VI Ka 846/23 · Sąd powszechny

Sygn. akt VI Ka 131/22 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 kwietnia 2022 r. Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący – Sędzia Andrzej Tekieli Protokolant Jolanta Kopeć przy udziale prokuratora Prokuratury Rejonowej w Kamiennej Górze Anny Kaczyńskiej po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2022r. sprawy K. K. ur. (...) w O. s. J., M. z domu K. oskarżonego z art. 178a § 1 kk z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Kamiennej Górze z dnia 11 października 2021 r. sygn. akt II K 113/21 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonego K. K., II. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w kwocie 520 złotych, w tym wymierza mu opłatę w kwocie 500 złotych za drugą instancję. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt VI Ka 131/22 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Kamiennej Górze z dnia 11 października 2022 r. sygn. akt II K 113/21 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------ ------------------------------------- .-------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1.obraza przepisów postępowania mająca wpływ na treść orzeczenia, skutkująca poczynieniem przez Sąd meriti błędów w ustaleniach faktycznych mających wpływ na treść wydanego rozstrzygnięcia a mianowicie naruszenie art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. w zw. z art. 193 § 1 k.p.k. poprzez dowolną a nie swobodną ocenę wyjaśnień oskarżonego a mianowicie: a. uznanie tychże za wiarygodne jedynie w części przy jednoczesnej odmowie wiarygodności w.w wyjaśnień w zakresie w jakim oskarżony relacjonował o poczęstowaniu go „papierosem” w sytuacji gdy ocena wiarygodności wyjaśnień oskarżonego w tymże zakresie nastąpiła przez pryzmat analizy szczegółowych wyników pomiarów stężenia poszczególnych substancji odurzających we krwi, gdzie co do kwestii prawdopodobnej ilości czy terminu spożycia w.w substancji biegły toksykolog się w ogóle nie odnosił w swojej opinii, a zatem niniejszym Sąd w sposób nieuprawniony poczynił ocenę która możliwa byłaby do przeprowadzenia jedynie w świetle posiadanych przez biegłego w zakresie toksykologii wiadomości specjalnych; b. pominięcie okoliczności wynikających z wyjaśnień oskarżonego które znajdowały potwierdzenie w depozycjach jedynego przesłuchanego w sprawie świadka P. W. a mianowicie iż oskarżony wieczorem w dniu 15 listopada 2020 r. oraz w dniu 16 listopada 2020 r. czuł się dobrze, jego samopoczucie nie odbiegało od normy i nie budziło zastrzeżeń ze strony mających z oskarżonym kontakt osób trzecich, oskarżony miał wówczas zdolność normalnej koncentracji, artykułowania myśli i podejmowania decyzji, zatem w świetle powyższego tym bardziej bazując na minionych doświadczeniach oskarżonego po spożywaniu substancji odurzających oskarżony nie miał podstaw do przyjmowania iż znajduje się w dniu 16 listopada 2020 r. pod wpływem jakichkolwiek substancji niedozwolonych; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 2.obraza przepisów postępowania mająca wpływ na treść orzeczenia, skutkująca poczynieniem przez Sąd meriti błędów w ustaleniach faktycznych mających wpływ na treść wydanego rozstrzygnięcia a mianowicie naruszenie art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez dowolną a nie swobodną ocenę depozycji świadka P. W. i w konsekwencji uznanie tychże za wiarygodne jedynie w części dotyczącej uczestnictwa oskarżonego w imprezie przy jednoczesnym pominięciu i braku oceny pozostałych okoliczności wynikających z depozycji w.w. świadka a mianowicie dotyczących braku orientacji oskarżonego w trakcie imprezy, a następnie jego dobrego samopoczucia i ogólnego stanu w dniu następnym po w.w. imprezie i domniemanym wówczas spożyciu substancji odurzających których to okoliczności uwzględnienie ma kluczowe znaczenie w kontekście ustalenia czy zarzucone zachowanie oskarżonego nie zostało aby popełnione w warunkach braku świadomości znamienia czynu zabronionego tj. niniejszym prowadzenia pojazdu w stanie pod wpływem substancji odurzających a mianowicie czy oskarżony po upływie ponad doby po domniemanym przypadkowym spożyciu substancji odurzających przy dobrym samopoczuciu i po całym dniu wypoczynku miał podstawy do przypuszczenia, iż znajduje się w stanie niezdatnym do prowadzenia pojazdów mechanicznych; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 3.obraza przepisów postępowania mająca wpływ na treść orzeczenia, skutkująca poczynieniem przez Sąd meriti błędów w ustaleniach faktycznych mających wpływ na treść wydanego rozstrzygnięcia a mianowicie naruszenie art. 7 k.p.k. w zw. z art. 193 § 1 k.p.k. w zw. z art.201 k.p.k. poprzez dowolna a nie swobodna ocenę dowodu z opinii kryminalistycznej biegłego w specjalizacji toksykologia E. K. (1) a nadto błędne ustalenie iż obrona nie kwestionowała wiarygodności tej opinii w sytuacji gdy: a. przedmiotowa opinia jest niepełna i nie zawiera podstawowych a zarazem kluczowych ustaleń co do prawdopodobnego choćby momentu spożycia przez oskarżonego przedmiotowych substancji odurzających, ich ilości wówczas a następnie prawdopodobnego mechanizmu rozkładu tychże w organizmie oskarżonego jak tez mechanizmu dostania się tychże substancji do organizmu oskarżonego ( tj. zwłaszcza w kontekście tego, czy substancje te mogły być jednocześnie zawarte w jednym „papierosie” czy „skręcie” ) gdzie nawet Sąd meriti ocenił w.w opinię jedynie jako „wewnętrznie spójną” a nie pełną , jasną i merytoryczną, co w konsekwencji nie stanowi wystarczającej podstawy do przyjęcia rzeczonej opinii w takim kształcie jako podstawy do oparcia na jej niekompletnych wnioskach jakichkolwiek ustaleń faktycznych; b. przedmiotowa opinia nie zawiera przeniesienia, wyrażonego wprost odniesienia się przytoczonych generalnych i ogólnych opisów możliwego ( a nie stwierdzonego ) oddziaływania substancji odurzających do indywidualnej i konkretnej sytuacji oskarżonego, jego warunków osobowych tj. wpływu stwierdzonych we krwi oskarżonego substancji odurzających w wskazanym stężeniu na samopoczucie, zdolności psychomotoryczne i percepcje oskarżonego w dniu 16 listopada 2020 r. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 4.obraza przepisów postępowania mająca wpływ na treść orzeczenia, skutkująca poczynieniem przez Sąd meriti błędów w ustaleniach faktycznych mających wpływ na treść wydanego rozstrzygnięcia a mianowicie naruszenie art. 170 § 1 pkt 5 k.p.k. w zw. z art. 201 k.p.k. w zw. z art. 193 § 1 k.p.k. poprzez oddalenie wniosku dowodowego obrońcy oskarżonego o dopuszczenie dowodu z pisemnej opinii uzupełniającej biegłego sądowego w dziedzinie toksykologii, substancji psychotropowych i środków odurzających w sytuacji gdy dotychczas sporządzona opinia kryminalistyczna biegłego w specjalizacji toksykologia jest niezwykle lakoniczna, nie zawiera indywidualnych odniesień do wpływu wykrytych substancji na zachowanie oskarżonego a nadto nie obejmuje ustalenia czasu spożycia w.w. substancji , czasu eliminacji tychże z organizmu oskarżonego – które to kwestie wymagają wyjaśnienia w kontekście ustalenia czy zachowanie oskarżonego nie zostało aby popełnione w warunkach braku świadomości znamienia czynu zabronionego t.j. niniejszym prowadzenia pojazdu w stanie pod wpływem substancji odurzających; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 5. obraza przepisów postępowania mająca wpływ na treść orzeczenia, skutkująca poczynieniem przez Sąd meriti błędów w ustaleniach faktycznych mających wpływ na treść wydanego rozstrzygnięcia a mianowicie naruszenie art. 170 § 1 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 170 § 1 pkt 5 k.p.k. poprzez oddalenie wniosków dowodowych o przesłuchanie świadków I. K., E. B., M. K. wskutek dowolnego i błędnego uznania iż okoliczności do wykazania których zmierzały w.w. wnioski dowodowe nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, a kolejno iż wnioski te zmierzają do przewłoki postępowania w sytuacji gdy: a. świadkowie I. K. oraz E. B. uczestniczyli w imprezie w nocy z dnia 14 na 15 listopada 2020 r. gdzie wedle wyjaśnień oskarżonego dojść mogło do nieświadomego spożycia przezeń substancji odurzających, zatem w.w. świadkowie posiadają bezpośrednią wiedzę o ówczesnym stanie oskarżonego, jego zachowaniu na rzeczonej imprezie i czy przebywając wówczas z oskarżonym podczas imprezy miał on świadomość tego czy przyjmuje jakieś środki, czy palonym papierosem jest marihuana i czy jego zachowanie obserwowane przez świadków wskazywało na to że mógł to rozpoznać czy też nie; b. świadek M. K. miała kontakt bezpośredni z oskarżonym w dniu bezpośrednio poprzedzającym zarzucane zachowanie , zatem w.w. świadek posiada bezpośrednia wiedzę o zachowaniu oskarżonego wówczas – jego samopoczuciu oraz zdolności wysławiania się, przypominania i orientacji , a więc okoliczności mających znaczenie w kontekście świadomości lub podstaw do przypuszczania przez oskarżonego iż w dniu następującym miałby prowadzić pojazd znajdując się jeszcze pod wpływem środków odurzających; c. wszyscy w.w. świadkowie wezwani zostali przez Sąd meriti na termin rozprawy w dniu 11 października 2021 r. celem przesłuchania, co nie miałoby racji bytu w sytuacji uznania a priori braku przydatności depozycji w.w. świadków które to uchybienia w konsekwencji doprowadziły do błędnego przyjęcia iż oskarżony w dniu 16 listopada 2020 r. w K. umyślnie dopuścił się zachowania polegającego na prowadzeniu w ruchu lądowym pod wpływem substancji odurzających podczas gdy prawidłowe i wyczerpujące prowadzenie czynności dowodowych w niniejszej sprawie a następnie swobodna ocena tychże dowodów przez Sąd meriti powinna doprowadzić do ustalenia iż w w.w. dniu oskarżony nie miał świadomości realizacji znamienia zarzucanego mu czynu zabronionego i w tym zakresie znajdował się w usprawiedliwionym błędzie co do znamienia czynu zabronionego a mianowicie pozostawania pod wpływem substancji odurzających w trakcie prowadzenia pojazdu mechanicznego w ruchu lądowym- za czym idzie obowiązek uwzględnienia dyspozycji wynikającej z art. 28 § 1 k.k. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Ad.1 i 2 Wskazane wyżej dwa zarzuty dotyczyły oceny tych samych źródeł dowodowych tj. wyjaśnień oskarżonego i zeznań świadka P. W., dlatego omówione zostaną łącznie. Zarzuty nie zasługiwały na uwzględnienie. Uznanie przez Sąd I instancji wyjaśnień oskarżonego i zeznań świadka za wiarygodne w części, w części zaś ich odrzucenie jako niewiarygodnych nie narusza zasady swobodnej oceny dowodów, tym bardziej że Sąd ten przekonywująco argumentował tą ocenę w pisemnym uzasadnieniu wyroku. Niesporne są wynikające z tych dowodów okoliczności zatrzymania oskarżonego przez policję w dniu zdarzenia 16 listopada 2020 r. ok. godz. 8.00 rano i jego uczestniczenie w imprezie w lokalu wieczorem i w nocy 14 listopada 2020 r., skąd jego dziewczyna P. W. odwiozła go do domu. Jednakowoż z faktu że oskarżony na imprezie wypił znaczną ilość alkoholu co powodowało „brak orientacji”, zaś w dniu następnym 15 listopada 2020 r. – jak twierdził- „czuł się dobrze”, nie wynika, że nie zostały wypełnione znamiona strony podmiotowej przypisanego mu czynu w postaci umyślności. Sąd I trafnie wskazał na fakt, iż w organizmie oskarżonego po zatrzymaniu w dniu 16 listopada 2020 r. ujawniono kilka różnych środków odurzających i to w dużych ilościach, szczegółowo wymienionych w opisie przypisanego mu czynu ( pkt. 1 części dyspozytywnej wyroku ), co w praktyce wyklucza nieświadome ich przyjęcie w papierosie czy też skręcie którym oskarżony miał być poczęstowany na imprezie. Wskazać należy na jeszcze jedną okoliczność. Z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, przede wszystkim z protokołu badania śliny wynika, że oskarżony po zatrzymaniu przez policjantów był pobudzony, przestraszony, płakał ( k. 6 odwrót, k. 2 ), co wskazywało na możliwość pozostawania pod wpływem środków odurzających. Stoi to w sprzeczności z twierdzeniami o dobrym samopoczuciu oskarżonego w dniu zatrzymania przez policję i o jego przekonaniu, iż znajduje się w stanie zdatnym do prowadzenia pojazdów mechanicznych; Ad. 3 i 4 Obydwa wskazane zarzuty dotyczyły tej samej kwestii tj. oceny opinii biegłego sądowego w dziedzinie toksykologii, dlatego omówione zostaną łącznie. W przekonaniu Sądu Okręgowego opinia biegłej z zakresu toksykologii, substancji psychotropowych i środków odurzających E. K. jest nie tylko spójna wewnętrznie, ale także jasna i pełna w takim stopniu, że stanowi wystarczającą podstawę do dokonania w oparciu o nią ustaleń faktycznych pozwalających na wydanie rozstrzygnięcia w sprawie. Z opinii jasno wynika, że we krwi oskarżonego pobranej po zatrzymaniu przez policję stwierdzono obecność środków odurzających wskazanych w opisie przypisanego oskarżonemu czynu i w ilościach tam wskazanych, popularnie określanych jako tzw. Ecstazy i ziele konopii. Niewątpliwie w powiązaniu z innymi dowodami przeprowadzonymi w sprawie pozwala to na ustalenie, że oskarżony prowadził samochód pod wpływem środka odurzającego w rozumieniu art. 178a § 1 k.k. Inne okoliczności których ustalenia domagał się skarżący poprzez opinię biegłego i które eksponuje obecnie w zarzutach apelacji wynikają już z innych przeprowadzonych w sprawie dowodów ocenionych według zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań doświadczenia życiowego, względnie nie maja istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Oddalenie przez Sąd I instancji wniosku dowodowego obrońcy o wydanie przez biegłą opinii uzupełniającej nie było więc obrazą prawa procesowego mającą wpływ na treść wyroku. Ad.5 Także ten zarzut nie był zasadny. Istotnie Sąd I instancji najpierw wezwał wnioskowanych przez obrońcę świadków I. K., E. B., M. K. na rozprawę, a następnie gdy nie stawili się wydał postanowienie o oddaleniu wniosków dowodowych dotyczących ich zeznań ( k. 91 ) co jednak nie jest błędem procesowym dyskwalifikującym wydane rozstrzygnięcie, Sąd nie jest związany swoimi wcześniejszymi decyzjami w zakresie dopuszczania czy też oddalania wniosków dowodowych, tym bardziej gdy wymagające udowodnienia okoliczności wynikają z przeprowadzonych już dowodów. Przesłuchana na rozprawie świadek P. W. miała bezpośredni kontakt z oskarżonym na imprezie w dniu 14 listopada jak i w dniu 16 listopada 2020 r. sposób zachowania się oskarżonego wynikał wiec z jej zeznań. Słusznie wskazywał Sąd I instancji oddalając wnioski dowodowe na rozprawie że ewentualne zeznania matki oskarżonego M. K. co do samopoczucia oskarżonego w dniu 15 listopada 2020 r., zdolności wysławiania się, przypominania, orientacji itd. nie wskazywałyby przecież w sposób rozstrzygający na fakt zażycia przez niego lub nie środków odurzających. Zdaniem Sądu Okręgowego z całą pewnością wnioskowane dowody, nieprzeprowadzone przez Sąd, nie stanowiłyby podstawy do przesądzenia o działaniu oskarżonego pod wpływem błędu co do znamion w rozumieniu art. 28 § 1 k.k., jak tego chce skarżący. Wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku w całości poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji celem rozstrzygnięcia ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wobec niezasadności zarzutów apelacji obydwa wnioski w niej zawarte okazały się niezasadne. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. -------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji Przedmiot utrzymania w mocy Sąd Okręgowy utrzymał w mocy w całości zaskarżony wyrok wobec oskarżonego K. K.. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Zarzuty i wnioski apelacji okazały się niezasadne w związku z czym zaskarżony wyrok należało utrzymać w mocy. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji Przedmiot i zakres zmiany ----------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany -------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 4.1. ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności --------------------- --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II Na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. Sąd Okręgowy zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sadowe za postępowanie odwoławcze w kwocie 520 zł. ( 500 zł. oplata za II instancję + 20 zł. ryczałt za doręczenia ). 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Rozstrzygnięcie co do całości wyroku 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana

Sygn. akt II Ka 754/20 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 lutego 2021r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Grażyna Jaszczuk Protokolant: st. sekretarz sądowy Paulina Jarczak przy udziale Prokuratora Patrycji Klimiuk – Romaniuk po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2021 r. sprawy A. C. oskarżonego z art. 279 §1kk w zb. z art. 278 §5kk w zb. z art. 275 §1kk w zb. z art. 276 kk w zw. z art. 11 §2kk i inne L. B. oskarżonego z art. 279 §1kk w zb. z art. 278 §5kk w zb. z art. 275 §1kk w zb. z art. 276 kk w zw. z art. 11 §2kk i inne L. M. oskarżonego z art. 279 §1kk w zb. z art. 278 §5kk w zb. z art. 275 §1kk w zb. z art. 276 kk w zw. z art. 11 §2kk i inne na skutek apelacji, wniesionej przez oskarżonych A. C. i L. B. oraz obrońcę oskarżonych L. B. i L. M. od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 7 września 2020 r. sygn. akt II K 464/20 I. wyrok w zaskarżonej części utrzymuje w mocy; II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Radcy Prawnego A. S. (1) w S. po 516,60 złotych (w tym 96,60 zł podatku VAT) za obronę z urzędu oskarżonych L. B. i L. M. w postępowaniu odwoławczym; III. zwalnia oskarżonych od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze stwierdzając, że wydatki tego postępowania ponosi Skarb Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 754/20 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 4 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 7 września 2020 r., sygn. II K 464/20 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☒ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☒ w części ☒ co do winy ☒ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- ---------------------- ------------------------------------------------------------- ------------ -------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --------- --------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------ ----------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ----------------- ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Zarzut 1. Apelacja obrońcy oskarżonego L. M. Obraza przepisów postępowania, mająca wpływ na treść wyroku, a mianowicie:  art. 7 kpk, poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zebranego materiału dowodowego z pominięciem zasad prawidłowego rozumowania i doświadczenia życiowego i nieobdarzenie walorem wiarygodności wyjaśnień oskarżonego, co do niedokonania przez niego części zarzucanych mu aktem oskarżenia (pkt I i V) czynów, w sytuacji gdy brak było jednoznacznych i niebudzących wątpliwości okoliczności, które wskazywały na inny przebieg zdarzenia; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Wszystkie apelacje wniesione w tej sprawie jako bezzasadne nie zasługiwały na uwzględnienie. W środkach odwoławczych wniesionych na korzyść oskarżonych L. M. i L. B. (k. 1450-1452 i k. 1454-1455) ten sam obrońca (r. pr. A. S.) sformułował bliźniacze zarzuty, przy jednoczesnym poparciu ich zbliżoną argumentacją (k. 1451v-1452 i k. 1455v-1456). Biorąc powyższe pod uwagę, za niecelowe uznano sztuczne dublowanie tych samych wywodów Sądu Okręgowego w kilku rubrykach tabelarycznego uzasadnienia. Ze względu na troskę o przejrzystość, porządek, i jak najwyższą czytelność niniejszego uzasadnienia, Sąd Okręgowy zasadniczą część swoich rozważań zawarł w tej rubryce. Weryfikując zaskarżony wyrok pod kątem zarzutów apelacyjnych, na wstępie stwierdzenia wymagało, iż Sąd I instancji z całokształtu ujawnionych w toku przewodu sądowego okoliczności wyprowadził pozbawione wątpliwości, racjonalne wnioski co do sprawstwa wszystkich 3 oskarżonych w zakresie zarzutów z pkt I-VI aktu oskarżenia, kierując się przy tym wskazaniami wiedzy, doświadczenia życiowego i zasadami logicznego rozumowania. Decydującym w kwestii winy oskarżonych był stan zgromadzonych w tej sprawie dowodów. Odmowa przyznania przymiotu wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonych L. B. i L. M. w części, w której negowali swoje sprawstwo, przy jednoczesnym przyznaniu przymiotu wiarygodności innym, opozycyjnym w stosunku do nich dowodom, w tym: zapisom nagrań z monitoringu oraz zeznań świadków, którzy rozpoznali tychże oskarżonych, nie mogła zostać uznana za naruszającą przepisy art. 7 kpk i art. 410 kpk. Decydującym w kwestii winy oskarżonych był stan zgromadzonych w tej sprawie dowodów. Stopień szczegółowości rozważań Sądu Odwoławczego jest uzależniony od jakości oceny dokonanej przez Sąd I instancji, jak również od stopnia szczegółowości zarzutów odwoławczych i argumentacji przytoczonej na ich poparcie. W niniejszej sprawie zarzuty apelacyjne miały jedynie polemiczny charakter, zaś uzasadnienie zaskarżonego wyroku w niektórych częściach niejako wyprzedzało i stanowiło odpowiedź na argumentację wykorzystaną w uzasadnieniach wniesionych środków odwoławczych. Doskonały przykładem w tym względzie jest chociażby twierdzenie obrońcy, iż dostęp do pokoju zajmowanego przez oskarżonych L. M., L. B. i A. C. mieli inni mieszkańcy wynajmowanego domu przy ul. (...) w S.. Sąd Rejonowy w tym kontekście prawidłowo ocenił zeznania A. S. (3) (właściciela wynajmowanego lokatorom domu), z których wynikało, iż oskarżeni w tej sprawie, we trzech zajmowali jeden pokój zamykany na klucz, świadek ten potrafił wskazać nawet które łóżko zajmował każdy z oskarżonych. Z jego zeznań wynikało także, że pokój był zamykany na klucz i oskarżeni byli w jego posiadaniu, a do czynności przeszukania prowadzonych przez funkcjonariuszy Policji wykorzystano dodatkowy komplet kluczy, będący w posiadaniu właściciela domu A. S.. Okoliczność ta przeczy tezie, iż dostęp do niego mieli inni Gruzini, zajmujący ten dom. Sąd Rejonowy wskazał także, iż zawartość telefonu (rozumiana jako wiadomości, połączenia i zdjęcia) wskazuje na to, że oskarżeni dobrze się znali. Również ten wniosek pozostaje zgodny z z przepisem art. 7 kpk i nie został w żaden sposób podważony we wniesionych apelacjach. Oskarżeni nie potrafili w sposób przekonujący wytłumaczyć w jaki sposób przedmioty skradzione pokrzywdzonym znalazły się w ich pokoju, lub też w samochodzie, z którego wspólnie korzystali. Wyniki eksperymentu procesowego potwierdziły, że urządzenie ujawnione w pokoju zajmowanym przez oskarżonych zakłóca sygnał z pilota zamka centralnego pojazdu i umożliwia skuteczne zamknięcie drzwi auta. Z wyjaśnień oskarżonych L. M., A. C. i L. B. rozważanych przez Sąd Rejonowy we wzajemnym konfrontacyjnym powiązaniu wynikało, iż kierowcą samochodu m-ki F. (...) nr rej. (...) zawsze był L. B., z czego Sąd I instancji wyprowadził logiczny wniosek, iż spowodowane to było tym, aby oskarżeni mogli w razie konieczności podjęcia ucieczki szybko opuścić miejsce, w którym dochodziło do kradzieży. Z istoty współsprawstwa wynika, że każdy ze współdziałających ponosi odpowiedzialność za całość popełnionego z co najmniej jedną jeszcze osobą przestępstwa, a więc także w tej jego części, w której znamiona czynu zabronionego zostały zrealizowane przez innego współdziałającego, przy czym każdy ze współsprawców ponosi odpowiedzialność tak, jak gdyby sam wykonał czyn zabroniony. Współsprawcą będzie zatem osoba, która co prawda nie wykonuje czynności odpowiadającej znamieniu czasownikowemu danego czynu zabronionego, ale której zachowanie stanowi istotny wkład w realizację wspólnego przestępczego zamiaru. Uwaga ta była konieczna w odniesieniu do sytuacji procesowej i stwierdzenia winy oskarżonego L. B.. Działanie oskarżonych dopełniało się wzajemnie w stopniu, który zgodnie z porozumieniem i podziałem ról, współdecydował o popełnieniu zarzucanych im przestępstw. W ocenie Sądu Okręgowego, obrońca w apelacji wniesionej na korzyść L. B. przecenił znaczenie wzięcia całej winy na siebie przez L. M. (w zakresie sprecyzowanych przez tego oskarżonego zarzutów). Nie można przy tej ocenie ograniczyć się jedynie do deklaracji oskarżonego o przyznaniu się do winy i zupełnego wykluczenia innych sprawców, tylko na podstawie wyjaśnień jednego z oskarżonych. W szczególności przy uwzględnieniu, że motywy takiego postępowania po stronie przyznającego się mogą być różnorakie. Stan zgromadzonych dowodów ocenionych w sposób zgodny z art. 7 kpk pozwalał Sądowi Rejonowemu na stwierdzenie winy pozostałych oskarżonych. Pamiętać należało: o dowodach z nagrań z monitoringu, podziale ról i formie współdziałania po stronie L. B., jak również o nieodpartej logice sytuacji, płynącej z tychże okoliczności, którym oskarżeni nie byli w stanie zaprzeczyć. Na zakończenie tej części rozważań, dodać należy, Sąd Okręgowy ferując wyrok w części dotyczącej winy oskarżonych miał na względzie również przebieg rozprawy apelacyjnej w dniu 5 lutego 2021 r. i gwarancje realizacji prawa do obrony oskarżonych zarówno w aspekcie formalnym, jak i materialnym. W tym celu zweryfikowano całość akt niniejszej sprawy. Oskarżeni wyjaśniając w przedmiotowej sprawie nie obciążali się wzajemnie odpowiedzialnością za zarzucane im czyny, dlatego też nie mogło być mowy o konflikcie interesów obrończych pomiędzy nimi. Radca prawny A. S. na rozprawie apelacyjnej przyznała, iż faktycznie po zamknięciu przewodu sądowego była zdziwiona, że adw. P. Ż. wygłosił mowę końcową co do L. M., który częściowo przyznał się do zarzucanych mu czynów. Natomiast jej mowa końcowa była do sprawy, bez wymienienia któregokolwiek z oskarżonych, chociaż miała świadomość, że jeden z oskarżonych przyznał się do części zarzutów. W powyższym kontekście, w przekonaniu Sądu Okręgowego, w przedmiotowej sprawie do czynienia mieliśmy z objęciem dodatkową obroną przez kolejnego obrońcę, a nie brakiem zapewnienia podstawowych gwarancji obrończych. Nawet w sytuacji, w której stwierdzono by naruszenie prawa do obrony oskarżonych, drugim koniecznym elementem względnej przesłanki odwoławczej art. 438 pkt 2 kpk jest wykazanie wpływu zaistniałego uchybienia na treść wyroku, czego w przedmiotowej sprawie nie sposób było przyjąć. O istotnym zaś wpływie obrazy przepisów postępowania na treść orzeczenia można by mówić dopiero wtedy, gdyby kwestionowane rozstrzygnięcie byłoby w istotny sposób odmienne od tego, które w sprawie zapadło. Wniosek - o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu aktem oskarżenia czynów w zakresie pkt I i V; - o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Siedlcach do ponownego rozpoznania; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność zarzutu warunkowała bezzasadność wniosków. Zarzut 2. Apelacja obrońcy oskarżonego L. M.  art. 7 kpk w zw. z art. 410 kpk, poprzez dowolną, pobieżną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, naruszającą zasady logiki oraz doświadczenia życiowego, co w konsekwencji doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na jego treść, polegający na błędnym uznaniu, iż oskarżony dopuścił się zarzucanych mu aktem oskarżenia czynów (pkt I i V), podczas gdy w materiale sprawy brak jest ku temu wystarczających dowodów; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Patrz rubryka 3.1. Wniosek - o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu aktem oskarżenia czynów w zakresie pkt I i V; - o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Siedlcach do ponownego rozpoznania; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność zarzutu warunkowała bezzasadność wniosków. Zarzut 3. Apelacja obrońcy oskarżonego L. M. zarzut ewentualny - rażąca niewspółmierność wymierzonej oskarżonemu kary pozbawienia wolności poprzez niedostateczne uwzględnienie wyrażonej skruchy przez oskarżonego, jego postawy w trakcie postępowania oraz jego właściwości i warunków osobistych, co skutkowało wymierzeniem kary oraz środka karnego rażąco surowych. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny W apelacji co do L. M. obrońca poza podniesieniem zarzutu ewentualnego nie wyjaśnił w uzasadnieniu wniesionego środka odwoławczego dlaczego, oczywiście w jego ocenie, kara wymierzona temu podsądnemu powinna być łagodniejsza aniżeli w zaskarżonym wyroku. Sąd Okręgowy problematykę współmierności wymierzonej wszystkim oskarżonym w I instancji represji karnej omówi w niniejszej rubryce, mając na względzie, iż oskarżonym L. B., L. M. oraz A. C. wymierzono karę o tym samym wymiarze, ponadto dotyczyły ich te same okoliczności łagodzące i obciążające. Za represję rażąco niewspółmierną uznaje się taką karę, która - pomijając dyrektywy wymiaru kary - w sposób istotny lub wręcz drastyczny odbiega od tej, jaką należałoby wymierzyć przy uwzględnieniu okoliczności przedmiotowych charakteryzujących czyn przypisany sprawcy oraz podmiotowych, związanych z jego osobą. Na gruncie art. 438 pkt 4 kpk nie chodzi bowiem o każdą ewentualną różnicę w ocenach co do wymiaru kary, ale o różnicę ocen tak zasadniczej natury, że karę dotychczas wymierzoną można byłoby określić - również w odbiorze zewnętrznym - jako rażąco niewspółmierną, tzn. niewspółmierną w stopniu nie pozwalającym na jej akceptację (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 lutego 2020 r., sygn. V KK 382/19, Legalis Numer 2333390). Odnośnie L. M. dodatkowymi okolicznościami łagodzącymi było: częściowe przyznanie się do winy i wyrażenie skruchy, przez co wymierzona mu w I instancji kara rzeczywiście mogła być zróżnicowana w stosunku do pozostałych sprawców. Okoliczności te nie miały one jednak takiego ciężaru gatunkowego, który prowadziłby do przekonania o „rażącej” niewspółmierności. W ocenie Sądu II instancji, kryterium „rażącej niewspółmierności” nie spełniają kary 3 (trzech) lat bezwzględnego pozbawienia wolności orzeczone wobec oskarżonych L. B., L. M. i A. C.. Orzeczona kara pozbawienia wolności jest adekwatna do stopnia winy, stopnia społecznej szkodliwości czynów, właściwości i warunków osobistych oskarżonych. Uwzględnia rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiary wyrządzonej i grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynów z a/o, jak również motywację sprawcy i działanie w warunkach ciągu przestępstw. Jednocześnie jest karą sprawiedliwą, która spełni swoje cele w zakresie prewencji ogólnej i indywidulanej oraz zachowuje właściwe proporcje pomiędzy funkcją represyjną i wychowawczą. Zdaniem Sądu Okręgowego, tylko bezwzględna kara pozbawiania wolności jest w stanie uzmysłowić oskarżonym naganność ich czynów i powstrzymać ich od tego typu zachowań w przyszłości. Sytuacja oskarżonych, obcokrajowców, posiadających zobowiązania finansowe i rodziny na utrzymaniu, nie jest odosobniona na tle innych skazanych. Ponadto, byli jej świadomi decydując się popełnić przypisane im czyny. Utrata możliwości zarobkowania dotyczy większości osadzonych w warunkach więziennych. Zgodnie z zasadą terytorialności z art. 5 kk, ustawę karną polską stosuje się do sprawcy, który popełnił czyn zabroniony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oskarżonych należało osądzić według prawa polskiego. Wniosek - o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie oskarżonemu kary w dolnych granicach ustawowego zagrożenia; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność zarzutu warunkowała bezzasadność wniosków. Zarzut 4. Apelacja obrońcy oskarżonego L. B. Obraza przepisów postepowania, mająca wpływ na treść wyroku, a mianowicie:  Art. 7 kpk, poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zebranego materiału dowodowego z pominięciem zasad prawidłowego rozumowania i doświadczenia życiowego i nieobdarzenie walorem wiarygodności wyjaśnień oskarżonego, co do niedokonania zarzucanego mu czynu, w sytuacji gdy brak było jednoznacznych i niebudzących wątpliwości okoliczności, które wskazywałyby na inny przebieg zdarzenia; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Patrz rubryka 3.1 Wniosek - o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu, ewentualnie - o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Siedlcach do ponownego rozpoznania; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność zarzutu warunkowała bezzasadność wniosków. Zarzut 5. Apelacja obrońcy oskarżonego L. B.  art. 7 kpk w zw. z art. 410 kpk, poprzez dowolną, pobieżną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności wyjaśnień L. M., naruszającą zasady logiki oraz doświadczenia życiowego, co w konsekwencji doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na jego treść, polegający na błędnym uznaniu, iż oskarżony dopuścił się zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu, podczas gdy w materiale dowodowym brak jest ku temu wystarczających dowodów. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Patrz rubryka 3.1 Wniosek - o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu, ewentualnie - o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Siedlcach do ponownego rozpoznania; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność zarzutu warunkowała bezzasadność wniosków. Zarzut 6. Apelacja oskarżonego A. C. Oskarżony nie podniósł skonkretyzowanych zarzutów, w świetle art. 427 § 2 kpk nie miał jednak takiego obowiązku. Wskazał, iż jest obcokrajowcem z Gruzji i nie zna języka. Na Ukrainie ma żonę i małe dziecko 1,5 roku. Do Polski przyjechał za pracą żeby zapewnić lepszy byt rodzinie, niestety losy potoczyły się inaczej i bardzo tego żałuje. Wyrok, który otrzymał tworzy mu bardzo duży problem w naprawieniu jego szkód i spłaceniu jej poszkodowanym, Covid-19 zamknął granice i w Polsce w chwili obecnej został bez pomocy. Wyrok 3-letniego więzienia będzie w rażącym stopniu dotkliwy dla jego żony i dziecka. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Patrz rubryka 3.3 Wniosek - o złagodzenie kary; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność zarzutu warunkowała bezzasadność wniosku. Zarzut 7. Apelacja oskarżonego L. B. Błąd w ustaleniach faktycznych, mający wpływ na orzeczenie, polegający na przyjęciu, że oskarżony dopuścił się zarzucanego mu czynu, a także błąd na nieustaleniu, że oskarżony brał czynny udział w kradzieży. W uzasadnieniu apelacji osobistej oskarżony ten wskazał, że Sąd pominął istotne zeznania świadka, który przyznał się do kradzieży oraz że ten czyn popełnił sam. Oskarżony L. B. nie miał świadomości o tym, że ta osoba kradła. Oskarżonemu nie udowodniono, że brał czynny udział w kradzieży. Jest jedynym żywicielem rodziny, w Polsce nie ma żadnych znajomych, a w Gruzji pozostała żona i syn bez środków do życia. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Współudział oskarżonego L. B., znacznie przyznania się do winy przez L. M. – patrz rubryka 3.1 Sytuacja rodzinna oskarżonego w kontekście kary pozbawienia wolności – rubryka 3.3 Wniosek - o uchylenie lub zmianę wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność zarzutów warunkowała bezzasadność wniosku. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy wyrok w zaskarżonej części utrzymano w mocy Zwi ęź le o powodach utrzymania w mocy Bezzasadność wniesionych apelacji i brak okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany ----------------------------------------------------------------------------------------- Zwi ęź le o powodach zmiany ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności --------------- -------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II. Sąd Okręgowy zasądził od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Radcy Prawnego A. S. (1) kwotę 516,60 zł (w tym 96,60 zł podatku VAT) tytułem zwrotu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonym z urzędu w postępowaniu odwoławczym, ustalając wysokość tej kwoty na podstawie § 4 ust. 1 i § 17 ust. 2 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (tj. z dnia 30 listopada 2018 r., Dz. U. z 2019 r., poz. 68). III. Na podstawie art. 634 kpk w zw. z art. 624 § 1 kpk Sąd Okręgowy zwolnił oskarżonych od wydatków za II instancję, stwierdzając, że poniesie je Skarb Państwa. Za rozstrzygnięciem tej treści przemawia trudna sytuacja materialna oskarżonych. 7. PODPIS

UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt IV Ka 1158/21 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.

Wyrok łączny Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 23 października 2020 r., sygn.

Formularz UK 2 Sygnatura akt IX Ka 165/20 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.