapłaty wynagrodzenia. Trzeba przy tym zwrócić uwagę, że umowa o dzieło jako szczególna kategoria umowy o świadczenie usług charakteryzuje się przede wszystkim doniosłą rolą, jaką pełni strona przyjmująca zamówienie, albowiem jej obowiązkiem pozostaje „wykonanie umówionego dzieła zgodnie z treścią zawartej umowy (…) zgodnie z posiadaną wiedzą i doświadczeniem oraz zgodnie z posiadanymi umiejętnościami”, przy czym „rezultat jego pracy stanowi wytworzenie dzieła o cechach zindywidualizowanych, nieistniejącego w takiej postaci przed rozpoczęciem wykonywania umowy” (zob.

R. Tanajewska [w:] Kodeks cywilny. Komentarz aktualizowany, red. J. Ciszewski, P. Nazaruk, LEX/el. 2023, art. 627). Dlatego też stosunek prawny tego rodzaju, w przypadku którego wykonanie dzieła niejednokrotnie zależy od osobistych przymiotów przyjmującego zamówienie, rozwiązuje się wskutek jego śmierci lub niezdolności do pracy (art. 645 § 1 k.c.). Tym samym niezbędnym przymiotem, którym odznaczać powinien się wykonawca dzieła pozostaje swego rodzaju zbiór nie tylko konkretnych kwalifikacji, lecz również specjalistycznych zasobów w postaci sprzętu oraz narzędzi, dzięki którym będzie w stanie sprostać danym oczekiwaniom zamawiającego.

Odnosząc powyższe rozważania do analizowanej sprawy, wskazać należy, że strona powodowa jako profesjonalny podmiot świadczący usługi polegające na wierceniu studni głębinowych, posiadała wszelkie niezbędne przymioty w celu wykonania danego dzieła w sposób zgodny z jego przeznaczeniem. Tak również było w omawianej sprawie, ponieważ w toku postępowania ustalono, iż pozwany nie zgłaszał żadnych zastrzeżeń co do sposobu funkcjonowania studni. Zakwestionował jednak sposób, w jakim została ona wykonana, podnosząc, że wbrew jego poleceniom uczyniono to na głębokości, która wykraczała ponad tę dozwoloną wynoszącą do 30 m, niewymagającej uzyskania niezbędnego pozwolenia wodnoprawnego.

Dodatkowo zaznaczył, że z przygotowanej na jego polecenie analizy hydrologicznej wynikało, iż w miejscu, gdzie została wykonana studnia warstwa wodonośna występuje już na głębokości od 5 do 15 m. Wobec tego wszystkiego zgodzić się należało ze stanowiskiem zaprezentowanym przez stronę powodową, wedle której to w gestii inwestora (zamawiającego) pozostaje załatwienie wszelkich wymaganych decyzji administracyjnych, w tym niezbędnych pozwoleń wodnoprawnych. Przyjmujący zamówienie miał bowiem prawo oczekiwać, że z uwagi na ustalony ostatecznie wymiar planowanych prac, to pozwany jako właściciel nieruchomości, na której dokonywano odwiertu studni, załatwi wszelkie formalności z tym związane zwłaszcza, że został wprost poinformowany przez przedstawiciela strony powodowej o tego rodzaju wymogu jeszcze przed rozpoczęciem prac.

Z kolei jeśli chodzi o wystarczającą głębokość, jaka pozwoliłaby na osiągnięcie oczekiwanej przez D. O. wydajności pompy wody (5 m 3/godzinę), to nie sposób było odmówić zasadności argumentacji wskazanej przez powodową spółkę jako posiadającej wieloletnie doświadczenie w realizacji tego typu przedsięwzięć, iż w przypadku nieruchomości pozwanego należało dokonać odwiertu na głębokości 75 m, żeby sprostać jego wymaganiom co do przepływu wody. Przedstawiona przez pozwanego analiza hydrologiczna nie odnosiła się w bezpośredni sposób do głębokości, na której miała występować warstwa wodonośna, która zresztą w jej treści określona została jako odznaczająca się „zróżnicowanymi warunkami występowania i właściwościami”, wobec czego nie sposób na tej podstawie przyjąć, że wykonanie odwiertu na głębokości przyjętej przez pozwanego wystarczyłoby na zapewnienie oczekiwanej wydajności przepływu.

W toku sprawy pozwany twierdził, iż postępowanie strony powodowej miało charakter podstępnego wprowadzenia go w błąd, co w jego ocenie uprawniało go do złożenia oświadczenia w przedmiocie uchylenia się od skutków złożonego oświadczenia woli w zakresie zawartej pomiędzy stronami umowy o dzieło. Stosownie do przepisu art. 86 § 1 k.c. jeżeli błąd wywołała druga strona podstępnie, uchylenie się od skutków prawnych oświadczenia woli złożonego pod wpływem błędu może nastąpić także wtedy, gdy błąd nie był istotny, jak również wtedy, gdy nie dotyczył treści czynności prawnej.

Niemniej jednak po przeprowadzeniu postępowania dowodowego nie można było stwierdzić, że taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Już sam fakt, że D. O. uzyskał opinię hydrologiczną, na której głównie opierał swoje stanowisko, po wykonaniu studni głębinowej świadczy jedynie o tym, że w momencie realizacji dzieła oparł się w pełni na doświadczeniu oraz profesjonalnym podejściu pracowników strony powodowej. Co więcej – A. N. w złożonych przez siebie zeznaniach wprost wskazał, iż nieco wcześniej wraz z innymi pracownikami strony powodowej wykonywał na położonym nieopodal działki pozwanego gruncie podobny odwiert z przeznaczeniem na studnię głębinową, stąd nie była im oba sytuacja geologiczno-hydrologiczna tamtego obszaru.

Podkreślić w tym miejscu należy, że wszelkie prace wykonywano zgodnie ze wskazaniami zamawiającego w celu spełnienia jego oczekiwań w oparciu o renomę, którą przedsiębiorstwo strony powodowej uzyskało po wielu latach działalności w tej branży. Podsumowując powyższe należało odmówić zasadności zarzutom podniesionym przez D. O. i stwierdzić, że strona powodowa wykonała umówione dzieło zgodnie z przyjętymi między stronami uzgodnieniami. Wobec czego żądanie pozwu podlegało uwzględnieniu w całości, gdyż pozwany w żadnej części nie uregulował należności z tytułu kosztów zamontowanej pompy wody wraz z wyposażeniem będącej przedmiotem niniejszego postępowania o równowartości 3 634,96 zł, co wynikało z treści przedłożonej wraz z pozwem faktury VAT nr (...) (k. 10).

Orzeczenie o odsetkach znajdowało z kolei uzasadnienie w treści przepisu art. 481 § 1 k.c., stosownie do którego, jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Zgodnie natomiast z regulacją zawartą w art. 455 k.c. jeżeli termin spełnienia świadczenia nie jest oznaczony ani nie wynika z właściwości zobowiązania, świadczenie powinno być spełnione niezwłocznie po wezwaniu dłużnika do wykonania.

W omawianej sprawie termin na spełnienie świadczenia był ściśle określony, ponieważ na fakturze VAT nr (...) wystawionej przez stronę powodową w dniu 16 czerwca 2021 r. umieszczony został konkretny termin na dokonanie zapłaty przez pozwanego oznaczony na dzień 19 czerwca 2021 r. Z tego też względu trzeba było zasądzić odsetki ustawowe za opóźnienie zgodnie z żądaniem zawartym w pozwie od dnia następującego po tymże terminie, tj. od dnia 20 czerwca 2021 r. do dnia zapłaty. Mając to wszystko na uwadze, należało orzec jak w pkt I wyroku, uwzględniając powództwo w całości.

Orzeczenie o kosztach procesu Sąd wydał na podstawie przepisu art. 98 k.p.c., zgodnie z którym strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). Dlatego też w punkcie II. wyroku zasądzono od pozwanego na rzecz strony powodowej kwotę 1 117,00 zł, na którą to składała się: opłata sądowa od pozwu w kwocie 100,00 zł (k. 16), kwota 900,00 zł z tytułu wynagrodzenia pełnomocnika w osobie radcy prawnego ustalonego na podstawie przepisu § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j.

Dz. U. z 2023 r. poz. 1935) oraz opłata skarbowa od udzielonego w sprawie pełnomocnictwa w wysokości 17,00 zł (k. 13). Uwzględnienie powództwa, z którym wystąpiła strona powodowa, oznaczało, że trzeba było oddalić powództwo wzajemne pozwanego, o czym rozstrzygnięto w pkt III wyroku. Uzupełniająco należy jedynie dodać, że na podstawie poczynionych w sprawie ustaleń należało stwierdzić, iż złożone przez D. O. oświadczenie o uchyleniu się od skutków prawnych oświadczenia woli złożonego stronie powodowej nie było skuteczne, albowiem strona przeciwna zdołała udowodnić nie tylko jakichkolwiek wad dzieła w postaci wykonanej studni głębiowej, lecz również okoliczność wykonania go zgodnie z zamiarem inwestora przy jego jednoczesnej zgodzie na kontynuowanie prac ziemnych przez pracowników pozwanego wzajemnego w celu osiągnięcia wymaganej wydajności przepływu wody.

W związku z czym to właśnie jemu należał się zwrot poniesionych kosztów zastępstwa prawnego w zakresie powództwa wzajemnego, które odpowiadały kwocie 900,00 zł, ustalonej zgodnie z podstawą prawną wyrażoną we wcześniej powołanym rozporządzeniu, o czym orzeczono w ramach pkt IV.