VI Ka 818/23 · Sąd powszechny

Sygn. akt II Ka 32/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 1 marca 2024r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Agata Kowalska Protokolant: st.sekr.sądowy Agata Polkowska przy udziale Prokuratora Łukasza Bańkowskiego po rozpoznaniu w dniu 1 marca 2024 r. sprawy S. D. oskarżonego z art. 244 kk w zb. z art. 180a kk w zw. z art. 11 §2 kk w zw. z art. 31 § 2 kk na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Łukowie z dnia 5 grudnia 2023 r. sygn. akt II K 418/23 I. wyrok w zaskarżonej części utrzymuje w mocy; II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. P. M. 516,60 złotych (w tym 96,60 zł podatku VAT) za obronę z urzędu wykonywaną w imieniu oskarżonego w postępowaniu odwoławczym; III. zwalnia oskarżonego od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze ustalając, że wydatki ponosi Skarb Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 32/24 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Rejonowego w Łukowie z dnia 5 grudnia 2023 r. w sprawie II K 418/23 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☒ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --------- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. rażąca niewspółmierność orzeczonej wobec S. D. kary polegająca na niezastosowaniu w przedmiotowej sprawie przez Sąd I instancji instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary i nieorzeczenie wobec niego zgodnie z dyspozycją art. 60 § 6 pkt 4 kk kary grzywny albo kary ograniczenia wolności, w sytuacji występujących w niniejszej sprawie okoliczności łagodzących, które winny rzutować na wymiar kary, takich jak niska społeczna szkodliwość czynu oraz znaczny stopnień ograniczenia zdolności rozpoznania znaczenia czynu jak i pokierowania postępowaniem przez oskarżonego. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzut podniesiony przez obrońcę należało uznać za niezasadny. Zdaniem Sądu odwoławczego, orzeczonej wobec S. D. kary i środków karnych nie można uznać za noszące cechy rażącej surowości, a tylko tego rodzaju surowość mogłaby powodować, w myśl art. 438 pkt 4 kpk, wydanie orzeczenia reformatoryjnego. Orzeczona wobec oskarżonego kara 3 miesięcy pozbawienia wolności, a więc w minimalnym ustawowym wymiarze przewidzianym za czyn z art. 244 kk, dodatkowo warunkowo zawieszona tytułem próby na okres 2 lat, nie może być uznana za rażąco niewspółmierną. Obrońca wskazując, że zachowanie oskarżonego, będące przedmiotem osądu w niniejszym postępowaniu, cechowało się niską społeczną szkodliwością czynu z uwagi na to, że oskarżony jedynie przeparkował auto z ulicy na parking nie uwzględnił, iż Sąd Rejonowy uznał za wiarygodne w tym zakresie zeznania świadka P. T., niekwestionowane przez skarżącego w ramach wniesionej apelacji, który wskazywał, że oskarżony ewidentnie poruszał się po drodze publicznej ul. (...) w S., jadąc od miejscowości H.. Odrzucono zatem wersję prezentowaną przez oskarżonego jakoby jedynie przestawiał auto na parkingu. Tym samym, w świetle przywołanych okoliczności inkryminowanego zajścia, nie można zaaprobować poglądu obrony o niskiej społecznej szkodliwości czynu podjętego przez oskarżonego. Odnosząc się zaś do nienależytego uwzględnienia, w kontekście sankcji karnej wymierzonej mu zaskarżonym wyrokiem, ograniczonej w stopniu znacznym zdolności rozpoznania przez niego zarzucanego mu czynu, jak i pokierowania swoim postępowaniem, należy podkreślić, że przepis art. 31 § 2 kk nie zawiera szczególnych reguł dotyczących wymiaru kary wobec sprawców o znacznie ograniczonej poczytalności, a jedynie przyznaje sądowi uprawnienie do zastosowania nadzwyczajnego złagodzenia kary. Podjęcie takich ustaleń wymaga jednak uwzględnienia nie tylko stopnia zawinienia, ale również pozostałych okoliczności, o jakich mowa w art. 53 § 1 kk, w tym okoliczności obciążających. Jak wynika z akt sprawy, S. D. pomimo świadomości konieczności przestrzegania porządku prawnego, wynikającej chociażby z uprzedniej karalności za czyny z art. 178a § 1 kk, nie zważając na zakaz sądowy prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych (k. 19 akt sprawy) i nie stosując się do decyzji Starosty (...) z dnia 29 marca 2021 r. (k. 5 akt sprawy), bez szczególnego motywu czy powodu, popełnił kolejny czyn zabroniony. Co więcej pod sygn. 4161-0.Ds.1609.2023 prowadzone jest przeciwko S. D. dochodzenie, w którym przedstawiono mu dwa zarzuty popełnienia czynu z art. 244 kk w dniach 27 sierpnia 2023 r. i 1 listopada 2023 r. (k. 73 akt sprawy). Analizując dane zawarte w karcie karnej podsądnego Sąd Okręgowy dostrzegł, że w przeszłości za czyny z art. 178a § 1 kk wymierzano oskarżonemu kary grzywny. Nie odniosło to jednak pozytywnego skutku wychowawczego i zapobiegawczego. W tej sytuacji, należało zgodzić się z Sądem I instancji, iż nie było podstaw, ażeby nadzwyczajnie łagodzić oskarżonemu karę w oparciu o art. 60 kk, tym bardziej, że Sąd Rejonowy zastosował w stosunku do jego osoby fakultatywne warunkowe zawieszenie wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności. Z uwagi na powyższe nie sposób poprzeć stanowiska obrońcy, jakoby kara grzywny bądź ograniczenia wolności spełniła cele zapobiegawcze i wychowawcze w stosunku do oskarżonego i powstrzymała go od popełniania przestępstw w przyszłości. Taka kara miałaby też niewłaściwy wpływ na świadomość prawną społeczeństwa i mogłaby zostać odebrana jako przyzwolenie na łamanie prawa. Z tych samych względów Sąd Okręgowy nie stwierdził rażącej niewspółmierności orzeczonych przez Sąd merytoryczny środków karnych w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 2 lat, jak i świadczenia pieniężnego w kwocie 5000 zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej. Zgodnie z art. 56 kk do orzeczenia w przedmiocie środków karnych stosuje się odpowiednio, m.in. zasady uregulowane w art. 53 kk, a dotyczące wymiaru kary. Te same argumenty, przemawiały zatem, w ocenie Sądu Okręgowego, za celowością wyeliminowania oskarżonego z grona kierowców na okres 2 lat. Podkreślić należy, że jest to orzeczenie obligatoryjne w przypadku skazania za czyn z art. 180a kk i art. 244 kk w świetle art. 42 § 1a kk, zaś z uwagi na granice czasowe, jakie określa art. 43 kk, tj. od roku do 15 lat, należało uznać w odniesieniu do okoliczności niniejszej sprawy wymiar zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych za sprawiedliwy i w pełni uzasadniony. Świadczenie pieniężne o jakim mowa w art. 43a § 2 kk, co do którego również Sąd I instancji nie miał luzu decyzyjnego w razie skazania S. D. za czyn z art. 244 kk, zostało orzeczone w najniższej możliwej ustawowo wysokości, a zatem nie sposób stwierdzić jego rażącej niewspółmierności. Reasumując, zdaniem Sądu Okręgowego, Sąd Rejonowy czyniąc rozważania co do sankcji karnej wymierzonej oskarżonemu zaskarżonym wyrokiem, wziął pod uwagę wszystkie występujące w sprawie okoliczności obciążające i łagodzące, nadając im odpowiednią wartość i znaczenie. Podobnie właściwe było wnioskowanie Sądu meriti w zakresie oceny stopnia społecznej szkodliwości czynu jakiego dopuścił się oskarżony, jak i stopnia zawinienia. Przeciwne wskazania obrońcy były zaś zupełnie nietrafione. Wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez zastosowanie wobec S. D. instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary i wymierzenie kary łagodniejszej rodzajowo zgodnie z dyspozycją art. 60 § 6 pkt 4 kk ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. niezasadność zarzutu powodowała, że wniosek wywiedziony przez obrońcę nie mógł zostać uwzględniony. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Łukowie z dnia 5 grudnia 2023 r. w sprawie II K 418/23 – w zaskarżonej części, tj. w zakresie kary Zwięźle o powodach utrzymania w mocy bezzasadność apelacji i brak okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 4.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ---------------------- --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu P unkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II. Sąd Okręgowy na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1184 z późn. zm.), a także § 17 ust. 2 pkt 4 i § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2631) uwzględnił wniosek złożony podczas rozprawy apelacyjnej w dniu 1 marca 2024 roku i zasądził od Skarbu Państwa kwotę 516,60 zł (w tym 96,60 VAT) za obronę oskarżonego z urzędu w postępowaniu odwoławczym. III. z uwagi na konieczność uregulowania świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w wysokości 5000 zł, wskutek utrzymania w mocy rozstrzygnięcia o karze, przez oskarżonego oraz jego sytuację materialną, Sąd Okręgowy w oparciu o art. 624 § 1 kpk w zw. z art. 634 kpk, zwolnił go od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, ustalając, że wydatki w tym zakresie poniesie Skarb Państwa. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację obrońca Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja kara 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☒ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana

Sygn. akt II Ka 564/22 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 8 września 2022 r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: Sędzia SO Agata Kowalska Protokolant: st. sekr. sąd. Beata Defut-Kołodziejak przy udziale Prokuratora Marka Sęktasa po rozpoznaniu w dniu 8 września 2022 r. sprawy A. N. oskarżonego z art. 178a § 1 kk i art. 288 § 1 kk na skutek apelacji, wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 16 maja 2022 r. sygn. akt II K 966/20 uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu w Mińsku Mazowieckim do ponownego rozpoznania. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 564/22 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1. 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 16 maja 2022 roku, wydany w sprawie o sygn. akt II K 966/20; 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☐ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☐ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --- ------------------- ------------------------------------------------------ ------------- ------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty -------- ------------------- ------------------------------------------------------- ------------- ------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ---------------- --------------------------------- ------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ---------------- --------------------------------- ------------------------------------------------------------------- 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1) Obraza przepisów prawa procesowego, a mianowicie artykułu 387 § 1 kpk, poprzez uwzględnienie wniosku obrońcy i wydanie wyroku przeciwko A. N. w oparciu o w/w przepis w sytuacji, gdy etap postępowania jurysdykcyjnego polegający na możliwości złożenia wniosku o dobrowolne poddanie się karze został już definitywnie zakończony, co miało wpływ na treść orzeczenia; 2) Obraza przepisów prawa karnego procesowego mającą wpływ na treść orzeczenia w postaci art. 333 § l kpk. art. 352 kpk, art. 366 kpk, oraz art. 368 kpk, poprzez całkowite zaniechanie przeprowadzenia w toku rozprawy wszystkich dowodów zawnioskowanych aktem oskarżenia, a mianowicie bezzasadne odstąpienie od przesłuchania wezwanych przez Sąd świadków J. N., P. D. (poprzednio T.) i M. D. i odczytania ich zeznań; 3) rażące i mające wpływ na treść wyroku naruszenia prawa materialnego, to jest art. 42 § 2 kk, polegające na błędnej wykładni tego przepisu, co doprowadziło w konsekwencji do zaniechania orzeczenia wobec oskarżonego A. N. zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych kategorii ”C"; 4) Rażąca niewspółmierność środka karnego określonego w art. 42 § 2 kk w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych orzeczonej wobec oskarżonego A. N. wyrażającą się w wymierzeniu mu tego środka na okres 3 lat z wyjątkiem tych pojazdów mechanicznych, do których prowadzenia nie jest wymagane posiadanie uprawnień oraz za wyjątkiem tych pojazdów do których prowadzenia wymagana jest kategoria „A”, „B” oraz „C” prawa jazdy w sytuacji, gdy zgromadzony materiał dowodowy oraz ustalone na jego podstawie okoliczności sprawy, przede wszystkim zaś wysoki stopień winy i stopień społecznej szkodliwości czynu, świadome lekceważenie przez oskarżonego porządku prawnego, nagminność tego typu przestępstw, a także wzgląd na cele kary w zakresie jej oddziaływania społecznego z jednoczesnym uwzględnieniem celów zapobiegawczych i wychowawczych, jakie ma osiągnąć w stosunku do oskarżonego oraz poczucie sprawiedliwości społecznej przemawiają za orzeczeniem wobec oskarżonego środka karnego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych bez wyłączania kategorii na okres 4 lat; ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzut apelującego okazał się zasadny. Pierwszoinstancyjne orzeczenie zapadło z obrazą przepisów postępowania, która niewątpliwie miała wpływ na treść zaskarżonego wyroku. Jednocześnie ranga i charakter wyartykułowanych przez apelującego uchybień zobligowały Sąd Okręgowy do wydania orzeczenia kasatoryjnego. Na gruncie niniejszej sprawy, Sąd pierwszej instancji niezasadnie sięgnął po regulację, o której mowa w treści art. 387 § 1 kpk. Zgodnie z tym przepisem, ujmując problem w znacznym uproszczeniu, do chwili zakończenia pierwszego przesłuchania wszystkich oskarżonych na rozprawie głównej oskarżony, któremu zarzucono przestępstwo zagrożone karą nieprzekraczającą 15 lat pozbawienia wolności, może złożyć wniosek o wydanie wyroku skazującego i wymierzenie mu określonej kary lub środka karnego (…) bez przeprowadzania postępowania dowodowego. Przez powyższe rozumieć zatem należy, iż organ sądowy może posłużyć się przywołaną instytucją wyłącznie w dokładnie nakreślonych przez ustawę warunkach, tj. po rozpoczęciu przewodu sądowego, ale przed przystąpieniem do postępowania dowodowego, a nie kiedy uzna to za pożądane, na co wskazuje już chociażby umiejscowienie jej przez ustawodawcę w określonej części Kodeksu postępowania karnego. Tymczasem, jak słusznie spostrzegł skarżący rozpoczęcie przewodu sądowego w niniejszym procesie nastąpiło na rozprawie w dniu 10 stycznia 2022 roku, na którą wezwane zostały wszystkie strony postępowania, w tym oskarżony, który pomimo prawidłowo doręczonego wezwania, nie pojawił się przed Sądem. W jego imieniu natomiast stawił się obrońca, który nie złożył żadnych wniosków procesowych związanych z nieobecnością A. N., ani też nie wyraził swoich zapatrywań co do potencjalnego skazania swojego klienta w warunkach art. 387 § 1 kpk. W tej sytuacji, słusznie zresztą, Sąd pierwszej instancji uznał obecność oskarżonego A. N. za nieobowiązkową i postanowił rozprawę prowadzić pod nieobecność tego oskarżonego. Następnie, przewodniczący odczytał akt oskarżenia, a w ślad za nim wyjaśnienia oskarżonego złożone w uprzednim stadium postępowania i odroczył rozprawę wzywając na nią świadków wskazanych przez oskarżenie. W dniu 14 marca 2022 roku organ procesowy, pomimo dalszej nieobecności oskarżonego, zarządził postępowanie dowodowe i przesłuchał 6 świadków. Dopiero przy kolejnym, trzecim już terminie rozprawy, Sąd odebrał od obrońcy wniosek o poddanie się karze przez oskarżonego w trybie art. 387 kpk, odstępując od kontynuowania postępowania dowodowego. Tym samym uwzględnił tenże wniosek, do którego przyłączył się oskarżony, który nie złożył wyjaśnień co do okoliczności zarzucanego mu czynu. Sąd odstąpił od dalszych czynności dowodowych i wydał wyrok zgodny z wnioskiem. W ocenie Sądu Okręgowego wniosek, o którym mowa powyżej był nieadekwatny co do etapu postępowania, na jakim został złożony. Bez wątpienia, już sama redakcyjna forma art. 387 § 1 kpk wyraźnie wskazuje na to, że możliwość skorzystania z dobrodziejstwa tejże instytucji jest ściśle obwarowana terminem, co stanowi warunek formalny pozwalający na jego uwzględnienie. Ustawodawca dobitnie bowiem zaznaczył, iż to może mieć miejsce jedynie, gdy uprawniony z postulatem tego rodzaju wystąpi do czasu zakończenia pierwszego przesłuchania wszystkich oskarżonych na rozprawie głównej. Następuje to zatem z momentem udzielenia odpowiedzi na ostatnie z pytań zadanych ostatniemu oskarżonemu w fazie odbierania od niego wyjaśnień. Analogicznie zatem, jeżeli przesłuchanie uległo zakończeniu, to przejście do kolejnej czynności, którą powinno być pouczenie oskarżonych o przysługującym im prawie do zadawania pytań osobom przesłuchiwanym oraz składania wyjaśnień co do każdego dowodu, oznacza wygaśnięcie tego uprawnienia. Zaznaczenia wymaga, że w doktrynie zagadnienie to bywało dość problematyczne i teoretycy niekiedy pojmowali je w odmienny sposób, jednakże w ocenie Sądu Okręgowego to argumenty zaprezentowane powyżej są logiczne i słuszne. Pomimo zaistniałych obiekcji, zdaniem Sądu Odwoławczego, zamysł prawodawcy został przezeń wyrażony na tyle jasno, że zastosowana forma redakcyjna przepisu nie powinna pozostawiać miejsca na jakąkolwiek odmienną, dowolną interpretację. Jednakże, wobec wszelkich ewentualnych wątpliwości dodać nadto należy, iż w wypadku niestawiennictwa oskarżonego i ujawnienia jego wyjaśnień w trybie art. 389 § 1 kpk to właśnie taka czynność stanowi pierwsze przesłuchanie, co wyłącza z kolei opcję zastosowania wobec niego przywileju, o jakim mowa w treści art. 387 § 1 kpk. Tak też było na kanwie przedmiotowej sprawy. Sąd meriti w trybie art. 389 § 1 kpk, ujawnił wyjaśnienia A. N., w związku z czym na kolejnym terminie rozprawy podsądny nie mógł już skutecznie złożyć wniosku o zastosowanie trybu z art. 387 § 1 kpk. W tej sytuacji, organ ten nie powinien uwzględniać wniosku obrońcy, lecz w zamian kontynuować rozprawę na zasadach ogólnych i dokonać przesłuchania kolejnych świadków, zwłaszcza że ci stawili się przed Sądem. Finalnie, nie sposób odmówić słuszności przekonaniom skarżącego, iż określony w art. 387 § 1 kpk, termin ma charakter prekluzyjny, a co za tym idzie - po jego upływie uprawnienie podsądnego ostatecznie wygasa, gdyż nie jest on ani przywracalny ani nie odżywa wskutek podjęcia pewnych działań czy dokonania określonych czynności. Co więcej – nie sposób pominąć, iż wykładnia funkcjonalna przywołanego przepisu wskazuje, że instytucja dobrowolnego poddania się karze na rozprawie ma na celu ograniczenie dowodów tylko do wyjaśnień oskarżonego, co podyktowane zostało postulatami szybkości i ekonomiki procesowej. Chodzi tu zatem o zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego w szerszym kształcie niż sprowadzające się właśnie do tego, jedynego źródła dowodowego i jest motywowane właśnie określonymi względami. Zaprezentowany przez Sąd Rejonowy sposób procedowania nie tylko był nieuprawniony, ale jednocześnie w żaden sposób nie przyczynił się do usprawnienia postępowania. Chociaż wadliwa procedura nie pozwoliła skarżącemu zaskarżyć pierwszoinstancyjnego rozstrzygnięcia w zakresie sankcji karnej, to i na ten aspekt należy zwrócić uwagę Sądu merytorycznego. Rację miał bowiem skarżący przekonując, iż już na tzw. pierwszy rzut oka wyrok wydany w części dotyczącej orzeczenia o środku karnym w postaci zakazu prowadzenia pojazdów raził niewspółmiernością. Pozornie organ procesowy orzekł wobec sprawcy zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, co wydawać by się mogło uzasadnione, jednak jednocześnie wyłączył spod niego pojazdy kategorii A, B i C, jednocześnie nakreślając czas jego trwania jako jedynie 3 lata . Nie tracąc z pola widzenia okoliczności przedmiotowej sprawy, które celnie przywołał prokurator, trudno racjonalnie wytłumaczyć jakie pobudki kierowały Sądem niższego rzędu. Oskarżony w chwili popełnienia czynu znajdował się w stanie nietrzeźwości (z wynikiem badania 0.86 mg/1 alkoholu), zaś czynność sprawcza sprowadzała się do prowadzenia samochodu ciężarowego z naczepą. Pozostawienie mu zatem uprawnień do kierowania pojazdami w tak szerokim zakresie poddaje w wątpliwość nie tylko słuszność i sprawiedliwość, lecz nadto celowość takiego a nie innego rozstrzygnięcia. Z praktycznego punktu widzenia bowiem Sąd Rejonowy pozbawił A. N. wyłącznie uprawnień do kierowania samymi naczepami, a pozostałymi pojazdami oskarżony mógłby nadal jeździć - co wynika z ustawy o kierujących pojazdami z dnia 5 stycznia 2011 roku, gdzie w art. 6 zostały określone kategorie prawa jazdy i to do kierowania jakimi pojazdami uprawniają. Sąd Okręgowy przychyla się do postulatów oskarżyciela publicznego co do konieczności ponownego zweryfikowania przez Sąd meriti czy orzeczone rozstrzygnięcie odpowiada ustawowym postulatom sprawiedliwości i współmierności oraz czy spełni postawione przed nim cele. Orzeczenie danego środka karnego, zwłaszcza tyczy się to zakazu prowadzenia pojazdów, ma na celu zadanie sprawcy realnych dolegliwości, stanowiących dla niego poniekąd przestrogę na przyszłość. Jednocześnie ten winien choćby czasowo lecz w sposób rzeczywisty wyeliminować danego stwarzającego zagrożenie kierowcę z przestrzeni dróg publicznych. Nie należy też pomijać kontekstu sytuacyjnego niniejszej sprawy. Prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości, niejako już samo z siebie, wiąże się z wystąpieniem wysokiego stopnia zawinienia sprawcy oraz tożsamego stopnia społecznej szkodliwości zarzucanego mu czynu. Jednocześnie, stężenie alkoholu w organizmie oskarżonego przekraczało dopuszczalną normę aż czterokrotnie, a pomimo to kierował on pojazdem ciężarowym, o dużym gabarycie, a zatem potencjalnie stwarzającym poważne niebezpieczeństwo dla pozostałych uczestników ruchu drogowego. Jak słusznie wskazał skarżący, nie należy pomijać związku między rodzajem pojazdu, który sprawca prowadził w chwili popełnienia czynu, a zakresem orzeczonego przez Sąd zakazu. Z zakresu orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów nie mogą być bowiem wyłączone uprawnienia do prowadzenia pojazdu takiego rodzaju, który sprawca prowadził, dopuszczając się przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji (wyrok Sądu Najwyższego z dnia wyrok z dnia 7 stycznia 2008 roku, wydany w sprawie o sygn. akt II KK 225/07). Wniosek - o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd Rejonowy w Mińsku Mazowieckim; ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wobec zasadności wywiedzionego zarzutu, na uwzględnienie zasłużył także sformułowany przez oskarżyciela wniosek apelacyjny. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy ----------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach utrzymania w mocy ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany --------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. -------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☒ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia Kwestia ta została szerzej skomentowana w części stanowiącej odpowiedź na zarzuty apelacji. 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. -------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania Procedując po raz kolejny, Sąd pierwszej instancji przeprowadzi postepowanie dowodowe w sposób pozbawiony wyżej opisanych uchybień, dogłębnie analizując kwestie wskazane przez Sąd Okręgowy. 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ------------------ --------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ----------------- ---------------------------------------------------------------------------------------------------- 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika Podmiot wnoszący apelację Oskarżyciel publiczny; Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Wyrok Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 16 maja 2022 roku, wydany w sprawie o sygn. akt II K 966/20; 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☐ zmiana

UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt IX Ka 1775/22 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.

Formularz UK 2 Sygnatura akt II AKa 19/21 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.

Sygn. akt II Ka 884/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 31 stycznia 2024r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Agata Kowalska Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Sieczkiewicz przy udziale prokuratora Marka Kempki po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2024 r. sprawy T. M. oskarżonego z art. 178a §1 k.k. na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 26 września 2023 r. sygn. akt II K 599/21 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok; II. zasądza od oskarżonego T. M. na rzecz Skarbu Państwa 245 zł tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 884/23 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 26 września 2023 r. w sprawie II K 599/21 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --------- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. 1/ błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku w stopniu mającym wpływ na jego treść: - poprzez zdeprecjonowanie pod względem wiarygodności spójnych, logicznych i uzupełniających się wzajemnie dowodów z wyjaśnień oskarżonego T. M. oraz potwierdzających te wyjaśnienia zeznań licznych świadków w osobach: S. M., A. P., J. Z., M. Z., G. M. i M. M. co do przebiegu zdarzenia z dnia 9 lutego 2021r., z których wynika jednoznacznie, że w czasie przedmiotowego zdarzenia kierowcą samochodu osobowego marki S. był świadek S. M., a oskarżony T. M., tak jak również świadek A. P., byli pasażerami tego auta, - poprzez dowolne przyjęcie wiarygodności zeznań świadków: Ł. M., którego zeznania jedynie z rozprawy zostały przez Sąd Rejonowy uznane za częściowo niewiarygodne w zakresie w jakim świadek ten zeznał, że nie widział czy oskarżony przyjechał sam, czy towarzyszył mu w charakterze kierowcy jego brat S. M., a były to jedyne zeznania tego świadka, które składał, nie będąc pod działaniem alkoholu oraz skonfliktowanego z oskarżonym świadka T. O. z pominięciem przez Sąd Rejonowy zeznań tego świadka z k. 202v-203, które, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku...", nie stanowiły podstawy ustaleń faktycznych Sądu bowiem świadek zeznając na rozprawie w tym dniu znajdował się pod wyraźnym działaniem alkoholu, będąc karany karami porządkowymi za naruszenie powagi Sądu składając wówczas częściowo zeznania niezgodne ze swymi zeznaniami z dochodzenia"..., podczas gdy obydwaj ww. świadkowie przesłuchiwani w postępowaniu przygotowawczym w dniu zdarzenia, tj. 9 lutego 2021r. znajdowali się także, co bezspornie wynika z materiału dowodowego sprawy, pod znacznym wpływem alkoholu, stanowiąc brak konsekwencji w ocenie wiarygodności zeznań tych świadków, które z uwagi na powyższe jaskrawe sprzeczności nie powinny stanowić dla Sądu podstawy ustaleń faktycznych albowiem wprawienie się przez świadka w stan nietrzeźwości jest przeszkodą wykluczającą przesłuchanie go w okresie pozostawania pod działaniem alkoholu, co w ogóle nie zostało przez Sąd Rejonowy rozważone w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, -poprzez przyjęcie przez Sąd Rejonowy zeznań ww. świadków za wiarygodne, podczas gdy z opinii wydanych w sprawie przez biegłą sądową psycholog mgr A. Z. wynika, że Ł. M. i T. O. uzależnieni są od alkoholu, zeznania świadka Ł. M. nie spełniają zdaniem biegłej kryteriów psychologicznej wiarygodności zeznań, zakres jego zdolności odtwarzania zdarzeń i ich wydobywania z magazynów pamięci jest znacznie zaburzony z uwagi na zaburzenia pamięci trwałej, a treści zapomniane uzupełnia on za pomocą konfabulacji, natomiast u świadka T. O. proces odtwarzania zdarzeń i ich interpretacja są zależne od jego subiektywnych potrzeb czy oczekiwanych korzyści i ma on skłonności do posługiwania się manipulacją i kłamstwem pospolitym, a treści zapomniane uzupełnia za pomocą konfabulacji, co w ogóle nie zostało przez Sąd Rejonowy rozważone w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, -poprzez ustalenie przebiegu zdarzenia z dnia 9 lutego 2021r. wyłącznie w oparciu o wybiórcze zeznania świadków Ł. M. i T. O., które nie zostały potwierdzone żadnymi innymi dowodami przeprowadzonymi w niniejszej sprawie, 2/ mająca wpływ na treść zaskarżonego wyroku obraza przepisów prawa procesowego: - art. 4 kpk wobec naruszenia zasady obiektywizmu przez to, że dokonując sądowej oceny zdarzenia z dnia 9 lutego 2021r. Sąd nie uwzględnił, że świadkowie Ł. M. i T. O. składając swoje zeznania w dniu zdarzenia byli pod znacznym wpływem alkoholu, - art. 5 § 2 kpk poprzez niewystarczające rozważenie całokształtu materiału dowodowego, a w konsekwencji- nie uwzględnienie nie dających się usunąć wszystkich powyższych wątpliwości, co przemawia na korzyść osk. T. M., - art. 7 kpk poprzez niewystarczającą ocenę wzajemnych sprzeczności zeznań świadków: Ł. M. i T. O., a także ich sprzeczności z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, - art. 410 kpk, gdyż całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej nie potwierdza z samych faktów popełnienia przez oskarżonego T. M. zarzucanego mu czynu. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny - na wstępie niniejszych rozważań podnieść trzeba, że ustanowiony w art. 7 kpk obowiązek dokonania oceny wiarygodności materiału dowodowego w oparciu o wszechstronną, zgodną z zasadami logicznego rozumowania, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego dotyczy nie tylko Sądu merytorycznie rozpoznającego sprawę, ale także odwołującego się, który podnosząc taki zarzut, nie może ograniczyć się wyłącznie do subiektywnego zanegowania oceny dowodów przeprowadzonej przez ten Sąd i arbitralnego stwierdzenia, że walorem wiarygodności powinny być obdarzone jedynie dowody o korzystnej wymowie dla oskarżonego. Obowiązkiem skarżącego jest bowiem każdorazowo skuteczne wskazanie, jakich konkretnych uchybień dopuścił się ów Sąd w kontekście zasad wiedzy, w szczególności logicznego rozumowania oraz doświadczenia życiowego przy ocenie zgromadzonego materiału dowodowego. Uwiarygodnienie zarzutu dowolnej oceny dowodów wymaga zatem wykazania, w oparciu o fakty i ich pogłębioną logiczną analizę, że rzeczywiście Sąd pominął dowody istotne (a więc nie jakiekolwiek) dla rozstrzygnięcia o sprawstwie i winie, że włączył do podstawy ustaleń dowody nieujawnione, że uchybił regułom prawidłowego logicznego rozumowania lub wskazaniom wiedzy lub życiowego doświadczenia (wyrok SA we Wrocławiu z 19.04.2012 r., II AKa 67/12, LEX nr 1710164). - wbrew twierdzeniom obrońcy zawartym w apelacji, ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd I instancji dotyczące sprawstwa i winy oskarżonego w zakresie przypisanego mu zaskarżonym wyrokiem czynu są prawidłowe, gdyż stanowią rezultat właściwie przeprowadzonego postępowania dowodowego, oceny zgromadzonych w sprawie dowodów mieszczącej się w granicach zakreślonych poprzez art. 7 kpk, której to wyniki w sposób wyczerpujący zostały wyeksponowane w uzasadnieniu tegoż wyroku. Nie można jednak tego samego powiedzieć o ocenie dowodów przedstawionej na łamach wywiedzionego środka zaskarżenia przez obrońcę, subiektywnej i wybiórczej, a przez to nie respektującej wymogu uwzględnienia całokształtu ujawnionych w sprawie okoliczności, określonego w art. 410 kpk, który, co już zaznaczono, obowiązuje nie tylko sąd przy rozstrzyganiu konkretnej sprawy, ale także skarżącego, zobowiązanego do jego przestrzegania w środku odwoławczym. Bez uwzględnienia tej powinności zawarte w nim rozważania zawsze będą oceniane jako nieuprawnione, a więc i dowolne. - w wyjaśnieniach oskarżonego oraz zeznaniach świadków S. M., A. P., J. Z., M. Z., G. M. i M. M. oraz jak wynika z treści wywiedzionej apelacji, również deskrypcjach świadka Ł. M. z postępowania sądowego w części uznanej za niewiarygodną, obrona upatruje niewinności oskarżonego. Odnośnie zaś do dowodów, które zostały przyjęte za podstawę skazania, a uszczegółowiając - zeznań świadków Ł. M. (zarówno z postępowania przygotowawczego jak i przed Sądem I instancji w części uznanej za wiarygodną) i T. O., stawia tezę, iż z uwagi na to, że depozycje owych osób zostały według skarżącego złożone w stanie nietrzeźwości (z wyłączeniem zeznań świadka Ł. M. złożonych przed Sądem I instancji na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2022 r., wskazujących, iż nie widział kto kierował samochodem w dniu zdarzenia), niezasadne było uznanie ich za wiarygodne i uniemożliwiało oparcie się o ich treść przez Sąd I instancji przy konstruowaniu stanu faktycznego przedmiotowej sprawy, w szczególności w świetle wniosków wyłaniających się z opinii biegłej psycholog. Z takimi stwierdzeniami nie sposób się zgodzić. Na marginesie stwierdzić należy, że obrońca popada w sprzeczność, gdy jednocześnie podnosi, iż wyszczególnione przez niego depozycje świadków nie mogą stanowić dowodu w sprawie, po czym zarazem stawia zarzut błędnej ich oceny. Zanim Sąd Okręgowy odniesie się do podniesionych zarzutów w kontekście zaistniałych w sprawie okoliczności, za słuszne uznać należy odwołanie się do dorobku judykatury. Zgodnie z przyjętym w orzecznictwie poglądem, samo wprawienie się przez osobę przesłuchiwaną w stan nietrzeźwości nie stanowi okoliczności wyłączającej swobodę wypowiedzi, o której mowa w art. 171 § 7 kpk, bowiem wówczas wypowiedzi procesowe osoby przesłuchiwanej podlegają także, jak pozostałe dowody, ocenie, która winna być dokonana zgodnie z treścią art. 7 kpk (wyrok SA w Szczecinie z 5.07.2018 r., II AKa 80/18, LEX nr 2544932). Wprawdzie zaprezentowana przez Sąd Rejonowy ocena depozycji świadków Ł. M. i T. O. nie zawiera rozważań w zakresie stanu nietrzeźwości tych osób, jednakże nie miało to żadnego wpływu na treść wydanego wyroku, chociażby z uwagi na to, że Sąd podjął się weryfikacji relacji świadków poprzez ich konfrontację z pozostałym materiałem dowodowym sprawy, czego właśnie wynikiem jest odmówienie wiary w części zeznaniom Ł. M.. Należy wpierw podkreślić, że jak zauważa sam skarżący, relacji świadka T. O. z rozprawy z dnia 31 października 2022 r. Sąd Rejonowy nie włączał do podstawy dowodowej. W świetle takiego stanowiska procesowego strony skarżącej, a także pisemnych motywów zaskarżonego wyroku, kwestia ta zatem nie budziła żadnych wątpliwości. Obrona podważa jednakże ocenę zeznań omawianych świadków z fazy przygotowawczej, a konkretnie z dnia zdarzenia, będącego przedmiotem osądu w niniejszym postępowaniu, tj. z 9 lutego 2021 r., twierdząc, iż zostały złożone w stanie nietrzeźwości, co powoduje, iż nie mogą stanowić dowodu w sprawie. Dodatkowo, z uwagi na nieuwzględnienie zeznań świadka T. O. z rozprawy z dnia 31 października 2022 r., zarzuca Sądowi niekonsekwencję w zaprezentowanej w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku ocenie zeznań świadków T. O. i Ł. M.. Po dokonaniu analizy okoliczności zaistniałych w czasie zdarzenia, będącego przedmiotem osądu w niniejszej sprawie, a także podczas przesłuchania omawianych świadków w postępowaniu przygotowawczym, zdaniem Sądu Okręgowego nie ma podstaw by przyjąć, że relacje te złożyli w warunkach wyłączających swobodę wypowiedzi. Przesłuchujący funkcjonariusze Policji nie stwierdzili występowania u nich zaburzeń w swobodzie składania zeznań, a sama treść ujętych procesowo wypowiedzi – pod kątem logiki i złożoności – wskazuje, że nie wystąpiły warunki wyłączające swobodę ich przekazania. Zaznaczenia wymaga, że zdarzenie miało miejsce około godz. 10:00, zaś świadkowie zostali przesłuchani o godz. 14:30 i 13:35. Z doświadczenia życiowego wiadomo, że stopień intoksykacji alkoholu wraz z upływem czasu maleje. Świadek T. O. w toku całego postępowania konsekwentnie podnosił, że samochodem osobowym marki S. kierował oskarżony, wskazywał też na jego stan nietrzeźwości (wyczuł od niego woń alkoholu, podnosił, iż miał bełkotliwą mowę). W czasie kiedy oskarżony wyjeżdżał z terenu sklepu zrobił mu zdjęcie (k. 17, 123v akt sprawy). Kategorycznie zaprzeczał też, aby wyżej wspomnianym samochodem kierował wówczas brat oskarżonego, który był mu osobą wcześniej znaną. Obserwował samochód oskarżonego z bliskiej odległości. Swoim przekazem nie starał się obciążać oskarżonego. Nie zasługują zatem na uwzględnienie twierdzenia obrońcy, iż świadek ten był skonfliktowany z oskarżonym i przez to chciał go bezpodstawnie obciążyć winą za jazdę w stanie nietrzeźwości samochodem osobowym w ruchu lądowym. O obiektywizmie świadka świadczy chociażby fragment jego zeznań, gdy twierdził, że gdy oskarżony przyjechał za pierwszym razem do sklepu to był trzeźwy. Nadto, gdyby przyjąć, jak twierdzi obrona, że świadek znajdował się w stanie upojenia alkoholowego, to zapewne nie zdołałby powtórzyć swojej relacji podczas kolejnych przesłuchań. Akta sprawy wskazują natomiast, że jego przekaz był cały czas spójny i korelował z pozostałymi obdarzonymi wiarą dowodami osobowymi, jak chociażby z zeznaniami A. W. z postępowania przygotowawczego, czy też Ł. M. oraz policjantów A. M. i S. B.. Na marginesie należy podnieść, że przepis art. 171 § 7 kpk nie znajduje zastosowania w wypadku pozostawania przesłuchiwanego pod wpływem niewielkiej dawki alkoholu lub innego środka, nie powodującej zaburzenia zdolności do w pełni kontrolowanego wysławiania się oraz podejmowania decyzji (wyrok SA w Gdańsku z 23 września 2021 r., II AKa 215/21, LEX nr 3398671). Odnosząc się z kolei do zarzutu dowolności w ocenie zeznań Ł. M., Sąd Okręgowy uznał, że Sąd meriti słusznie obdarzył ten dowód wiarą częściowo. Samo stwierdzenie, że deskrypcje procesowe świadka są w większym lub mniejszym stopniu wewnętrznie sprzeczne oraz sprzeczne z częścią materiału dowodowego sprawy nie wystarczy, aby je na tej podstawie odrzucić jako niewiarygodne. Sprzeczności niekoniecznie przecież muszą mieć związek z próbą świadomego zafałszowania przez te osoby rzeczywistości, lecz równie dobrze mogą być spowodowane innymi okolicznościami, w tym wynikać mogą z niedostatków ludzkiej pamięci. Zauważenia wymaga, że pierwsze zeznania świadek składał w dniu zdarzenia, kolejne po upływie około roku od tej daty. Naturalnym jest, że w tej sytuacji odtworzenie okoliczności zdarzenia mogło sprawiać mu pewne trudności, co też ukazuje treść jego zeznań. Niemniej jednak należy podkreślić, że świadek ten podczas rozprawy w dniu 29 kwietnia 2022 r. potwierdził zeznania z fazy przygotowawczej, stwierdzając, że „skoro tak zeznałem poprzednio, to potwierdzam te zeznania. To była prawda” (k. 168 akt sprawy), przy czym ostatecznie podniósł, że tego dnia wypił tylko colę lub oranżadę, zaś alkohol spożywał do godz. 03:00 w nocy. Nie twierdził, aby alkohol pił bezpośrednio przed dotarciem do sklepu. Wartość dowodowa zeznań z fazy przygotowawczej jest taka sama jak z fazy sądowej, jednakże gdy zachodzą sprzeczności pomiędzy nimi decyzja, którą z nich uznać za wiarygodną należy do sądu. Obdarzenie przymiotem wiarygodności depozycji z fazy przygotowawczej przez Sąd Rejonowy stanowiło efekt analizy całości materiału dowodowego, a Sąd Okręgowy tą ocenę podziela. Świadek wówczas konsekwentnie twierdził, że widział samochód jadący wężykiem, co koresponduje z depozycjami świadka A. W. (z postępowania przygotowawczego), jak też świadka A. M. /k. 168v/), a przede wszystkim T. O., który wskazywał, że oskarżony wyszedł ze sklepu, wsiadł do samochodu i odjechał, przy czym dostarczył również zdjęcie odjeżdżającego samochodu, które sam wykonał. Ta z kolei okoliczność znalazła odzwierciedlenie w zeznaniach A. W.. Odnosząc się do opinii biegłego psychologa w zakresie prawidłowości spostrzegania, zapamiętywania i odtwarzania spostrzeżeń stwierdzić należy, że miały one charakter pomocniczy, a nie kluczowy w sprawie. Ocena wiarygodności zeznań świadków nie należy do kompetencji biegłych, którzy mogą jedynie dokonywać ustaleń co do rozwoju umysłowego świadka oraz zdolności spostrzegania lub odtwarzania przez niego spostrzeżeń, a zatem czynników, które mają wpływ na ocenę jego prawdomówności. Tylko i wyłącznie sąd, zgodnie z art. 7 kpk, jest uprawniony, aby mając na uwadze treść zeznań świadka w zestawieniu z treścią opinii i wypływających z niej wiadomości specjalnych oraz wymową pozostałego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie ocenić, czy zeznania świadka są wiarygodne. Sąd ponadto ma bezpośredni kontakt z taką osobą w toku realizacji czynności dowodowych, ocenia złożone zeznania, kierując się zarówno ich treścią, jak też własnymi spostrzeżeniami i wrażeniami wynikającymi z zachowania się osoby przesłuchiwanej, jej reakcji mentalnych na zadawane pytania, postawy w toku realizowanej czynności przesłuchania i stosunku do tej czynności. To właśnie ten bezpośredni kontakt z osobami przesłuchanymi w niniejszej sprawie (oskarżonym, świadkami) stwarzał właściwe warunki dla oceny wiarygodności składanych przez nich relacji. Sąd Okręgowy, po przeprowadzeniu kontroli odwoławczej zaskarżonego wyroku, nie miał zastrzeżeń co do oceny zeznań świadka Ł. M., której Sąd Rejonowy dokonał w odniesieniu nie tylko do wybranych dowodów, ale mając na względzie całokształt okoliczności sprawy (art. 410 kpk). - Sąd Rejonowy słusznie uznał, iż wyjaśnienia oskarżonego i zeznania świadków S. M., A. P., J. Z., M. Z., G. M. i M. M., zasługują na wiarę w części bądź są całkowicie niewiarygodne (zeznania świadka A. P.), przedstawiając logiczne powody, które skłoniły go do podjęcia takiej decyzji procesowej. Bliscy oskarżonego oraz jego znajomi mieli interes w tym, aby procesowo pomóc oskarżonemu. Nie sposób oprzeć się wrażeniu, że wersja, którą próbował wykreować oskarżony przeczy zasadom doświadczenia życiowego. Wtrącić należy, że w świetle chociażby fotografii z akt sprawy, które wykonał świadek T. O. twierdzenia oskarżonego, że nikt nie wychodził na zewnątrz w momencie gdy odjeżdżał, nie można było uznać za wiarygodne. W relacjach wymienionych świadków można dostrzec również liczne sprzeczności, chociażby w zakresie czasu jaki spędził oskarżony w sklepie, tego co się w nim stało i w jakich okolicznościach świadek S. M. posiadł wiedzę w tym zakresie, czy też kiedy wsiadł do samochodu A. P., czy było to na podwórku oskarżonego, czy też na drodze (zeznania J. Z.) i jakim samochodem odjechali do sklepu. Nie jest więc tak jak przekonuje obrońca, że dowody te stanowią przekonującą, logiczną, pokrywającą się ze sobą całość. - podsumowując powyższe rozważania wskazać należy, iż ocena poszczególnych dowodów poczyniona przez Sąd I instancji jest oceną kompletną i wszechstronną, pozostającą w zgodzie z zasadami wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego, a zatem wbrew twierdzeniom skarżącego, nie przekracza granic swobodnej oceny dowodów określonej w art. 7 kpk. - skoro w przedmiotowej sprawie Sąd Rejonowy ujawnił na rozprawie wszystkie dowody i poddał je prawidłowej ocenie, to nie mogło być mowy o obrazie przez ten organ dyspozycji art. 410 kpk. - nie doszło też do obrazy art. 5 § 2 kpk Dla oceny czy nie została naruszona zasada in dubio pro reo nie są miarodajne wątpliwości zgłoszone przez apelującego, ale to, czy orzekający w sprawie sąd rzeczywiście powziął lub powinien powziąć wątpliwości co do treści ustaleń faktycznych, a wobec braku możliwości ich wyjaśnienia rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego (postanowienie SN z dnia 26 lipca 2007 r., IV KK 175/07, OSNKW 2007 nr.1, poz. 1738). W niniejszej sprawie, nie można mówić o obrazie art. 5 § 2 kpk, gdyż Sąd Rejonowy poczynił kategoryczne ustalenia faktyczne, a zatem ewentualne zastrzeżenia mogą być rozstrzygane na płaszczyźnie respektowania przez Sąd Rejonowy dyrektywy swobodnej oceny dowodów wynikającej z art. 7 kpk. W świetle realiów dowodowych, wersja forsowana przez podsądnego została w sposób skuteczny zakwestionowana. Nie sposób zatem odpowiedzialnie twierdzić o występowaniu dwóch konkurujących i nierozstrzygalnych wersji zdarzeń, co miałoby obligować organ orzekający do postąpienia wedle reguły z art. 5 § 2 kpk. - aby zasadnie, tym samym skutecznie, podnieść zarzut obrazy art. 4 kpk nie wystarczy ogólne stwierdzenie o jego naruszeniu, które oparte jest na wyłącznie subiektywnym odczuciu strony wynikającym niejednokrotnie z odmiennej oceny materiału dowodowego, skupiającej się tylko na korzystnych dowodach. O braku obiektywizmu Sądu można natomiast mówić wtedy, gdy zostały naruszone określone przepisy zawierające normy nakazujące lub zakazujące działań na niekorzyść określonej strony postępowania lub gdy w sposób wyraźny i udokumentowany Sąd faworyzuje jedną ze stron. W niniejszej sprawie do takich sytuacji nie doszło, a zatem zarzut ten nie mógł zostać uwzględniony (wyrok SA w Warszawie z 18.10.2018 r., II AKa 402/17, LEX nr 2581120). - za bezzasadny uznać należało zarzut obrazy art. 7 kpk połączony z następczym zarzutem poczynienia błędnych ustaleń faktycznych polegających na bezpodstawnym przyjęciu, że oskarżony T. M. popełnił zarzucany mu czyn z art. 178a § 1a kk. Wniosek 1/ o zmianę zaskarżonego wyroku w całości poprzez uniewinnienie oskarżonego T. M. od popełnienia zarzuconego mu czynu, ewentualnie 2/ o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. niezasadność wywiedzionych zarzutów warunkowała decyzję o utrzymaniu w mocy zaskarżonego wyroku. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 26 września 2023 r. w sprawie II K 599/21 – w całości Zwięźle o powodach utrzymania w mocy zarzuty apelacji okazały się w całości bezzasadne, zaś Sąd Okręgowy nie dostrzegł, ażeby w sprawie zachodziły podstawy do zmiany wyroku na podstawie okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 4.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ---------------------- --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II. - apelacja obrońcy oskarżonego okazała się całkowicie bezzasadna, zatem zgodnie z art. 636 § 1 kpk oskarżony ponosi koszty sądowe postępowania odwoławczego w całości. Warto podkreślić, że z przepisu art. 636 kpk wynika zasada obciążenia osób skazanych kosztami sądowymi, zaś odstępstwo od niej winno mieć wyjątkowy charakter, uwarunkowany istnieniem przesłanek z art. 624 § 1 kpk (wyrok SA we Wrocławiu z 18.06.2019 r., II AKa 92/19, LEX nr 2718331). W stosunku do osoby oskarżonego takich przesłanek Sąd Okręgowy nie dostrzegł. - z tych względów na podstawie art. 3 ust. 1 w zw. z art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 123 z późn. zm.) oraz art. 618 § 1 pkt 1 kpk w zw. z § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 663 z późn. zm.) zasądzono od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 245 zł (opłata w kwocie 225 zł i kwota 20 zł za ryczałt za doręczenie wezwań i innych pism w postępowaniu odwoławczym). 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację obrońca Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja cały wyrok 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana