Legislator Case Law & Legislation
III RC 62/22 AI generated

III RC 62/22 · Sąd powszechny

Case Number III RC 62/22
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome SENTENCE

Legislator summary

AI generated

W pozwie z dnia 10 marca 2022 roku powód E. G. wniósł o podwyższenie alimentów z kwoty wynoszącej dotychczas 900 złotych miesięcznie, a zasądzonej od pozwanego A. G. (1) na rzecz powoda E. G. wyrokiem Sądu Rejonowego w Puławach z dnia 1 czerwca 2013 roku w sprawie o sygnaturze akt III RC 588/11, do kwoty po 1.800 zł miesięcznie, poczynając od dnia rozpoczęcia nauki w szkole wyższej tj. od dnia 1 października 2020 r., przy czym alimenty bieżące mają być płatne z góry, poczynając od dnia wniesienia pozwu do 10-tego dnia każdego kolejnego miesiąca, z ustawowymi odsetkami za opóźnienie na wypadek opóźnienia terminu płatności którejkolwiek z rat, na wskazany rachunek bankowy.

Legislator headnote

AI generated

art. 133 § 1 k.r.o, art. 96 k.r.o, art. 138 k.r.o, art. 333 § 1 pkt 1 k.p.c; III RC 62/22 · Sąd powszechny: Powództwo zasługiwało jedynie na częściowe uwzględnienie, tj. w zakresie podwyższenia alimentów do kwoty 1200 zł miesięcznie w okresie od dnia 10 marca 2022 roku do dnia 11 kwietnia 2024 roku. Zgodnie z art. 133 § 1 k.r.o. rodzice obowiązani są do świadczeń alimentacyjnych względem dziecka, które nie jest jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie, chyba że dochody z majątku dziecka wystarczają na pokrycie kosztów jego utrzymania i wychowania. Obowiązek alimentacyjny rodziców wobec dziecka stanowi uszczegółowienie ogólnego obowiązku określonego w art. 96 k.r.o. troszczenia się o fizyczny i duchowy rozwój dziecka oraz o przygotowanie go należycie do pracy odpowiednio do jego uzdolnień.

Keywords

AI generated
living expenses increase in child support cost of living adjustment medical expenses cost calculation necessary expense

Cited Legislation

AI generated
art. 133 § 1 k.r.o
Zgodnie z art. 133 § 1 k.r.o.
art. 96 k.r.o
Obowiązek alimentacyjny rodziców wobec dziecka stanowi uszczegółowienie ogólnego obowiązku określonego w art. 96 k.r.o.
art. 138 k.r.o
Materialnoprawną podstawą roszczenia strony powodowej jest przepis art. 138 k.r.o., w myśl którego w razie zmiany stosunków można żądać zmiany orzeczenia lub umowy dotyczącej obowiązku alimentacyjnego.
art. 333 § 1 pkt 1 k.p.c
Wyrokowi w punkcie I Sąd nadał rygor natychmiastowej wykonalności w oparciu o treść art. 333 § 1 pkt 1 k.p.c.

Cited Case Law

AI generated
III CZP 91/87
akt III CZP 91/87, OSNC 1988/4/42).
AI generated
III RC 209/15
W pozwie złożonym w dniu 12 listopada 2015 roku powódka D.
IV RC 700/19
WYROKU Powódka W. K. w ostatecznie sprecyzowanym stanowisku domagała się od pozwanego K. K. (1) podwyższenia alimentów z kwoty po 400 zł miesięcznie do kwoty po 800 zł miesięcznie. W uzasadnieniu podano, że powódka jest córką pozwanego. Dotychczasowe alimenty na rzecz powódki zostały ustalone w 2013 roku na kwotę po 400 zł miesięcznie. Na przestrzeni prawie siedmiu lat od czasu ustalenia dotychczasowych alimentów wzrosły koszty utrzymania powódki. Powódka obecnie uczęszcza do II klasy Szkoły Zawodowej w klasie sprzedawcy.
III RC 15/22
Sygn. akt III RC 15/22 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 sierpnia 2022 r. Sąd Rejonowy w Chełmnie Wydział III Rodzinny i Nieletnich w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia Sławomir Lewandowski Ławnicy: ---------------------- Protokolant starszy sekretarz sądowy Barbara Kotula po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 lipca 2022 r. w C. sprawy z powództwa D. G. przeciwko S. G. o podwyższenie alimentów, 1. zasądza od pozwanego S. G. na rzecz małoletniej powódki D. G. podwyższone alimenty w wysokości 1200 (jednego tysiąca dwustu) złotych miesięcznie, w miejsce dotychczasowych alimentów w wysokości 500 (pięciuset) złotych miesięcznie, ustalonych ugodą sądową z dnia 29 października 2009 roku, zawartą w sprawie o sygnaturze III RC 224/09 Sądu Rejonowego w Chełmnie, płatne począwszy od dnia 17 lutego 2022 r. do dnia 10 - tego każdego miesiąca z góry, z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w razie opóźnienia z zapłatą każdej raty do dnia jej zapłaty. 2. oddala powództwo w pozostałej części 3. nakazuje pobrać od pozwanego S. G. na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Chełmnie – kwotę 500 (pięciuset) złotych z tytułu nieuiszczonych kosztów sądowych, od których uiszczenia zwolniona była strona powodowa. 4. zasądza od pozwanego S. G. na rzecz powódki D. G. kwotę 1800 (jednego tysiąca ośmiuset) złotych z tytułu zwrotu kosztów procesu. 5. wyrokowi w punkcie pierwszym nadaje rygor natychmiastowej wykonalności. Sygn. akt III RC 15/22 UZASADNIENIE W pozwie z dnia 15 lutego 2022 r., który wpłynął do tut. Sądu w dniu 17 lutego 2022 r., pełnomocnik powódki D. G. wniósł m.in. o zasądzenie od pozwanego na rzecz powódki alimentów w wysokości 1500,- zł od dnia 1 lutego 2022 r. płatnych do 10-go dnia każdego miesiąca do rąk własnych powódki wraz z odsetkami ustawowymi w przypadku opóźnienia w płatności którejkolwiek z rat. W pozwie tym pełnomocnik powódki zawarł również wniosek o udzielenie zabezpieczenie powództwa poprzez zobowiązanie pozwanego do łożenia na rzecz powódki, do czasu prawomocnego zakończenia procesu, tytułem alimentów kwoty po 1500,- zł miesięcznie płatnych, poczynając od dnia 1 lutego 2022 r., do rąk powódki do dnia 10-tego każdego miesiąca z góry z ustawowymi odsetkami w razie uchybienia terminowi płatności którejkolwiek z rat. Ponadto pełnomocnik powódki wniósł o zasądzenie od pozwanego na rzecz powódki kosztów procesu wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu pozwu wskazał, że powódka jest córką pozwanego. Pozwany pozostaje w związku małżeńskim z matką powódki - M. G.. W 2009 roku matka małoletniej wówczas powódki podjęła decyzję o rozstaniu z pozwanym i wyprowadzce z rodzinnego domu. Chcąc uzyskać środki od męża na utrzymanie córki, wytoczyła w imieniu małoletniej wówczas córki powództwo o alimenty do tutejszego Sądu. Postępowanie zakończyło się zawarciem ugody przez strony, zgodnie z którą pozwany zobowiązał się płacić na rzecz córki alimenty w wysokości 500,- zł. Poprawa relacji między rodzicami powódki doprowadziła do powrotu matki powódki wraz z małoletnią wówczas córką do rodzinnego domu w C. i stabilizacji finansowej między jej rodzicami. Rodzice powódki ponownie mieli wspólny budżet, z którego pokrywali wydatki na rzecz córki. Z końcem sierpnia 2020 roku matka powódki podjęła decyzję o rozstaniu z ojcem powódki i wyprowadzce z domu rodzinnego wraz z córką. W marcu 2021 roku matka powódki złożyła pozew rozwodowy przeciwko ojcu powódki do Sądu Okręgowego w Toruniu I Wydziału Cywilnego. Postępowanie toczy się pod sygnaturą I C 598/21. W pozwie tym matka powódki wniosła o udzielenie zabezpieczenia alimentów na rzecz małoletniej wówczas córki w wysokości 1500,- zł miesięcznie. Postanowieniem z dnia 7 czerwca 2021 r., zgodnie z pkt 2 Sąd udzielił zabezpieczenia roszczeń alimentacyjnych w ten sposób, że na czas do prawomocnego zakończenia postępowania o rozwód zobowiązał pozwanego S. G. do łożenia na utrzymanie małoletniej córki alimentów w kwocie 1500,- zł miesięcznie. Jednocześnie Sąd nadał ww. punktowi rygor natychmiastowej wykonalności. W dalszej części uzasadnienia pełnomocnik powódki podniósł, że mimo udzielonego zabezpieczenia, któremu Sąd nadał rygor natychmiastowej wykonalności, pozwany nie poczuwał się do spełnienia zobowiązań z niego wynikających, które na nim ciążyły. Nie wyraził chęci dobrowolnego dokonywania wpłat na rzecz matki powódki, która zgodnie z treścią postanowienia była uprawniona do otrzymywania alimentów na rzecz małoletniej wówczas powódki. W rozmowach z matką powódki pozwany próbował bronić się przed zapłatą alimentów, wskazując iż jego pełnomocnik zaskarży wydane postanowienie, ignorując tym samym nadany ww. zabezpieczeniu rygor natychmiastowej wykonalności. Matka powódki zakreśliła pozwanemu termin na dokonanie wpłaty, wskazując, że w przypadku jej braku - złoży w imieniu córki wniosek egzekucyjny. Z uwagi na brak dobrowolnej wpłaty, konieczne było złożenie wniosku o wszczęcie postępowania egzekucyjnego. Wniosek został złożony do Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Toruniu M. Ś., a postępowanie egzekucyjne zostało zarejestrowane pod sygnaturą Kmp 18/21. Podano, że w ten sposób możliwe było regularne i terminowe uzyskiwanie roszczeń alimentacyjnych od pozwanego. Pełnomocnik powódki twierdził, że postanowienie o udzieleniu zabezpieczenia zostało zaskarżone przez pozwanego zażaleniem z dnia 11 lipca 2021 r. Zażalenie to zostało rozpatrzone przez Sąd Okręgowy w Toruniu VIII Wydział Cywilny Odwoławczy postanowieniem z dnia 26 stycznia 2022 r., sygn. akt VIII Cz 43/22. Zgodnie z pkt 1 Sąd postanowił zmienić zaskarżone postanowienie w ten sposób, że „w punkcie 2 (drugim) udzielić powódce zabezpieczenia roszczeń alimentacyjnych w ten sposób, że na czas do 6 stycznia 2022 r. zobowiązać pozwanego S. G. do łożenia na utrzymanie małoletniej córki stron D. G. , urodzonej dnia (...) w C., alimentów w kwocie po 1.000,00 zł miesięcznie (...). ”. Jednocześnie pełnomocnik podkreślił, że w ten sposób, na skutek osiągnięcia pełnoletności przez powódkę z dniem 6 stycznia 2022 r., udzielone zabezpieczenie przestało istnieć. To z kolei skutkowało koniecznością wytoczenia powództwa celem pozyskania środków na dalsze utrzymanie powódki. Dalej podano, że powódka jest osobą uczącą się i nie posiadającą żadnych dochodów. Jest uczennicą 3 klasy I Liceum Ogólnokształcącego im. M. K. w C.. Mieszka wraz z matką w wynajmowanym mieszkaniu. Leczy się ortodontycznie i endokrynologicznie, ponosząc z tego tytułu regularne wydatki związane z wizytami i badaniami lekarskimi oraz kupnem leków. Powódka regularnie uczęszcza na korepetycje szkolne, co również wiąże się z dodatkowymi kosztami. Powódka mieszka wraz z matką w wynajmowanym mieszkaniu, gdzie czynsz wynosi 900,- zł, a opłaty za media – 500,- zł. Pełnomocnik powódki wskazał, że opłaty za media zgodnie z umową miały opiewać na 350,- zł, jednak w październiku 2021 r. kwota ta została podwyższona do 500,- zł zgodnie z wykazem składników opłat. Koszty energii elektrycznej ponoszone przez powódkę i jej matkę oscylują w granicach 150 - 170 zł. Powódka korzysta z godzinnych korepetycji z matematyki co najmniej raz w tygodniu, a koszt jednej godziny zajęć wynosi 55,- zł. Nadto, powódka ponosi wydatek w wysokości 200,- zł co dwa miesiące tytułem wizyt u ortodonty. Powódka wymaga również leczenia endokrynologicznego - zdiagnozowano u niej niedoczynność tarczycy oraz początki choroby H.. Wskutek tego powódka będzie musiała do końca życia przyjmować leki. Co dwa miesiące konieczna jest wizyta u endokrynologa kosztująca 150,- zł, a co 3 miesiące - wykonywanie badań (ich koszt to około 80 zł). Nadto, powódka ponosi wydatek w wysokości około 50,- zł co 3 miesiące z uwagi na konieczność przyjmowania leków. Pełnomocnik dodał, że powódka jest w okresie dojrzewania, wskutek czego konieczne jest regularne kupowanie ubrań. Matka powódki w grudniu 2021 roku przekazała również powódce środki na wycieczkę szkolną do B. – 250,- zł przekazane przelewem oraz 20 EUR w gotówce. Twierdzono, że na koszty utrzymania powódki składają się następujące kwoty: a) udział w kosztach utrzymania mieszkania - 700 zł/miesięcznie, b) udział w kosztach opłaty za prąd - ok. 80 zł/miesięcznie, c) korepetycje (ok. 4-5 razy w miesiącu) - ok. 250 zł/miesięcznie, d) wizyty u ortodonty - 100 zł/miesięcznie (koszt jednej wizyty to 200 zł i jest ponoszony co 2 miesiące), e) wizyty u endokrynologa - 75 zł/miesięcznie (koszt jednej wizyty to 150 zł i jest ponoszony co 2 miesiące), f) badania lekarskie - 30 zł/miesięcznie (koszt badań oscyluje w granicach 80 zł І jest ponoszony co 3 miesiące), g) żywność - ok. 700 zł/miesięcznie, h) przejazdy komunikacją publiczną - ok. 50 zł/miesięcznie, i) odzież, obuwie - ok. 300 zł/miesięcznie, j) zabiegi kosmetyczne - ok. 100 zł/miesięcznie, k) środki higieny, kosmetyki - ok. 100 zł/miesięcznie, l) książki i artykuły szkolne - ok. 50 zł/miesięcznie, m) rozrywka - ok. 100 zł/ miesięcznie, n) 1ekarstwa, witaminy, suplementy - ok. 50 zł/miesięcznie. Podano, że łącznie, powyższe comiesięcznie ponoszone wydatki opiewają na kwotę ok. 2.655 zł. Wg strony powodowej nadto, w kwocie alimentów należy uwzględnić również wydatki, które powódka ponosi w skali roku. Kwota ta po jej podzieleniu na 12 miesięcy, daje sumę jaką oboje rodzice winni pokrywać po połowie: a) odzież i obuwie zimowe - 500 zł/rocznie, b) odzież i obuwie letnie - 400 zł/rocznie, c) odzież sportowa szkolna - 300 zł/rocznie, d) odzież okolicznościowa - 600 zł/rocznie, e) wakacje/ferie zimowe - 1.700 zł /rocznie, f) wycieczki szkolne - 400 zł/rocznie, g) prezenty (urodziny, imieniny, Dzień Dziecka, Boże Narodzenie, Wielkanoc) - 800 zł/rocznie, h) wyposażenie pokoju - 300 zł/rocznie, i) sprzęt elektroniczny - 400 zł/rocznie. Pełnomocnik powódki wskazał, że łącznie, powyższe wydatki w skali roku opiewają na kwotę 5400,- zł, co miesięcznie daje kwotę ok. 225,- zł miesięcznie na jednego rodzica. Reasumując, wszystkie wydatki powódki to koszt ok. 3000,- zł miesięcznie, wskutek czego pozwany winien być zobowiązany do zapłaty na rzecz powódki kwoty 1500,- zł tytułem alimentów. Pełnomocnik dodał, że w ocenie powódki pozwany jest w bardzo dobrej sytuacji finansowej i jest w stanie ponosić wydatek w wysokości 1500,- zł miesięcznie alimentów na jej rzecz. Pozwany jest zatrudniony na podstawie umowy o pracę w (...) S.A. W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego (zabezpieczenie alimentów w toku postępowania rozwodowego) Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w Toruniu M. Ś. zwrócił się do Urzędu Skarbowego w C. celem pozyskania informacji o dochodach pozwanego. W piśmie z dnia 12 lipca 2021 r. Urząd wskazał m.in. dokumenty od płatników podatku dochodowego w okresie ostatnich 5 lat, tj. podmioty, na rzecz których pozwany świadczył pracę bądź usługi, co skutkowało powstaniem obowiązku złożenia deklaracji PIT-11. I tak, pozwany wykonywał pracę/świadczył usług na rzecz: a) (...) S.A. - pracodawca pozwanego, b) Starostwo Powiatowe w C., c) (...) Ziemi (...). W toku prowadzonego postępowania Komornik zajął wynagrodzenie otrzymywane przez pozwanego od jego pracodawcy ( (...) S.A.). Pismem z dnia 14 lipca 2021 r. pracodawca pozwanego potwierdził przyjęcie zajęcia wynagrodzenia oraz przekazał kartotekę wynagrodzeń pozwanego za ostatnie 3 miesiące. Zdaniem strony powodowej analiza ww. dokumentu pokazuje, że pozwany otrzymał następujące wynagrodzenie: a) w kwietniu 2021: 7.708,48 zł brutto, tj. 4.492,60 zł netto, b) w maju 2021: 6.934,52 zł brutto, tj. 5.089,22 zł netto, c) w czerwcu 2021: 8.500,92 zł brutto, tj. 5.250,61 zł netto. Pozwany – jak twierdzono w pozwie - dysponuje więc dużymi środkami finansowymi, co wskazuje na jego dobrą sytuację majątkową. Podano, że w przypadku pozostałych podmiotów wskazanych w piśmie Urzędu Skarbowego (Starostwo Powiatowe w C., (...) Ziemi (...)) powódka nie ma wiedzy, jakie dochody osiągał z tych tytułów. Wskazano również, że zgodnie z informacją z Urzędu Skarbowego pozwany prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą BRYGADA R/F S. G. z siedzibą w C.. Działalność ta polega na usługach z zakresu informacji turystycznej (pozwany jest przewodnikiem turystycznym). Pełnomocnik powódki twierdził, że wedle wiedzy powódki, co roku pozwany w okresie marca - kwietnia otrzymuje podwyżkę od swego pracodawcy w wysokości około 500,- zł, co również świadczy o jego dobrej kondycji finansowej. Pozwany w ostatnim czasie zaciągnął pożyczkę, by kupić łódź wędkarską, wskutek czego dokonywane przez niego decyzje finansowe – zdaniem strony powodowej - uznać należy za przejaw dobrej kondycji majątkowej i możliwości partycypowania w kosztach utrzymania powódki zgodnie z żądaniem pozwu. Pozwany niedawno kupił również nowy samochód, co również wskazuje, iż jego sytuacja materialna jest stabilna i dobra. Pełnomocnik dodał, że matka powódki wystąpiła do Sądu Okręgowego w Toruniu z wnioskiem o uzasadnienie wydanego postanowienia, którym to Sąd jednocześnie obniżył alimenty z kwoty 1500,- zł do 1000,- zł oraz dokonał zmiany w zakresie okresu trwania zabezpieczenia, która spowodowała jego wygaśnięcie, bowiem z dniem 6 stycznia 2022 r. powódka osiągnęła pełnoletność. W ocenie powódki kwota 1500,- zł jest kwotą w pełni odpowiadającą jej potrzebom oraz uwzględniającą możliwości zarobkowe i majątkowe pozwanego. Pozwany ma stałą pracę, tylko ze stosunku pracy zarabia ok. 5000,- zł netto, a nadto ma dodatkowe źródła dochodu, w tym może wykonywać zawód przewodnika turystycznego. Z kolei wszechobecne podwyżki tym bardziej powodują, że obniżona przez Sąd kwota alimentów wydaje się być niezrozumiała - z miesiąca na miesiąc matka powódki ponosi coraz wyższe koszty utrzymania córki. Dalej wskazano, że matka powódki jest zatrudniona na umowę o pracę na czas nieokreślony i zarabia przeciętnie (dane za ostatnie 3 miesiące) kwotę 2.870 zł brutto miesięcznie, pracując jako sprzedawca w sklepie medycznym. Na utrzymaniu ma również 24-letniego syna z pozamałżeńskiego związku, który studiuje i mieszka w wynajętym pokoju w T.. Podano, że matka powódki wychowuje i utrzymuje go samodzielnie, gdyż jego ojciec nie żyje. Wskutek tego matka powódki nie posiada takich możliwości zarobkowych jak pozwany, a nadto czyni osobiste starania w wychowaniu córki, mieszkając z nią, sprawując nad nią osobistą opiekę i dbając o jej rozwój. Dodano także, że wraz z osiągnięciem przez powódkę pełnoletności, jej matka nie może już otrzymywać świadczenia 500+ na częściowe pokrycie kosztów jej utrzymania. W ten sposób matka powódki utraciła znaczne źródło finansowania utrzymania powódki. W końcowej części pisma podkreślono, że w ocenie strony powodowej powództwo zasługuje na uwzględnienie w całości. Powódka jako córka pozwanego jest osobą uprawnioną do otrzymywania alimentów od swego ojca, a kwota 1500,- zł jest niezbędna do zaspokojenia podstawowych potrzeb i kosztów utrzymania powódki. Z kolei alimenty w wysokości 500,- zł zaproponowane przez pozwanego są kwotą zdecydowanie zaniżoną i nie odzwierciedlającą faktycznych kosztów ponoszonych przez powódkę i jej matkę na utrzymanie powódki (k. 2 – 10). Postanowieniem z dnia 23 lutego 2022 r. tutejszy Sąd zabezpieczył powództwo w ten sposób, że zobowiązał pozwanego S. G. do płacenia na rzecz powódki D. G. kwoty 1000,- zł miesięcznie, płatnej począwszy od dnia 1 lutego 2022 r. do dnia 10-go każdego miesiąca z góry, z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w razie opóźnienia z zapłatą każdej raty od dnia jej zapłaty, w miejsce dotychczasowych alimentów w kwocie 500,- zł miesięcznie, ustalonych ugodą sądową z dnia 29 października 2009 r., zawartą w sprawie o sygnaturze III RC 224/09 Sądu Rejonowego w Chełmnie – do dnia prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie, natomiast dalej idący wniosek oddalił (k. 47). Pozwany S. G. w odpowiedzi na pozew z dnia 7 marca 2022 r. (data prezentaty Biura Podawczego 9 marca 2022 r.) wskazał m.in., że na podstawie nieprawdziwych oskarżeń go przez pasierba żona wyprowadziła się razem z córką w sierpniu 2020 r. i od tego czasu zamieszkują osobno. To sprawia, że muszą opłacać dwa mieszkania. Wskazał także, że pozostał sam na 160 m 2 domu i musi z tego tytułu ponosić wszelkie koszty. Wielokrotnie z żoną oraz z córką rozmawiał o ich powrocie do domu, wówczas – jak twierdził pozwany - nie będzie tego problemu. Podniósł, że jest skłonny podpisać ugodę na kwotę 750,- zł. Ponadto już wstępnie ustalił z córką oraz z żoną, że na razie żona jest mu winna 3500,- zł za nadpłacone alimenty z poprzedniego wyroku. Jednocześnie wskazał, że M. G. złożyła pozew rozwodowy i dlatego teraz córka nie ma pieniędzy, a jeżeli matka powódki będzie też płacić 750,- zł to córka otrzyma akurat tyle ile jest w pozwie, czyli 1500,- zł. W dalszej części pisma pozwany podkreślił, że życie jest coraz droższe, a on jest zwykłym robotnikiem w zakładzie (...), nie zarabia zbyt dużo, np. za miesiąc luty 2022 r. otrzymał wynagrodzenie w kwocie 3817,- zł netto, a ponadto dojeżdża do pracy 10 km. Wskazał, że do stycznia 2022 r. posiadał też firmę, która zajmowała się oprowadzaniem wycieczek i wędkarzy, jako że jest przewodnikiem turystycznym i wędkarzem. Twierdził, że niepewna sytuacja podatkowa oraz to, że M. G. już nie chce mu pomagać w sprawach rozliczeniowych w firmie spowodowały, że został zmuszony do zawieszenia działalności. Zaproponował aby córka wraz z żoną powróciły do ich wspólnego domu. Podkreślił, że do czasu wyprowadzenia się z domu strony prowadziły zgodnie wspólne gospodarstwo domowe. Ich finanse były wspólnie na bardzo dobrym poziomie. Ponadto jest też skłonny wziąć udział w mediacjach (k. 57 – 57v). Na rozprawie w dniu 9 maja 2022 r., pełnomocnik powódki oświadczył, że D. G. skłonna byłaby wyrazić zgodę na ustalenie alimentów w wysokości po 1350,- zł, z kolei pozwany uznał powództwo do kwot po 800,- zł na rzecz powódki. Wobec rozbieżności ostatecznych stanowisk, nie doszło do zawarcia ugody (k. 104). Ostatecznie na rozprawie w dniu 15 czerwca 2022 r. pozwany uznał powództwo do kwoty 800,- zł miesięcznie (k. 111). Sąd ustalił następujący stan faktyczny: M. G. i S. G. zawarli związek małżeński w dniu 23 lutego 2002 r. w C.. Ze związku małżeńskiego strony posiadają córkę D. G., urodzoną (...) w C.. W wyniku zawartej ugody w dniu 29 października 2009 r. przed Sądem Rejonowym w Chełmnie (sygn. akt III RC 224/09) S. G. zobowiązał się płacić na rzecz małoletniej D. G. alimenty w kwocie 500,- zł miesięcznie poczynając od dnia 1 października 2009 r. płatne do 15-go każdego miesiąca z góry z ustawowymi odsetkami w przypadku opóźnienia z zapłatą do rąk matki małoletniej powódki M. G.. Ponadto strony ustaliły, że zaległe alimenty za miesiąc październik 2009 r. w kwocie 500,- zł S. G. przekaże matce małoletniej powódki do 15 grudnia 2009 r. W związku z zawarciem ugody Sąd Rejonowy w Chełmnie umorzył postępowanie w sprawie w dniu 29 października 2009 r. (dowód: kserokopia odpisu skróconego aktu urodzenia D. G. – k. 13; kserokopia odpisu skróconego aktu małżeństwa M. G. i S. G. – k. 14; protokół rozprawy z dnia 29 października 2009 r. – k. 9 – 10 akt sprawy o sygnaturze III RC 224/09 Sądu Rejonowego w Chełmnie; postanowienie Sądu Rejonowego w Chełmnie z dnia 29 października 2009 r. – k. 11 akt sprawy o sygnaturze III RC 224/09 Sądu Rejonowego w Chełmnie) W dacie zawarcia powyższej ugody D. G. miała 5 lat i uczęszczała do przedszkola. Nie chorowała przewlekle. Matka powódki M. G. mieszkała z córką i 11-letnim synem z innego związku w wynajętym mieszkaniu w C.. Otrzymywała alimenty na syna w kwocie 550,- zł miesięcznie. M. G. była zatrudniona w (...) Sp. z o.o. na stanowisku specjalisty ds. sprzedaży od dnia 1 sierpnia 2005 r. na czas nieokreślony z wynagrodzeniem ok. 2000 – 2100 zł netto miesięcznie. W dacie ugody sądowej zawartej w sprawie o sygnaturze III RC 224/09 pozwany S. G. pracował na stanowisku mielarza w (...) S.A. na podstawie umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony od dnia 7 września 1989 r. z wynagrodzeniem ok. 2500,- zł netto miesięcznie (w sierpniu 2009 r. pozwany otrzymał wynagrodzenie w wysokości ok. 3240 zł, na które składało się wynagrodzenie zasadnicze + dodatki zmianowe, dodatek urlopowy + premia półroczna). Poza pracą zasadniczą pozwany miał działalność gospodarczą polegającą na wypożyczalni rowerów. Z tego tytułu płacił 212,- zł ZUS. W 2009 r. S. G. nie osiągnął przychodów z tytułu działalności gospodarczej. Oprócz powódki pozwany nie miał innych dzieci. Mieszkał sam w domu położonym w C.. Utrzymywał kontakty z D., zabierał córkę do siebie nawet kilka razy w tygodniu. We wrześniu 2009 r. przekazał na jej utrzymanie kwotę 200 zł. (dowód: protokół rozprawy z dnia 29 października 2009 r., sygn. akt III RC 224/09 tut. Sądu – k. 9 - 10 akt sprawy o sygnaturze III RC 224/09 Sądu Rejonowego w Chełmnie) Powódka D. G. obecnie ma 18 lat. Jest osobą uczącą się i nie posiadającą żadnych dochodów. Jest uczennicą 3 klasy I Liceum Ogólnokształcącego im. M. K. w C.. Mieszka wraz z matką w wynajmowanym mieszkaniu. Leczy się ortodontycznie i endokrynologicznie, ponosząc z tego tytułu regularne wydatki związane z wizytami i badaniami lekarskimi oraz kupnem leków. Powódka regularnie uczęszcza na korepetycje szkolne, co również wiąże się z dodatkowymi kosztami. Powódka mieszka wraz z matką w wynajmowanym mieszkaniu, gdzie czynsz wynosi 900,- zł, a opłaty za media – 500,- zł. Od lipca 2022 r. M. G. z tytułu wynajmu mieszkania ma płacić o 200 zł więcej. Koszty energii elektrycznej ponoszone przez powódkę i jej matkę oscylują w granicach 150 – 170,- zł. Powódka korzysta z godzinnych korepetycji z matematyki co najmniej raz w tygodniu, a koszt jednej godziny zajęć wynosi 55,- zł. Nadto, powódka ponosi wydatek w wysokości 200,- zł co dwa miesiące tytułem wizyt u ortodonty. Powódka wymaga również leczenia endokrynologicznego - zdiagnozowano u niej niedoczynność tarczycy oraz początki choroby H.. Wskutek tego powódka będzie musiała do końca życia przyjmować leki. Co dwa miesiące konieczna jest wizyta u endokrynologa kosztująca 150,- zł, a co 3 miesiące - wykonywanie badań (ich koszt to około 80 zł). Nadto, powódka ponosi wydatek w wysokości około 50,- zł co 3 miesiące z uwagi na konieczność przyjmowania leków. Powódka jest w okresie dojrzewania, wskutek czego konieczne jest regularne kupowanie ubrań. Matka powódki w grudniu 2021 roku przekazała również powódce środki na wycieczkę szkolną do B. – 250,- zł przekazane przelewem oraz 20 EUR w gotówce. Wg D. G. na koszty jej utrzymania składają się następujące kwoty: a) udział w kosztach utrzymania mieszkania - 700 zł/miesięcznie, b) udział w kosztach opłaty za prąd - ok. 80 zł/miesięcznie, c) korepetycje (ok. 4-5 razy w miesiącu) - ok. 250 zł/miesięcznie, d) wizyty u ortodonty - 100 zł/miesięcznie (koszt jednej wizyty to 200 zł i jest ponoszony co 2 miesiące), e) wizyty u endokrynologa - 75 zł/miesięcznie (koszt jednej wizyty to 150 zł i jest ponoszony co 2 miesiące), f) badania lekarskie - 30 zł/miesięcznie (koszt badań oscyluje w granicach 80 zł i jest ponoszony co 3 miesiące), g) żywność - ok. 700 - 800 zł/miesięcznie, h) przejazdy komunikacją publiczną - ok. 50 zł/miesięcznie, i) odzież, obuwie - ok. 300 zł/miesięcznie, j) zabiegi kosmetyczne - ok. 100 zł/miesięcznie, k) środki higieny, kosmetyki - ok. 100 zł/miesięcznie, l) książki i artykuły szkolne - ok. 50 zł/miesięcznie, m) rozrywka - ok. 100 zł/ miesięcznie, n) 1ekarstwa, witaminy, suplementy - ok. 50 zł/miesięcznie. Zatem – w ocenie powódki - łącznie, powyższe comiesięcznie ponoszone wydatki opiewają na kwotę ok. 2.655 zł. Zdaniem strony powodowej nadto, w kwocie alimentów należy uwzględnić również wydatki, które powódka ponosi w skali roku. Kwota ta po jej podzieleniu na 12 miesięcy, daje sumę jaką oboje rodzice winni pokrywać po połowie: a) odzież i obuwie zimowe - 500 zł/rocznie, b) odzież i obuwie letnie - 400 zł/rocznie, c) odzież sportowa szkolna - 300 zł/rocznie, d) odzież okolicznościowa - 600 zł/rocznie, e) wakacje/ferie zimowe - 1.700 zł /rocznie, f) wycieczki szkolne - 400 zł/rocznie, g) prezenty (urodziny, imieniny, Dzień Dziecka, Boże Narodzenie, Wielkanoc) - 800 zł/rocznie, h) wyposażenie pokoju - 300 zł/rocznie, i) sprzęt elektroniczny - 400 zł/rocznie. Strona powodowa wskazała, że łącznie, powyższe wydatki w skali roku opiewają na kwotę 5400,- zł, co miesięcznie daje kwotę ok. 225,- zł miesięcznie na jednego rodzica. Reasumując, twierdzono, że wszystkie wydatki powódki to koszt ok. 3000,- zł miesięcznie. D. G. pozostaje z ojcem w dobrych relacjach, w maju 2022 r. otrzymała od niego pieniądze w kwocie 500,- zł; w czerwcu 2022 r. 1000,- zł; z okazji Dnia Dziecka 150,- zł; z okazji 18 urodzin – 700 zł. Pozwany opłaca córce abonament za telefon w wysokości 25,- zł miesięcznie. (dowód: kserokopia zaświadczenia z dnia 8 lutego 2022 r. o statusie ucznia – k. 23; kserokopia umowy najmu z dnia 1 września 2021 r. – k. 24 - 26; kserokopia pisma ze Wspólnoty Mieszkaniowej 3 maja 1 ze wskazaniem składników opłat – k. 27; kserokopia faktury VAT za energię elektryczną za okres od 8 września 2021 r. do 15 listopada 2021 r. – k. 28; kserokopia faktury VAT za energię elektryczną za okres 16 listopada 2021 r. do 14 stycznia 2022 r. – k. 29; kserokopie dokumentacji medycznej - skierowanie do endokrynologa, elektroniczna recepta, skierowanie do laboratorium – k. 30; potwierdzenia płatności kartą w sklepach odzieżowych - k. 32 – 34; potwierdzenie przelewu w kwocie 250,- zł na rzecz powódki – k. 36; kserokopia pisma ze Wspólnoty Mieszkaniowej 3 maja 1 z dn. 6 kwietnia 2022 r. – k. 103; przesłuchanie świadka M. G. – k. 111v – 112; przesłuchanie powódki D. G. – k. 112) M. G. w 2009 roku podjęła decyzję o rozstaniu z pozwanym i wyprowadzce z rodzinnego domu. Poprawa relacji między rodzicami powódki doprowadziła do powrotu matki powódki wraz z małoletnią wówczas córką do rodzinnego domu w C. i stabilizacji finansowej między jej rodzicami. Rodzice powódki ponownie mieli wspólny budżet, z którego pokrywali wydatki na rzecz córki. Z końcem sierpnia 2020 roku matka powódki podjęła decyzję o rozstaniu z ojcem powódki i wyprowadzce z domu rodzinnego wraz z córką. W marcu 2021 roku matka powódki złożyła pozew rozwodowy przeciwko ojcu powódki do Sądu Okręgowego w Toruniu I Wydziału Cywilnego. Postępowanie toczy się pod sygnaturą I C 598/21. W pozwie tym matka powódki wniosła o udzielenie zabezpieczenia alimentów na rzecz małoletniej wówczas córki w wysokości 1500,- zł miesięcznie. Postanowieniem z dnia 7 czerwca 2021 r., zgodnie z pkt 2 Sąd udzielił zabezpieczenia roszczeń alimentacyjnych w ten sposób, że na czas do prawomocnego zakończenia postępowania o rozwód zobowiązał pozwanego S. G. do łożenia na utrzymanie małoletniej córki alimentów w kwocie 1500,- zł miesięcznie. Jednocześnie Sąd nadał ww. punktowi rygor natychmiastowej wykonalności. Matka powódki zakreśliła pozwanemu termin na dokonanie wpłaty, wskazując, że w przypadku jej braku - złoży w imieniu córki wniosek egzekucyjny. Ostatecznie wniosek został złożony do Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Toruniu M. Ś., a postępowanie egzekucyjne zostało zarejestrowane pod sygnaturą Kmp 18/21. Postanowienie o udzieleniu zabezpieczenia zostało zaskarżone przez pozwanego zażaleniem z dnia 11 lipca 2021 r. Zażalenie to zostało rozpatrzone przez Sąd Okręgowy w Toruniu VIII Wydział Cywilny Odwoławczy postanowieniem z dnia 26 stycznia 2022 r., sygn. akt VIII Cz 43/22. Zgodnie z pkt 1 Sąd postanowił zmienić zaskarżone postanowienie w ten sposób, że „w punkcie 2 (drugim) udzielić powódce zabezpieczenia roszczeń alimentacyjnych w ten sposób, że na czas do 6 stycznia 2022 r. zobowiązać pozwanego S. G. do łożenia na utrzymanie małoletniej córki stron D. G. , urodzonej dnia (...) w C., alimentów w kwocie po 1.000,00 zł miesięcznie (...)”. Matka powódki jest zatrudniona na umowę o pracę na czas nieokreślony i zarabia przeciętnie kwotę 2870,- zł brutto miesięcznie, pracując jako sprzedawca w sklepie medycznym. Na utrzymaniu ma również 24-letniego syna z pozamałżeńskiego związku, który studiuje i mieszka w wynajętym pokoju w T.. Matka powódki wychowuje i utrzymuje go samodzielnie, gdyż jego ojciec nie żyje. Nadto M. G. czyni osobiste starania w wychowaniu córki, mieszkając z nią, sprawując nad nią osobistą opiekę i dbając o jej rozwój. Wraz z osiągnięciem przez powódkę pełnoletności, jej matka nie otrzymuje świadczenia 500+ na częściowe pokrycie kosztów jej utrzymania. W styczniu 2022 r. M. G. zaciągnęła kredyt w wysokości 20000,- zł (z okresem spłaty – 5 lat), gdyż miała długi z poprzedniego roku. Pieniądze przeznaczyła na życie, część zwróciła rodzinie, pokryła także częściowo córce prawo jazdy i urządziła jej przyjęcia urodzinowe za 3500 zł. Pozostała jej jeszcze kwota 2000 zł. W maju 2022 r. D. otrzymała od matki 300 zł kieszonkowego. Obecnie M. G. przekazuje córce na bieżąco pieniądze na jej drobne wydatki. Matka powódki ma samochód marki F. (...) rocznik 2006. Koszt utrzymania samochodu wynosi ok. 100,- zł miesięcznie, nie licząc paliwa. Jeździ ona samochodem z córką na wizyty do psychologa do Ś. (które nie są odpłatne), a do ortodonty do T.. W sierpniu 2022 r. powódka będzie miała zdejmowany aparat ortodontyczny i z tego tytułu będzie musiała ponieść wydatek w wysokości 2000,- zł. Matka powódki poniosła koszty zakupu lodówki, łóżka i naczyń do wynajmowanego mieszkania. Lodówka i rogówka zostały zakupione na raty, które spłaca w wysokości 184,- zł miesięcznie. W skali miesiąca M. G. przeznacza kwotę ok. 100,- zł na zakup artykułów gospodarstwa domowego. (dowód: kserokopia postanowienia Sądu Okręgowego w Toruniu z dnia 7 czerwca 2021 r., sygn. akt I C 598/21 – k. 16 - 17; kserokopia postanowienia Sądu Okręgowego w Toruniu z dnia 11 czerwca 2021 r., sygn. akt I C 598/21 – k. 18; kserokopia wniosku o wszczęcie postępowania egzekucyjnego – k. 19 - 20; kserokopia postanowienia Sądu Okręgowego w T. z dnia 26 stycznia 2022 r. – k. 21 – 22; kserokopia zaświadczenia o zatrudnieniu i wysokości zarobków matki powódki M. G. – k. 43; rozliczenie PIT matki powódki za 2021 rok – k. 44 – 46; kserokopia umowy o pożyczkę zawartej 22 grudnia 2021 r. – k. 101; kserokopia polisy samochodu – k. 102; przesłuchanie świadka M. G. – k. 111v - 112; przesłuchanie powódki D. G. – k. 112) Pozwany S. G. jest zatrudniony na podstawie umowy o pracę w (...) S.A i z tego tytułu otrzymał wynagrodzenie: w styczniu 2022 r. w wysokości 3343,07 zł netto; w lutym 2022 r. w wysokości 3817,52 zł netto; w marcu 2022 r. w wysokości 3776,85 zł netto, w kwietniu 2022 r. w wysokości 9101,60 zł netto (w tym nagroda roczna w wysokości 3606,35 zł). Zatem w okresie od stycznia 2022 r. do kwietnia 2022 r. pracodawca pozwanego wypłacił mu wynagrodzenie w łącznej kwocie 20.039,04 zł. W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego (zabezpieczenie alimentów w toku postępowania rozwodowego) Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w Toruniu M. Ś. zwrócił się do Urzędu Skarbowego w C. celem pozyskania informacji o dochodach pozwanego. W piśmie z dnia 12 lipca 2021 r. Urząd wskazał m.in. dokumenty od płatników podatku dochodowego w okresie ostatnich 5 lat, tj. podmioty, na rzecz których pozwany świadczył pracę bądź usługi, co skutkowało powstaniem obowiązku złożenia deklaracji PIT-11. I tak, pozwany wykonywał pracę/świadczył usług na rzecz: a) (...) S.A. - pracodawca pozwanego b) Starostwo Powiatowe w C. c) (...) Ziemi (...). W toku prowadzonego postępowania Komornik zajął wynagrodzenie otrzymywane przez pozwanego od jego pracodawcy ( (...) S.A.). Pismem z dnia 14 lipca 2021 r. pracodawca pozwanego potwierdził przyjęcie zajęcia wynagrodzenia oraz przekazał kartotekę wynagrodzeń pozwanego za ostatnie 3 miesiące, z której wynikało, że pozwany otrzymał następujące wynagrodzenie: a) w kwietniu 2021: 7.708,48 zł brutto, tj. 4.492,60 zł netto, b) w maju 2021: 6.934,52 zł brutto, tj. 5.089,22 zł netto, c) w czerwcu 2021: 8.500,92 zł brutto, tj. 5.250,61 zł netto. Poza wynagrodzeniem z pracy pozwany uzyskuje dochód z uwagi na to, że jest przewodnikiem turystycznym na umowę zlecenie. Ilość wycieczek bardzo spadła w porównaniu do 2020 r. Teraz ma miesięcznie 2 wycieczki. Pozwany jest również przewodnikiem wędkarskim. Poprzednio działalność wędkarska rozwijała się bardzo dobrze i dlatego kupił on większą łódkę wędkarską. Łódka kosztowała 7000,- zł, jest ona kupiona na firmę. W ciągu całego roku miał 6 wycieczek, były to dochody po 200 zł za jedną osobę. Jako przewodnik turystyczny uzyskał kwotę wynagrodzenia w wysokości 1200,- zł za cały sezon, natomiast jako przewodnik wędkarski otrzymuje obecnie dochód rzędu 500 zł miesięcznie. Pozwany przekazał córce ok. 2500,- zł na pokrycie kosztów założenia aparatu ortodontycznego. S. G. ma wspólny majątek z małżonką, oprócz samochodu który ona użytkuje. Na koszty utrzymania domu przez pozwanego składają się m.in. wydatki na zakup węgla (3,5 tony węgla/rok) bądź zużycia gazu w celu ogrzania domu; prądu 270,- zł co 2 miesiące; wywozu śmieci 88,50 zł miesięcznie. Pozwany ponadto płaci kwotę 25,- zł miesięcznie za abonament telefoniczny, za Internet ok. 59 zł miesięcznie. Wysokość podatku od nieruchomości za rok 2021 wyniosła ok. 728 zł., zaś koszt ubezpieczenia mieszkania to kwota 374 zł rocznie. Do pracy S. G. dojeżdża samochodem bądź rowerem. Jest to 10 km w jedną stronę. Na paliwo wydaje około 350,- zł miesięcznie, na składkę ubezpieczenia OC samochodu przeznacza kwotę ok. 650 zł rocznie, składki ubezpieczenia OC przyczep SAM i N. odpowiednio ok. 85 zł i ok. 54 zł rocznie. Pozwany nie przeznacza dużych pieniędzy na zakup ubioru, zaś na wyżywienie wydaje miesięcznie kwotę 800,- zł. Jest pacjentem poradni neurologicznej od 2015 r. z powodu nawracających dolegliwości bólowych kręgosłupa. W czerwcu 2021 r. poniósł wydatek rzędu 170,- zł na zabieg rehabilitacyjny. Natomiast pod koniec 2019 r. otrzymywał skierowanie od lekarza na zabiegi fizjoterapeutyczne w warunkach ambulatoryjnych. (dowód: kserokopia pisma z Urzędu Skarbowego w C. z dnia 12 lipca 2021 r. – k. 37 - 38; kserokopia pisma od pracodawcy pozwanego wraz z kartoteką wynagrodzeń za ostatnie 3 miesiące – k. 39 – 40; wydruk (...) pozwanego – k. 41 – 42; kserokopie pism od pracodawcy pozwanego dot. wysokości wynagrodzenia – k. 58 – 59, 62, 109 – 110; kserokopia PIT 11 pozwanego za 2020 rok – k. 60 – 61; potwierdzenia transakcji – k. 63, 66, 69 - 71; kserokopia faktury VAT za zakup węgla – k. 64; potwierdzenie zakupu węgla z Składu (...) – k. 65; kserokopia rozliczenia za gaz z 17 lutego 2022 r. – k. 67; kserokopia rozliczenia za energię elektryczną z 31 maja 2021 r. – k. 68; kserokopia faktury za zakup oleju napędowego z 27 czerwca 2021 r. – k. 72; kserokopia decyzji w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości z 4 lutego 2021 r. – k. 73; kserokopia historii zdrowia i choroby pozwanego – k. 74 – 82; kserokopia skierowania na zabiegi fizjoterapeutyczne w warunkach ambulatoryjnych – k. 83; kserokopia faktury za zabiegi rehabilitacyjne pozwanego z 25 czerwca 2021 r. – k. 84; kserokopia polisy OC samochodu – k. 85; kserokopia pisma z (...) S.A. dot. ubezpieczenia mieszkania – k. 86; kserokopia zaświadczenia z 29 września 2020 r. – k. 87; kserokopie polis OC przyczep – k. 88; kserokopia faktury za zakup paliwa z 28 czerwca 2021 r. – k. 89; kserokopia zawiadomienia o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi – k. 90; przesłuchanie pozwanego S. G. – k. 112v) Stan faktyczny w niniejszej sprawie Sąd ustalił na podstawie powyżej powołanych dowodów z dokumentów przedłożonych przez strony w toku postępowania i nadesłanych na żądanie Sądu, których prawdziwość nie była przez strony kwestionowana i które nie budziły wątpliwości Sądu co do swej wiarygodności, a zatem brak było podstaw do odmowy dania im wiary. Sąd nie oparł się na paragonach złożonych do sprawy, albowiem nie są one rachunkami imiennymi i nie stanowią one dowodu zakupu określonej rzeczy lub usługi dla konkretnej osoby. Nadto należało uznać za wiarygodne zeznania stron i świadka M. G. w takim zakresie, w jakim są spójne, logiczne i korespondują z pozostałym materiałem zebranym w sprawie. Sąd dokonał także ustaleń stanu faktycznego w oparciu o akta sprawy prowadzonej przed Sądem Rejonowym w Chełmnie o sygnaturze III RC 224/09, z których to akt sprawy Sąd dopuścił w niniejszej sprawie dowód. Sąd zważył, co następuje: Na podstawie art. 138 kro w razie zmiany stosunków można żądać zmiany orzeczenia lub umowy dotyczącej obowiązku alimentacyjnego. Jednocześnie ustalając wysokość obowiązku alimentacyjnego Sąd bierze pod uwagę nie tylko usprawiedliwione potrzeby uprawnionego, ale także ustala na jakiej stopie życiowej żyją uprawnieni i zobowiązany do alimentacji (art. 135 § 1 kro). W sytuacji gdy rodzic, który nie wykonuje bieżącej pieczy nad dziećmi jest wówczas zobowiązany finansowo do łożenia na ich rzecz celem zapewnienia utrzymania. Orzekając w niniejszej sprawie na podstawie całokształtu materiału dowodowego, zdaniem Sądu, powództwo o podwyższenie alimentów zasługiwało na częściowe uwzględnienie. Przede wszystkim podnieść należy, że obowiązek alimentacyjny na rzecz powódki był ustalony w odległym okresie tj. w 2009 r. Wówczas powódka miała 5 lat, uczęszczała do przedszkola. Aktualnie powódka jest osobą pełnoletnią, kontynuuje naukę w liceum ogólnokształcącym w C.. Zdaniem Sądu, powyższe okoliczności powodują, że wysokość alimentów ustalona ugodą zawartą przed Sądem Rejonowym w Chełmnie w 2009 r. jest nieadekwatna do zmienionych kosztów utrzymania powódki. Dlatego też, pomoc pozwanego w finansowaniu córki powinna być zwiększona. Pozwany oprócz płacenia alimentów praktycznie nie uczestniczy w codziennym wychowaniu córki, a cały ciężar w tym zakresie spoczywa na matce, która stara się zapewnić córce jak najlepsze warunki, łoży na utrzymanie córki z własnych dochodów. Jednocześnie zauważyć należy, iż sytuacja majątkowa pozwanego od 2009 r. poprawiła się. Zarobki pozwanego zwiększyły się i w styczniu 2022 r. osiągnął on dochód z tytułu zatrudnienia w (...) S.A. w wysokości 7526,13 zł. brutto (3343,07 zł netto) – w tym premia kwartalna w wysokości 1811,37 zł. brutto; w lutym 2022 r. w wysokości 5717 zł. brutto (3817,52 zł netto); w marcu 2022 r. w wysokości 5691,72 zł. brutto (3776,85 zł netto), w kwietniu 2022 r. w łącznej wysokości 13 471,60 zł. brutto (9101,60 zł netto) - w tym premia kwartalna w wysokości 1823,98 zł. brutto i nagroda roczna za rok 2021 w wysokości 5272,03 zł brutto – podczas gdy w 2009 r. zarabiał on ok. 2500 zł netto miesięcznie. Należy w tym miejscu zauważyć, że z kwoty netto wynagrodzenia, jaką pozwany otrzymał z tytułu wynagrodzenia za styczeń 2022 r., została przed wypłaceniem jej pozwanemu pobrana przez pracodawcę kwota 1650 zł. z tytułu alimentów na rzecz małoletniej jeszcze wówczas powódki. Dodatkowo Sąd miał na uwadze, że pozwany prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą BRYGADA R/F S. G. z siedzibą w C.. Działalność ta polega na usługach z zakresu informacji turystycznej. Jako przewodnik turystyczny uzyskał on kwotę wynagrodzenia w wysokości 1200,- zł za cały sezon, natomiast jako przewodnik wędkarski otrzymuje obecnie dochód rzędu 500 zł miesięcznie. Ponadto pozwany oprócz płacenia alimentów praktycznie nie uczestniczy w codziennym wychowaniu D., a cały ciężar w tym zakresie spoczywa na matce, która stara się zapewnić córce jak najlepsze warunki do nauki i rozwoju. Oceniając natomiast przedstawiony przez stronę powodową zakres usprawiedliwionych potrzeb powódki Sąd stoi na stanowisku, że powódkę – jako osobę uczącą się i nie mającą z tego względu żadnych własnych źródeł dochodów – nie można obciążać udziałem w stałych kosztach mieszkaniowych ponoszonych przez jej matkę, którą również obciąża obowiązek alimentacyjny wobec powódki i z którą powódka mieszka, odnośnie tej części tych kosztów, których wysokość jest niezależna od ilości zamieszkujących w mieszkaniu osób i od zużywanych przez nich mediów, tzn. takich kosztów jak n. p.: czynsz, opłata na rzecz wspólnoty mieszkaniowej czy koszty ogrzewania mieszkania, a które strona powodowa określiła na kwotę 700 zł. miesięcznie. Wysokość takich kosztów jest bowiem niezależna od ilości zamieszkujących w mieszkaniu osób i matka małoletniej powódki musiałaby je uiszczać w takiej samej wysokości niezależnie od tego czy powódka mieszkałaby z nią w tym mieszkaniu czy nie. Koszty te powinno natomiast uwzględniać się przy ustalaniu możliwości zarobkowych i majątkowych matki powódki, a tym samym przy ustalaniu możliwego do realizacji przez matkę powódki zakresu obowiązku alimentacyjnego, który również ją wobec powódki obciąża i który w części jest realizowany przez nią poprzez jej osobiste starania o utrzymanie powódki. Powyższe rozważania nie obejmują oczywiście takich opłat mieszkaniowych, których wysokość uzależniona jest od ilości osób zamieszkujących w danym mieszkaniu czy od ilości zużywanych przez każdą z tych osób tzw. mediów, t. j. np. opłaty za śmieci, należności za zużywaną energię elektryczną czy wodę i odprowadzone ścieki. Sąd zatem doszedł do przekonania, że pozwany powinien w przeważającym zakresie pokrywać koszty utrzymania nie mogącej się jeszcze samodzielnie utrzymać powódki i łożyć na utrzymanie powódki alimenty podwyższone o kwotę 700 zł miesięcznie tj. alimenty w wysokości po 1200 zł miesięcznie. Pozwany powinien czynić to proporcjonalnie do kosztów utrzymania powódki i swoich aktualnych możliwości finansowych. Pozwany bowiem posiada środki, które – przy uwzględnieniu ponoszonych przez niego kosztów mieszkaniowych i innych obciążeń - pozwalają mu żyć na stosunkowo dobrym poziomie, zatem alimenty w wysokości 1200 zł miesięcznie na rzecz córki nie będą dla niego nadmiernym obciążeniem finansowym i odpowiadają również zakresowi usprawiedliwionych potrzeb powódki. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, Sąd w oparciu o przepis art. 138 k.r.o., art. 133 § 1 k.r.o. i art. 135 § 1 i § 2 k.r.o. zasądził od pozwanego S. G. na rzecz powódki D. G. podwyższone alimenty w wysokości 1200 (jednego tysiąca dwustu) złotych miesięcznie, w miejsce dotychczasowych alimentów w wysokości 500 (pięciuset) złotych miesięcznie, ustalonych ugodą sądową z dnia 29 października 2009 roku, zawartą w sprawie o sygnaturze III RC 224/09 Sądu Rejonowego w Chełmnie, płatne począwszy od dnia 17 lutego 2022 r., tj. dnia złożenia pozwu, do dnia 10 - tego każdego miesiąca z góry, z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w razie opóźnienia z zapłatą każdej raty do dnia jej zapłaty (pkt 1 wyroku). Resztę usprawiedliwionych potrzeb powódki musi zabezpieczyć matka. W pozostałym więc zakresie Sąd powództwo oddalił jako nieuzasadnione (pkt 2 wyroku). O kosztach procesu Sąd orzekł w oparciu o art. 98 § 1 i § 3 k. p. c. w zw. z art. 99 k. p. c., wskazując, że strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). W niniejszej sprawie Sąd zasądził podwyższenie alimentów o 700,- zł, dlatego też wartość przedmiotu sporu wyniosła 8400,- zł. Koszty postępowania poniesione przez powódkę obejmują kwotę 1800,- zł tytułem wynagrodzenia pełnomocnika powódki będącego radcą prawnym, określonego w wysokości stawki minimalnej na podstawie § 2 pkt 4 w zw. z § 4 ust. 1 pkt 9 w zw. z § 4 ust. 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265). Nadto zgodnie z treścią art. 13 ust. 1 pkt 5 u.k.s.c. w sprawach o prawa majątkowe pobiera się od pisma opłatę stałą ustaloną według wartości przedmiotu sporu lub wartości przedmiotu zaskarżenia wynoszącej: ponad 7500 złotych do 10 000 złotych - w kwocie 500,- złotych, co oznacza strona przegrywająca sprawę zobowiązana jest uiścić nieopłacone koszty sądowe, stąd kwota 500,- złotych, którą Sąd nakazał pobrać od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Chełmnie tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych (punkt 3 i 4 wyroku). Na podstawie art. 333 § 1 pkt. 1 kpc wyrokowi w pkt pierwszym nadano rygor natychmiastowej wykonalności (pkt 5 wyroku).
III RC 375/22
B. (poprzednio nosząca nazwisko M.) działając w imieniu małoletniego powoda P. K. (1) w dniu 10 maja 2022 r. wniosła pozew przeciwko P. K. (2) domagając się podwyższenia alimentów świadczonych przez pozwanego na rzecz małoletniego powoda, określonych ugodą z dnia 30 marca 2015 r. zawartą przed Sądem Rejonowym w (...) w sprawie (...) w kwocie po 500 złotych miesięcznie, do kwoty po 1100 złotych miesięcznie, począwszy od dnia złożenia pozwu, płatnych z góry do 10-tego dnia każdego miesiąca przelewem na rachunek bankowy matki małoletniego powoda P. K. (1) wraz z ustawowymi odsetkami w razie opóźnienia płatności którejkolwiek z rat.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt III RC 62/22

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 października 2024 r. Sąd Rejonowy w Puławach III Wydział Rodzinny i Nieletnich w składzie: Przewodniczący: sędzia Teresa Czajewska Protokolant: starszy sekretarz sądowy Magdalena Grzęda po rozpoznaniu w dniu 3 października 2024 roku w Puławach na rozprawie sprawy z powództwa E. G. przeciwko A. G. (1) o podwyższenie alimentów I. podwyższa alimenty od pozwanego A. G. (1), posiadającego numer PESEL (...), na rzecz jego pełnoletniego syna E. G., posiadającego numer PESEL (...), ostatnio ustalone w drodze ugody zawartej przed Sądem Rejonowym w Puławach w dniu 14 maja 2013 roku w sprawie sygn. akt III RC 588/11, z kwoty po 900 złotych miesięcznie do kwoty po 1.200 (tysiąc dwieście) złotych miesięcznie, płatne do dnia 10-go każdego miesiąca wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w wysokości określonej w obwieszczeniu Ministra Sprawiedliwości wydanym na podstawie art. 481 § 2 4 kodeksu cywilnego, w razie uchybienia terminu płatności którejkolwiek z rat, za okres od dnia 10 marca 2022 roku do dnia 11 kwietnia 2024 roku;

II. w pozostałej części oddala powództwo; III. wyrokowi w pkt I nadaje rygor natychmiastowej wykonalności; IV. koszty procesu między stronami wzajemnie znosi; V. nie obciąża pozwanego A. G. (1) nie uiszczoną opłatą od pozwu, którą przejmuje na rachunek Skarbu Państwa. Sygn. akt III RC 62/22

UZASADNIENIE

W pozwie z dnia 10 marca 2022 roku powód E. G. wniósł o podwyższenie alimentów z kwoty wynoszącej dotychczas 900 złotych miesięcznie, a zasądzonej od pozwanego A. G. (1) na rzecz powoda E. G. wyrokiem Sądu Rejonowego w Puławach z dnia 1 czerwca 2013 roku w sprawie o sygnaturze akt III RC 588/11, do kwoty po 1.800 zł miesięcznie, poczynając od dnia rozpoczęcia nauki w szkole wyższej tj. od dnia 1 października 2020 r., przy czym alimenty bieżące mają być płatne z góry, poczynając od dnia wniesienia pozwu do 10-tego dnia każdego kolejnego miesiąca, z ustawowymi odsetkami za opóźnienie na wypadek opóźnienia terminu płatności którejkolwiek z rat, na wskazany rachunek bankowy.

W pozwie został zawarty również wniosek o zabezpieczenie powództwa poprzez zobowiązanie pozwanego do zapłaty na rzecz powoda - na czas trwania niniejszego postępowania sądowego, począwszy od dnia wniesienia pozwu do dnia prawomocnego zakończenia procesu- kwot po 1.800 zł miesięcznie, do 10-tego dnia każdego kolejnego miesiąca, z ustawowymi odsetkami za opóźnienie na wypadek opóźnienia terminu płatności którejkolwiek z rat, na wskazany rachunek bankowy. W uzasadnieniu pozwu zostało w szczególności podniesione, że kwota zasądzonych na rzecz powoda alimentów jest obecnie niewystarczająca dla pokrycia jego usprawiedliwionych potrzeb.

Od 1 października 2020 roku powód jest studentem dziennych studiów na Uniwersytecie K. W. w B., na kierunku humanistyka drugiej generacji, co znacznie zwiększyło koszty jego utrzymania. Powód oszacował miesięczne koszty swojego utrzymania na kwotę 3.631,41 zł, na co ma składać się: koszt czynszu za mieszkanie wraz z opłatami - 1.720 zł, Internet oraz telefon- 155,50 zł, żywność, chemia, kosmetyki - 1.200 zł, książki, materiały naukowe- 150 zł, bilet MPK- 74 zł, odzież- 250 zł oraz ubezpieczenie - 81,91zł. Według twierdzeń pozwu matka powoda A.

G. (2) zawarła umowę kredytową z Bankiem Spółdzielczym w N. na kwotę 50.000 zł w celu sfinansowania studiów powoda. (pozew -k.4-5, pismo uzupełniające braki pozwu – k.40-41) W odpowiedzi na pozew z dnia 15 kwietnia 2022 roku pełnomocnik pozwanego wniósł o oddalenie powództwa w całości, podnosząc, że powód nie udokumentował, ani nawet nie uprawdopodobnił ponoszenia wskazywanych w zestawieniu pozwu miesięcznych wydatków, ponadto ograniczył dowody do roku akademickiego 2021/2022, a przedstawione przez niego dokumenty albo nie mają związku z roszczeniem powoda, albo odbiegają od wskazanego okresu roszczenia i nie potwierdzają przytaczanych przez powoda okoliczności, albo pozostają w sprzeczności z twierdzeniami powoda.

Pozwany złożył oświadczenie majątkowe, wskazując, że obrazuje ono jego aktualną sytuację osobistą i majątkową. (odpowiedź na pozew- k. 57-59) Postanowieniem z dnia 15 czerwca 2022 roku Sąd zobowiązał pozwanego A. G. (1) do łożenia na rzecz jego syna E. G. do czasu prawomocnego zakończenia sprawy, podwyższonych alimentów, ostatnio ustalonych ugodą zawartą przed Sądem Rejonowym w Puławach w dniu 14 maja 2013 roku w sprawie sygn. akt III RC 588/11, z kwoty po 900 zł do kwoty po 1200 zł, płatnych do dnia 10-go każdego miesiąca wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w wysokości określonej w obwieszczeniu Ministra Sprawiedliwości wydanym na podstawie art. 481 § 2 4 kodeksu cywilnego, w razie uchybienia terminu płatności którejkolwiek z rat, poczynając od dnia 10 marca 2022 roku (postanowienie – k. 107).

Na rozprawie w dniu 18 maja 2023 roku powód podtrzymywał swoje powództwo, pełnomocnik pozwanego wnosił o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie kosztów procesu według norm prawem przepisanych (protokół – k. 235). W piśmie z dnia 14 sierpnia 2023 roku (data wpływu do Sądu) powód rozszerzył powództwo żądając dodatkowo zasądzenia od pozwanego, poczynając od stycznia 2023 roku, alimentów w kwocie po 2000 zł miesięcznie (pismo E. G. – k. 269-271). Na rozprawie w dniu 24 sierpnia 2023 roku powód popierał swoje powództwo, pełnomocnik pozwanego podtrzymywał swoje dotychczasowe stanowisko.

W piśmie z dnia 28 sierpnia 2023 roku powód ponownie rozszerzył powództwo, domagając się zasądzenia od pozwanego alimentów w kwocie po 2000 zł miesięcznie, za okres od dnia 1 października 2020 roku do dnia 31 grudnia 2022 roku, a od dnia 1 stycznia 2023 roku alimentów w kwocie po 2300 zł miesięcznie (pismo E. G. – k. 453-455). W piśmie z dnia 11 września 2023 roku pełnomocnik pozwanego w zakresie modyfikacji powództwa wniósł o oddalenie wniosku powoda, jako nieudowodnionego (pismo k. 482-484). Na rozprawie w dniu 3 października 2024 roku pełnomocnik pozwanego cofnął wniosek o uzupełniające przesłuchanie pozwanego, jak również cofnął wniosek o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego rzeczoznawcy majątkowego, który to wniosek uprzednio zgłoszony był przez niego na okoliczność ustalenia wysokości dochodów pozwanego z prowadzonego przez niego gospodarstwa rolnego.

Sąd Rejonowy ustalił następujące fakty, mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy: W dniu 14 maja 2013 roku w sprawie sygn. akt III RC 588/11 przed Sądem Rejonowym w Puławach została zawarta ugoda przez A. G. (2), przedstawicielkę ustawową małoletniego wówczas powoda E. G. oraz A. G. (1), zgodnie z którą alimenty A. G. (1) względem jego małoletniego syna E. G., zasądzone wyrokiem Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 6 września 2010 roku w sprawie sygn. akt III C 461/10, zostały obniżone z kwoty po 2.500 zł miesięcznie do kwoty po 900 zł miesięcznie (dowód: protokół- k. 236 akt III RC 588/11).

W dacie ostatniego ustalania obowiązku alimentacyjnego powód E. G. miał 14 lat, uczęszczał do gimnazjum. Mieszkał wraz z matką i jej konkubentem w P.. Matka pozwanego A. G. (2) podjęła pracę na czas określony z wynagrodzeniem w kwocie 1.900 zł brutto (dowód: wyjaśnienia A. G. (2) - k. 234-235 akt III RC 588/11). Pozwany A. G. (1) był współwłaścicielem, wraz z byłą żoną, gospodarstwa rolnego o pow. 5,72 ha położonego w G., z którego wyłącznie on uzyskiwał dochody, dodatkowo wydzierżawiał ok. 2 ha ziemi (wyjaśnienia A.

G. (1)- k. 234-235 akt III RC 588/11). Wyrokiem z dnia 30 listopada 2016 roku Sąd Rejonowy w Puławach w sprawie III RC 16/15 oddalił powództwo A. G. (1), wniesione w dniu 15 stycznia 2015 roku, o uchylenie z dniem 1 października 2013 roku obowiązku alimentacyjnego powoda A. G. (1) wobec jego syna E. G., w wysokości ustalonej ostatnio ugodą zawartą przed Sądem Rejonowym w Puławach w dniu 14 maja 2013 roku w sprawie III RC 588/11 na kwotę 900 zł, zmodyfikowane następnie na żądanie obniżenia tych świadczeń do kwoty po 450 zł miesięcznie (pozew – k. 5-8, protokoły z rozprawy – k. 81-83, 262-263, wyrok – k. 265 - akt Sądu Rejonowego w Puławach III RC 16/15) W uzasadnieniu wyroku Sąd Rejonowy podniósł, że od ostatniego ustalenia wysokości świadczenia alimentacyjnego na rzecz E. G. ugodą sądową z dnia 14 maja 2013 r., nie nastąpiła zmiana okoliczności po stronie A.

G. (1), uzasadniająca obniżenie tych alimentów; powód nadal prowadzi gospodarstwo rolne, osiąga dochody na tym samym poziomie co poprzednio, a jego stan zdrowia nie uległ pogorszeniu w stosunku do okresu będącego przedmiotem zainteresowania Sądu. Natomiast pozwany E. G. jest starszy o 3 lata, jest siedemnastoletnim młodzieńcem, uczniem II klasy LO, a więc już sam upływ czasu powoduje zwiększenie kosztów jego utrzymania. Tym samym Sąd Rejonowy uznał, iż dotychczasowa kwota alimentów w wysokości 900 zł miesięcznie mieści się w granicach możliwości majątkowych i zarobkowych A.

G. (1) oraz stanowi minimum, jakie powód powinien łożyć na utrzymanie syna. Aktualnie powód E. G. ma 25 lat. W października 2020 roku rozpoczął studia stacjonarne na Uniwersytecie K. W. w B., na kierunku humanistyka drugiej generacji. Przez pierwszy rok studiów zajęcia odbywały się w formie online, w kolejnych latach zajęcia odbywały się stacjonarnie. Powód składał wniosek o przyznanie mu akademika, jednak z uwagi na dochody jego mamy, wniosek ten nie został uwzględniony. W 2020 roku E. G. wynajmował w B. wraz z innymi osobami 3 -pokojowe mieszkanie o powierzchni 48 m 2, którego czynsz najmu wynosił 1000 zł.

Z konta A. G. (2) w okresie od października 2020 roku do lipca 2021 przelewane były na konto właściciela tego mieszkania, I. R., kwoty rzędu 1800-2000 zł, tytułem czynszu najmu oraz opłat mieszkaniowych (potwierdzenia przelewów k. 281- 290). Jak wyjaśnił E. G., nie była to jednak dla niego przestrzeń do „normalnego funkcjonowania”, w związku z jego „cechami i komfortem psychicznym nie było możliwe mieszkanie z innymi osobami”, nie czuł się bowiem najlepiej, gdy korzystał z kimś innym z tej samej przestrzeni. W rodzinie uznano, że komfort psychiczny powoda jest najważniejszy, wobec czego od października 2021 roku mieszkał już sam, wynajmował mieszkanie składające się z 1 pokoju wraz z aneksem kuchennym, o powierzchni 27 m 2, którego czynsz najmu wynosił 950 zł.

W październiku, listopadzie i grudniu 2021 roku łączna wysokość opłat za wynajem mieszkania, zgodnie z przedstawionymi fakturami, wynosiła 1.445,57 zł. W okresie od stycznia do czerwca 2022 roku matka powoda przelała wynajmującemu kwoty po 1.604,18 zł, w lipcu i sierpniu 2022 roku były to kwoty 1614,60 zł, a w październiku 2022 roku - 1771, 90 zł. Koszty opłat za energię elektryczną w tym mieszkaniu wyniosły w okresie styczeń – lipiec 2022 roku około 120 zł co drugi miesiąc. Powód jest ubezpieczony w (...).U. S.A. z siedzibą w W. - wysokość składki wynosi 80,42 zł miesięcznie (zaświadczenia - k. 12-13, potwierdzenie wykonania operacji- k. 7-8, umowa najmu lokalu mieszkalnego z dnia 30 września 2021 roku- k. 10, faktura- k. 11, faktury (...), faktury za energię – 183-186, 244, 247, 305, 307, 309, 311, 313, 315, polisa- k. 14, 187, umowa najmu z dnia 1 października 2020 roku – k. 273-277, umowa przedwstępna najmu lokalu mieszkalnego z dnia 17 września 2020 roku, noty obciążeniowe – k.292, 294, 296, 298, 300).

Matka powoda - A. G. (2) ma 51 lat, pracuje jako agent towarzystwa (...); z prowadzonej działalność uzyskuje dochód w wysokości około 4 500 zł miesięcznie, z jej zeznań wynika, że wskazywane przez powoda E. G. jej zarobki, które według niego mają wahać się pomiędzy 8 000 zł a 10 000 zł miesięcznie, miały dotyczyć przychodów brutto z działalności, której prowadzenie wiąże się z wysokimi kosztami, m.in. zakupu paliwa, leasingu samochodu, prowadzenia biura rachunkowego, zatrudniania innych osób na umowę zlecenia. Z rozliczenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2022 roku wynika, że A.

G. (2) uzyskiwała miesięczne przychody w kwotach ok. 12 000 zł, 14 000 zł, 18 000 zł, a nawet 22 000 zł, czy 24 000 zł - łącznie w 2022 roku uzyskała ona przychód w wysokości 197 312, 14 zł, co przy kosztach wskazanych na kwotę 144 905, 78 zł, dało kwotę 52 406, 36 zł dochodu (rozliczenie podatkowej księgi przychodów i rozchodów za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2022 roku - k. 384, PIT – 36 A. G. (2) za 2022 rok - k. 505-515, informacja o wysokości dochodu z pozarolniczej działalności gospodarczej w 2022 roku - k. 516- 517).

Matka powoda mieszka w mieszkaniu, które użycza jej koleżanka. A. G. (2), jak twierdzi nie płaci za to koleżance, za wyjątkiem opłat mieszkaniowych, które wynoszą ok. 1000 zł miesięcznie. Matka powoda przelewa mu co miesiąc kwoty około 1200 zł, 1400, a w 2023 roku nawet 1800 zł miesięcznie, jak również opłaca koszty wynajmowanego przez niego mieszkania (zeznania powoda k. 235-235v, 853v, zeznania A. G. (2) k. 379 -379v, wydruki z rachunków bankowych A. G. (2) k. 456- 463). Powoda wspierają finansowo również dziadkowie macierzyści – przelewają mu kwoty rzędu około 300 zł – 500 zł miesięcznie (zestawienie operacji z konta powoda k. 386-438).

W dniu 22 lipca 2020 roku A. G. (2) zaciągnęła w Banku Spółdzielczym kredyt w kwocie 50 000 zł na sfinansowanie dowolnych potrzeb konsumpcyjnych. Z zeznań A. G. (2) wynika, że kredyt ten zaciągnięty został na sfinansowanie bieżących potrzeb, a pieniądze z tego kredytu zostały już wydane. Rata tego kredytu wynosi 1000 zł miesięcznie (zeznania A. G. (2) złożone na rozprawie w dniu 24 sierpnia 2023 roku - k. 379 – 379v, kopia umowy kredytu gotówkowego -k. 27-31). Pozwany A. G. (1) ma obecnie 55 lat, z zawodu jest technikiem ogrodnikiem ze specjalizacją: kwiaciarstwo, sadownictwo, warzywnictwo i szkółkarstwo.

A. G. (1) do dnia 12 kwietnia 2024 roku był współwłaścicielem łącznie z A. G. (2) gospodarstwa rolnego położonego w miejscowości G. o łącznej powierzchni 5, 72 ha, którego wartość w sprawie o podział majątku wspólnego (toczącej się przed Sądem Rejonowym w Puławach pod sygnatura I Ns 804/16) biegły rzeczoznawca ocenił na kwotę łącznie 425 473 zł, natomiast zgodnie z opinią uzupełniającą sporządzoną w sprawie II Ca 195/22 (toczącej się na skutek apelacji od rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego w tej sprawie) wartość tego gospodarstwa według stanu na dzień ustania wspólności majątkowej, tj. 8 października 2010 roku, oceniona została na kwotę 603 220 zł (kopia opinii k. 651 – 706, kopia opinii uzupełniającej k. 317- 350).

A. G. (1) przed ostatecznym rozstrzygnięciem sprawy o podział majątku wspólnego, prowadził wymienione gospodarstwo rolne, gdzie uprawiał zboże – głównie pszenicę. W 2021 roku pozwany ze sprzedaży pszenicy uzyskał dochód w wysokości około 40.000 zł, w 2022 roku pozwany uprawiał rzepak, z którego sprzedaży uzyskał dochód w wysokości 50.000 zł. W 2023 roku w gospodarstwie rolnym ponownie uprawiana była pszenica, ze sprzedaży której pozwany uzyskał dochód w wysokości około 44.500 zł (uzyskał większy tonaż – około 50 ton, ale sprzedawał w cenie po 890 zł na tonę).

Zgodnie z zeznaniami pozwanego po odliczeniu nakładów na zasiewy, „na rękę” miesięcznie pozostawała mu kwota około 2000-2500 zł. Poza dochodem ze sprzedaży zboża, pozwany uzyskiwał również dochód z prac dorywczych: w ramach pomocy sąsiedzkiej wykonywał prace polowe wykorzystując swój sprzęt rolniczy - z tego tytułu zarabiał średnio 1500-2000 zł miesięcznie. A. G. (1) pobierał również dopłaty unijne w kwocie ok. 8000 zł rocznie. Pozwany od 2010 roku zamieszkuje w miejscowości M. razem ze swoją mamą, którą się opiekuje (dowód: zeznania pozwanego – k. 903v-904).

Postanowieniem z dnia 19.11.2021 roku w sprawie sygn. akt I Ns 804/16 Sąd Rejonowy w Puławach dokonał podziału majątku wspólnego pozwanego A. G. (1) i matki powoda A. G. (2), w ten sposób, że pozwanemu przyznana została własność rzeczy wchodzących w skład majątku wspólnego małżonków, natomiast na rzecz A. G. (2) została zasądzona od pozwanego kwota 306.932,89 zł. Na skutek jednak apelacji obu stron Sąd Okręgowy w Lublinie postanowieniem z dnia 12 kwietnia 2024 roku, w sprawie II Ca 195/22 zmienił częściowo zaskarżone postanowienie w ten sposób, że wszystkie przedmioty wchodzące w skład majątku wspólnego, za wyjątkiem samochodu osobowego marki L. (...), przyznał na własność A.

G. (2) i zasądził od A. G. (2) na rzecz A. G. (1) tytułem dopłaty kwotę 497.060 zł, płatną w dwóch ratach, pierwsza w wysokości 300 000 zł płatna do dnia 30 czerwca 2024 roku, druga rata w wysokości 197 060 zł, płatna do dnia 30 września 2024 roku. (dowody: kopia postanowienia SR w Puławach w sprawie I Ns 804/16 - k. 15-25, odpis postanowienia SO w Lublinie w sprawie o sygn. akt II Ca 195/22 – k. 907-908) Pozwany nie utrzymuje kontaktów z powodem, ostatni raz spotkał się z nim w 2019 roku. A. G. (1) nie płaci zasądzonych na rzecz powoda alimentów.

Pozwany na dzień 1 lipca 2024 roku posiadał zaległość, która wynosiła razem z odsetkami 232 802, 26 zł z tytułu zaległych alimentów na rzecz wierzyciela E. G. oraz 270 451,85 zł razem z odsetkami, z tytułu zaległych alimentów na rzecz wierzyciela A. G. (2), łącznie jest to kwota 503.254,11 zł. (dowód: informacja o stanie zaległości w sprawie egzekucyjnej – k. 919) Powyższy stan faktyczny ustalono w oparciu o dowody z dokumentów znajdujących się aktach niniejszej sprawy oraz w dołączonych aktach Sądu Rejonowego w Puławach III RC 588/11 i III RC 16/15 oraz dowody z zeznań: powoda E. G., pozwanego A.

G. (1) oraz zeznań A. G. (2).

Sąd Rejonowy zważył, co następuje:

Powództwo zasługiwało jedynie na częściowe uwzględnienie, tj. w zakresie podwyższenia alimentów do kwoty 1200 zł miesięcznie w okresie od dnia 10 marca 2022 roku do dnia 11 kwietnia 2024 roku. Zgodnie z art. 133 § 1 k.r.o. rodzice obowiązani są do świadczeń alimentacyjnych względem dziecka, które nie jest jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie, chyba że dochody z majątku dziecka wystarczają na pokrycie kosztów jego utrzymania i wychowania. Obowiązek alimentacyjny rodziców wobec dziecka stanowi uszczegółowienie ogólnego obowiązku określonego w art. 96 k.r.o. troszczenia się o fizyczny i duchowy rozwój dziecka oraz o przygotowanie go należycie do pracy odpowiednio do jego uzdolnień.

Obowiązek ten nie jest ograniczony przez żaden sztywny termin, a w szczególności przez termin dojścia przez alimentowanego do pełnoletności. Dlatego, zgodnie z art. 133 § 1 k.r.o. rodzice obowiązani są do świadczeń alimentacyjnych względem dziecka przez okres, w którym nie jest jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie, chyba że dochody z majątku dziecka wystarczają na pokrycie kosztów jego utrzymania i wychowania. Obowiązek alimentacyjny rodziców trwa więc do chwili osiągnięcia przez dziecko zdolności do samodzielnego utrzymywania się, co stanowi jedyne kryterium, od którego zależy trwanie bądź ustanie tego obowiązku.

Materialnoprawną podstawą roszczenia strony powodowej jest przepis art. 138 k.r.o., w myśl którego w razie zmiany stosunków można żądać zmiany orzeczenia lub umowy dotyczącej obowiązku alimentacyjnego. Przez pojęcie "stosunków" w tym wypadku należy rozumieć okoliczności istotne z punktu widzenia ustawowych przesłanek obowiązku alimentacyjnego i jego zakresu, zgodnie z art. 133 i 135 k.r.o. Zmiana zatem "stosunków" tak pojmowanych jest zmianą okoliczności, od których zależy istnienie i zakres obowiązku alimentacyjnego (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 lipca 1974 roku, sygn. akt II Co 9/74, Lex nr 7560).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy podnieść należy, że od czasu zasądzenia alimentów w dotychczasowej wysokości, usprawiedliwione potrzeby pełnoletniego już powoda E. G., który nie jest jeszcze w stanie samodzielnie się utrzymać, z całą pewnością wzrosły. Sąd Rejonowy w pełni podziela stanowisko Sądu Najwyższego, wyrażone w postanowieniu z dnia 1 czerwca 1965 r., sygn. akt I CZ 135/64, zgodnie z którym różnica wieku dzieci spowodowana upływem czasu od daty wydania wyroku zasądzającego alimenty, co do zasady uzasadnia wzrost potrzeb związany z uczęszczaniem do szkoły, uczestnictwem w dodatkowych odpłatnych zajęciach itp., co z kolei pociąga za sobą konieczność ponoszenia związanych z tym zwiększonych wydatków.

Należy podnieść, że w niniejszej sprawie od czasu zasądzenia alimentów w dotychczasowej wysokości upłynęło 9 lat. W tym czasie niewątpliwie wzrosły usprawiedliwione potrzeby powoda, a także w odpowiednim zakresie wzrosły koszty związane z ich zaspokajaniem. Wzrost tych kosztów związany jest z ogólnym rozwojem uprawnionego do alimentacji, który obecnie już jest osobą dorosłą, a jego potrzeby są zupełnie inne niż 14 - letniego dziecka. Ponadto obecnie jest on na innym etapie edukacji, który pociąga za sobą powstanie zupełnie innych, wyższych kosztów.

Studia podjęte w innym mieście, niż dotychczasowe miejsce zamieszkania, wiążą się przede wszystkim z koniecznością ponoszenia kosztów zakwaterowania w tym innym mieście, w tym zarówno kosztów czynszu najmu, jak i opłat za korzystanie z mediów. Jest to niewątpliwe największy wydatek, jaki wiąże się utrzymaniem osoby studiującej. Nie ulega również wątpliwości, że powód, w stosunku do okresu, gdy miał 14 lat, wymaga zwiększonych wydatków na pokrycie jego pozostałych potrzeb. Zbędnym jest przy tym przedstawianie szczegółowych wyliczeń dotyczących najbardziej podstawowych potrzeb życiowych powoda, gdyż oczywistym jest, że potrzebuje on wyżywienia, musi mieć zapewnioną odzież, obuwie, środki czystości i higieny.

Wzrost kosztów utrzymania powoda związany jest także z ogólnym wzrostem cen towarów i usług. Mając powyższe na uwadze oczywistym jest, że alimenty w dotychczasowej kwocie - to jest po 900 zł miesięcznie, nie wystarczają na zaspokojenie aktualnych usprawiedliwionych potrzeb studiującego powoda. Jednak żądanie powoda podwyższenia alimentów do kwoty 1 800 zł, następnie 2 000 zł, a ostatecznie 2 300 zł, nie jest w ocenie Sądu uzasadnione i nie zostało również należycie udowodnione. Należy podkreślić, że E. G. na początku swoich studiów w 2020 roku wynajmował wspólnie z innymi osobami 3 -pokojowe mieszkanie o powierzchni 48 m 2, którego czynsz najmu wynosił 1000 zł.

W tej sytuacji zarówno czynsz najmu, jak i wszelkie opłaty za media (które miały wynosić około 800 zł miesięcznie) rozkładać się mogły na wszystkie osoby wspólnie zamieszkujące, co przy trzech osobach zajmujących 3 – pokojowe mieszkanie, mogło zdecydowanie zmniejszać koszt zamieszkiwania powoda w B. (na marginesie zastanawia, dlaczego to z konta A. G. (2) były w tym okresie czasu przelewane na konto właściciela tego mieszkania kwoty rzędu 1800-2000 zł, tytułem czynszu najmu oraz opłat mieszkaniowych, skoro opłaty w tej wysokości miały dzielić się pomiędzy wszystkie zamieszkujące tam osoby).

W tej sytuacji dziwi więc zmiana, do której doszło w 2021 roku, kiedy to powód zdecydował się na zamieszkanie samemu, pomimo świadomości trudnej sytuacji materialnej, w jakiej znajdował się zarówno on sam, jak i jego matka (która utrzymywał go samodzielnie, wobec braku partycypowania przez pozwanego w kosztach jego utrzymania). W konsekwencji od września 2021 roku powód ponosił koszt czynszu najmu w kwocie aż 950 zł oraz koszty dodatkowych opłat, co łącznie dawało kwotę od 1400 zł do 1700 zł miesięcznie. Na taką zmianę E. G. miał się zdecydować z powodu odczuwanego dyskomfortu przy dzieleniu przestrzeni z innymi osobami; jak zeznał, nie była to dla niego przestrzeń do „normalnego funkcjonowania”, a w rodzinie uznano, że jego komfort psychiczny jest najważniejszy.

Tym samym, tak znaczącej zmiany w kosztach utrzymania powoda, zważywszy na powody tej zmiany, nie można było wziąć pod uwagę przy ustalaniu wysokości obowiązku alimentacyjnego pozwanego. Zasadne jest oczywiście partycypowanie przez pozwanego w kosztach zamieszkiwania powoda w B., lecz koszty te mają być uzasadnione, a za takie uznać można by było wynajmowania przez powoda pokoju lub wynajmowanie mieszkania wspólnie z innymi osobami, po to właśnie, by zmniejszyć wynikające z tego tytułu koszty. Należy podkreślić, że zachowanie w tej mierze powoda nie wskazuje, by starał się on minimalizować koszty swojego utrzymania i ograniczać wydatki, które nie są niezbędne.

Znacząca jest jego wypowiedź, podczas składania wyjaśnień informacyjnych, w której wyjaśnił, że pomimo, że tak wysokie koszty wynajmu mieszkania ponosił już od 2021 roku, to nie zdecydował się wówczas na złożenie pozwu o podwyższenie alimentów, bowiem dopiero od 2022 roku ceny i inflacja stały się dla niego dokuczliwe (wyjaśnienia powoda k. 235). W tym kontekście budzi wątpliwości zasadność żądania powoda zasądzenia alimentów za okres sprzed wytoczenia powództwa w niniejszej sprawie. Należy podkreślić, że powód nie udowodnił, by w okresie od dnia 1 października 2020 roku, to jest od dnia rozpoczęcia przez niego nauki w szkole wyższej, do dnia wytoczenia powództwa, pozostały potrzeby powoda, które nie zostały zaspokojone, co uzasadniać miałoby zasądzenie dodatkowej kwoty na pokrycie tych potrzeb.

Należy podkreślić przyznany przez samego powoda fakt, że na pierwszym roku studiów zajęcia odbywały się w formule online, co wyłącza w ogóle potrzebę zamieszkiwania powoda w B. poza miejscem jego dotychczasowego zamieszkania i konieczność ponoszenia związanych z tym kosztów. Jak przyznał ponadto sam powód, zdecydował się on na złożenie pozwu w niniejszej sprawie dopiero w marcu 2022 roku, ponieważ dopiero w 2022 roku ceny i inflacja stały się dla niego dokuczliwe – należy przyjąć, że stwierdzenie to wyłącza możliwość przyjęcia, że we wcześniejszym okresie czasu potrzeby powoda pozostawały w jakimkolwiek stopniu niezaspokojone.

Odnosząc się natomiast do okoliczności zawarcia przez matkę powoda umowy kredytowej w dniu 22 lipca 2020 roku, należy podnieść, że jak wynika zarówno z treści umowy, jak i zeznań samej A. G. (2), kredyt na kwotę 50 000 zł został zaciągnięty na sfinansowanie bieżących potrzeb, a pieniądze z tego kredytu zostały już wydane. Tym samym nie można przyjąć, by udowodnione zostało, że kredyt ten zaciągnięty został na sfinansowanie studiów powoda, tym bardziej zważywszy, że pieniądze te zostały już spożytkowane na różne cele, jeszcze przez zakończeniem przez powoda nauki na studiach (zeznania A.

G. (2) złożone na rozprawie w dniu 24 sierpnia 2023 roku - k. 379 – 379v, kopia umowy kredytu gotówkowego - k. 27-31). Tym samym brak było podstaw do zasądzenia jakichkolwiek kwot za okres sprzed wytoczenia powództwa w niniejszej sprawie, wobec czego Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda alimenty, poczynając od dnia wniesienia pozwu, uznając jednocześnie, że kwota 1200 zł będzie kwotą wystarczającą do zaspokojenia usprawiedliwionych potrzeb powoda, zważywszy również na konieczność partycypowania w tych kosztach przez matkę powoda.

Mając na uwadze, że A. G. (2) nie czyni obecnie starań o wychowanie powoda, co przekładać się mogło na wysokość jej obowiązku alimentacyjnego w okresie, gdy powód był jeszcze małoletni, powinna ona również finansowo przyczyniać się do ponoszenia kosztów jego utrzymania, co oczywiście niewątpliwie czyni. Mając powyższe na uwadze, łączne wsparcie finansowe powoda przez oboje rodziców (nawet przy jednakowej kwocie od każdego z nich, co dałoby łącznie sumę 2 400 zł) powinno wystarczyć na pokrycie jego uzasadnionych i usprawiedliwionych potrzeb, przy ograniczeniu przez niego samego zbędnych wydatków oraz kosztów mieszkania w B..

W tym kontekście pozostaje bez znaczenia fakt, że matka powoda przelewa mu na konto kwoty nawet 1800 zł miesięcznie, dodatkowo opłacając mu jednocześnie czynsz najmu mieszkania oraz pokrywając koszty wszelkich opłat za media. Należy uznać, że A. G. (2) stać na ponoszenie tak wysokich wydatków, co z kolei świadczyć może o jej znacznych możliwościach finansowych oraz wysokości uzyskiwanych przez nią dochodów. Tym samym wątpliwości budzić mogą zeznania matki powoda, w których wskazała ona, że z prowadzonej działalność uzyskuje dochód w wysokości około 4 500 zł miesięcznie.

Mając bowiem na uwadze wysokość kwot przelewanych przez nią na konto powoda (od 1400 zł do 1800 zł) wraz z kosztami czynszu najmu i opłat mieszkaniowych (od 1400 zł do 1700 zł), uwzględniając ponoszone przez nią koszty utrzymania mieszkania, w którym mieszka za zgodą swojej koleżanki – w wysokości 1000 zł oraz wysokość miesięcznej raty kredytu – w kwocie 1000 zł, na utrzymanie siebie samej A. G. (2) nie pozostałyby już żadne pieniądze. Należy uznać, że dochody matki powoda muszą kształtować się na dużo wyższym poziomie, niż deklarowany przez nią na rozprawie w dniu 24 sierpnia 2023 roku.

Ponadto należy wskazać, że z rozliczenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2022 roku, wynika, że A. G. (2) uzyskała w tym okresie czasu miesięczne przychody w kwotach ok. 12 000 zł, 14 000 zł, 18 000 zł, a nawet 22 000 zł, czy 24 000 zł - łącznie w 2022 roku uzyskała ona przychód w wysokości 197 312, 14 zł, co przy kosztach wskazanych na kwotę 144 905, 78 zł, dało kwotę 52 406, 36 zł dochodu. Jak jednak wskazuje się zarówno w orzecznictwie, jak i doktrynie, przy ocenie możliwości zarobkowych osoby prowadzącej działalność gospodarczą, należy brać pod uwagę uzyskiwany przez nią przychód, zważywszy na możliwość zaniżania wysokości uzyskiwanego dochodu poprzez zawyżanie kosztów jego uzyskania.

Od przedsiębiorcy wymaga się ponadto racjonalnego gospodarowania uzyskiwanymi przychodami, przy minimalizowaniu kosztów prowadzenia działalności gospodarczej. Mając powyższe na uwadze należy uznać, że A. G. (3) stać na ponoszenie wysokich kosztów utrzymania jej syna E. na studiach w B., co jednak nie oznacza konieczności obciążenia wszystkimi tymi kosztami pozwanego A. G. (1). Należy w tym miejscu podnieść, że pozwany kontynuował naukę na studiach pierwszego stopnia do września 2023 roku, jak wynika jednak z jego pisma z dnia 1 lipca 2024 roku (k. 917-918), w dalszym ciągu chciałby kontynuować naukę na studiach magisterskich, co możliwe będzie jednak tylko przy dalszym partycypowaniu przez pozwanego w kosztach jego utrzymania (co obecnie jednak nie ma miejsca, pozwany bowiem w dalszym ciągu nie płaci zasądzonych od niego na rzecz powoda alimentów, a egzekucja tych świadczeń pozostaje bezskuteczna).

Pomimo zatem nie kontynuowania przez powoda nauki na studiach, zasadne jest dalsze, po dniu 30 września 2023 roku, utrzymanie obowiązku alimentacyjnego pozwanego wobec powoda, właśnie w celu umożliwienia mu kontynuowania studiów magisterskich i uzyskania w wyniku ich ukończenia pełnego wykształcenia. Odnosząc się natomiast do możliwości majątkowych pozwanego należy podnieść, że jak wynika z jego zeznań, w okresie, gdy prowadził jeszcze działalność rolniczą w gospodarstwie rolnym, wchodzącym w skład majątku wspólnego jego i A.

G. (2), uzyskiwał on dochody z uprawy zbóż w kwotach wynoszących około 2 000 – 2 500 zł miesięcznie, przy uwzględnieniu czynionych przez niego nakładów na zasiewy. Dodatkowo poza dochodem ze sprzedaży zboża, pozwany uzyskiwał również dochód z prac dorywczych: w ramach pomocy sąsiedzkiej wykonywał prace polowe wykorzystując swój sprzęt rolniczy - z tego tytułu zarabiał średnio około 1 500 zł - 2 000 zł miesięcznie. Mając powyższe na uwadze należy przyjąć, że pozwany dysponował miesięcznie co najmniej kwotą co najmniej od 3 500 zł do 4 500 zł, co pozwalało mu na partycypowanie w kosztach utrzymania powoda w kwocie ustalonej zarówno w postanowieniu w przedmiocie zabezpieczenia, jak i w orzeczeniu kończącym postepowanie w sprawie.

Ponadto jak wskazywał wielokrotnie w swoich orzeczeniach Sąd Najwyższy możliwości zarobkowe i majątkowe zobowiązanego należy oceniać przez pryzmat zarobków i dochodów, jakie uzyskiwałby przy pełnym wykorzystaniu swych sił fizycznych i zdolności umysłowych, nie zaś jego rzeczywistych zarobków i dochodów (uchwała Sądu Najwyższego z dnia 16 grudnia 1987 roku, sygn. akt III CZP 91/87, OSNC 1988/4/42). Nie mniej jednak należy podnieść, że na skutek rozstrzygnięcia Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 12 kwietnia 2024 roku, którym to orzeczeniem wszystkie nieruchomości i ruchomości wchodzące w skład gospodarstwa rolnego, z którego dochody dotychczas czerpał pozwany, zostały przyznane na własność A.

G. (2), pozwany A. G. (1) stracił źródło swojego stałego dochodu, jak również możliwość wykonywania prac dorywczych, z których uzyskiwał dodatkowy dochód. Należy zatem uznać, że z dniem 12 kwietnia 2024 roku doszło do znacznego obniżenia możliwości majątkowych i zarobkowych pozwanego. Dodatkowo należy zauważyć, że kwota 497 060 zł, zasądzona od A. G. (2) na rzecz pozwanego A. G. (1) tytułem dopłaty, jest niższa niż łączna kwota wierzytelności, jakie przysługują A. G. (2) i E. G. od pozwanego z tytułu należnych im zaległych świadczeń alimentacyjnych.

Z tego względu należy uznać, iż w rzeczywistości pozwany nie uzyska realnego przysporzenia majątkowego, które umożliwiłoby mu bieżące, regularne partycypowanie w zwiększonych kosztach utrzymania jego syna. Z tych względów Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda podwyższone alimenty w kwocie po 1200 zł za okres od dnia wytoczenia powództwa w niniejszej sprawie, do dnia 11 kwietnia 2024 roku, uznając, że po tej dacie możliwości majątkowe i zarobkowe pozwanego nie pozwalają mu na płacenie alimentów w kwocie po 1200 zł (co oznacza, że po tej dacie pozwany w dalszym ciągu zobowiązany jest płacić alimenty w dotychczasowej, ustalonej w drodze ugody zawartej w dniu 14 maja 2013 roku, kwocie po 900 zł miesięcznie).

W pozostałej części powództwo, z uwagi na znaczne obniżenie możliwości majątkowych i zarobkowych pozwanego od dnia 12 kwietnia 2024 roku, należało oddalić. Z tych względów Sąd orzekł jak w punktach I i II wyroku. Wyrokowi w punkcie I Sąd nadał rygor natychmiastowej wykonalności w oparciu o treść art. 333 § 1 pkt 1 k.p.c. Mając zaś na uwadze częściowe tylko uwzględnienie żądań powoda, Sąd postanowił koszty procesu między stronami wzajemnie znieść, z uwagi zaś na aktualną sytuację finansową pozwanego nie obciążać go kosztami sądowymi, od uiszczenia których powód był zwolniony i przejąć je na rachunek Skarbu Państwa.